Murphy's law en een feestje in het verschiet!

Heeft een van jullie wel eens gehoord van Murphy's Law?

Wikipedia beschrijft deze wet als: ((U + C + I)x(10 − S)) / 20xAx1 / (1 − sin(F / 10)), met als toelichting, voor diegenen die al op zoek waren gegaan naar hun wiskundeboek uit de middelbare schooltijd: 'als een gebeurtenis zich een oneindig aantal keer herhaalt en iedere keer is er een kleine kans dat iets misgaat, dan gaat het (vroeg of laat) een keer mis'.

Welnu, ik heb deze theorie/wet getoetst en hij klopt. In tien dagen tijd heeft zich een combinatie van de volgende omstandigheden voorgedaan.

1. Miguel en Emma vliegen naar Lissabon. Goeie vlucht en een werkelijk prachtige stad, maar een hotelkamer met een douche/wc zonder deur. Goed Portugees gebruik? Onze relatie werd hierdoor noodgedwongen naar een ander niveau getild.


2. Voor een prikkie huren wij een auto om vanuit Lissabon naar en door de Algarve te toeren. Miguel ondertekent daarnaast een blanco creditcard slip, welke actie heeft geleid tot omstandigheid 6 (zie hierna).

3. Een tochtje naar Cabo de Sao Vincente. Het meest Zuid-Westelijke puntje van Europa. Onweer en regen en een rotspunt bezaaid met plastic flessen en flarden WC-rol, diverse vissende mannetjes en - kennelijk ten behoeve van hen - twee mobiele toiletten. Maar niettemin een schitterende kaap, met prachtig uitzicht. Een huwelijksaanzoek (en instemming daarmee).

4. De Atlantische Kust, befaamd om de hoge golven, is nog ongerept en vrij van toeristenmassa. Op de parkeerplaats discussieren wij over de handtas met paspoorten, geld, fototoestel, telefoons, horloges/sieraden. Meenemen naar het strand, of met de rest van onze spullen in de kofferbak van de auto achterlaten, zodat we ook met z'n tweetjes kunnen gaan zwemmen? Wij komen optie 2 overeen, maar halverwege het strandpad kiest Miguel er toch nog voor om de tas op te halen en keert terug naar de auto. Aan het strand genieten wij van mooie vergezichten, boek, heerlijke zon en ijskoud zeewater. 's Middags, terug op de parkeerplaats, treffen wij een opengebroken huurauto aan. Onze jassen, koffer en rugzak (met daarin onder andere al onze kleding, Miguels scheerapparaat, opladers van telefoons en digitale camera) zijn gestolen. Alleen de weekendtas met toiletspullen is ons bespaard gebleven.


5. De politieagent van het warme en rommelige bureautje in 'Aljezur' blijkt Engels te spreken, maar ook gebonden te zijn aan de bureaucratie van het land: een drie uur durende aangifte volgt, die pas kan worden afgerond na het zetten van zo'n 50 handtekeningen en betaling van € 10.

6. Een telefoontje met ABN Amro stelt ons gerust: de reisverzekering dekt de schade wat betreft onze gestolen spullen, hoewel nog zal moeten worden bezien tot welk bedrag. Een telefoontje met het autoverhuurbedrijf leert ons dat ze niet alleen van plan zijn een bedrag ad maximaal € 600 van Miguels creditcard af te schrijven, maar dat ze bij inlevering van de auto nog een aanvullend bedrag ad € 300 aan eigen risico in rekening zullen brengen. Telefoongesprekken en uitvoerige correspondentie met het hoofdkantoor, dat in Griekenland blijkt te zijn gestationeerd, zijn noodzakelijk (en duren tot op heden voort). Uit voorzorg besluit Miguel zijn creditcard te blokkeren.

7.Slechts gehuld in badkleding, maar met goede moed, vervolgen wij onze reis. Op onze volgende bestemming, een bergdorp, is het 15 graden en regent het. Geen kledingzaak te bekennen, wel een keur aan winkels met Portugees aardewerk van bedenkelijk allooi.


8.Wij besluiten onze vakantie met een bezoek aan onze vrienden, wier relatie sinds hun emigratie naar Portugal enigszins onder druk blijkt te staan. Het wederzien is, ondanks hun gekibbel, gezellig. We slapen in de logeerkamer, maar moeten deze delen met hun twee langharige Burmese katers. We schaffen een nieuwe koffer aan, nieuwe kleding, een nieuw scheerapparaat en nieuwe opladers.

9. Het vliegtuig terug naar Amsterdam vertrekt om 6.00 AM. Wij vertrekken om 3.00 AM zodat wij om 4.00 AM kunnen inchecken. Het vliegveld gaat pas om 5.00 AM open. Eenmaal op Schiphol staan we een uur aan de bagageband, maar geen spoor te bekennen van onze nieuwe koffer met nieuwe kleding, een nieuw scheerapparaat en nieuwe opladers, evenmin van onze weekendtas met toiletspullen. Na een melding bij de servicebalie Bagage Claims verlaten wij zonder jas het vliegveld, met alleen nog onze paspoorten en portemonnees.

10. Terug in Den Haag halen we onze katten op uit het 'kattenpension', alwaar zij een verkoudheid op hebben gedaan. Ze zijn allebei behept met niezen. Van Bagage Claims tot nu toe niets meer vernomen. Een werkweek en alle administratie met betrekking tot de verzekering en huurauto in het verschiet. Maar ook: een trouwfeestje in 2009!

Groetjes,Emma

Opa's dakootje

Opa had iets nodig voor zijn reisje naar Schotland, dus A3n toog naar de winkel. "Een gebakken bitje, graag!" zei ze opgewekt. De verkoopster zei dat ze die helaas niet had en dat de viswinkel intussen was opgeheven. "Sorry, ik bedoel natuurlijk een bitten gebakje!" verontschuldigde A3n zich. "O," zei de verkoopster, "ik denk dat u dan bij de bakker hier tegenover moet zijn!" Na een derde poging bleek dat A3n toch in de juiste winkel stond. Opa is tevreden vertrokken met zijn nieuwe aanwinst, dat zò lekker is dat hij er met plezier zijn tanden in zet!

Een klusdagje op de boot

Terwijl de klussers in HQ ijverig sopten, verfden en opruimden, bedachte RJ en ik dat het wel leuk zou zijn als we opa uit de stofwolken bevrijdden en hem meenamen voor een boottochtje. Want een boottocht is ideaal, je zit op een stoel terwijl het landschap voorbijschuift. En speciaal voor onze supervisser: je kunt in het water kijken.
Het werd een tocht in de Biesbosch, vanaf Drimmelen. RJ is min of meer opgegroeid in de Biesbosch, hij woonde in Raamsdonksveer en de boot van zijn ouders lag in Geertruidenberg. Hij wist dan ook beter dan de onverstaanbare omroeper wat er leefde en te doen was in de Biesbosch. En kon zo als onze gids dienen.
We hadden met zijn drietjes een gezellige, zonnige middag. Aansluitend hebben we een heerlijke maaltijd gehad bij Martien Pennings, die huisleverancier aan het worden is voor A3n. De foto's spreken voor zich! Margriet

boswandeling

LHC update...

webcam

Haarlemmermeer Marathon

Afgelopen zondag (7 sep) hebben Pauwel en Margriet allebei een onderdeel in de jaarlijkse Haarlemmermeer Marathon gelopen, resp. de halve marathon en de 10km. Het weer was een beetje vochtig, maar dat maakte de lopers niets uit. Beide liepen een wereldtijd - nou ja, ik was in elk geval hardstikke trots. Ons mam had weer maar een uur nodig voor haar 10km, klasse! Aangezien lopen niets voor mij is, heb ik gesupporterd op de fiets - van de ene naar de andere lokatie en om beurten aanmoedigen (wat uiteindelijk toch ca. 50km fietsen was).

Oma An in de krant!

verdrietjes vieren

Wij, ons drietjes,
hoort de liedjes
over drietjes!

Wist geniet?

Straks dan vieren
wij gevieren,
zing ik zelf...

en geniet!

Strange matters

Vandaag gaat de LHC bij CERN aan (live webcast -- echt waar). Zie ook newsweek [click].

Indien we allemaal morgen samengepakt in een klein zwart gat zitten:

Ik heb het geweldig naar mijn zin gehad!

Doei!

Lisa is negen!

Vrijdag heeft Lisa op school getrakteerd. De tas was niet zwaar, maar sleepte bij Lisa over de grond!


Zaterdag, 30 augustus, was ze jarig.


Na de felicitatiekaartjes en kleine cadeautjes (zoals het maandblad Penny, over paarden) volgde een gedicht dat ik voor haar had geschreven. Ik las het voor. Zij luisterde lief. Het hele gedicht lang.


Dit was het gedicht:

Lisa, jij bent dol op dieren.
Dieren zijn ook dol op jou!
Jij speelt graag met Roest en Snorkie.
Dankbaar zeggen zij: “miauw.”

Noura, Holle en die kleine
rennen ’s ochtends uit hun hok
als ze jou weer zien verschijnen.
Enthousiast roept Noura: “Tok!”

Stip en Streepje zijn tevreden,
net zoals hun babyguppen.
Jij verzorgt ze reuze goed.
Soms kan je ze horen bluppen.

Jij bent echt heel lief met dieren.
Waar je fietst of loopt of staat,
overal kijk jij naar mieren,
in de tuin, maar ook op straat.

Slakken zet je in de schaduw.
Broodkruimel hangt aan zijn draad
als jij hem weer eens voorzichtig
aan zijn draad naar buiten laat.

Piet en Hein zijn soms vervelend.
Hein eet vaak van tafel mee.
Piet zit liever op je voorhoofd.
Maar ze meppen, jij? Oh, nee!

Het milieu wordt niet vergeten.
Zuinig ben je met de kraan.
Jij zorgt dat geen ijsbeer uitsterft
en de Panda blijft bestaan.

Kikkers met hun schimmelziekte
help je ook al waar je kan.
Dieren zijn je beste vrienden
en je weet er alles van:

wat ze eten, waar ze leven,
of ze eitjes kunnen leggen...
Maar nog één ding weet je niet.
Dat is: wat de dieren zeggen.

Kikkers roepen zomaar: “kwaak.”
Eenden doen dat ook heel vaak.
Tetterend schreeuwt een olifant.
Kwetterend schalt een sneeuwfazant.

Leeuwen brullen
vóór het smullen.
Beren grommen.
Bijen brommen.

Orka’s, muizen,
slangen, luizen,
kolibries en kaketoes,
vleermuizen en kangoeroes...

Alle dieren zeggen veel,
naar elkaar, maar ook naar jou.
Wat roept elke merel ’s ochtends?
Wat zegt soms een jonge kauw?

Meestal zeggen dieren: “Lisa,
wij zijn ook heel dol op jou!”
Of ze zeggen: “dank je, Lisa,”
of gewoon: “hoi Lies, tot gauw!”

Lisa, jij bent negen jaar
en jij wil graag paardrijles,
maar dat zitten op zo’n rug,
dat vind jij niet al te best.

Jij wil graag gaan paardje rijden
op zo’n paardenrug in draf,
maar bent bang dat hem dat pijn doet.
Is dit niet een beetje maf?

Kon je nu maar goed verstaan,
wat ze zeggen als ze praten.
Dan had jij het volgende
zeker heel vlug in de gaten:

in de buurt op een manege
staan de paarden luid te hinniken.
Als je weet wat ze bedoelen,
moet je vast wel grinniken.

“Hihihi, wat kietelt dat!”
“Sta niet zo te wiebelen!”
“Ja, maar, hihi hihi hihi,
’t is zo aan het kriebelen!”

“Ach, Merrie, het is niet waar!
Zeg me eens dat het niet waar is!
’t Is je rug toch niet die jeukt?
Anders word je ’n dromedaris!

Want die jeuk die jij daar voelt,
- dat gebeurt ontzettend veel -
is het groeien van een bult!
Of je word zelfs een kameel!”

“Nee toch, Bitje, zou het echt?
Hihihi, dat is niet leuk!
Inderdaad, achter mijn schouders
op mijn rug, daar zit de jeuk!

Is er, hihi, niet iets tegen?

Zou ertegen iets bestaan?”
“Ja, heel simpel, eigenlijk:
iemand moet op rijles gaan!

Want zolang jij met een zadel
op je rug een vriendje draagt,
zal de jeuk vanzelf verdwijnen.
Zorg dus dat je iemand vraagt!”

Lisa, jij bent dol op paarden.
Paarden zijn ook dol op jou.
In de Winsumse manège

hinniken ze: “kom je gauw?”

En om de verrassing compleet te maken: Lisa's eerste les was vandaag, over één uurtje!

Nou, ze kon er wat van!






Ze kon alle kunstjes en ging zelfs in draf en galop al, de eerste les!

(het eerste filmpje laat 'de molen' zien, in het filmje ernaast gaat Lisa in draf. Het paard heet trouwens: Puck!)

Na het paardrijden volgde voor Lisa een volgende verrassing:

bezoek van Lonneke, Edouard én haar tweelingoma Marleen en A3n.

De paardrijlessen heeft Lisa niet van Es en mij alleen, maar ook van Edouard en Marleen. Lonneke en A3n hadden iets anders voor Lisa meegebracht:


...en dat wilde ze zo graag!



Een eigen éénwieler!

Hij werd gelijk in elkaar gezet en buiten uitgeprobeerd! Inmiddels is Lisa er steeds handiger in aan het worden.

Jeroen heeft het na één poging voor gezien gehouden.

's Middags kwam nog meer bezoek: vijf vriendinnen uit de buurt: Silke en haar zus Eva, Tessa, Hannah en, 's avonds nog, Trudi. Samen bliezen ze de negen kaarsjes op Lisa's taart uit. En we hebben heerlijk van een enorme stapel pannenkoeken gegeten. Es had daarvoor meer dan een kilo bloem moeten gebruiken. Er bleven er maar zeven over!

Het was een heel gezellige dag. Lisa gaf spontaan een speech om te bedanken:

Maar de meiden hadden ook nog een verrassing in petto voor ons. Ze hadden een dansje ingestudeerd dat met uiterste concentratie en vol overgave voor ons werd opgevoerd. Zie hier een kort stukje daarvan:

Echt een geslaagde feestdag!

De volgende dag zat Lisa 's ochtends op de bank na te genieten, lezend in haar nieuwe 'Penny', op haar éénwieler!

De appel valt van de boom

Als Margriet mag pochen, dan ik ook. In onze zonnige achtertuin, gezeten onder de wilde appelboom, heb ik zojuist het boek De herschepping van de wereld; het ontstaan van de moderne natuurwetenschap verklaard uitgelezen. Voor een oer-alfa als ik een prestatie van heb-ik-jou-daar. En terwijl ik een beetje zat na te peinzen over hoe verschrikkelijk knap ik nu toch wel was geworden, moest ik voortdurend wegduiken voor de vele kleine appeltjes die rakelings langs mij heensuisden, aangetrokken als ze werden met hun kleine massa door de kracht van de veel grotere massa van de aarde. Nee, de natuurwetenschap heeft geloof ik geen geheimen meer voor mij. Maar mijn praktische geest ontwaakte gelukkig snel: twee jaar geleden heb ik immers onbedoeld een van die appeltjes in ons kakelverse tapijtje gelopen. Wel je hoofd erbij houden, Beppie!

Nieuws uit Oudenbosch

Voor ons als thuisblijvers is de vakantie wel wat tegengevallen. Elk jaar weer hoop ik op zo'n zomer als 2003, het jaar dat Roelof-jan en ik op het landgoed kwamen wonen. Elke dag een blauwe lucht, hangen in de hangmat, iedere avond buiten eten en 's avonds tot laat buiten zitten kletsen. Maar kennelijk moet je naar Frankrijk verhuizen om dat te krijgen …

Het was wel een fantastisch jaar voor de tuin, speciaal de moestuin. We hebben zoveel producten ingevroren dat ons wintermenu nu al vaststaat: elke week een keer rode kool, een keer prei, een keer rode bieten, een keer asperge en een keer pompoen en een keer andijvie. Hebben we per week nog maar een dag om een lekkere curry te eten. Natuurlijk met chinese kool of paksoi, dat hebben we ook nog tig keer.

De ijsvogels hebben nog een tweede nest gehad, in hetzelfde hol. Dit keer waren de jongen zeer luidruchtig, we hoorden ze in het nest voortdurend geluid maken. Zoiets lees je niet in de internetsites over de ijsvogel. Dat geluid werd steeds harder, en toen was het ineens voorbij. Ik heb nog twee ijsvogels op de tak gezien (hun tak moet ik zeggen, het is de tak die speciaal voor ijsvogels is gespaard). Ik denk dat dat jongen waren. Maar het hele gezin hebben we niet meer gezien en het is nu heel erg stil bij de vijver.

Behalve twee gezinnen ijsvogel, hebben we ook twee snoeken in de vijver. Ze zijn allebei even groot en het duurde een paar maanden voordat we door hadden dat de snoek die we zo vaak zagen de helft was van een koppel. Dat is volgens ons de verklaring voor het feit dat alle kleine visjes uit de vijver zijn verdwenen. Er waren er altijd zoveel dat zelfs de kinderen ze met een schepnetje konden opvissen. Ik had elke winter een dozijn visjes in een aquarium in huis. Dat kan nu niet meer. Overigens zegt de enige echte vissenkenner van de familie dat dat niet kan, alle visjes weg door twee snoeken. Dus komen ze misschien nog tevoorschijn vanonder de vele vele eendenkroos.

Ik heb weer eens meegedaan aan een wedstrijd hardlopen. Af en toe doe ik mee om gemotiveerd te blijven. Criterium voor een wedstrijd is: het moet op fietsafstand zijn en er moet een langere afstand zijn dan de mijne, zodat ik niet in mijn eentje als laatste binnenkom. Vorig jaar deed ik mee aan de zes kilometer in Zegge (tijd 37 minuten), dit jaar aan de tien kilometer in Hoeven (tijd 59 minuten en 48 seconden, dus net binnen een uur). Ik was beide keren supertrots op mijn tijd. Ik heb gemerkt dat ik tijdens een wedstrijd veel en veel harder loop dan alleen. Ik denk dat het komt omdat ik 'meeloop' met anderen, als die lekker hard gaan, dan ga ik gewoon mee. Daarom heb ik besloten om bij een atletiekclub te gaan. Ik meldde mij voorzichtig aan met de mededeling dat ik al zestig jaar ben, maar dat werd weggewuifd, de oudste deelnemer is 76 jaar. Deze week ben ik al twee keer gaan 'trainen'. Gezellig en super-relaxed. Alleen: twee avonden per week. Ik weet niet of ik dat volhoud.

Ik merk dat er zoveel foto's op de blog komen. Dat is het grote voordeel van internet ten opzichte van een papieren krantje. Dank zij Eriks vriendin Katelyn heb ik Picasa (van Google) ontdekt. Met Picasa kun je ook via deze blog foto's laten zien. Je moet dan een Google account aanmaken als je dat nog niet hebt (en aangezien deze blog ook van Google is, heb je die misschien al). Dan zoek je linksboven in Google naar foto's (bij mij onder het kopje 'meer'). En dan kun je heel veel foto's opslaan in fotoalbums. Ik zet dus bij dit stukje geen foto's, maar ik verwijs naar een fotoalbum. Het zijn maar een stuk of tien foto's. Klik maar eens op http://picasaweb.google.nl/margriet.termeer/Zomer2008. Picasa is gratis, dus dat past wel bij de zuinige telandterzeetermeers.

RE: BLOEMKOLEN

Ik denk niet dat men vaak teruggaat naar oudere artikelen om te zien of er een "reactie" bij is gekomen, dus maak ik hier maar even een vervolg van het bloemkolenverhaal. Ik had me vergist, de man die mij geld had afgetroggeld, was toch niet op een ander stukje grond opnieuw begonnen. Dat was een look-alike, al die oudere magere mannen met petje en sigaret lijken op elkaar. Vandaag liep ik met Zebbie langs de tuintjes en maakte een praatje met een ander ouder mager mannetje. Ik vroeg hem waar zijn buurman was gebleven. Hij keek me een beetje raar aan en vroeg: "Heddegijdèniegeheurtdan?" Wat had ik gehoord moeten hebben? "Heddegijdèniegelezedan?" Het had dus in de krant gestaan: ik was niet de enige die besodemieterd was, de booswicht had geld gestolen van "aauw vrouwkes" in verzorgingstehuizen, pinpassen en -codes ontvreemd, waarschijnlijk bij diezelfde aauw vrouwkes, geld gestolen van een zielige Surinamer en ook de snijbonen van mijn informant. Voor de meeste van deze vergrijpen werd hij veroordeeld tot een aantal maanden gevangenisstraf. Sindsdien had men hem niet meer gezien in Boxtel. Zijn vrouw had hem in de steek gelaten en bij de tuintjes was hij niet meer welkom. Uiteraard heb ik niet verteld wat mij was overkomen, want ik wilde niet ingedeeld worden bij de aauw-vrouwkes-groep!
p.s. toen ik doorliep voelde ik toch een beetje medelijden met de boef. Hoe kon iemand die zulke mooie bloemkolen kon laten groeien, zomaar op z'n ouwe dag het slechte pad opgaan?

Rondje IJsselmeer

Nadat Marleen en Edouard vorig jaar van Maastricht naar Winsum fietsten, kozen ze nu Winsum als startpunt voor een rondje IJsselmeer. Een korte foto-impressie.

4 generations

Er moeten meer van deze foto's circuleren in de familie!

Trotse moeder opa en opapa

8-8-8

Acht jaar, op 8-8-'8, om 8 over 8!

...

we hoorden het hart vandaag!
het klopte als een trein!

Noah

op veler verzoek foto's van Noah. Hij lijkt veel op marc. Wij hebben er nog niet zoveel Termeer in ontdekt. Deze foto's is van 12 juli gemaakt door Klaartje.

Gemaakt op 16-7 gemaakt door opa Rich