Ik heb met Auntie Marie hele gesprekken over van alles en nog wat. Het zijn wel steeds dezelfde gesprekken, want haar geheugen laat haar danig in de steek. Toch beginnen we iedere keer enthousiast over dezelfde onderwerpen, al moet ik bekennen dat MIJN enthousiasme minder wordt naarmate de dag vordert. Een populair onderwerp van gesprek gaat over "common people" (in de betekenis van "ordinaire mensen") Volgens Marie zijn dat mensen die niet in staat zijn beschaafd Engels te spreken (of bij ons dus Nederlands). Ik zeg dan dat ik mensen pas "common" vind als ze roddelen, rochelen of hun neus snuiten in mijn nabijheid. Ik moet toegeven dat ik deze discussie ook wel een beetje aanga om haar hersenen een beetje aan te zwengelen.
Vanmiddag maakten we een rondje rond het Essche Heike vennetje, en ik waarschuwde haar niet in de "dog shit" te trappen. Dat vond ze heel erg "common" van mij. Wat ik dan moest zeggen? Nou, "pooh" bijvoorbeeld. Ik zei dat het toch echt hetzelfde was: het was bruin en het stonk en je moest het niet aan je schoen krijgen! Nee, "shit" kon niet, vond ze. Mocht ik dan wel "tish" zeggen? Of "sith" of "hist"? Nou, als ik dat persé wilde, dan mochten die wel, ook al waren het niet bestaande woorden. Maar "shit" dus niet? Ook al waren het gewoon dezelfde vier letters? Nee, "shit" dat mocht echt niet. Intussen waren we alweer thuis gekomen en kwamen we (O)pap tegen. Marie vroeg wanneer hij en ik nu eindelijk eens gingen trouwen, we woonden al zo lang samen! Dat vond ik nou echt een shit vraag.
donderdag, juni 19, 2008
zondag, juni 15, 2008
Taco Dinner Kit van AH
Een Mexicaans maaltijdpakket, met een wel héél speciaal concept, want als je wilt weten hoe je het maakt, staat er op het pak het volgende:
Berijden:
....
Berijden:
....
Snorkie en Roest
SNORKIE, ROEST, ETEN!
NOU NOU, NIET VRETEN.
NOU NOU, NIET VRETEN.
O SORRY, JE MAG DOOR ETEN, HOOR JE DAT.
RRRR, HOOR JE SPINNEN DIE KAT.
KATTEN SPINNEN, DAT KLINKT HEEL ERG LIEF.
IK VIND ZE BIJNA EEN HARTEDIEF.
ERGENS IS EEN KATTENPLEK.
EN......... HUN WATERBAK IS LEK.
NU EVEN VLUG EEN DOEKJE PAKKEN.
RAZENDSNEL EN HET BAKJE PLAKKEN.
O JEE, TE LAAT, HET BAKJE IS TE STUK.
ER LIGT ZELFS EEN SCHERF ONDER DE KRUK.
STAP STAP, DAAR KOMT ROEST AAN.
TJA, SNORKIE, JE MOET OPSTAAN.
ZZZ GRAUW, ROEST PAKT SNORKIE.
IJGENLIJK VINDT SNORKIE HET WEL LEUK ZO TE ZIEN.
NU RENT ROESSIE WEG.
POTJANDORI, DIE HEEFT PECH.
OKE, DUS NAAR BUITEN.
EN DAAR ZIET HIJ EEN VOGELTJE.
ZO, DIE GA IK PAKKEN, DENKT ROESSIE.
EN EEN VOGEL IS BANG VOOR EEN POESSIE.
NU ZIET HIJ ROEST EN VLIEGT WEG, GELUKKIG MAAR.
RRRR, HOOR JE SPINNEN DIE KAT.
KATTEN SPINNEN, DAT KLINKT HEEL ERG LIEF.
IK VIND ZE BIJNA EEN HARTEDIEF.
ERGENS IS EEN KATTENPLEK.
EN......... HUN WATERBAK IS LEK.
NU EVEN VLUG EEN DOEKJE PAKKEN.
RAZENDSNEL EN HET BAKJE PLAKKEN.
O JEE, TE LAAT, HET BAKJE IS TE STUK.
ER LIGT ZELFS EEN SCHERF ONDER DE KRUK.
STAP STAP, DAAR KOMT ROEST AAN.
TJA, SNORKIE, JE MOET OPSTAAN.
ZZZ GRAUW, ROEST PAKT SNORKIE.
IJGENLIJK VINDT SNORKIE HET WEL LEUK ZO TE ZIEN.
NU RENT ROESSIE WEG.
POTJANDORI, DIE HEEFT PECH.
OKE, DUS NAAR BUITEN.
EN DAAR ZIET HIJ EEN VOGELTJE.
ZO, DIE GA IK PAKKEN, DENKT ROESSIE.
EN EEN VOGEL IS BANG VOOR EEN POESSIE.
NU ZIET HIJ ROEST EN VLIEGT WEG, GELUKKIG MAAR.
zaterdag, juni 14, 2008
Ijs- en andere vogeltjes
Terwijl Lonneke zich in Australië vergaapt aan allerlei exotische vogels, kunnen wij er in Nederland ook wat van. Nog nooit was de ijsvogelpopulatie zo groot. Ze kunnen niet vissen als er ijs ligt en gaan dan massaal dood. Nu heb ik in de vijf jaar dat we hier wonen niet één keer over de vijver kunnen lopen, dus echt ijs is er al die tijd niet geweest.
Er zijn er zelfs zoveel dat er twee hebben besloten in onze vijver te gaan wonen en kinderen te krijgen. Jeroen was ooit komen kijken en had dat al voorspeld. Het huwelijk van deze ijsvogeltjes was ergens in april. Ze zijn niet alleen herkenbaar aan hun ijzig groen, knal blauw en bruinrood, maar ook aan hun schrille kreten. Ik herken nu zelfs ijsvogels aan hun geluid als ze in de naburige sloot aan het vissen zijn.
Het duurde even voordat we hun nestgang hadden gevonden: als je bij de vijver komt is het links vooraan in de wand van de vijver. Je ziet alleen een gat dat het begin is van een gang + nestholte. Inmiddels zijn ze allang aan het voeren (visjes! gevangen vanaf een tak die boven de vijver hangt – speciaal voor hen zo laten hangen). We wachten we met enige smart op het einde van de gezinssituatie. Zolang de ijsvogels er wonen, willen we niet meer bij de vijver werken. Daardoor groeien zowel de vijver als het omringende pad volledig dicht.
Het is dit jaar toch al een goed vogeltjesjaar. Ik geef mezelf al jaren een cursus 'vogelgeluiden' en kan inmiddels de meeste vogels van het landgoed onderscheiden. Dat gaat met een opzoekboek en een draagbare cd-speler die ik van Merel had gekregen (zij heeft natuurlijk een i-pod). Ik luister met een oor naar de cd en het andere naar de echte vogel. Zelfs dan is het soms moeilijk. Ik kan de fitis nog steeds niet, en het roodborstje alleen als ik hem zie. Maar ik heb de grote lijster herkend en daar ben ik heel trots op.
De rondweg ligt nog steeds 'onder discussie'. Er is een comité opgestaan die de rondweg toch aan de andere kant van Oudenbosch wil … we hopen dat ze succes hebben maar we geloven er voor alle zekerheid maar niet meer in ….. Nou ja, dan ga ik gewoon Franse vogeltjes leren kennen, want als de rondweg bij ons langs komt, gaan we naar Zuid-Frankrijk verhuizen.
Margriet
Er zijn er zelfs zoveel dat er twee hebben besloten in onze vijver te gaan wonen en kinderen te krijgen. Jeroen was ooit komen kijken en had dat al voorspeld. Het huwelijk van deze ijsvogeltjes was ergens in april. Ze zijn niet alleen herkenbaar aan hun ijzig groen, knal blauw en bruinrood, maar ook aan hun schrille kreten. Ik herken nu zelfs ijsvogels aan hun geluid als ze in de naburige sloot aan het vissen zijn.
Het duurde even voordat we hun nestgang hadden gevonden: als je bij de vijver komt is het links vooraan in de wand van de vijver. Je ziet alleen een gat dat het begin is van een gang + nestholte. Inmiddels zijn ze allang aan het voeren (visjes! gevangen vanaf een tak die boven de vijver hangt – speciaal voor hen zo laten hangen). We wachten we met enige smart op het einde van de gezinssituatie. Zolang de ijsvogels er wonen, willen we niet meer bij de vijver werken. Daardoor groeien zowel de vijver als het omringende pad volledig dicht.
Het is dit jaar toch al een goed vogeltjesjaar. Ik geef mezelf al jaren een cursus 'vogelgeluiden' en kan inmiddels de meeste vogels van het landgoed onderscheiden. Dat gaat met een opzoekboek en een draagbare cd-speler die ik van Merel had gekregen (zij heeft natuurlijk een i-pod). Ik luister met een oor naar de cd en het andere naar de echte vogel. Zelfs dan is het soms moeilijk. Ik kan de fitis nog steeds niet, en het roodborstje alleen als ik hem zie. Maar ik heb de grote lijster herkend en daar ben ik heel trots op.
De rondweg ligt nog steeds 'onder discussie'. Er is een comité opgestaan die de rondweg toch aan de andere kant van Oudenbosch wil … we hopen dat ze succes hebben maar we geloven er voor alle zekerheid maar niet meer in ….. Nou ja, dan ga ik gewoon Franse vogeltjes leren kennen, want als de rondweg bij ons langs komt, gaan we naar Zuid-Frankrijk verhuizen.
Margriet
woensdag, juni 11, 2008
Nieuws uit de verre Cuyl
De andere kant van de wereld ziet er bijna hetzelfde uit als de andere kant van de wereld. Het is hier heel vervelend weer. Ik moest vanochtend mijn zonnebril op toen we buiten zaten te ontbijten en kon na 5 minuten mijn trui al niet meer aanhouden!
Ik heb nog niet veel van Melbourne gezien, behalve dan een paar kampeerwinkels, want er moesten nog een tent en wat kookspulletjes aangeschaft worden. De real Aussie-hat (think Crocodile Dundee) gaan we in Alice Springs najagen. Alles is gepakt, klaar voor het volgende deel van de trip.
Het eerste deel van mijn reis ging prima, zeer voorspoedig. Tijdens de eerste vlucht was het prachtig helder weer. Tot ver boven Rusland had ik een prachtig zicht over land dat er vanuit de hoogte allemaal hetzelfde uitziet. Toen het in Nederland pas 4 uur 's middags was en buiten nog volop zonneschijn, werd me verzocht het raampje dicht te doen. Er moest geslapen worden, zodat iedereen zo snel mogelijk aan de nieuwe tijd kon wennen. Gelukkig had ik prive tv met koptelefoon. Twee films en een hele serie series; ik hoop dat ze op de terugweg het programma vernieuwd hebben!
Uiteindelijk heb ik toch best lekker geslapen, waardoor ik redelijk uitgeslapen om zes uur 's ochtends op Kuala Lumpur terecht kwam. In de verte woedde een flinke onweersstorm, maar wij zijn rustig geland. Drie uurtjes rondgehangen op het vliegveld. Genoten van het uitzicht vol palmbomen, me verwonderd over het feit dat ze in Maleisie ook gewone zwaluwen hebben die laag vliegen bij slecht weer op komst en een poging gedaan een enorme roofvogel te herkennen die bijna aangevlogen werd door een aanstormend vliegtuig.
Bij aankomst op Melbourne werd ik tot twee keer toe uit de rij passagiers gehaald. Eerst moest mijn paspoort double checked worden en moest ik wat vragen beantwoorden (wat ik precies kwam doen en hoe lang ik dacht te blijven), vervolgens werd ik, na het ophalen van mijn originele Bevers-bagage, bij de douane uit de rij gehaald. Er zat een zakje onherkenbaar materiaal in mijn tas. Toen ik op de vraag van de douane-beambte antwoordde dat het "liquor" was, keek de man me even vreemd aan. Maar na mijn uitleg ("Dutch, black candy, you know, dropjes"), kwam er een grote grijns en mocht ik verder. Mijn ophaler en taxi stonden klaar. Door het donkere Melbourne reden we naar St. Kilda, dumpten mijn bagage en gingen nog even de boulevard op. Toen ik vanochtend wakker werd, zag ik voor het eerst dat ik vanuit het appartement bijna de zee aan kan raden. Het is dat we op de 4de verdieping zit en mijn armen niet zo lang zijn, maar anders...
Vanochtend heb ik kennis gemaakt met de andere twee avonturiers. Twee fransozen waarvan de ene erg moeilijk en de andere nog slechter te verstaan is. Maar met een beetje moeite en vooral veel herinneringen aan mijn Franse lessen op school gaat het aardig. At least mijn Engels steekt er prima bij af, dus dat zij niet altijd even verstaanbaar zijn will I see through the fingers.
Het eerste deel van mijn reis ging prima, zeer voorspoedig. Tijdens de eerste vlucht was het prachtig helder weer. Tot ver boven Rusland had ik een prachtig zicht over land dat er vanuit de hoogte allemaal hetzelfde uitziet. Toen het in Nederland pas 4 uur 's middags was en buiten nog volop zonneschijn, werd me verzocht het raampje dicht te doen. Er moest geslapen worden, zodat iedereen zo snel mogelijk aan de nieuwe tijd kon wennen. Gelukkig had ik prive tv met koptelefoon. Twee films en een hele serie series; ik hoop dat ze op de terugweg het programma vernieuwd hebben!
Uiteindelijk heb ik toch best lekker geslapen, waardoor ik redelijk uitgeslapen om zes uur 's ochtends op Kuala Lumpur terecht kwam. In de verte woedde een flinke onweersstorm, maar wij zijn rustig geland. Drie uurtjes rondgehangen op het vliegveld. Genoten van het uitzicht vol palmbomen, me verwonderd over het feit dat ze in Maleisie ook gewone zwaluwen hebben die laag vliegen bij slecht weer op komst en een poging gedaan een enorme roofvogel te herkennen die bijna aangevlogen werd door een aanstormend vliegtuig.
Bij aankomst op Melbourne werd ik tot twee keer toe uit de rij passagiers gehaald. Eerst moest mijn paspoort double checked worden en moest ik wat vragen beantwoorden (wat ik precies kwam doen en hoe lang ik dacht te blijven), vervolgens werd ik, na het ophalen van mijn originele Bevers-bagage, bij de douane uit de rij gehaald. Er zat een zakje onherkenbaar materiaal in mijn tas. Toen ik op de vraag van de douane-beambte antwoordde dat het "liquor" was, keek de man me even vreemd aan. Maar na mijn uitleg ("Dutch, black candy, you know, dropjes"), kwam er een grote grijns en mocht ik verder. Mijn ophaler en taxi stonden klaar. Door het donkere Melbourne reden we naar St. Kilda, dumpten mijn bagage en gingen nog even de boulevard op. Toen ik vanochtend wakker werd, zag ik voor het eerst dat ik vanuit het appartement bijna de zee aan kan raden. Het is dat we op de 4de verdieping zit en mijn armen niet zo lang zijn, maar anders...
Vanochtend heb ik kennis gemaakt met de andere twee avonturiers. Twee fransozen waarvan de ene erg moeilijk en de andere nog slechter te verstaan is. Maar met een beetje moeite en vooral veel herinneringen aan mijn Franse lessen op school gaat het aardig. At least mijn Engels steekt er prima bij af, dus dat zij niet altijd even verstaanbaar zijn will I see through the fingers.
dinsdag, juni 03, 2008
een kleine verzameling domme domme's
Puck is de laatste tijd aardig op dreef in het produceren van domme domme's.
"Puck, wil je iets drinken?" Puck: "Nee, ik wil appelsap."
Op de boot naar Ameland:"Mama, ik vind het niet spannend hoor, maar wel een beetje eng."
Puck moet goed denken aan op tijd roepen om naar de wc te gaan. Puck: "Jaha dat doe ik , maar ik heb er ook al goed over nagedonken hoor."
De leukste was van afgelopen weekend maar daar is een beetje voorstellings vermogen voor nodig.
Tijdens het feest van Opa en A3n in de sporthal had Agnes een mooie opstelling gemaakt om allerlei mooie kunsten te laten zien. Ze neemt een lange aanloop springt op een kleine trampoline en komt met een mooi salto keurig op de dikke mat terecht. En dan zie je Puck denken: Dat kan ik ook!!. Dus...... Puck neemt een net zo lange aanloop. Klimt op de trampoline (het ding is voor haar op bijna navelhoogte en springen lukt niet). Ze begint vervolgens op de trampoline te springen (dat kan ze. ze heeft er thuis ook een). Loopt daarna voorzichting naar de rand van de trampoline om met een grote sprong op handen en knieen op de mat te eindigen!!!!
De eerste stap in Puck's turn carriere is gezet.
"Puck, wil je iets drinken?" Puck: "Nee, ik wil appelsap."
Op de boot naar Ameland:"Mama, ik vind het niet spannend hoor, maar wel een beetje eng."
Puck moet goed denken aan op tijd roepen om naar de wc te gaan. Puck: "Jaha dat doe ik , maar ik heb er ook al goed over nagedonken hoor."
De leukste was van afgelopen weekend maar daar is een beetje voorstellings vermogen voor nodig.
Tijdens het feest van Opa en A3n in de sporthal had Agnes een mooie opstelling gemaakt om allerlei mooie kunsten te laten zien. Ze neemt een lange aanloop springt op een kleine trampoline en komt met een mooi salto keurig op de dikke mat terecht. En dan zie je Puck denken: Dat kan ik ook!!. Dus...... Puck neemt een net zo lange aanloop. Klimt op de trampoline (het ding is voor haar op bijna navelhoogte en springen lukt niet). Ze begint vervolgens op de trampoline te springen (dat kan ze. ze heeft er thuis ook een). Loopt daarna voorzichting naar de rand van de trampoline om met een grote sprong op handen en knieen op de mat te eindigen!!!!
De eerste stap in Puck's turn carriere is gezet.
maandag, juni 02, 2008
zondag, juni 01, 2008
Nagenieten...
de lindeboom
al luisterend haast niets verstaan maar wél alles begrijpen
dat is zijn kracht. met sterk hart kijkt hij de bij met honing na
rijk door een mooi verleden, heel tevreden. vruchten rijpen
in de aarde diep geworteld, bloesemtakken uit één lijn
als wolk van vreugde en gastvrijheid ruik ik alle pracht weldra
natuurlijk goud van essche heike, weet hoe blij wij met u zijn
vrijdag, mei 30, 2008
Berichten uit de Cuyl
Terwijl Marleen er lustig op los penseelt, wacht er nog een lege kamer.
Het zaagt, het timmert en het plakt verkeerd gezaagde plankjes met evenzoveel gemak (en een stuk plakband) weer aan elkaar.
De allerlaatste plank... past niet...
De allerlaatste plank... past niet...
Maar de echte allerlaatste plank levert wel een prachtig resultaat op!
donderdag, mei 22, 2008
Sergeant 1ste klasse
Matthijs heeft promotie gemaakt. Hij heeft er een stopstreep bij. Naar goed gebruik is die streep ingeluid door er bier overheen te gieten - het grootste gedeelte van het vloeibaar goud kwam tussen kraag en nek terecht. Het was vroeg in de ochtend, hij moest nog de hele dag werken.
De foto is gemaakt door een nukubu.
zondag, mei 18, 2008
"Klik"laminaat
Op zaterdag stortten Edouard en ik ons op het leggen van laminaat op de eerste verdieping van mijn prachtig opgeknapte huisje. Aan Edouard de eer de eerste plank te leggen. Met wat moeite haakte hij de tweede plank erin vast. Meteen maakte hij die plank weer los en haakte hem er opnieuw in vast. Een beetje beteuterd keek hij naar mij op.
"Het is toch kliklaminaat? Ik hoor niks klikken!"
MIJN ALLERMOOISTE LIEFDE
Onze lagere school (en met "onze" bedoel ik die van Margriet, Marleen, Beppie, José en mijzelf) bestaat 100 jaar en daarom was er op 17 mei een reunie. Men had de oud-leerlingen in 4 leeftijds-categoriën verdeeld, wij waren de tweedst oudste: die van geboortejaren 1937-1957. Ik ging er heen met Marleen en vriendin Marijke Verhoeven en die raakte ik beide meteen kwijt. Aangezien iedereen die ik tegenkwam van een andere jaargang was, ging ik zelf maar op zoek naar mijn verleden. Ik kwam in de gang waar vroeger de kleuterschool was, die toen nog "bewaarschool" heette. We werden overdag bewaard tegen het kwaad van de straat. Op de bewaarschool gebeurde niets kwaads, ondanks het feit dat er ook jongetjes werden toegelaten. Dat kwam omdat de klassen onder streng toezicht stonden van de bruiden van Christus, die vanwege de sjieke families waar ze uitkwamen en de bruidschat die ze meebrachten, Mère werden genoemd. Uiteraard met een naam erachter: Mère Sjurtruut, Mère Leenie, Mère Marie-Wierook, Mère Angèle-snotbel!. De naam van de Mère die mij moest bewaren, ben ik vergeten, maar ik wist nog precies waar haar klas was en daar stond ik op 17 mei 2008 stil voor de glazen deur. Aan de andere kant van die deur stond ik ook, in 1949, misschien was het ook wel 17 mei. Ik stond er "op straf". Mijn allereerste straf en meteen de allerergste: voor de glazen deur zodat iedereen die over de gang liep, mij kon zien: "kijkkijk! Adrienne Termeer staat op straf!" Ik had 'm ook wel verdiend. De Mère had ons allemaal een papier gegeven met een voorgedrukte locomotief erop. Die moest ingekleurd worden. Ik had er heel erg mijn best op gedaan en was er ook wel een beetje trots op: mijn locomotief was groen en blauw en rose en geel. En alles binnen de lijntjes! De deftige mond van de Mère viel open van verbazing over zoveel domheid, want ZO ZAG EEN LOCOMOTIEF ER NIET UIT!!!! En dus stond ik even later bibberend voor de glazen deur op straf. De kinderen die het wèl goed gedaan hadden, moesten mij om de beurt hun locomotief laten zien. De meesten deden dat triomfantelijk, blij dat ze niet zelf daar stonden. Behalve kleine Wim van de Z., een van mijn vriendjes. Ook hij had de locomotief keurig zwart gemaakt. Ik durfde bijna niet met mijn hoofd te draaien, bang dat ik mijn evenwicht zou verliezen. Ik raapte al mijn moed bij elkaar, en keek hem aan. Ik zag dat zijn zes-jarige gezichtje vertrokken was van medelijden! Het maakte de straf ietsje gemakkelijker, en ik hield vanaf dat moment van hem. Mijn eerste grote liefde. Er kwamen andere grote liefdes in mijn leven. En verdwenen weer. Welke was de mooiste? Op 17 mei 2008 wist ik het.
Toevallig (?) kwam ik even later zijn echtgenote tegen. Ze heeft een kladje meegenomen met het adres van ons feestje op 31 mei. Ik hoop dat hij komt!
Toevallig (?) kwam ik even later zijn echtgenote tegen. Ze heeft een kladje meegenomen met het adres van ons feestje op 31 mei. Ik hoop dat hij komt!
vrijdag, mei 16, 2008
Fietsen naar Parijs
Fietstochten maken, dat zit in de familie! We hadden in het verleden al eens in 3 dagen met de kids (toen 8 en 10 jr oud) naar ons mam gefietst op gewone stads- en kinderfietsen. Maar dit keer was het wel even anders. Dwz: Venetie, dat is nog effe te ver, Parijs is de eerste halte!
De voorbereiding:
De kids ondergebracht bij ons mam (mei vakantie). Nieuwe, mooie trekking fietsen aangeschaft: een Koga voor mij, een Idworx voor Pauwel. Kleding, professioneel uiteraard, we leken wel echte wielrenners. Een boekje gekocht 'Fietsen naar Parijs', we zouden vanaf Leuven de route van dit boekje volgen. Vopor de rest het boekje niet ingekeken tot we op weg waren. Pauwel had wel voor de eerste 2 dagen tot Leuven de route uitgestippeld. En we hadden voor de eerste avond een hotel geboekt (want dat was op koninginnedag).
Wat betreft de fysieke voorbereiding: Ik fiets al een tijdje naar mijn werk (ca. 8-9km), ik ging ook een paar weekends wat extra km's oefenen, maar Pauwel had na een half jaar slechts 200km op zijn fiets-teller staan. Nul voorbereiding!
De tocht:
Ik had van te voren gezegd: als het niet gaat, stappen we gewoon op de trein, n
iets 'moet'. Maar ondanks een (vooral de 3de dag zéér) pijnlijke knie, was er geen opgeven bij. Het was fantastisch! We hadden ook geluk met het weer, maar deze ervaring is echt super. Niet eens zoveel stijgen en dalen, aangezien een deel van de route via fietspaden op oude treinbeddingen en langs rivieren liep. Noord-Frankrijk was af en toe wat saai, maar ook prachtige kasteel-dorpen gepasseerd. En redelijk heuvelachtig, omhoog is soms zwoegen, maar naar beneden is dan wel een prima beloning. En de zadelpijnen vielen enorm mee. Het zat natuurlijk af en toe niet echt lekker meer, maar dankzij uitstekende fietsbroeken geen echte issues (dat was die tamelijk dure investering meer dan 100% waard!!).
Slapen:
Naast de eerste nacht en de tweede nacht die we doorbrachten bij vrienden in Leuven, dachten gewoon elke avond een hotelletje te zoeken. Maar als je in een verlengd weekend met mooi weer gaat fietsen, blijkt zo goed als alles vol te zijn in de Ardennen. Dat was effe slikken, vooral die derde dag met mijn knie - we moesten uiteindelijk nog 30km verder fietsen voor een beschikbare kamer... Maar altijd weer een prima verblijfplaats gevonden hoor!
Parijs:
Met 700km op de teller fietsten we na 6.5 dagen Parijs binnen. Na het zoeken van een hotel doorgefietst naar de Arc de Triomphe, dat was het echte eindpunt. In Parijs fietsen is uitstekend te doen, je ziet veel meer en je kan veel sneller van de ene naar de andere bezienswaardigheid gaan. Je fietst nl. op fietspaden of op de busbanen pijlsnel langs al die wachtende auto's. Wel uitkijken natuurlijk maar op zich best veilig. Tenzij je een rondje rondom de Arc de Triomphe wil doen - zoals ik. Dat was nou effe niet zo'n goed idee!
Terug:
Met trein was het idee, maar koste wel even wat uitzoekwerk. In de rechtreekse verbinding naar NL - de Thalys - mag je alleen in als je je fiets uit elkaar haalt en verpakt. En eigenlijk hadden we wel zin in nog meer fietsen. Zodoende met de trein tot Lille, dan gefietst tot Kortrijk, weer een trein op naar Antwerpen, en dan naar ons mam gefietst. Na een nachtje slapen aldaar, in een keer naar Nieuw-Vennep gefietst, grotendeels de route die we destijds met de kids hadden gefietst.
Conclusie:
Totaal 956km op de teller na 10 dagen. Geen lekke banden of andere problemen. Behalve die enigzins 'overbelaste' knie ook fysiek geen problemen gehad. Ik heb heel veel bewondering voor Pauwel, die met nul training eigenlijk niets last heeft gehad. Een prachtige tocht en ervaring. Ook het feit dat we nog eens met z'n twee-en op vakantie waren was super. Gaan we nog doen, maar dan natuurlijk ergens anders naar toe. Ideeen genoeg, maar nu gaan we eerst weer een paar keer met z'n vieren op vakantie, dat is ook heel leuk!!!
De voorbereiding:
De kids ondergebracht bij ons mam (mei vakantie). Nieuwe, mooie trekking fietsen aangeschaft: een Koga voor mij, een Idworx voor Pauwel. Kleding, professioneel uiteraard, we leken wel echte wielrenners. Een boekje gekocht 'Fietsen naar Parijs', we zouden vanaf Leuven de route van dit boekje volgen. Vopor de rest het boekje niet ingekeken tot we op weg waren. Pauwel had wel voor de eerste 2 dagen tot Leuven de route uitgestippeld. En we hadden voor de eerste avond een hotel geboekt (want dat was op koninginnedag).
Wat betreft de fysieke voorbereiding: Ik fiets al een tijdje naar mijn werk (ca. 8-9km), ik ging ook een paar weekends wat extra km's oefenen, maar Pauwel had na een half jaar slechts 200km op zijn fiets-teller staan. Nul voorbereiding!
De tocht:
Ik had van te voren gezegd: als het niet gaat, stappen we gewoon op de trein, n
iets 'moet'. Maar ondanks een (vooral de 3de dag zéér) pijnlijke knie, was er geen opgeven bij. Het was fantastisch! We hadden ook geluk met het weer, maar deze ervaring is echt super. Niet eens zoveel stijgen en dalen, aangezien een deel van de route via fietspaden op oude treinbeddingen en langs rivieren liep. Noord-Frankrijk was af en toe wat saai, maar ook prachtige kasteel-dorpen gepasseerd. En redelijk heuvelachtig, omhoog is soms zwoegen, maar naar beneden is dan wel een prima beloning. En de zadelpijnen vielen enorm mee. Het zat natuurlijk af en toe niet echt lekker meer, maar dankzij uitstekende fietsbroeken geen echte issues (dat was die tamelijk dure investering meer dan 100% waard!!).
Slapen:Naast de eerste nacht en de tweede nacht die we doorbrachten bij vrienden in Leuven, dachten gewoon elke avond een hotelletje te zoeken. Maar als je in een verlengd weekend met mooi weer gaat fietsen, blijkt zo goed als alles vol te zijn in de Ardennen. Dat was effe slikken, vooral die derde dag met mijn knie - we moesten uiteindelijk nog 30km verder fietsen voor een beschikbare kamer... Maar altijd weer een prima verblijfplaats gevonden hoor!
Parijs:
Met 700km op de teller fietsten we na 6.5 dagen Parijs binnen. Na het zoeken van een hotel doorgefietst naar de Arc de Triomphe, dat was het echte eindpunt. In Parijs fietsen is uitstekend te doen, je ziet veel meer en je kan veel sneller van de ene naar de andere bezienswaardigheid gaan. Je fietst nl. op fietspaden of op de busbanen pijlsnel langs al die wachtende auto's. Wel uitkijken natuurlijk maar op zich best veilig. Tenzij je een rondje rondom de Arc de Triomphe wil doen - zoals ik. Dat was nou effe niet zo'n goed idee!
Terug:
Met trein was het idee, maar koste wel even wat uitzoekwerk. In de rechtreekse verbinding naar NL - de Thalys - mag je alleen in als je je fiets uit elkaar haalt en verpakt. En eigenlijk hadden we wel zin in nog meer fietsen. Zodoende met de trein tot Lille, dan gefietst tot Kortrijk, weer een trein op naar Antwerpen, en dan naar ons mam gefietst. Na een nachtje slapen aldaar, in een keer naar Nieuw-Vennep gefietst, grotendeels de route die we destijds met de kids hadden gefietst.
Conclusie:Totaal 956km op de teller na 10 dagen. Geen lekke banden of andere problemen. Behalve die enigzins 'overbelaste' knie ook fysiek geen problemen gehad. Ik heb heel veel bewondering voor Pauwel, die met nul training eigenlijk niets last heeft gehad. Een prachtige tocht en ervaring. Ook het feit dat we nog eens met z'n twee-en op vakantie waren was super. Gaan we nog doen, maar dan natuurlijk ergens anders naar toe. Ideeen genoeg, maar nu gaan we eerst weer een paar keer met z'n vieren op vakantie, dat is ook heel leuk!!!
dinsdag, mei 13, 2008
cute and fluffy
van links naar rechts en van boven naar beneden: Merel - Katelyn - Spikkels - Speedy, en... Erik
maandag, mei 12, 2008
Ondertussen in de Cuyl...
Voor... en... na
En de nieuwe kleur is... te vinden in de verfwinkel...
Marleen poetst en Edouard zoekt de bril, terwijl Lonneke weer een kleur probeert.
De hulptroepen.
En terwijl wij klussen, waakt Helena over de tuin.
Abonneren op:
Posts (Atom)