Nieuws uit Nieuw-Vennep

In het kader van nieuws (zie ons mam), ook even een bijdrage uit NV.


Nav van ons mam die rent: Pauwel rent al jaren en heeft afgelopen maand voor het eerst sinds lange tijd weer aan een wedstrijd mee gedaan: de '16 miles van Antwerpen'. Nou ja, wedstrijd, alleen de eerste 300 renners maken er echt een wedstrijd van, de rest doet het vooral voor eigen plezier, zo ook Pauwel. We hadden prachtig weer en het was erg gezellig en druk (meer dan 10.000 lopers!).

En toen was het weer koninginnedag. Ik hou er helemaal niet van, maar de kids vinden het geweldig om hun rommel te verkopen. Het leverde alles bij elkaar toch nog 20 euro op, die paar uurtjes waren dus de moeite waard geweest. En Merel heeft slechts één paard erbij gekocht. Andere jaren worden alle markten afgestruind voor speelgoedpaarden in alle vormen en maten. Ach, tegen de tijd dat ze ze beu is kan ze de paarden waarschijnlijk gemakkelijk aan een volgende verslaafde doorverkopen.

In de meivakantie hebben we vooral niets gedaan. Nou ja, niets? We zijn een dagje naar Walibi geweest, waar het ondanks de meivakantie rdelijk rustig was, dus geen extreem lange wachtrijen. Zeger heeft een zwemwestrijd in Gent (Belgie) gezwommen en nog maar weer eens een medaille gewonnen. Merel heeft tenslotte haar eerste Paardrij-diploma gereden. Ze zag er prachtig uit (zie foto) en ze was redelijk nerveus. Maar alles goed gedaan en geslaagd!


En intussen is iedereen weer terug naar school en werk, op naar de zomervakantie!

Nieuws uit Oudenbosch

A3n en ik hadden het er over dat onze blog wel een heel goede vervanging is voor de krant, maar dat we het ‘nieuws’ een beetje missen. Omdat er niet meer eens in de zoveel tijd een eindredacteur is die om kopij vraagt, heb je niet zo de neiging je gewone dagelijkse nieuwtjes te vertellen. Dus sprak ik met A3n af dat ik ook weer in het gewone gebabbel van vroeger zou vervallen. Dat was een maand geleden. Maar ik heb het zo vreselijk druk gehad, dat ik er nu pas aan toe kom.

Waarmee ik het zo druk had? Wel om te beginnen natuurlijk met mijn nieuwe hobby: hard lopen. Ik loop om de dag 30 minuten hard. Met warmlopen en alle rek- en strekoefeningen ben ik een uur bezig. Daarna moet ik nog douchen, dus er gaat heel wat tijd in zitten. Maar ik ben inmiddels verslaafd, dus ik kan niet anders. Ik ren nu op de openbare weg, een rondje Bosschendijk of een rondje Zandstraat is precies 30 minuten. Lekker ’s morgens heel vroeg als de zon nog heel laag staat. Erik loopt op zijn eigen muziek (hij heeft hele theorieën over het ideale ritme) maar ik loop op het ritme van de tjiftjaf. Ik heb ook geprobeerd op het tempo van de koekkoek te lopen, maar dat was zelfs voor mij te langzaam. Vandaag heb ik nieuwe schoenen gekocht en al een beetje in de winkel uitgeprobeerd. Heerlijk, alsof je op lucht loopt (is ook zo). Alleen juist vandaag regent het en ik mag ze pas uitproberen als het droog is. Afkicken, dat is het.

Verder heb ik het natuurlijk heel erg druk met de tuin. Er komt een groot deel nieuwe border en de planten daarvoor staan al in slagorde klaar. Maar eerst moet daar het gras helemaal verdwenen zijn. Dan moet ik natuurlijk ook vele rondjes wandelen om al mijn favoriete planten, struiken en bomen te zien uitlopen en bloeien. Ik heb heel veel planten die me aan iemand doen denken. Natuurlijk komen de meeste planten van spap, dit jaar extra veel want ik heb zijn hele border hiermee naartoe genomen. Maar ik heb ook een rode akelei (een? dertig zal je bedoelen) ooit gekregen van Marleen. De daslook en een schattig doveneteltje komen van Beppie. Bij preitaart denk ik aan José – oh sorry dat is geen plant. De varencollectie komt voor het grootste deel van Ineke. Allemaal goede redenen om aan hen te denken! Het fluitekruid is opgedragen aan de moeder van Peter, die kon daar zo van genieten.

Voor het eerst sinds we hier wonen, zijn er konijnen. Meteen maar een hele familie, die een prachtig hol uitgroeven en vervolgens weer met zand dichtmaakten, wat een zeker teken is dat ze jongen hebben. Geen probleem, volgens de jager, want jonge konijntjes kun je makkelijk pakken. Ja pakken, zeiden we tegen elkaar, maar wat moeten we er dan mee? Nu zien we elke dag wel ergens een klein konijntje wegschieten. Gelukkig hebben we ook nog een norse, gevaarlijk uitziende zwart-witte kat die ze achterna zit. Nee, dat is niet Elmer, die is inmiddels enigszins dement en de zwart-witte kat stapt onderhand over hem heen om te gaan jagen. Misschien gaan de konijntjes dan toch maar verhuizen naar een ander plekje.

Zo dit was wel voldoende gebabbel zonder inhoud, groetjes, Margriet

Poth and Mango Mucho

Lekker, koffie op een terrasje...

flap... Flap... FLAP... KABOEM!!...

Mango Mucho (of is het Mango Mucha?) kwam letterlijk uit de lucht gevallen. Hij was erg in de war en zag er nogal slecht uit. Hij had allerlei insecten over zijn rug kruipen en hij was in diepe shock.

Twee plastic handschoentjes, een kartonnen doos, een paar telefoontjes, een aardige dieren arts en een heuse 'chemical-warfare' behandeling op de rug van Mango Mucho later hadden we een tussenstand: Mango Mucho heeft al twee dagen niet gegeten. Een orphan. Op zijn eentje is hij prooi voor de kraaien en de mynahs.

Zijn dieet is precies hetzelfde als dat van Poth: fruit en insecten. Dat komt mooi uit. De arts heeft ons wat krachtvoer gegeven. "We kunnen dat krachtvoer ook aan Poth geven," aldus de arts, "maar de vogels moeten weten wat ze uiteindelijk in het wild gaan vangen, dus krekels zijn nog steeds nodig." Kreun...



Twee sun-birds (een soort lokale Kolibries) zijn inmiddels begonnen met een nieuw nest in mijn ficus (gelukkig staat die nu op het terras en niet meer in de woonkamer). Het houdt niet op... Voor een betere (en meer prozaische) beschrijving zie Katelyn's blog.

Ik heb een vogelflat!

The new Solution Space headquarters

Na drie jaar van thuis uit te werken hebben we voldoende projecten om een stapje in de groei-richting te zetten: ons eigen solution space kantoortje.

We hebben een geweldig huur contract onderhandeld: twee verdiepingen en een heus dakterras in een oud "shop-house" in het hartje centrum van Singapore tegen een bodem prijs voor vijf jaar. De tweede verdieping wordt gebruikt als een semi-woonruimte en in de toekomst misschien voor bedrijfsgroei.

De eigenaar heeft het gebouw recentelijk paars(!) geverfd. Felle kleuren op oude gebouwen is een beetje trendy hier. Wij vinden dat helemaal blij, want het is allemaal erg "funky" en "geeky".

We werken er thans gewoon met z'n drieen. Deze stap maakt het vooral makkelijker om in de toekomst mensen aan te nemen en verder te groeien (als we voldoende werk hebben om met enige zekerheid die mensen aan te houden).

Afgelopen vrijdag hielden we een feestje voor al onze klanten en onze partners in de business. Het was heel gezellig.

ijs domme domme

Ik moest weer in de buurt van het postkantoor zijn, en hoewel er alweer geen Rieten of Jannen in de buurt waren, stapte ik bij de ijssalon binnen. Overigens ditmaal zonder schroom, het was immers in het belang van het combinatie-onderzoek. Red Bull Ice (geel), een nieuwe. Vol cafeine, dus levert energie. Daarboven op Caramel. Ik stond 'm naast mijn fiets te proeven. Toen ik me voorover boog om de sleutel in het fietsslot te doen, vielen allebei de bollen in de goot. De lekkere caramel lag onderop, van de vieze Red Bull had ik nog te weinig energie gelikt om 'm weer op te scheppen. Er was geen Brenda of René in de buurt om mee te lachen, dus ben ik maar met een leeg hoorntje naar huis gefietst.

La vita e bella

Vanuit een zonnig Italië, vanaf de top van een berg, uitkijkend over een dal vol pitoreske dorpjes met op de achtergrond besneeuwde bergtoppen, groet ik u. Helaas in mijn congrescentrum geen ijsjeswinkel, dus geen mogelijkheid tot het uitproberen van verschillende smaakjes. Maar over 4 dagen voert de reis naar Pisa alwaar de te overbruggen tijd een paar uur zal zijn, dus tijd genoeg voor een aantal experimenten.

In tegenstelling tot P&P heb ik, naast het vliegveld van Pisa, ook mogen genieten van een anderhalf uur durende busreis naar mijn huidige locatie. Een reis die mij voerde langs de stadsmuur van Lucca, over een kronkelend weggetje door een smal dal, langs een zondagse markt in Barca tot de top van een berg, alwaar mijn congrescentrum zich bevindt. Het is de bedoeling dat er hier gewerkt wordt, maar de verleiding om de hele dag buiten "aantekeningen uit te werken" is groot! Gelukkig is het wetenschappelijke programma interessant genoeg om niet de hele dag toe te geven aan de lokkende roep van de zon en het om aandacht schreeuwende uitzicht, hoewel ik voor morgen alvast een "illegale" pauze voor mezelf heb ingelast.

Een van de belangrijkste opdrachten die mijn baas mij meegaf voordat ik naar Italië vertrok, was netwerken met belangrijke mensen. En hoe wordt er genetwerkt op een wetenschappelijke bijeenkomst in Italië? Inderdaad, met wijn en kaas. Dus, uw verslaggever groet u en gaat aan het werk!

Business Travel

De afgelopen weken ben ik meer op pad geweest dan thuis. Maar in tegenstelling tot anderen, oa Rich, Toon, Edouard, waarvan ik me hele verhalen (aparte bijlages zelfs!) herinner van business trips, kom ik niet verder dan luchthavens, de auto/taxi naar het hotel, en naar de office, en de hele weg weer terug.


Zo was ik de eerste week van April in Mallorca. Nog nooit geweest. Schijnt prachtig te zijn. Maar naast dat het er regende (terwijl het hier prachtig weer was...), heb ik 3 dagen hotel gezien. Vele werk sessies, elke minuut van de dag bezig gehouden. Het enige wat ik van Palma gezien heb is tijdens de wandeling naar een cafeetje, 'n paar 100m van het hotel.


Het Paasweekend brachten we met z'n vieren in Zuid-Limburg door. Dat was gelukkig wel genieten: prachtig weer, vrienden bezocht, Maastricht gezien, en lekker gefietst.


Thuis komen en inpakken voor Santa Cruz (US). De plaats waar de verloren en vooral verlopen (!!) hippie's wonen. Vanuit San Francisco over de heuvels rijden naar Santa Cruz. Niet alleen de weg is een echte belevenis (en gevaarlijk), het landschap is prachtig. Maar na 12 uur vliegen heb je daar niet echt interesse meer voor. En als je na 3 drukke dagen tijdens de terugreis je moet haasten voor je vlucht terug, is dat alles ook flits-flits-flits voorbij. Gelukkig logeer ik in Santa Cruz doorgaans in een hotel aan de kust. Heb geen water of zand gevoeld, maar wel gezien vanuit mijn hotelkamer. Geeft je toch enigszins het idee van 'weg' te zijn.


Ik mocht een dagje uitrusten en opnieuw inpakken en naar UK. Normaal is dat helemaal saai - Heathrow -> 1.5u in de auto richting Swindon waar ons kantoor staat, en hotel in en uit. Dit keer de kans gekregen om naar Lacock te gaan. Een middeleeuws dorp, waar een collega woont. We konden eigenlijk geen vergelijkbare dorpjes in Nederland verzinnen (iemand een idee?). In de pub op bijgaande foto hebben we iets gedronken. Veel films en tv-series worden hier (deels) opgenomen, oa de Harry Potter films.


En toen waren we gewoon weer thuis. Na zo'n periode uithuizig te zijn geweest en dan het kale nieuwbouw gebeuren van Nieuw-Vennep weer terug te zien ... OK, ik heb dan niet heeeel veel tijd gespendeerd buiten hotels en offices, maar ook terloops kom je heel wat meer tegen dan dit soort beelden:




Wel praktisch en modern, maar geen sfeer. Tijd om te verhuizen?

Verhuizen en voorstellen:

Hallo allemaal, hier is mijn eerste bijdrage aan ons digitale familie web. Ik heb een nieuws berichtje, ik ga morgen verhuizen naar de Molslaan 181 in Delft. Ik ga daar samenwonen met Esteban, en die kan ik bij deze mooi aan jullie voorstellen :)

Iedereen die in de buurt is van Delft, of die een woordje spaans wil oefenen is altijd van harte welkom!

EVEN OPVROLIJKEN

Het waren niet de allerleuktste berichten op onze site, die laatste twee. Eerlijk gezegd slaap ik nog slecht. Dus ga ik mezelf, en hopelijk Erik en de rest van de familie ook, een beetje opvrolijken!
Weten jullie nog dat we ooit eens een consumentenonderzoek in de familie hebben gedaan voor de hartjessnoepjes? Ik ben vergeten welke winkel de voorkeur had. Ik heb nu nog een lekkerbekverzoek.
De zomer is gekomen en de Italiaanse ijsjeswinkel zijn weer open. Ik was er vandaag, want de onze ligt naast het postkantoor waar ik in de zomer vaak toevallig moet zijn. Meestal speur ik eerst in het rond of ik misschien iemand ken: "Hee, hallo Mientje, of Kees, of Jet, of Henk (ik ken zo ontzettend veel Boxtelse mensen sinds ik met pensioen ben!) Ik wil nét een ijsje halen, wil je er ook een?" Vandaag was de omgeving zowel Mientje- als Keesloos, dus stond ik als enige volwassene in een kinderrijke rij. Twee bolletjes mag ik altijd van mezelf. Nu heb je de keus uit ongeveer twintig bakken, en meestal neem ik stracciatella en iets met nootjes, maar vandaag koos ik dapper voor after-eight en lambada. Geen idee wat er in dat laatste zit, maar het was wel lekker. Alleen de combinatie met de gifgroene after-eight vond ik ronduit vies. Daarom de vraag aan jullie: wat is jullie favoriete combinatie voor twee bolletjes Italiaans ijs? Ik beloof dat ik ze allemaal ga uitproberen. Kan ik Mientje, Kees etc. etc. laten zien dat ik een expert ben op dit gebied. Als ik weer toevallig naar het postkantoor moet.

hoofd stand

Indien iemand interesse heeft, fiets gerust eens langs bij deze week in Katelyn's blog (SO = "significant other")

Daarin onder meer:
* Meer details over mijn heroïsche activiteiten (ahum...)
* Het herstel van de hoofd wonden (die jeuken nu vooral)
* De trage follow-up van de politie
* En, hier en daar een referentie naar wat echt belangrijk is: Pol-Poth

Ik ben te lui om te copy-pasten, dus het is wel super lief dat ze zo gedetailleerd rapporteert voor iedereen...

En toen ging het leven weer vrolijk verder

Was een echte zonnige zondag gisteren, vogeltjes floten lustig, de bomen groenden waar je bij stond, en vanaf de tennisbaan klonken vrolijke geluiden. Misschien iets te warm, en daar kon je dus weer over mopperen, want mopperen is een sociale bezigheid en kan heel gezellig zijn. Zo stonden buurvrouw Vivian en ik gisteravond in het park te klagen over de rotzooi die er overal lag. Hondjes Guus en Zebbie hadden daar niet zoveel moeite mee. We namen afscheid, zij moest nog een rondje, ik ging naar huis. Net over de overweg stond rechts van de weg een auto geparkeerd. Een jonge man van zo'n 35 jaar, blond, een nogal rood gezicht, ook last van de warmte zeker. Ik ben behalve nieuwsgierig (waarom staat hij hier?) ook vriendelijk, dus ik keek naar hem om hem te groeten. Hij keek niet terug, dus liep ik naar huis. De was moest nog van de lijn, de bedden nog opgemaakt. Met dat laatste was ik bezig toen een trein luidruchtig en langdurig (en tweetonig, viel mij op) toeterde. Er klonk een lichte tik, ik keek toevallig uit het raam en zag wat grijs stof opwaaien. De trein reed in volle vaart door. Rotjong die een keitje op de rails gelegd hadden, mopperde ik. De buren kwamen naar buiten, ja, ze hadden ook iets gehoord. Ik ging er ook maar even heen. De geparkeerde auto stond er nog. Zou die man iets op de rails gelegd hebben? Ja, hij was inderdaad de schuldige. Alleen was het geen steentje, maar zijn eigen leven. Hij lag ongeveer 50 meter van de overweg. Hij lag verschrikkelijk stil. En even leek de hele wereld stil. De vogels zwegen, er klonken geen sportgeluiden, en zelf hadden we ook heel weinig te zeggen. De trein bleek toch gestopt te zijn, midden op de overweg bij de Ridder van Cuykstraat. Een van de buren belde 112: "Nee, een ambulance is echt niet nodig, hoor!"
Het duurde uren voordat alles opgeruimd was, in het donker werd meerdere malen met lampen gespeurd, de brandweer kwam de boel schoonmaken, de geparkeerde auto werd op een aanhanger geplaatst, er kon geen verkeer door de straat, en er reden ook geen treinen meer. Maar intussen ging het leven weer gewoon door: de buren zaten in de tuin te barbecuen, de vogels gingen weer zingen, en op het sportveld hadden ze zelfs een muziekje voor de gezelligheid. Er werd echter even niet gemopperd.

Attacked!

I was assaulted this evening by two men wearing motorcycle helmets just outside Katelyn's flat (ironically i had just brought her back so that she would be safe).

The men ran up from behind me, each hitting me hard on the head with a glass bottle. I shouted, and charged back at one of them, but i had one bottle slammed in my face and the other bottle broke somehow (perhaps on my head as well - i am not sure). Then i decided to make a dash for it, because a broken bottle will do a lot more damage. I outran them easily.

There was blood everywhere, my shirt was ripped and i was a bit dazed. I called Katelyn, who called police and ambulance and i went back to talk to people that had been in the area. Two guys were sitting on the floor nearby. They were still eating dinner and must have been witness to the entire event, but when i approached them and asked them to stay behind so as to explain to the police what happened, they ran away. Perhaps they were illegally staying in Singapore.

I was taken by ambulance to a hospital where a friendly doctor stitched my head back together. No real damage, other than a slight headache and a fist-fight-face for a few days (luckily i didn't loose any teeth).

I filed a statement, but we believe that the police will not do much. Katelyn the detective already retrieved the bottom half of the broken bottle from the scene. She will be checking the store around the corner; perhaps there were buyers carrying helmets caught on closed circuit television. These guys where amateurs. Only a bunch of mambos will believe they can bring down a healthy guy with a couple of blows.

So much for the "always safe" Singapore.

KPN sluit u aan

Op uitnodiging van Lonneke treed ook ik toe tot dit medium. Ik hoop dat het allemaal goed gaat. Ik zal nu ook regelmatiger moeten gaan lezen. Dat deed ik liever met het ouderwetse papieren krantje in bed, met eenPC of laptop is dat niet langer te realiseren. Helaas.
Hieronder mijn eerste bijdrage.


Slimbellen, stom hè, ofwel ‘KPN sluit u aan’

De brief van de KPN was al ongelezen met een stapeltje reclamefolders met het oud papier afgevoerd, toen we via kennissen hoorden dat het een aankondiging betrof van het aankondigen van het stopzetten van een bepaalde abonnementsvorm en dat er een keuze gemaakt moest worden voor een andere vorm van bellen. Weer zo’n vervelende verplichting waar je niet om gevraagd hebt, maar waar je evengoed niet omheen kunt, omdat je de telefoon nu eenmaal niet kunt missen. Marleen nam contact op met de KPN en liet zich overhalen om het voordeel-abonnement ‘slimbellen’ aan te schaffen. Dat was dus geregeld. Verder vergeten maar…., totdat enkele weken later op zaterdagmorgen een postbode aan de deur staat met een groot pakket. Heb jij iets besteld, vraag M. Geen idee, maak maar open.
Van harte gefeliciteerd met de aanschaf van ‘slimbellen’. Inhoud: modem, telefoonsplitter, verbindingskabels, nog enkele onduidelijke kastjes, een instructieboekje ter installatie en een gebruiksaanwijzing. Dit willen we niet! In de begeleidende brief bij het pakket een telefoonnummer (0.50 Eurocent/min) voor vragen, klachten en anderszins. Meteen bellen dus, ondanks de 50 eurocent/min. Meteen antwoord: “dit nummer kost één eurocent per minuut (????), maar u kunt ook het gratis nummer … bellen”. Nieuwe nummer gebeld. “Om u zo goed mogelijk van dienst te zijn, volgt hier een keuzemenu….”. Drie keuzemenu’s verder volgt dan: “al onze medewerkers zijn in gesprek. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen”. Gelukkig heeft onze telefoon (werkte nog) de mogelijkheid een luidspreker in te schakelen, dus zo gedaan, ga ik intussen de afwas doen en koffie zetten. Drie kwartier (dus 45 eurocent) later heb ik eindelijk beet. Ik leg uit dat we dit allemaal niet willen en al zeker niet omdat het aansluiten van deze nieuwigheid ons berooft van het comfort van onze huistelefooncentrale waar we al jarenlang plezier van hebben. Helaas mijnheer, u hebt niet binnen 7 dagen gereageerd op onze bevestigingsbrief van de aanschaf en dus kunt u niet meer terug. Maar die huiscentrale dan? Ja, die moet u dan maar opgeven. Veel succes met het aansluiten en veel plezier met ‘slimbellen’.
Dus onder het motto: ‘KPN sluit u aan’ ga ik ijverig aan de slag nadat ik eerst grondig de instructies nog 3 keer bestudeerd heb. Na veel gedoe is alles aangesloten, inclusief een modem, en probeer ik mijn eerste telefoontje. Lijkt te werken, hoewel het modem nog niet is ingeschakeld. Volgens handleiding moet nu het modem worden ingeschakeld en moet een code worden gebeld om ons uiteindelijk de rest van ons leven te laten genieten van ‘onbeperkt digitaal bellen’. Modem ingeschakeld, geen verbinding meer. Het is intussen laat in de middag op zaterdag. Opnieuw het gratis informatie/helpdesk nummer gebeld, zie hierboven. Drie kwartier verder, na het verrichten van andere nuttige werkzaamheden, heb ik eindelijk weer iemand aan de lijn. Eerste vraag die gesteld wordt: mijnheer, heeft u de draadjes wel goed aangesloten? Haha… hoe dacht u dat ik u nu bel?
O ja… Er volgt een uitgebreide wederzijdse uitleg. KPN-man: “Probeert u het modem nu in te schakelen, dan kan ik de kwaliteit van de verbinding meten”. Ik: “lijkt me niet verstandig, want dan ben ik u kwijt en moet ik opnieuw 45 minuten wachten. Kunt u mij dan niet terugbellen?”. KPN-man: “nee, wij kunnen van hieruit niet bellen”. Dat heb je zo met die telecommunicatiebedrijven. Na veel vijven en zessen vraagt KPN-man: “Heeft u dan wel een categorie 5 kabel gebruikt om het modem te verbinden met de binnenkomende telefoonlijn?” Nee dus. Stond ook niet in de instructie. Er zat nu een gewoon goedkoop twee-aderig verbindingslijntje tussen. “Dank voor uw assistentie”. Snel naar de Gamma, kon nog net. Hele zaakje weer ontmanteld en voorzien van de categorie 5 kabel. We zijn intussen weer een uur of twee verder. Gauw proberen om te zien of het nu wel werkt. Helaas (eigenlijk ‘shit’)… maar na 20.00 u op zaterdag is ook de KPN man niet meer bereikbaar, niet met en niet zonder modem.
Zondagmorgen 10.00u: gewoon weer proberen te bellen. Luidspreker ingeschakeld, koffie gezet en gedronken, en ja hoor, 45 minuten later heb ik weer een KPN-mannetje. “Heeft u de draadjes wel goed aangesloten?”. “Blablabla, en ik heb een categorie 5 kabel getrokken tussen….”. KPN-man: “O…, mijnheer heeft kennis van zaken? Zet u het modem eens aan, dan kan ik de sterkte van de verbinding meten.” Na enige tijd, het wachten zijn we nu wel gewend, komt KPN-man tot de conclusie dat de verbinding nog steeds slecht is, ondanks de categorie 5 kabel. Ik zal hier nog eens even navragen…. Weer wachten….. “Ja, mijnheer, daar ben ik weer. Er is een storing op de kabel bij u in de buurt, te weten in Meerssen, en daarom heeft uw hele buurt geen verbinding….” Ik: “was dat gisteren ook zo?” “Ja, dat is al vanaf vrijdagmiddag en zal nog wel tot maandagmorgen duren”.
KPN sluit u aan!
Schrale troost: als ik mijn huidige baan verlies, kan ik zo bij de KPN als installateur van ‘slimbellen’ pakketten terecht.

Ultimate Fate of Poth

A South East Asian delicacy: deep fried baby-bird. This photo was shot by my colleague on a vacation to Cambodia a few years ago.

My bulbul is now called "Pol-Poth" :)

King Poth

Van zijn troon heerst hij over een buffet van krekel-sashimi en fruit salade.
Maar zelf eten? Vergeet het maar. De koning zou omkomen van de honger als hij zijn loyale onderdaan niet had.

Zucht.

PRINTEN

Dit is niet echt een artikel maar een mededeleling. Ik wil hiermee echter BOVENAAN de wc-rol staan. Ik ga tijdens het Paasweekend de Blog uitprinten, alle artikeltjes (tenzij ze alleen over de Blog zelf gaan) en de comments, voor zover ze leuk zijn. Speciaal voor Opa maak ik dan weer een papieren krantje, dat zal over een tijdje ook beschikbaar zijn voor anderen. Foto's doe ik niet, die komen toch niet mooi uit, dus helaas, mooie Merel, geen rooie foto van je. En ook de bulbul komt er niet in. Hoe is het daar nu mee? Ik wens wel op de hoogte gehouden te worden!!

100 gepasseerd!

Nieuws: we zijn inmiddels bij post 106! Dat betekent dat we de 100ste bijdrage aan onze blog al gepasseerd zijn. Welk stuk heeft de eer op plaats nummer 100 te staan? Het stukje met de titel Merel (http://termeer.blogspot.com/2007/03/merel.html)!

Behalve deze leuke mededeling wil ik ook nog even droog opmerken dat de overzichtelijkheid van onze website gewaarborgd is, als we zo min mogelijk nieuwe labels verzinnen. Een toegevoegde 'van de trein' als we ook een 'van de straat' hebben, is leuk. Maar als we ook label 'life' kunnen kiezen, is het beter het bij dit ene label te houden. Een post met filmpjes over dieren en beide labels 'film' en 'dieren', heb ik ook gewijzigd in alleen het onderwerp 'dieren'. Mijn voorstel dus: kies slechts één label en verzin niet gauw een nieuwe erbij. Anders hebben we straks labels nodig om de juiste in de te groot geworden lijst labels terug te kunnen vinden.

Frysk

Aangezien het werk verlangt dat we Fries kunnen verstaan, krijgen mijn collegae en ik sinds afgelopen vrijdag Friese les. En zo zal ik over een tijdje als oorspronkelijke Mestreechteneer een echte allrounder worden!
Ik ken al heel wat woordjes. Wat dachten jullie van:

in heal = een half
in hiel = een heel

in beuker = een kleuter

mem = moeder
heit = vader

en:
beppe = oma

Kruidvatjunkie 4

Afgelopen vrijdag moest Julia optreden op een muziekavond van haar school. Ze had me gevraagd om iets te maken voor haar muziekmaatjes van school (piano, fluit, viool en klarinet) en zo kwam ik op dezelfde bladzijde van het programmaboekje te staan als Haydn en Liszt. Niet slecht voor een uurtje werk. Helaas stond er op dezelfde bladzijde ook "Björk", maar in plaats van de associatie met overgeven, moet deze artieste blijkbaar tot de betere popmuziek gerekend worden. Voor de gelegenheid had ik een stukje voor drie piano's bewerkt dat ik eerder voor een van Ineke's ensembles had gemaakt. Hoewel het resultaat ten opzichte van het origineel mij wat "uitgekleed" voorkwam, was het voldoende om Julia's groepje veel complimentjes te bezorgen. Ze speelden het dan ook heel mooi. Een andere kwaliteit van het stukje was, dat het niet te lang was. De Haydncompositie betrof een compleet strijktrio waar de leerlingen maar liefst alle delen van speelden en helemaal zo slecht nog niet. Maar vanwege de lengte - en omdat het wat plichtmatig klonk - was dat zelfs voor het publiek van het Stedelijk Gym wat veel. In de 3e editie (tja, als je de delen 1 en 2 al gekocht hebt kun je deel 3 natuurlijk niet laten liggen) van de strijkkwartetten van Haydn is een bewerking van Die sieben lezten Worte unseres Erlösers am Kreuze voor strijkkwartet opgenomen. Ook een beetje uitgekleed ten opzichte van de gezongen versie met koor en solisten. Het origineel is een braaf en plechtig gekweel in ingehouden tempi. Wie een aangrijpend dramatisch verslag van het sterven van Christus verwacht, komt bedrogen uit en dat terwijl Haydn in andere werken vaak zo verrassend en meeslepend is. Zeven woorden wekken de suggestie van kort maar krachtig, maar het tegendeel is het geval. De strijkversie is niet veel spannender, maar heeft het voordeel dat je hem tijdens het eten op kunt zetten zonder dat er ooit een erwtje door van je vork zal rollen.

Van de trein

Afgelopen maandag haastte ik mij om kwart voor 7 naar het perron waar mijn trein zou vertrekken. Ik ben altijd bewust 5 minuten te vroeg, omdat ik steeds hoop op een dubbeldekker. Dubbeldekkers zijn namelijk gezegend met een eenzame stoel boven, helemaal achterin de coupé. Deze eenzame stoel is een uitkomst voor mensen zoals ik die graag een reis lang boekje lezen, slapen of naar buiten kijken, zonder last te hebben van het zweterige been van de buurman, de snotterende loopneus van de snurkstudent of de smakgeluiden van de nette dame met de boterham met pindakaas.

Sinds kort heb ik een concurent op deze stoel. Een man met een snor die bij aankomst het perron scant op zoek naar mij, om zich vervolgens strategisch vóór mij op te stellen, zodat hij een fractie eerder bij de gewenste stoel is. Gevolg is dus dat ik gedwongen geconfronteerd word met datgene wat ik op maandagochtend het liefste uit de weg ga: andere mensen.

Afgelopen maandag greep ik weer mis. Snor was net iets eerder. Ik liet mij niet kennen en zocht een plaatsje in de benedencoupé. De trein begon aan haar route. Wijhe, Olst, Deventer... Op de cadans van de vierkante wielen dommelde ik weg. Zutphen.

"Door een aanrijding tussen Dieren en Arnhem rijdt deze trein niet verder. Reizigers voor de richting Nijmegen, kunnen omreizen via Apeldoorn en Amersfoort."

In gedachten maakte ik de reis die tot mijn schrik zo'n twee uur extra in beslag zou nemen. Ik was al bezig mijn terugreis te plannen en te bedenken wat ik thuis allemaal voor nuttig werk zou kunnen doen en hoeveel tijd ik daarmee zou winnen. Intussen schuifelden mijn treingenoten braaf richting de gereedstaande trein naar Apeldoorn. Ik besloot voor de zekerheid toch nog even een NS-man aan te schieten.

"Hoe lang gaat mijn reis duren als ik via Apeldoorn naar Nijmegen reis?"

De NS-man bevestigde mijn berekening, maar zei toen: "Ik zou er niet aan beginnen. Ik heb zojuist doorgekregen dat deze trein toch door gaat rijden naar Arnhem en Nijmegen."

Ik dacht verder niet na over de wonderlijke manier waarop dit medium zijn informatie had gekregen en liep resoluut naar de achterste coupé van de trein die ik zojuist verlaten had. Gelaten keken de mensen in de trein naar Apeldoorn mij na, een enkeling schudde meewarig zijn hoofd. Ik meende Snor te ontdekken die chagrijnig een bank met een corpulente dame deelde.

Op het moment dat ik voor de treindeur stond, werd er omgeroepen dat onze trein toch zou gaan rijden. Er ontstond een ware stormloop. De trein naar Apeldoorn stroomde leeg. Als een losgeslagen kudde buffels, kwam de mensenmenigte op mij af, Snor voorop. Maar ik had een voorsprong. Ik keek nog even over mijn schouder, stapte rustig de trein in, de trap op en zonk neer op de eenzame stoel. Hij was nog een beetje warm.

Snor heb ik niet meer gezien.