Zo het grote wachten is begonnen.
Alles wat echt klaar moet zijn is klaar. Het bed staat op klossen en is nu zo hoog dat Puck er niet meer zelf in en uit kan klimmen. Ze durft het ook ineens neit meer zo goed. De babykamer is af bedje opgemaakt maxicosi klaar. Een logeertas voor Puck staat klaar. En mijn tas voor verblijf in het ziekenhuis ook. (ik moet wel naar het ziekenhuis omdat Puck via keizersnee geboren is!)
Kinderwagen moet nog even worden omgebouwd maar dat kan ook later en box moet nog in de kamer maar die staat klaar in de garage. Ik wil dat ding er nu nog niet hebben.
Gisteren nog op controle geweest bij de gynaecoloog. Flupke wordt nu al ingeschat op zo'n 4 kilo en in moet nog een week of 2 (misschien 3). Kan nog leuk worden straks.
Begin het wel een beetje gehad te hebben met die dikke buik. Hij zit in de weg en draaien in bed gaat steeds lastiger! Krijg je daarboven op ook een telefoontje dat nicht Elke (van Marij, zus van Jose) gisteren is bevallen van dochter Peppe. Ze was een week eerder uitgerekend als ik. En als je dan ook nog een nacht slecht slaapt door allerlei nodeloos gepeiker over het feit dat je die zwangerschap een beetje gehad hebt. Nou dan mag Flupke echt wel komen.
Scheelt ook voor jullie. Als Flupke er eenmaal is heb ik geen tijd meer voor allerlei geneuzel en gezeur over zwangerschappen en zo.
Groet Klaartje
vrijdag, januari 12, 2007
woensdag, januari 10, 2007
postbank
Erik heeft nog een account bij de Postbank. En als je wat spaart bij de postbank, kun je leuke cadeautjes krijgen. Vandaag kwam er weer een binnen.
Een fietslamp.
Ik schaam me nu een beetje. Erik heeft helemaal geen fiets.
Margriet
PS Erik kun je bij de labels ook Van de straat en Domme Domme zetten
Een fietslamp.
Ik schaam me nu een beetje. Erik heeft helemaal geen fiets.
Margriet
PS Erik kun je bij de labels ook Van de straat en Domme Domme zetten
maandag, januari 08, 2007
Boom
Wij hebben in onze achtertuin een boom. Een hele grote, dikke, oude, gezonde esdoorn. Zo’n 15 m hoog, met een stam-diameter van ongeveer 1 m. Wij vinden hem erg mooi, maar ook wel erg groot. Naar verwachting houdt hij in de zomer erg veel zonlicht tegen. Ook vinden wij hem niet zo fraai gesnoeid.
Graag zouden wij hem daarom wat willen “inperken”. Wij kunnen ons voorstellen dat dit door een “professional” moet gebeuren. Want zomaar die boom inklimmen en een tak afzagen, zal niet gaan. Bovendien zal een vallende tak ernstige schade aan tuin en/of schutting van de buurman kunnen veroorzaken.
Misschien weet of is een van de familieleden zo’n “professional”, of heeft een van jullie een goeie snoeitip voor ons? NB: er kan geen hele grote machine in onze achtertuin worden geplaatst: wij hebben namelijk geen achterom. Al het materiaal zal door ons huis moeten en dus ook door de voordeur....
Graag zouden wij hem daarom wat willen “inperken”. Wij kunnen ons voorstellen dat dit door een “professional” moet gebeuren. Want zomaar die boom inklimmen en een tak afzagen, zal niet gaan. Bovendien zal een vallende tak ernstige schade aan tuin en/of schutting van de buurman kunnen veroorzaken.
Misschien weet of is een van de familieleden zo’n “professional”, of heeft een van jullie een goeie snoeitip voor ons? NB: er kan geen hele grote machine in onze achtertuin worden geplaatst: wij hebben namelijk geen achterom. Al het materiaal zal door ons huis moeten en dus ook door de voordeur....
zondag, januari 07, 2007
Makkelijker kunnen we het niet maken, leuker wel
Dit verhaal beschrijf ik, omdat ik er aan tafel om moest lachen. Het verhaal is van RJ, maar die schrijft toch nooit, dus doe ik het maar.
De vader van RJ had een BV en die diende nog uitsluitend om pensioen uit te keren. Er werd besloten dat de pensioen-bv geliquideerd zou worden. Dat gebeurt niet met een pistool maar met een accountant en dat duurt eeuwen, het is nog steeds niet voltooid.
RJ wist dus begin vorig jaar dat het leven van de BV eindig was. Helaas moest er elke maand een ‘loonbelastingformulier’ worden ingevuld. De belastingdienst had de makkelijke oplossing, doe het via de computer. Maar RJ had geen zin om voor een jaartje allerlei software aan te schaffen en hij deed er een paar maanden over om de belastingdienst daarvan te overtuigen. Bovendien ging het om enkele centen per maand. Goed dan, hij was zowat de laatste Nederlander die elke maand een loonbelastingformulier op papier mocht inleveren.
RJ is consciëntieus, dus hij vulde het formulier netjes elke maand in. Er veranderde helemaal niets aan de BV, dus schreef hij elke maand het formulier over van de maand ervoor. Eenmaal deed hij dat zo nauwgezet dat hij zelfs het nummer van die maand had overgenomen, toen heeft hij dat formulier verscheurd en netjes een nieuw exemplaar ingevuld.
Dat ging goed tot in december. Toen kreeg hij een brief van de belastingdienst. Ze waren niet boos maar vonden wel dat hij iets niet helemaal goed gedaan had. ‘U hebt die-en-die rubriek niet juist ingevuld’, zo schreven zij, ‘en dat zullen we door de vingers zien en het corrigeren, maar doet u dat asjeblief niet meer’. RJ verhaalde hiervan aan tafel, maar hij snapte het niet. Die rubriek, daar had hij helemaal niks in ingevuld, hij had zoals altijd alles netjes overgeschreven. Het duurde wat denkdagen voordat hij doorhad wat er werkelijk gebeurde. Dit is zijn idee.
RJ is de laatste Nederlander die voor loonbelasting van een papieren formulier gebruik mag maken. Maar die papieren formulieren passen niet meer in de administratie van de belastingdienst. Dus wat doen ze daar als er toch een papier binnenkomt? Juist, dan gaat er iemand met dat formulier achter de computer zitten en typt het alsnog in. De betreffende typist had echter die maand een fout gemaakt en een of ander getal in de verkeerde rubriek ingevuld. Waarop RJ prompt door een collega van de typist op de fout werd gewezen.
Schatjes zijn het daar bij de belasting. Voor die paar centen.
Margriet
De vader van RJ had een BV en die diende nog uitsluitend om pensioen uit te keren. Er werd besloten dat de pensioen-bv geliquideerd zou worden. Dat gebeurt niet met een pistool maar met een accountant en dat duurt eeuwen, het is nog steeds niet voltooid.
RJ wist dus begin vorig jaar dat het leven van de BV eindig was. Helaas moest er elke maand een ‘loonbelastingformulier’ worden ingevuld. De belastingdienst had de makkelijke oplossing, doe het via de computer. Maar RJ had geen zin om voor een jaartje allerlei software aan te schaffen en hij deed er een paar maanden over om de belastingdienst daarvan te overtuigen. Bovendien ging het om enkele centen per maand. Goed dan, hij was zowat de laatste Nederlander die elke maand een loonbelastingformulier op papier mocht inleveren.
RJ is consciëntieus, dus hij vulde het formulier netjes elke maand in. Er veranderde helemaal niets aan de BV, dus schreef hij elke maand het formulier over van de maand ervoor. Eenmaal deed hij dat zo nauwgezet dat hij zelfs het nummer van die maand had overgenomen, toen heeft hij dat formulier verscheurd en netjes een nieuw exemplaar ingevuld.
Dat ging goed tot in december. Toen kreeg hij een brief van de belastingdienst. Ze waren niet boos maar vonden wel dat hij iets niet helemaal goed gedaan had. ‘U hebt die-en-die rubriek niet juist ingevuld’, zo schreven zij, ‘en dat zullen we door de vingers zien en het corrigeren, maar doet u dat asjeblief niet meer’. RJ verhaalde hiervan aan tafel, maar hij snapte het niet. Die rubriek, daar had hij helemaal niks in ingevuld, hij had zoals altijd alles netjes overgeschreven. Het duurde wat denkdagen voordat hij doorhad wat er werkelijk gebeurde. Dit is zijn idee.
RJ is de laatste Nederlander die voor loonbelasting van een papieren formulier gebruik mag maken. Maar die papieren formulieren passen niet meer in de administratie van de belastingdienst. Dus wat doen ze daar als er toch een papier binnenkomt? Juist, dan gaat er iemand met dat formulier achter de computer zitten en typt het alsnog in. De betreffende typist had echter die maand een fout gemaakt en een of ander getal in de verkeerde rubriek ingevuld. Waarop RJ prompt door een collega van de typist op de fout werd gewezen.
Schatjes zijn het daar bij de belasting. Voor die paar centen.
Margriet
woensdag, januari 03, 2007
Oliebollen op de Evenaar
We moesten en we zouden. Nederlanders ver weg.
Zo doe je dat nou eenmaal in Nederland, zeiden we tegen iedereen. Je maakt oliebollen voor de hele familie en al je vrienden. Ik kan me vaag een beeld voor de geest halen van 's Pap die in een plastic emmer stond te roeren met het zweet aan zijn voorhoofd. Vervolgens reed hij stad en land af om het resultaat kwijt te raken. Rob (collega directeur) had herinneringen van zo'n grote hoeveelheden dat de boormachine gebruikt moest worden om het deeg te kneden.
Rob vond een oude email met een heus moeders recept. Met mijn goedkope Philips Cucina mixer gewapend begonnen we met meerdere kilo's bloem. Cucina werd zo heet dat ze voor Playboy had kunnen modelleren, dus we deelden het beslag in porties en ze hield het uiteindelijk vol tot de laatste pan. De boormachine mocht in de gereedschapskist blijven. Anyhow, stoppen was geen optie.
We besloten de smurrie met gist te maken in plaats van zelfrijzend bakmeel. Toen we na vier uur gisten de blubber kwamen waarnemen bleek het (letterlijk) de pannen uit gerezen! Arme Rob is nog altijd zijn keuken aan het schrobben. Veel was opeens dubbel veel.
De frituurpan sprong de aardlek in de flat. Het hield ons niet tegen! Om 23:30 is in Singapore Mustafa nog altijd open. En taxi op en neer naar little India en "Bob's your uncle": we waren weer aan het bakken! Diep in de nacht werden de laatste schraapjes deeg met twee lepels de pan in en, na zes minuten, uit geheveld.
Ze smaken, natuurlijk, geweldig. En, het zijn er vooral veul.
Veelste veul, om precies te zijn. Iedereen die we kennen heeft mogen proeven. Rob en ik hebben een rantsoen van oliebollen voor breakfast, lunch en supper volgehouden voor vierdagen. Katelyn is er dol op. Gelukkig, want er zijn er nog altijd een paar over. Dus, iedereen die honger heeft mag bij Rob oliebollen komen eten. Zijn condo heeft ook een zwembad, dus je kan een duik nemen om de calorieën er weer af te zwemmen.
Zo doe je dat nou eenmaal in Nederland, zeiden we tegen iedereen. Je maakt oliebollen voor de hele familie en al je vrienden. Ik kan me vaag een beeld voor de geest halen van 's Pap die in een plastic emmer stond te roeren met het zweet aan zijn voorhoofd. Vervolgens reed hij stad en land af om het resultaat kwijt te raken. Rob (collega directeur) had herinneringen van zo'n grote hoeveelheden dat de boormachine gebruikt moest worden om het deeg te kneden.
Rob vond een oude email met een heus moeders recept. Met mijn goedkope Philips Cucina mixer gewapend begonnen we met meerdere kilo's bloem. Cucina werd zo heet dat ze voor Playboy had kunnen modelleren, dus we deelden het beslag in porties en ze hield het uiteindelijk vol tot de laatste pan. De boormachine mocht in de gereedschapskist blijven. Anyhow, stoppen was geen optie.We besloten de smurrie met gist te maken in plaats van zelfrijzend bakmeel. Toen we na vier uur gisten de blubber kwamen waarnemen bleek het (letterlijk) de pannen uit gerezen! Arme Rob is nog altijd zijn keuken aan het schrobben. Veel was opeens dubbel veel.
De frituurpan sprong de aardlek in de flat. Het hield ons niet tegen! Om 23:30 is in Singapore Mustafa nog altijd open. En taxi op en neer naar little India en "Bob's your uncle": we waren weer aan het bakken! Diep in de nacht werden de laatste schraapjes deeg met twee lepels de pan in en, na zes minuten, uit geheveld.
Ze smaken, natuurlijk, geweldig. En, het zijn er vooral veul.
Veelste veul, om precies te zijn. Iedereen die we kennen heeft mogen proeven. Rob en ik hebben een rantsoen van oliebollen voor breakfast, lunch en supper volgehouden voor vierdagen. Katelyn is er dol op. Gelukkig, want er zijn er nog altijd een paar over. Dus, iedereen die honger heeft mag bij Rob oliebollen komen eten. Zijn condo heeft ook een zwembad, dus je kan een duik nemen om de calorieën er weer af te zwemmen.
maandag, januari 01, 2007
dinsdag, december 26, 2006
kerst in winsem
het is tweeden kerstdag en we zijn met z'n allen in winsem. weheben een wandeling gemaakt. het is heel gezelig. ik heb van lonneke een knufel gekreegen die kan piepen.
lisa en es en lonneke en marleen en edouard en jeroen
prettig kerst en een gelukkig nieuw jaar!
vrijdag, december 22, 2006
Vooroordelen
Advocatenkantoren en advocaten. Hoezo toch altijd geassocieerd met geld, commercie, oppervlakkigheid en mantelpakjes? Wat mijn binnenkort nieuwe werkgever betreft, is niets minder waar.
Tijdens mijn sollicitatiegesprekken bij wat ik voortaan maar enkel “Wybenga Advocaten” zal noemen, want anders is de pagina zo vol, was het me al opgevallen dat ik met een vreemde eend in de bijt te maken had.
Zo was Wybenga het enige kantoor dat mijn Brusselse, behoorlijk theoretische en daardoor voor de meeste juristen volstrekt oninteressante scriptie wilde inzien en zelfs een weekje onder zich wilde houden. Tijdens de tweede sollicitatieronde lag mijn scriptie daar ineens op tafel, met een stuk of 10 post-itts op diverse pagina’s, die kennelijk allerlei vragen van mijn interviewer aanduidden.
Tijdens de derde sollicitatieronde – een lunch - ging het alleen maar over politiek en ontdekte ik dat de meeste advocaten van het kantoor afkomstig waren uit het “advocatenkollektief”, een enorm links bolwerk van juristen dat zich enkele decennia terug met name inzette voor de rechten van de Rotterdamse havenarbeiders. Ook nu nog is Wybenga een van de weinige kantoren dat zich bezig houdt met zeerecht en dat opkomt voor muitende matrozen. Daarnaast heeft het kantoor een enorme “toevoegingspraktijk”: zaken van mensen die zelf geen advocaat kunnen betalen.
Een groot deel van het kantoor bleek te hebben gestudeerd in Nijmegen en zij die dan wel uit Leiden kwamen, hadden toch in ieder geval deelgenomen aan de bestorming van het Maagdenhuis. Op de website las ik dat de jonkies van het kantoor naast hun studie Rechten, ook psychologie, of filosofie hadden gestudeerd.
Ik begon het allemaal steeds leuker te vinden.
Gisteren was ik uitgenodigd voor de kerstborrel en het culinaire kerstbuffet bij Wybenga en Van den Puttelaar (naast zakenpartners ook een echtpaar) thuis in Rotterdam. Hoe kon ik ook een sjieke, dure, kakkineuze bedoening vrezen?
Eenmaal binnen, werd ik verrast door de 1000 decibel aan operamuziek die door de huiskamer schalde. In mijn ogen in eerste instantie wat pretentieus, maar de dame op de CD bleek de echtgenote van mijn patroon – Wildeboer – te zijn!
Hoewel het huis van Wybenga enorm oud, klassiek en groot was en in zoverre voldeed aan mijn verwachting (of misschien: vooroordeel), lag het vol met rommel, zag ik alleen maar beige jaren '70 meubels en stond er in de boekenkast geen boek rechtop. Ik was de enige in paaskleedje gehuld, maar juist daarmee viel ik uit de toon, want om mij heen liepen alleen maar advocaten in kabeltruien en zag ik afgetrapte instappers voorbij komen. Over de enige man die een pak met stropdas aan had, werd mij onmiddellijk verteld dat hij dat slechts eens per jaar deed: met kerst.
Iedereen was erg vriendelijk en geïnteresseerd. Met de voormalig filosofie-studente en thans advocate vreemdelingenrecht sprak ik tussen de gevulde tomaat en het stokbrood door over de ethica van Aristoteles en Hobbes, een onderwerp waarvan ik dacht dat het in mijn juridische, arbeidszame leven nooit meer aan de orde zou komen. Een andere advocaat, ook op Maastrichtse leest geschoeid, wilde graag weten hoe mijn opzegging bij mijn huidige werkgever was verlopen en bood nota bene zijn hulp aan bij de tijdige afronding van mijn nog lopende zaken aldaar, uiteraard kostenloos.
Nadat we het buffet genuttigd hadden - allemaal zelfgemaakte hapjes die op grootmoeders schalen onder gekreukelde aluminiumfolie vandaan kwamen – werd er vervolgens gezamenlijk gemusiceerd! Er werd een cello tevoorschijn gehaald, een van de advocaten speelde een pianostuk en weer een ander zong een smartlap, door zijn echtgenote op de accordeon begeleid. Ondertussen krioelden overal kleine kinderen. Ik wist niet wat ik meemaakte.
Op 1 februari a.s., na mijn beëdiging door de President van de Rechtbank, ga ik er daadwerkelijk aan de slag. Na alle voormelde, totnogtoe uiterst positieve ervaringen, kan ik niet meer wachten!
Groet,
Emma
Tijdens mijn sollicitatiegesprekken bij wat ik voortaan maar enkel “Wybenga Advocaten” zal noemen, want anders is de pagina zo vol, was het me al opgevallen dat ik met een vreemde eend in de bijt te maken had.
Zo was Wybenga het enige kantoor dat mijn Brusselse, behoorlijk theoretische en daardoor voor de meeste juristen volstrekt oninteressante scriptie wilde inzien en zelfs een weekje onder zich wilde houden. Tijdens de tweede sollicitatieronde lag mijn scriptie daar ineens op tafel, met een stuk of 10 post-itts op diverse pagina’s, die kennelijk allerlei vragen van mijn interviewer aanduidden.
Tijdens de derde sollicitatieronde – een lunch - ging het alleen maar over politiek en ontdekte ik dat de meeste advocaten van het kantoor afkomstig waren uit het “advocatenkollektief”, een enorm links bolwerk van juristen dat zich enkele decennia terug met name inzette voor de rechten van de Rotterdamse havenarbeiders. Ook nu nog is Wybenga een van de weinige kantoren dat zich bezig houdt met zeerecht en dat opkomt voor muitende matrozen. Daarnaast heeft het kantoor een enorme “toevoegingspraktijk”: zaken van mensen die zelf geen advocaat kunnen betalen.
Een groot deel van het kantoor bleek te hebben gestudeerd in Nijmegen en zij die dan wel uit Leiden kwamen, hadden toch in ieder geval deelgenomen aan de bestorming van het Maagdenhuis. Op de website las ik dat de jonkies van het kantoor naast hun studie Rechten, ook psychologie, of filosofie hadden gestudeerd.
Ik begon het allemaal steeds leuker te vinden.
Gisteren was ik uitgenodigd voor de kerstborrel en het culinaire kerstbuffet bij Wybenga en Van den Puttelaar (naast zakenpartners ook een echtpaar) thuis in Rotterdam. Hoe kon ik ook een sjieke, dure, kakkineuze bedoening vrezen?
Eenmaal binnen, werd ik verrast door de 1000 decibel aan operamuziek die door de huiskamer schalde. In mijn ogen in eerste instantie wat pretentieus, maar de dame op de CD bleek de echtgenote van mijn patroon – Wildeboer – te zijn!
Hoewel het huis van Wybenga enorm oud, klassiek en groot was en in zoverre voldeed aan mijn verwachting (of misschien: vooroordeel), lag het vol met rommel, zag ik alleen maar beige jaren '70 meubels en stond er in de boekenkast geen boek rechtop. Ik was de enige in paaskleedje gehuld, maar juist daarmee viel ik uit de toon, want om mij heen liepen alleen maar advocaten in kabeltruien en zag ik afgetrapte instappers voorbij komen. Over de enige man die een pak met stropdas aan had, werd mij onmiddellijk verteld dat hij dat slechts eens per jaar deed: met kerst.
Iedereen was erg vriendelijk en geïnteresseerd. Met de voormalig filosofie-studente en thans advocate vreemdelingenrecht sprak ik tussen de gevulde tomaat en het stokbrood door over de ethica van Aristoteles en Hobbes, een onderwerp waarvan ik dacht dat het in mijn juridische, arbeidszame leven nooit meer aan de orde zou komen. Een andere advocaat, ook op Maastrichtse leest geschoeid, wilde graag weten hoe mijn opzegging bij mijn huidige werkgever was verlopen en bood nota bene zijn hulp aan bij de tijdige afronding van mijn nog lopende zaken aldaar, uiteraard kostenloos.
Nadat we het buffet genuttigd hadden - allemaal zelfgemaakte hapjes die op grootmoeders schalen onder gekreukelde aluminiumfolie vandaan kwamen – werd er vervolgens gezamenlijk gemusiceerd! Er werd een cello tevoorschijn gehaald, een van de advocaten speelde een pianostuk en weer een ander zong een smartlap, door zijn echtgenote op de accordeon begeleid. Ondertussen krioelden overal kleine kinderen. Ik wist niet wat ik meemaakte.
Op 1 februari a.s., na mijn beëdiging door de President van de Rechtbank, ga ik er daadwerkelijk aan de slag. Na alle voormelde, totnogtoe uiterst positieve ervaringen, kan ik niet meer wachten!
Groet,
Emma
maandag, december 18, 2006
Hoi allemaal, onderstaande foto heeft Rich 'op afstand' gemaakt. Nog enkele foto's van het termeerdiner 2007 zijn zichtbaar op http://tltztmfoto.blogspot.com/
Kerstpakket
Toen we in de Ridder van Cuijkstraat woonden (van 1948 - 1965) was de wereld overzichtelijk. Elke dag aten we aardappels, smam deed elke maandag de was en mopperde dan op de buurvrouw die stiekum veel te vroeg begon, elke maand was er wel iets in de kerk van doen zoals de blasiuszegen, elk kwartaal hadden we een rapport met een 10 voor katechismus en elk jaar kwam er een kerstpakket. Ons pap kwam dan met die enorme doos thuis en allemaal samen pakten we uit. In zo'n kerstpakket zat dan van alles wat we niet nodig hadden. Een zakje rozijnen, een flesje puddingsaus, snoepjes die niemand lustte, een pak vijgen en een kaars. Het was ook niet belangrijk wat er in zat, het was belangrijk dat er wat inzat dat we niet kenden. Dat uitpakken, daar ging het om. Op school was ik mede verantwoordelijk voor het kerstpakket en ik koos dan ok altijd voor een doos met veel frutsels. Niks zelf uitzoeken op internet, hoogstens een thema (Italië) met allemaal doosjes en zakjes met spul dat niemand zou kopen.
Vandaag nam ik voor het eerst in zes jaar weer een Kerstpakket mee naar huis waarvan ik de inhoud niet vooraf kende. het was een raar pakket, het woog namelijk te weinig voor de gebruikelijke pot boerenjongens en de fles wijn die er tegenwoordig toch in thuis hoort. RJ, die net zo'n mooie jeugd heeft gehad als ik, vindt het duidelijk ook leuk om kerstpakketten uit te pakken. Na het eten ruimden we de tafel leeg, schatten allebei nog eens wegend in wat er in zou kunnen zitten en pakten de schaar om de belofte van de doos te ontdoen.
We waren stomverbaasd. Het eerste dat tevoorschijn kwam was: een set stokken voor Nordic Walking met een bijbehorende 'handleiding'. En daar hebben wij een absolute hekel aan. Daarbij zat een tegoedbon voor een of ander bungalowpark, die krijgt Petra wel. En onderin zat een bruine tas, naar ik aannam om Nordic-walking-stokken in op te bergen. Teleurgesteld gooide ik de doos dicht, dit jaar een cranberryjam en boerenpaté. Maar RJ is iets nieuwsgieriger dan ik en haalde de tas toch tevoorschijn. Het blijkt een grote weekendtas te zijn, met wieltjes. Daarmee gaat een oude wens van mij in vervulling, ik wilde altijd al een tas met wieltjes, maar die kocht ik nooit omdat ik al zoveel tassen heb. Nergens voor nodig dus maar toch leuk.
Zit ik nog met Nordic-walking-stokken. Die bied ik aan de vaste bezoekers van TLTZTM aan, in ruil voor: een pakje goudmerk thee, een lelijk vaasje, een pak oliebollenmeel-met-een-pak-poedersuiker, een zakje kaaskoekjes (van die melige) of een fles advocaat. Het mag ook een combinatie zijnen liefst nog iets anders dan ik hier vraag. Voorwaarde: verpakt in een doos. Wie ruilt (een deel van) zijn kerstpakket met mij?
Vandaag nam ik voor het eerst in zes jaar weer een Kerstpakket mee naar huis waarvan ik de inhoud niet vooraf kende. het was een raar pakket, het woog namelijk te weinig voor de gebruikelijke pot boerenjongens en de fles wijn die er tegenwoordig toch in thuis hoort. RJ, die net zo'n mooie jeugd heeft gehad als ik, vindt het duidelijk ook leuk om kerstpakketten uit te pakken. Na het eten ruimden we de tafel leeg, schatten allebei nog eens wegend in wat er in zou kunnen zitten en pakten de schaar om de belofte van de doos te ontdoen.
We waren stomverbaasd. Het eerste dat tevoorschijn kwam was: een set stokken voor Nordic Walking met een bijbehorende 'handleiding'. En daar hebben wij een absolute hekel aan. Daarbij zat een tegoedbon voor een of ander bungalowpark, die krijgt Petra wel. En onderin zat een bruine tas, naar ik aannam om Nordic-walking-stokken in op te bergen. Teleurgesteld gooide ik de doos dicht, dit jaar een cranberryjam en boerenpaté. Maar RJ is iets nieuwsgieriger dan ik en haalde de tas toch tevoorschijn. Het blijkt een grote weekendtas te zijn, met wieltjes. Daarmee gaat een oude wens van mij in vervulling, ik wilde altijd al een tas met wieltjes, maar die kocht ik nooit omdat ik al zoveel tassen heb. Nergens voor nodig dus maar toch leuk.
Zit ik nog met Nordic-walking-stokken. Die bied ik aan de vaste bezoekers van TLTZTM aan, in ruil voor: een pakje goudmerk thee, een lelijk vaasje, een pak oliebollenmeel-met-een-pak-poedersuiker, een zakje kaaskoekjes (van die melige) of een fles advocaat. Het mag ook een combinatie zijnen liefst nog iets anders dan ik hier vraag. Voorwaarde: verpakt in een doos. Wie ruilt (een deel van) zijn kerstpakket met mij?
zondag, december 17, 2006
kleine dingetjes
Zo, tekst nummer drie. Ik sta bovenaan de w.c.rol! En dat dus drie maal!
Mijn leven is niet bijster interessant te noemen, dus moet je daar zelf iets aan doen om het wat op te vrolijken. Dat is niet zo moeilijk, want ik ben best een vrolijk mens. En er zijn wel eens kleine dingetjes die me extra vrolijk maken. Zoals:
Voor de kerk in Oudenbosch staan en wie komen daar door de straat gereden? Beppie en Toon!
En zelf in de auto: muziek op Radio 4 gaat precies op de maat van de richtingaanwijzer. Of andersom.
Mijn kerstboom is prachtig geworden, mooier dan ooit. Ik kan er uren naar kijken. Nou ja, telkens een seconde of drie.
Ik heb Zebbie's bal per ongeluk over het hek van het dierenkampje gegooid. Daar ligt ie roodwit te wezen naast de eendjes!
Er zijn er vast wel meer, maar de regen is opgehouden en de zon schijnt goud in het blauw. Effe een rondje met het hondje.
Mijn leven is niet bijster interessant te noemen, dus moet je daar zelf iets aan doen om het wat op te vrolijken. Dat is niet zo moeilijk, want ik ben best een vrolijk mens. En er zijn wel eens kleine dingetjes die me extra vrolijk maken. Zoals:
Voor de kerk in Oudenbosch staan en wie komen daar door de straat gereden? Beppie en Toon!
En zelf in de auto: muziek op Radio 4 gaat precies op de maat van de richtingaanwijzer. Of andersom.
Mijn kerstboom is prachtig geworden, mooier dan ooit. Ik kan er uren naar kijken. Nou ja, telkens een seconde of drie.
Ik heb Zebbie's bal per ongeluk over het hek van het dierenkampje gegooid. Daar ligt ie roodwit te wezen naast de eendjes!
Er zijn er vast wel meer, maar de regen is opgehouden en de zon schijnt goud in het blauw. Effe een rondje met het hondje.
Christmas letters
Rond deze tijd komen de Christmas letters weer aan, voornamelijk uit Australie, maar ook uit Engeland. Wat heb ik daar toch een hekel aan, aan die Christmas letters. Ze geven een overzicht van een heel jaar uit het leven van ... en dat betekent een opsomming van reizen naar verre oorden (compleet met foto-album!) en sportver- en uitslagen. Nou ga ik niet naar verre oorden, dus daar zit misschien wel wat jaloezie van mijn kant, dat geef ik toe, maar zelfs als ik dat wél deed, dan zou ik daar niemand mee lastig vallen. En ik kan ook weinig vertellen over mijn sportevenementen, behalve dan dat ik zeer fanatiek basket- hand- voet- volley- en korfbal bal, en zeer goed ben in tennisbal en badmintonbal, maar minder presteer met een hockeybal. Nou, daar heb ik dus twee regels voor nodig.
Weer een stukje voor tltztm. Knap van mij. Het wordt tijd dat jullie dat beamen (Be-amen, niet met een beamer beamen) Gebruik de comment maar, Erik!
Weer een stukje voor tltztm. Knap van mij. Het wordt tijd dat jullie dat beamen (Be-amen, niet met een beamer beamen) Gebruik de comment maar, Erik!
Technische storingen
Hoi hoi allemaal,
Zoals verwacht gaat het hier en daar nog niet helemaal gladjes en zelfs zo nu en dan een beetje mis. Een korte quote van A3n's mailtje:
Ik wou dat je alles gewoon bij het oude had gelaten, daar was ik nou NET aan gewend!
Sorry voor de frustratie. Dit is een minimale upgrade en waarschijnlijk de enige.
Je moet blijkbaar eerst een google account aanmaken. Voor Lonneke en alle andere gmailer gebruikers is dat geen probleem, je kan gewoon je bestaande gmail account hiervoor gebruiken, maar de minder intense internet bewoners is de extra stap misschien een beetje intimiderend.
Gelukkig:
1. Het is redelijk eenvoudig, je kan bestaande email adres ervoor gebruiken
2. Google wel enigszins betrouwbaar en heeft een goeie privacy policy (maar ja, voor hoelang?)
3. Een google account kost even veel als dit blog: niets
Voor al degenen die nog problemen ondervinden, ik kan je ook overnieuw uitnodigen. Stuur maar een mailtje naar de Helpdesk (uitbesteed naar het goedkopere Singapore ha, ha, ha)...
Zoals verwacht gaat het hier en daar nog niet helemaal gladjes en zelfs zo nu en dan een beetje mis. Een korte quote van A3n's mailtje:
Ik wou dat je alles gewoon bij het oude had gelaten, daar was ik nou NET aan gewend!
Sorry voor de frustratie. Dit is een minimale upgrade en waarschijnlijk de enige.
Je moet blijkbaar eerst een google account aanmaken. Voor Lonneke en alle andere gmailer gebruikers is dat geen probleem, je kan gewoon je bestaande gmail account hiervoor gebruiken, maar de minder intense internet bewoners is de extra stap misschien een beetje intimiderend.
Gelukkig:
1. Het is redelijk eenvoudig, je kan bestaande email adres ervoor gebruiken
2. Google wel enigszins betrouwbaar en heeft een goeie privacy policy (maar ja, voor hoelang?)
3. Een google account kost even veel als dit blog: niets
Voor al degenen die nog problemen ondervinden, ik kan je ook overnieuw uitnodigen. Stuur maar een mailtje naar de Helpdesk (uitbesteed naar het goedkopere Singapore ha, ha, ha)...
bezoek aan Oudenbosch
Het kostte me wel wat moeite, maar na wat bemoedigende woorden van Erik ben ik op de nieuwe blog gearriveerd! Knap van mij, echt heel erg knap. Mogelijk lukt het me straks niet om dit te versturen, dus mogelijk lezen jullie dit niet eens. Kan ik het dus rustig nog eens herhalen, knap van mij, echt heel knap.
Gisteren, 16 dec. was het broertjes en zusjes dag (plus Opap) in Oudenbosch. Er werd wat afgekletst, o.a. over de nieuwe tltztm. Er waren enkele (schoon) broertjes/zusjes die nog niet meededen, maar dat komt wel goed, tenslotte vond ik mezelf altijd de stomste op computergebied, en mij is het toch maar gelukt om als eerste author op deze blog te zitten. Knap van mij, echt heel knap.
Wij (Rich-José-Opap en ik) arriveerden als eersten, dus hadden we ook eerste keus uit de welgevulde koek- en choco-trommeltjes. Ondanks de regen maakten we daarna een bedevaart naar de Sint Pieter (Opap achterlatend bij Rj) en onze bede werd tijdens de vaart verhoord: het werd gewoon heel mooi weer. Mike en Ineke waren intussen per auto bij de kerk aangekomen. Zij waren in de herfstvakantie in Rome geweest, en hadden de bestijging naar de koepel overgeslagen omdat het er veel te druk was. Hier was dus een herkansing! Er was helemaal geen file, maar de koster had nét de deur naar de trap gesloten. Dus nu maar de bedevaart richting borrel.
Michael had de jaarlijkse muziekquiz in mekaar gezet, de c.d. maakte af en toe rare geluiden (ik dacht eerst dat het er gewoon bijhoorde) en met een voorzichtige klap op de installatie probeerde hij het euvel te verhelpen. Wij spraken hem daar streng op aan, zo maar klappen geven op Rj zijn spullen en het hielp toch niet! Totdat Rj erbij kwam en er zo hard op petste dat er een deuk in de c.d.speler zat. Dat hielp dus wél! Voor mij werd de quiz er niet gemakkelijker op, ik heb 'm dus NIET gewonnen, ik kon de antwoorden op het blad van mijn buurman Rich (de uiteindelijke winnaar) niet zo goed zien, en mijn andere buur, Marleen, wist er net zo veel van als ikzelf, dus dat schoot niet echt op.
We dronken wijn uit glazen die Mg en Rj van Erik cadeau hadden gekregen. Daar ging zowat een halve fles in. Uiteraard nam ik een gewoon bescheiden Hema glas, niet zozeer omdat ik die halve liter niet wilde, maar ik kreeg last van het Elizabeth-syndroom (jeweetwel, Elizabeth, de buurvrouw van Hyacinth Bucket, pardon, Boekee)
Het diner bestond uit producten van de streek! Zalm van de plaatselijke A.H., spruitjes van Dirk van den Broek, ijs van de Super de Boer, maar ook boeuf bourgignon van de koeien op de hoek, pompoensoep uit de tuin, peren van de buurman, noten van de eigen boom (voorzover de eekhoorns ze niet hadden gejat) Wat is dat gezellig, zo met z'n allen aan tafel!
Nu moeten we weer een heel jaar wachten tot de volgende br/zs dag. Die zal zijn in M'tricht, maar kan M'leen nog even de datum doorgeven?
Zo. Nu moet ik dit op de blog zien te loggen. Dat kan ik vast. Ben ZOOOO KNAP!
Gisteren, 16 dec. was het broertjes en zusjes dag (plus Opap) in Oudenbosch. Er werd wat afgekletst, o.a. over de nieuwe tltztm. Er waren enkele (schoon) broertjes/zusjes die nog niet meededen, maar dat komt wel goed, tenslotte vond ik mezelf altijd de stomste op computergebied, en mij is het toch maar gelukt om als eerste author op deze blog te zitten. Knap van mij, echt heel knap.
Wij (Rich-José-Opap en ik) arriveerden als eersten, dus hadden we ook eerste keus uit de welgevulde koek- en choco-trommeltjes. Ondanks de regen maakten we daarna een bedevaart naar de Sint Pieter (Opap achterlatend bij Rj) en onze bede werd tijdens de vaart verhoord: het werd gewoon heel mooi weer. Mike en Ineke waren intussen per auto bij de kerk aangekomen. Zij waren in de herfstvakantie in Rome geweest, en hadden de bestijging naar de koepel overgeslagen omdat het er veel te druk was. Hier was dus een herkansing! Er was helemaal geen file, maar de koster had nét de deur naar de trap gesloten. Dus nu maar de bedevaart richting borrel.
Michael had de jaarlijkse muziekquiz in mekaar gezet, de c.d. maakte af en toe rare geluiden (ik dacht eerst dat het er gewoon bijhoorde) en met een voorzichtige klap op de installatie probeerde hij het euvel te verhelpen. Wij spraken hem daar streng op aan, zo maar klappen geven op Rj zijn spullen en het hielp toch niet! Totdat Rj erbij kwam en er zo hard op petste dat er een deuk in de c.d.speler zat. Dat hielp dus wél! Voor mij werd de quiz er niet gemakkelijker op, ik heb 'm dus NIET gewonnen, ik kon de antwoorden op het blad van mijn buurman Rich (de uiteindelijke winnaar) niet zo goed zien, en mijn andere buur, Marleen, wist er net zo veel van als ikzelf, dus dat schoot niet echt op.
We dronken wijn uit glazen die Mg en Rj van Erik cadeau hadden gekregen. Daar ging zowat een halve fles in. Uiteraard nam ik een gewoon bescheiden Hema glas, niet zozeer omdat ik die halve liter niet wilde, maar ik kreeg last van het Elizabeth-syndroom (jeweetwel, Elizabeth, de buurvrouw van Hyacinth Bucket, pardon, Boekee)
Het diner bestond uit producten van de streek! Zalm van de plaatselijke A.H., spruitjes van Dirk van den Broek, ijs van de Super de Boer, maar ook boeuf bourgignon van de koeien op de hoek, pompoensoep uit de tuin, peren van de buurman, noten van de eigen boom (voorzover de eekhoorns ze niet hadden gejat) Wat is dat gezellig, zo met z'n allen aan tafel!
Nu moeten we weer een heel jaar wachten tot de volgende br/zs dag. Die zal zijn in M'tricht, maar kan M'leen nog even de datum doorgeven?
Zo. Nu moet ik dit op de blog zien te loggen. Dat kan ik vast. Ben ZOOOO KNAP!
Labels
Hoi hoi,
Het was zondag ochtend... Een goed moment om te verhuizen... Ik heb vanochtend een test blogje opgezet om te kijken of het allemaal geod werkt. Dat zag er goed uit, dus heb ik maar het initiatief genomen om onze blog naar deze verbeterde omgeving te brengen.
Het valt misschien op dat de rol pleepapier wat breder is geworden en dat de site er weer iets anders uit ziet. Welkom bij blogger beta.
Om in te loggen moet je voortaan naar http://beta.blogger.com/home, maar als het goed is krijg je een mooie verwijzing wanneer je inlogt op de oude plek.
Als je een stukje schrijft kan je er voortaan een label aan toevoegen (dat zijn de categorieën). Je kan ook een nieuw label maken, of je stukje in twee (of meer) labels plaatsen. De voorpagina blijft netjes hoe hij was: chronologisch.
Gelukkig schijnt alle content netjes mee verhuisd te zijn, en het web adres is hetzelfde, en het ziet er naar uit dat zelfs alle huidige schrijvers ook mee zijn verhuisd, dus misschien hoef je niet opnieuw uitgenodigd te worden om te schrijven. Anders stuur mij maar een mailtje.
Helaas voor de mensen die nog niet hebben gereageerd op de eerdere subscriptie (Edouard, Toon en Esmeralda, misschien meer, ik weet het niet), stuur mij nog eens een mailtje en ik zet je weer op de lijst van uitgenodigden.
Ik zag dat we deze nieuwe blog inderdaad ook kunnen afschermen voor buitenstaanders, maar daar ben ik (nog) geen voorstander van.
Jeroen, Lonneke of ikzelf gaan nog een keertje gedurende een lang weekend met slecht weer kijken naar wat er allemaal verder mogelijk is met de site qua vormgeving en functionaliteit.
Ik hoop dat we met deze opzet tevreden genoeg zijn. Nogmaals, iedereen mag administrator van ons blog worden en in de layout hacken. Ik maak zo nu en dan een keer een backup, maar die backup neemt geen fotos en comments mee, dus blijf voorzichtig bij de "delete this blog" knop :)
Blog ze!
Het was zondag ochtend... Een goed moment om te verhuizen... Ik heb vanochtend een test blogje opgezet om te kijken of het allemaal geod werkt. Dat zag er goed uit, dus heb ik maar het initiatief genomen om onze blog naar deze verbeterde omgeving te brengen.
Het valt misschien op dat de rol pleepapier wat breder is geworden en dat de site er weer iets anders uit ziet. Welkom bij blogger beta.
Om in te loggen moet je voortaan naar http://beta.blogger.com/home, maar als het goed is krijg je een mooie verwijzing wanneer je inlogt op de oude plek.
Als je een stukje schrijft kan je er voortaan een label aan toevoegen (dat zijn de categorieën). Je kan ook een nieuw label maken, of je stukje in twee (of meer) labels plaatsen. De voorpagina blijft netjes hoe hij was: chronologisch.
Gelukkig schijnt alle content netjes mee verhuisd te zijn, en het web adres is hetzelfde, en het ziet er naar uit dat zelfs alle huidige schrijvers ook mee zijn verhuisd, dus misschien hoef je niet opnieuw uitgenodigd te worden om te schrijven. Anders stuur mij maar een mailtje.
Helaas voor de mensen die nog niet hebben gereageerd op de eerdere subscriptie (Edouard, Toon en Esmeralda, misschien meer, ik weet het niet), stuur mij nog eens een mailtje en ik zet je weer op de lijst van uitgenodigden.
Ik zag dat we deze nieuwe blog inderdaad ook kunnen afschermen voor buitenstaanders, maar daar ben ik (nog) geen voorstander van.
Jeroen, Lonneke of ikzelf gaan nog een keertje gedurende een lang weekend met slecht weer kijken naar wat er allemaal verder mogelijk is met de site qua vormgeving en functionaliteit.
Ik hoop dat we met deze opzet tevreden genoeg zijn. Nogmaals, iedereen mag administrator van ons blog worden en in de layout hacken. Ik maak zo nu en dan een keer een backup, maar die backup neemt geen fotos en comments mee, dus blijf voorzichtig bij de "delete this blog" knop :)
Blog ze!
donderdag, december 14, 2006
Nieuws uit Oudenbosch
Het is maar een schuur 
Toen we het landgoed kochten, wisten we meteen dat de schuur zou blijven staan. De schuur was een samenraapsel van stenen, beton, klinkers, hout en asbest en hij was heel erg lelijk. We konden hem afbreken en een nieuwe schuur bouwen, maar gezien de regelingen voor het buitengebied zou dat nooit meer dan een garage worden. Met een aanhangwagen, een tractor, veel gereedschap, en veel wensen voor klusruimte, zou dat nooit genoeg zijn. Dus besloten we dat de schuur zou blijven.
We bouwden een huis dat binnen een bepaalde afstand van de schuur moest komen. Een of andere regel stelde dat, maar we wilden dat zelf ook. Een schuur moet in de buurt van de achterdeur zijn. Bij het afbreken van het oude huis, werd de schuur nog iets lelijker dan hij al was. Het huis brak een stukje uit de schuur. Indachtig Adriennes aanbeveling, namen we enkele dingen uit het oude huis en bewaarden die voor de schuur en het nieuwe huis. De voordeur van het oude huis werd de toegang tot de schuur (en de kachel ging in het nieuwe huis). Voordat er een oprit kwam werd het dak – van asbest – van de schuur gehaald. Dat was omdat daar een grote vrachtwagen voor nodig was en die zou anders de nieuw oprit kapot rijden. Meteen daarna maakte Roelof samen met zijn zwager Willem een nieuw dak. Dat dak is van damwand gemaakt en we kozen als kleur: RAL 1017 antracietgrijs.
Daarna gebeurde er heel lang niks met de schuur, huis, opritten en tuin hadden voorrang.
We vroegen aan ieder die op het landgoed kwam, advies over de buitenkant van de schuur. Niemand had een goede oplossing. Dus Roelof-jan begon met opknapwerkzaamheden aan de binnenkant. Hij werkte de hele vorige winter door. Heel veel van het hout was aangetast door houtworm. Balken werden eruit gehaald en vervangen door nieuwe. Het gedeelte waar het tuingereedschap kwam – door ons nog steeds de varkensschuur genoemd – werd helemaal geverfd. Het ziet er piekfijn uit – voor een schuur dan. Het gedeelte waar Roelof zijn gereedschappen bewaard en waar zijn werkbank staat – door ons nog steeds stookhok genoemd, omdat daar vroeger de verwarmingsketel stond – werd netjes ingericht. De grote ruimte in de schuur, die sinds kort garage wordt genoemd, werd helemaal leeg geruimd en geveegd, geveegd en geveegd en daar staat de tractor en de aanhangwagen. Ook de naastgelegen zolder werd helemaal opgeruimd en dient nu als opslag, voornamelijk van hout. Tja, en toen de buitenkant.
Roelof verfde de voordeur van de schuur antracietgrijs, maakte er een redelijk nette sponning omheen, ook in antracietgrijs. Hij is daar nu erg ontevreden over, maar het is maar een schuur. Hij smeerde het deel waar het huis was afgebroken dicht met cement. Vervolgens maakte hij, weer samen met Willem, in de bovenste driehoek van de schuur, weer damwand. Antracietgrijs natuurlijk. Ineens toonde de schuur beter. En sinds vorige week hebben we een echte garagedeur in de schuur. Ook antracietgrijs, maar weer van een ander materiaal.
We zijn erg tevreden over de kleurkeuze. Het antracietgrijs heeft een bescheiden kleur en het valt een beetje weg in het groen van het landgoed. Maar de muren zijn nog even lelijk als voorheen, sterker nog, ze zijn ineens veel lelijker geworden.
Mijn voorkeur om de schuur vol met klimop te laten begroeien, heeft geen instemming bij Roelof gevonden. Het is zíjn schuur, dus hij mag besluiten. Hij wil de voorkant van de schuur nu verven of bezetten met een of ander materiaal. Hij heeft zelfs een excuus gevonden, de muur slaat door, er komt regenwater binnen.
Dus vragen we nu nog aan iedereen die ons bezoekt advies over de schuur. Bijna vier jaar wonen we hier. Waarschijnlijk is het allemaal over vier jaar nog zo. Kijk naar de foto’s en asjeblief, geef advies.
Dank je wel, Margriet
Toen we het landgoed kochten, wisten we meteen dat de schuur zou blijven staan. De schuur was een samenraapsel van stenen, beton, klinkers, hout en asbest en hij was heel erg lelijk. We konden hem afbreken en een nieuwe schuur bouwen, maar gezien de regelingen voor het buitengebied zou dat nooit meer dan een garage worden. Met een aanhangwagen, een tractor, veel gereedschap, en veel wensen voor klusruimte, zou dat nooit genoeg zijn. Dus besloten we dat de schuur zou blijven.
We bouwden een huis dat binnen een bepaalde afstand van de schuur moest komen. Een of andere regel stelde dat, maar we wilden dat zelf ook. Een schuur moet in de buurt van de achterdeur zijn. Bij het afbreken van het oude huis, werd de schuur nog iets lelijker dan hij al was. Het huis brak een stukje uit de schuur. Indachtig Adriennes aanbeveling, namen we enkele dingen uit het oude huis en bewaarden die voor de schuur en het nieuwe huis. De voordeur van het oude huis werd de toegang tot de schuur (en de kachel ging in het nieuwe huis). Voordat er een oprit kwam werd het dak – van asbest – van de schuur gehaald. Dat was omdat daar een grote vrachtwagen voor nodig was en die zou anders de nieuw oprit kapot rijden. Meteen daarna maakte Roelof samen met zijn zwager Willem een nieuw dak. Dat dak is van damwand gemaakt en we kozen als kleur: RAL 1017 antracietgrijs.
Daarna gebeurde er heel lang niks met de schuur, huis, opritten en tuin hadden voorrang.
We vroegen aan ieder die op het landgoed kwam, advies over de buitenkant van de schuur. Niemand had een goede oplossing. Dus Roelof-jan begon met opknapwerkzaamheden aan de binnenkant. Hij werkte de hele vorige winter door. Heel veel van het hout was aangetast door houtworm. Balken werden eruit gehaald en vervangen door nieuwe. Het gedeelte waar het tuingereedschap kwam – door ons nog steeds de varkensschuur genoemd – werd helemaal geverfd. Het ziet er piekfijn uit – voor een schuur dan. Het gedeelte waar Roelof zijn gereedschappen bewaard en waar zijn werkbank staat – door ons nog steeds stookhok genoemd, omdat daar vroeger de verwarmingsketel stond – werd netjes ingericht. De grote ruimte in de schuur, die sinds kort garage wordt genoemd, werd helemaal leeg geruimd en geveegd, geveegd en geveegd en daar staat de tractor en de aanhangwagen. Ook de naastgelegen zolder werd helemaal opgeruimd en dient nu als opslag, voornamelijk van hout. Tja, en toen de buitenkant.
Roelof verfde de voordeur van de schuur antracietgrijs, maakte er een redelijk nette sponning omheen, ook in antracietgrijs. Hij is daar nu erg ontevreden over, maar het is maar een schuur. Hij smeerde het deel waar het huis was afgebroken dicht met cement. Vervolgens maakte hij, weer samen met Willem, in de bovenste driehoek van de schuur, weer damwand. Antracietgrijs natuurlijk. Ineens toonde de schuur beter. En sinds vorige week hebben we een echte garagedeur in de schuur. Ook antracietgrijs, maar weer van een ander materiaal.
We zijn erg tevreden over de kleurkeuze. Het antracietgrijs heeft een bescheiden kleur en het valt een beetje weg in het groen van het landgoed. Maar de muren zijn nog even lelijk als voorheen, sterker nog, ze zijn ineens veel lelijker geworden.
Mijn voorkeur om de schuur vol met klimop te laten begroeien, heeft geen instemming bij Roelof gevonden. Het is zíjn schuur, dus hij mag besluiten. Hij wil de voorkant van de schuur nu verven of bezetten met een of ander materiaal. Hij heeft zelfs een excuus gevonden, de muur slaat door, er komt regenwater binnen.
Dus vragen we nu nog aan iedereen die ons bezoekt advies over de schuur. Bijna vier jaar wonen we hier. Waarschijnlijk is het allemaal over vier jaar nog zo. Kijk naar de foto’s en asjeblief, geef advies.
Dank je wel, Margriet
(3 letter woord) kerst
Hier in Singapore is het weertje iedere dag hetzelfde, dus merk je niet veel van de winter. Ik zeg altijd: ik word lekker niet depressief van de winter. In Nederland was het altijd treurig tijdens de donkere dagen. Hier is het gewoon lekker weer en normaal licht.
Tot je een warenhuis binnenloopt. Dan word je plots plat gegooid met Christmas Carols. Singapore zit tjokvol warenhuizen. Ieder bezoek bal ik de vuisten tot mijn nagels in mijn palmen snijden.
Ik haat kerst liedjes. Ik ben niet gelovig (geloof ik) en heb dus niets te maken met Jezus stallen, ossen en ezels of kerst deuntjes. Vroeger hadden 's Mam en ik een methode om stugge liedjes uit je hoofd weg te zingen: Je begint gewoon heel hard “Salades van Joma, verrassende lekkere salades...” uiteindelijk zit je dan daar mee in je hoofd en op de een of andere manier zijn wij geconditioneerd om de Joma advertentie te vergeten (vraag: nature of nurture?).
Inmiddels kan Katelyn al de Joma reclame meezingen.
Vandaag was ik aan het werk op de luchthaven. En raad eens wat er door de PA schreeuwt? Juist ja: Kerst muziek. Ik bijt op mijn tong tot ik bloed proef.
Op weg naar huis, in de underpass bij de metro zingt een blinde man onder begeleiding van het gruwelijke geluid van zijn Casio keyboard. Petra en Pauwel kunnen getuigen: de man zingt gewoon vals. Ik heb hem al geld gegeven in de hoop dat hij dan weg gaat. Tevergeefs. Rond deze tijd van het jaar is het erger; hij zingt alleen nog maar kerst liederen. Ik heb de neiging hem te slaan en dan te zeggen: “die zag je niet aankomen, heh?”
Ik woon naast de Hyatt Hotel Singapore. Men is er thans bezig met een heuse kerst karaoke (buiten!), inclusief “on the first day of Christmas...” Mijn raam staat open. Ik ontkom er niet aan. Winter in Singapore is wel degelijk deprimerend. Groetjes. Ik ga springen.
Tot je een warenhuis binnenloopt. Dan word je plots plat gegooid met Christmas Carols. Singapore zit tjokvol warenhuizen. Ieder bezoek bal ik de vuisten tot mijn nagels in mijn palmen snijden.
Ik haat kerst liedjes. Ik ben niet gelovig (geloof ik) en heb dus niets te maken met Jezus stallen, ossen en ezels of kerst deuntjes. Vroeger hadden 's Mam en ik een methode om stugge liedjes uit je hoofd weg te zingen: Je begint gewoon heel hard “Salades van Joma, verrassende lekkere salades...” uiteindelijk zit je dan daar mee in je hoofd en op de een of andere manier zijn wij geconditioneerd om de Joma advertentie te vergeten (vraag: nature of nurture?).
Inmiddels kan Katelyn al de Joma reclame meezingen.
Vandaag was ik aan het werk op de luchthaven. En raad eens wat er door de PA schreeuwt? Juist ja: Kerst muziek. Ik bijt op mijn tong tot ik bloed proef.
Op weg naar huis, in de underpass bij de metro zingt een blinde man onder begeleiding van het gruwelijke geluid van zijn Casio keyboard. Petra en Pauwel kunnen getuigen: de man zingt gewoon vals. Ik heb hem al geld gegeven in de hoop dat hij dan weg gaat. Tevergeefs. Rond deze tijd van het jaar is het erger; hij zingt alleen nog maar kerst liederen. Ik heb de neiging hem te slaan en dan te zeggen: “die zag je niet aankomen, heh?”
Ik woon naast de Hyatt Hotel Singapore. Men is er thans bezig met een heuse kerst karaoke (buiten!), inclusief “on the first day of Christmas...” Mijn raam staat open. Ik ontkom er niet aan. Winter in Singapore is wel degelijk deprimerend. Groetjes. Ik ga springen.
Op naar Blogger Beta?
Ik heb het even na gezocht. Het lijkt erop dat ik in 1 klap onze blog kan verhuizen naar Blogger Beta.
Zoals ik al bang was krijgen we dan waarschijnlijk wel een aantal mails van mensen die niet meer kunnen inloggen. Maar dat is eigenlijk al aan de gang: A3n liet al weten confuus te worden van al het meta bloggen over bloggen :)
Zie ook: blogger help over team blogs in blogger beta
Voordelen:
1. Geen verhuis problemen, de site kan in een keer over (dat hoop ik tenminste). Dit probleem wordt onderschat (denk aan internet links en plaatjs etc)
2. Meer layout opties (ten minste, dat verwacht ik)
3. Categorie ondersteuning (domme domme etc) - daar gaat het toch voornamelijk om?
4. Het internet address blijft hetzelfde (we blijven bij Google)
Nadelen:
1. Ik zal waarschijnlijk mensen weer moeten uitnodigen. Ben ik niet helemaal zeker van. Niet echt een probleem.
2. Ik niet zeker weet of "last-comments" tracking mogelijk is; waarschijnlijk niet.
3. Misschien even wennen aan een nieuwe interface voor het schrijven.
Wederom, kijk niet teveel naar de "look-and-feel" van de site... Zoals je kan zien is die in zekere mate flexibel.
Deze optie is in ieder geval open. Ik hoop dat we daarna gewoon verder kunnen bloggen.
Zoals ik al bang was krijgen we dan waarschijnlijk wel een aantal mails van mensen die niet meer kunnen inloggen. Maar dat is eigenlijk al aan de gang: A3n liet al weten confuus te worden van al het meta bloggen over bloggen :)
Zie ook: blogger help over team blogs in blogger beta
Voordelen:
1. Geen verhuis problemen, de site kan in een keer over (dat hoop ik tenminste). Dit probleem wordt onderschat (denk aan internet links en plaatjs etc)
2. Meer layout opties (ten minste, dat verwacht ik)
3. Categorie ondersteuning (domme domme etc) - daar gaat het toch voornamelijk om?
4. Het internet address blijft hetzelfde (we blijven bij Google)
Nadelen:
1. Ik zal waarschijnlijk mensen weer moeten uitnodigen. Ben ik niet helemaal zeker van. Niet echt een probleem.
2. Ik niet zeker weet of "last-comments" tracking mogelijk is; waarschijnlijk niet.
3. Misschien even wennen aan een nieuwe interface voor het schrijven.
Wederom, kijk niet teveel naar de "look-and-feel" van de site... Zoals je kan zien is die in zekere mate flexibel.
Deze optie is in ieder geval open. Ik hoop dat we daarna gewoon verder kunnen bloggen.
woensdag, december 13, 2006
huidige of nieuwe blog?
Beste allemaal,
als ik zoek over internet, blijken er heel veel mogelijkheden te zijn voor een blog of community als deze. En binnen die mogelijkheden zijn er weer heel veel mogelijkheden om het blog zo mooi mogelijk te maken.
Zo is er deze dus: www.termeer.blogspot.com die we nu zo'n beetje kennen. Naar mijn idee werkt ie eigenlijk prima, kan de kleurkeuze misschien anders (maar smaken verschillen) en is het voordeel dat je steeds ziet wat erbij is gekomen, zoals Erik al zegt en je gemakkelijk dus weer bijgelezen bent. Bij een verdeling in verschillende categoriën moet je deze stuk voor stuk aflopen om te zien wat er is bijgekomen. Mijn voorstel - jawel, ik kom er dus een beetje op terug - is om het dus bij deze blog te houden, nu die net echt van start aan het gaan is. Wellicht kunnen we afspreken dat we een tweeledige titel aan onze teksten toevoegen. Het eerste deel proberen we een onderwerp te kiezen dat we steeds opnieuw kunnen gebruiken (voorbeeld: dommedomme, knuppel-in-hoenderhok, etc). Het tweede deel kan dan de eigenlijke titel worden. Dan is in de 'kolom' hiernaast snel dezelfde categorie artikelen bij elkaar te vinden. Voor wie bijvoorbeeld alleen de afgelopen 'Nieuwtjes' zou willen lezen.
Maar we kunnen inderdaad ook overstappen naar een blog waarbij we alles echt 'labelen'. Kijk even naar mijn probeerblog: http://jebevers.blogspot.com/. Naast labelen, kun je ook nog veel meer dingen toevoegen. Archief, links, verzameling foto's, noem maar op. Daar kunnen we dan weer keuzes in maken.
Op een andere plek kwam ik er een tegen met weer andere layout-mogelijkheden en weer andere opties. http://jebevers.wordpress.com/
Let op: ik heb nu voor deze kleuren en lettertypes gekozen, maar helemaal wit kan ook. Of blauw, met drie kolommen, lijkend op hotmail. Of zwart. Of wie weet hoe. Maar het moeilijke is: wie ben ik dat ik een vorm kan kiezen. Smaken verschillen
http://poezieweb.web-log.nl/poezieweb/2006/12/koningin.html
is weer een andere versie. Deze is lelijk, maar hij kan ook mooi. En hij is in het Nederlands.
Volgens mij is ook hiermee veel mogelijk: http://jebevers.hyves.nl/. Schijnbaar verkozen tot beste blog-site op internet. Ik had er veel over gehoord, vooral tijdens de verkiezingen (had Wouter Bos niet hier een blog?). Maar deze staat me zelf zo tegen dat ik hier niet de verschillende mogelijkheden heb uitgeprobeerd.
Wat vinden jullie? Zoals ik al zei, voel ik zelf nu misschien wel het meest voor de opzet van TweeWo. Zo gek nog niet. Maar het is goed om er een keertje over nagedacht te hebben. Zijn jullie het met me eens om het hierbij te laten? En zullen we voortaan vanaf nu tweeledige titels maken? Na één ja in de comments, zal ik wel kijken of ik bestaande artikelen een tweeledige titel kan geven.
als ik zoek over internet, blijken er heel veel mogelijkheden te zijn voor een blog of community als deze. En binnen die mogelijkheden zijn er weer heel veel mogelijkheden om het blog zo mooi mogelijk te maken.
Zo is er deze dus: www.termeer.blogspot.com die we nu zo'n beetje kennen. Naar mijn idee werkt ie eigenlijk prima, kan de kleurkeuze misschien anders (maar smaken verschillen) en is het voordeel dat je steeds ziet wat erbij is gekomen, zoals Erik al zegt en je gemakkelijk dus weer bijgelezen bent. Bij een verdeling in verschillende categoriën moet je deze stuk voor stuk aflopen om te zien wat er is bijgekomen. Mijn voorstel - jawel, ik kom er dus een beetje op terug - is om het dus bij deze blog te houden, nu die net echt van start aan het gaan is. Wellicht kunnen we afspreken dat we een tweeledige titel aan onze teksten toevoegen. Het eerste deel proberen we een onderwerp te kiezen dat we steeds opnieuw kunnen gebruiken (voorbeeld: dommedomme, knuppel-in-hoenderhok, etc). Het tweede deel kan dan de eigenlijke titel worden. Dan is in de 'kolom' hiernaast snel dezelfde categorie artikelen bij elkaar te vinden. Voor wie bijvoorbeeld alleen de afgelopen 'Nieuwtjes' zou willen lezen.
Maar we kunnen inderdaad ook overstappen naar een blog waarbij we alles echt 'labelen'. Kijk even naar mijn probeerblog: http://jebevers.blogspot.com/. Naast labelen, kun je ook nog veel meer dingen toevoegen. Archief, links, verzameling foto's, noem maar op. Daar kunnen we dan weer keuzes in maken.
Op een andere plek kwam ik er een tegen met weer andere layout-mogelijkheden en weer andere opties. http://jebevers.wordpress.com/
Let op: ik heb nu voor deze kleuren en lettertypes gekozen, maar helemaal wit kan ook. Of blauw, met drie kolommen, lijkend op hotmail. Of zwart. Of wie weet hoe. Maar het moeilijke is: wie ben ik dat ik een vorm kan kiezen. Smaken verschillen
http://poezieweb.web-log.nl/poezieweb/2006/12/koningin.html
is weer een andere versie. Deze is lelijk, maar hij kan ook mooi. En hij is in het Nederlands.
Volgens mij is ook hiermee veel mogelijk: http://jebevers.hyves.nl/. Schijnbaar verkozen tot beste blog-site op internet. Ik had er veel over gehoord, vooral tijdens de verkiezingen (had Wouter Bos niet hier een blog?). Maar deze staat me zelf zo tegen dat ik hier niet de verschillende mogelijkheden heb uitgeprobeerd.
Wat vinden jullie? Zoals ik al zei, voel ik zelf nu misschien wel het meest voor de opzet van TweeWo. Zo gek nog niet. Maar het is goed om er een keertje over nagedacht te hebben. Zijn jullie het met me eens om het hierbij te laten? En zullen we voortaan vanaf nu tweeledige titels maken? Na één ja in de comments, zal ik wel kijken of ik bestaande artikelen een tweeledige titel kan geven.
dinsdag, december 12, 2006
Chaos
(in reactie op Ordening)
Om te beginnen is het waanzinnig fijn dat men duidelijk serieus met ons blogje bezig is. Hiermee is de testfase zo'n beetje over.
Ik ben thans de enige "administrator" van ons blog. Ik kan alles op onze blog editen en weggooien en ik kan het blog deleten en wat nog. Dat is niet omdat ik een blog-nazi wil zijn, maar meer om te voorkomen dat mensen per ongeluk op plekken komen waar ze schade kunnen aanrichten (schade aan de blog wil zeggen: werk voor mij). Iedereen die wil mag natuurlijk mee administrator zijn. Drop me maar een mailtje. Jeroen is hierbij in ieder geval de eerste mede administrator. Jeroen, dit geeft je de vrijheid om te doen wat je wenst met ons blog. Jij kan dan ook anderen administrator maken trouwens.
Dan, even specifiek, want er zijn een aantal hele interessante punten aangehaald:
(1) Kleuren en vormgeving kan heel makkelijk aan gepast worden door een administrator. Sorry voor de doffe groene ellende die het nu is (geheel door mijn gebrek aan smaak). Jeroen, je mag een nieuwe template voor het blog kiezen. En met zelf een klein beetje HTML kennis kan je dan nog veel meer doen. Mijn advies echter luidt: keep it simple. Er zit snel een hoop tijd in het onderhoud van een leuke website. Hou daar rekening mee als je begint.
Moeilijker: (2) Artikelen groeperen. Volgens mij kan dat niet binnen onze huidige blog omgeving. Ik geloof dat we het hele blog naar versie twee kunnen brengen, die zit op dit moment in beta (test) bij Google. Daar kan het blijkbaar wel (als ik Jeroen goed begrijp). Misschien moet wel iedereen dan nog eens uitgenodigd worden. Jeroen, ook hier mag je als administrator wat mij betreft je gang gaan. Maar ik verwacht een korte storm aan problemen en emails. Aan de andere kant is nu wellicht de beste tijd om naar een nieuwe omgeving te verhuizen.
Wat mij betreft hoeft het niet. Ik geloof dat ik ooit een keer in de index van een TLTZTM specifiek naar Toon's Moorddroom heb opgezocht (een van de beste TLTZTM artikels aller tijden), en dat was het. Maar ik vind juist de huidige chronologische volgorde samen met de archives sectie heel makkelijk. Ik weet precies van waar uit ik moet bij-lezen.
Waarom kan “nieuws”, “domme domme”, “van de straat” etc. niet gewoon in de titel van het stukje? Of snap ik weer eens niet wat er wordt bedoeld?
Mijn advies dan: Iemand (Jeroen?) kan een beta blog 2 opzetten bij Google en kijken hoe dat uitpakt. Als dat goed gaat en je hebt er wat ervaring mee dan zouden we kunnen verhuizen? Ik zal ondertussen ook eens kijken of ik de periode waarin een artikel blijft staan op de hoofd pagina wat langer kan maken.
(3) Oud spul weggooien. Persoonlijk vind ik dat alles, inclusief oude comments en testjes en alle mogelijke onzin op het blog mag blijven. Ik heb vroeger ook dingen in TLTZTM geschreven die ik niet van het papier meer kan afhalen. Tegen Beppie heb ik al gezegd dat “bankje te koop” ook niet uit de oude krantjes werd gehaald bij het eind van de jaargang. Maar enfin, wie ben ik? Oh ja. Ik was TweeWo :)
Hetzelfde geldt dus wat mij betreft voor comments. We hebben hier een blog, geen nieuwsgroep of forum. Die comments, managet dat zichzelf niet? Ik was tot nog toe heel tevreden met de manier waarop het ging. En ik heb net als A3N en Jeroen zelfs Michael's late reacties gelezen.
Mijn advies: Als iemand regels wil maken, dan mag dat. Of ik me eraan ook houd... Tja... :)
Finally (4), Emma's privacy opmerking. Die is echt lastig. Ik weet niet zeker of blogger het toe laat dat we het lezen van de site tegenhouden met toegang codes. Vast wel (iedereen is vrij om het verder uit te zoeken). Maar vervolgens is er wel opeens een grotere groep usernames die we moeten onderhouden. Het googelen van namen... Tja... Moeilijk dus. Wat Beppie comment klopt helaas niet. Het duurt Google soms een paar maanden voordat de een site gescanned wordt.
Persoonlijk dan, Emma, vind je dat ik te ver ben gegaan met mijn stukje over jou als “partner”? Dan moet je dat even naar me mailen – ik pas het wel aan (of een andere administrator :) ). Maar ik kon me niet voorstellen dat dat schadelijk kan zijn.
Mijn advies hierover: We zouden om te beginnen alleen voornamen moeten gebruiken. Maar dat doen mensen sowieso al automatisch, dacht ik. Ik vind bij nader inzien wel dat het op het Internet zetten van je eigen (of Oma An's) adres aan de gevaarlijke kant is. Ik heb de stukjes dan ook hierbij aangepast. Misschien beter om dat soort persoonlijke zaken per email te sturen voortaan.
Al met al ben ik dus heel erg blij met de inzet en ideeen van iedereen en knip ik bij deze het lint door: Blog is officieel open.
Abonneren op:
Posts (Atom)