Forenzen naar je werk kan zo z'n voordelen hebben. Ik had er al een paar van ontdekt, maar vandaag kwam er eentje bij.
Onze wekker gaat iedere morgen om 10 over half 6, waarop ik om 10 over half 7 in de trein zit. Mijn reis duurt zo'n anderhalf uur en die tijd is uitermate geschikt om het slaaptekort weg te werken. Goed, je deelt je bed met medereizigers en helaas heb je je bedgenoten niet voor het kiezen, maar voor dat uurtje extra slaap, neem ik dat met liefde op de koop toe. Bovendien doet een mp3-speler vol muziek van Richard wonderen wat betreft het buiten sluiten van ongewenste geluiden.
Voordeel twee is al het extra werk dat je kunt verrichten op weg terug naar huis. Daarmee verzeker je jezelf van een vrije avond. Iedere keer als ik Edouard bel en aan het eind van het telefoongesprek verneem dat hij nog even moet werken, dank ik de NS voor het mij naar huis brengen.
Wanneer al het werk op het werk reeds verwerkt is, mag de lange reis besteed worden aan het lezen van een exemplaar uit de grote hoeveelheid boeken die ik bij mijn promotie in ontvangst mocht nemen. Inmiddels heb ik al meer dan de helft uit, zelfs die grote, dikke boeken die mijn rugtas met laptop dubbel zo zwaar maken.
Vandaag kon ik een een vierde voordeel aan mijn lijstje toevoegen. Na weken van droogte - in Zwolle viel, ondanks het noodweer in omliggende provincies, ruim 3 weken lang geen druppel - hadden we vandaag eindelijk weer eens een echte Nederlandse dag vol regen. 's Ochtends fietste ik in Zwolle net voor de bui uit, maar aangezien de druppels vanuit het zuiden kwamen, werd ik in Nijmegen goed nat. Gelukkig ben ik altijd voorzien en bevat mijn laptoptas naast een dik boek ook altijd een regenbroek.
Opgedroogd en met een warme kop thee achter de kiezen volbracht ik mijn taken voor de dag en beloonde ik mezelf opnieuw met wat warm vocht. Een collega die eveneens een paar minuten pauze had, opende de internetpagina
http://www.buienradar.nl/, een site die door de fietsers regelmatig bekeken wordt aan het eind van de dag. Op de site is een mooi overzicht te vinden van de plaats en intensiteit van de buien die over Nederland trekken, tot twee uur in de toekomst. Lichtblauwe wolkjes staan voor een nat miezerbuitje, rood betekent een stortbui. Het vooruitzicht van 2 uur is voor mij ideaal, want dat is precies de tijd die het mij kost om bij de universiteit mijn fiets te pakken en 'm thuis weer in de schuur te zetten.
Mijn collega riep geschrokken uit: "Als we droog naar huis willen, moeten we uiterlijk om vier uur weg!" Ik keek over haar schouder mee en zag een donkerrode bui vanuit het zuiden over Nederland trekken. Kwart over 4 Nijmegen, half 5 Arnhem, 5 uur Apeldoorn, half 6 Epe, 6 uur Zwolle. Gelukkig had ik mijn labwerk achter de rug en bood de treinreis uitkomst voor de overige werkzaamheden. Dus ik sprong om 4 uur op mijn fietsje. Aangezien mijn trein volgens de dienstregeling om klokslag kwart voor 6 station Zwolle binnenrijdt en ik er met flink doortrappen een kwartier over doe om thuis te komen, moest ik volgens mijn berekeningen nèt droog blijven. Ik moest er in Nijmegen even wat vaart achter zetten, de bui had blijkbaar haast, maar ik zat, voordat het geweld echt losbarstte, in de trein. Onderweg was het zo nu en dan droog, dan waren we de bui voorbij, soms viel er een druppel, dan had het front van de bui ons bijgehaald. Ik bleef optimistisch, de trein reed op tijd en het KNMI had gelijk. Ik bleef droog, deed de schuifpui achter mijn rug dicht en gniffelde stilletjes naar de regen die tegen het raam sloeg, maar mij niet meer kon raken. Dus als de buien uit het zuiden komen, is het maar wat fijn dat je nog naar huis mag treinen!
Voor het gemak en ten behoeve van het anekdotisch karakter van dit verhaal, laat ik even achterwege dat een klein, incontinent deel van de wolk om tien voor 6 al wat water verloor en ik bij thuiskomst alsnog een droge broek aan moest.
