DE JAS

Eerst even bedanken voor de reacties op mijn vraag hoe me te gedragen t.o.v. mijn cursisten spaans. Ik was immers aangesteld als juf spaans, en lag precies een half jaar voor op mijn leerlingen. Ik heb ongeveer 5 lessen gegeven en er mijn stinkende best voor gedaan, en het ging prima, maar na iedere les van 90 minuten was ik werkelijk doodop. De operales die ik aansluitend (aan een andere groep) gaf, was gewoon een makkie!
Ik had bij aanvang van de lessen spaans gezegd dat ik een zieke juf verving, en later (toen ik een foutje maakte) zei ik dat het voor mij wel een tijdje geleden was dat ik iets aan spaans had gedaan. Dat klopte wel, het was zeker twee uur geleden. Ik dacht dat ik er voor de rest van het schooljaar aan vast zat, maar toen kwam er een engel uit de hemel in de gedaante van Patricia! Patricia is een jonge Eindhovense die een HBO opleiding doet tot lerares spaans en Patricia zocht een stageplek! Bovendien is haar moeder een Spaanse en haar vader een Peruaan! Een lot uit de loterij. Vanaf volgende week neemt ze mijn taak over en ik begeleid haar een tijdje wat betreft het doceren op zich. Want daar weet ik wél alles van.
Zo. En dan nu het volgende probleem dat ik aan jullie wil voorleggen.
De jas.
Op donderdagmiddagen geef ik een groepje dames Engelse les. Daar zit een heel lieve vriendin bij die mij alsmaar dingetjes toestopt. Als het zelfgebakken appelflappen zijn, dan is dat geen probleem: die eten we met z'n allen meteen op. Nu heeft ze me ook een jasje gegeven dat ze speciaal voor mijn verjaardag had gemaakt. Ik zie nog haar verwachtingsvolle gezichtje toen ik het cadeau uitpakte: een paars jasje met een enorme kraag. Ik kon niet anders doen dan zeer enthousiast bedanken: precies mijn kleur en precies mijn maat en precies mijn model, je kent dat wel. Om EERLIJK te zijn: het staat mij van geen kanten en ik trek het nooit aan. Tenzij we samen ergens naar toe gaan en dan voel ik me doodongelukkig. Het is nu te laat om te zeggen dat ik het eigenlijk niet mooi vind, dus mijn vraag aan jullie: hoe kom ik van dat ding af zonder haar gevoelens te kwetsen?

20 weken

Pas twintig weken oud en nu al koppig: handjes voor het gezicht. "Ik wil niet op de 3D-foto!"

Maar wel al een zeer karakteristieke slaaphouding - waarschijnlijk geërfd van moeder.

Zeger in Geneve

Onze zwemkampioen heeft een fantastisch weekend achter de rug. Vrijdagavond vertrokken, maandagavond pas terug (ook nog een dag niet naar school hoeven, wat wil je nog meer). De groep heeft een paar medailles gewonnen (met name op estafettes), en vooral veel plezier gehad. En veel pizza - de enige tent waar de groep van 26 kon zitten om iets te eten...

Kerstboom op de fiets

Ook al zei mijn baas "You must be out of your mind', toen ik haar vertelde dat ik een fiets had gekocht, toch gaat het fietsen in de de straten van Oakland heel goed, zelfs in het het donker; de auto's kijken goed uit en iedereen is beleefd. Ik heb al twee keer meegemaakt dat een automobilist uit het raam 'Thank you!' riep, toen ik voor hem aan de kant ging. En ik ben net een rijdende kerstboom, met al mijn lichtjes op mijn jas, maar dat zijn de andere fietsers ook. Ik zie genoeg mensen die fietsen, zeker als ik rond zessen naar huis ga. Het mag tegen die tijd dan wel pikdonker zijn, maar het is niet midden in de nacht. Ik vind het fietsen ook honderdduizend keer minder eng dan het lopen en de shuttle-bus. Ik zie nu helemaal geen gangs meer en ik vind de buurt al een stuk minder slecht. De weg van het ziekenhuis naar het lab is de ergste die ik tot nu toe heb meegemaakt, en daar hoef ik nu niet meer langs. Groeten van L!

Goed voorbeeld...

In navolging van vele familieleden, stappen wij ook het bootje in om op alle komende golfjes en tsunami's samen verder te surfen.

Wij willen dit graag met jullie vieren en wel op 29 november vanaf een uurtje of 3 op het Essche Heike. Kopje thee, koffie, Limburgse vlaai, koekjes, borreltje met een pindaatje zijn ook van de partij. We horen graag of jullie er ook bij zijn (via de blog of mijn emailadres).

Wij gaan morgen ook naar een Halloween party (hallo-weeën). Ik ga verkleed als "Nederlands spook". Een kostuum van heel weinig moeite; mijn laken met twee geschaarde ogen over mijn hoofd, en een zonnebril (dat lijkt me wel cool).

Dus moest ik mijn laken wassen.
Dus waste ik al mijn beddengoed.
Dus dacht ik: laat ik ook mijn twee favoriete kussens eens wassen -- ik las in een Bill Bryson, dat een zes jaar oud kussen voor 10% bestaat uit "dead skin flakes, mites and mite dung".
Dus zat twee uur later mijn wasmachine vast: tjokvol met natte dons veertjes. Ze zaten overal, in het filter, achter de trommel, onder ieder stukje rubber.

Ik ben ruim 4 uur (!) lang bezig geweest afgelopen nacht: 'rinse & spin', open filter, pulk-pulk-pulk, veren overal, water overal, dweilen, trommel stof afvodden (dead skin flakes, mites and mite dung), en weer overnieuw, rinse-spin... 30 keer

Kostuum van heel weinig moeite.

Zombies in de Bay area

Twee berichten van Loesje.

Het eerste over een 'zombiefeest', waar Eleonora (nieuwe kennis) haar mee naartoe nam:
“Het was een mega alternatief feest in een heel raar huis ergens in het midden van Oakland, in een heel slechte buurt. Toen we aankwamen, was er net een arrestatieteam in de straat bezig (echt waar!!!) en stonden er 8 politie auto met zwaailichten op de weg.... een lekker begin...
De mensen op het feest waren heel aardig, maar iedereen was echt ontzettend fanatiek als zombie verkleed. Ik voelde me lichtelijk 'out of place'. Ik had het al een beetje verwacht want ik had mijn laarzen met hak bijvoorbeeld al thuis gelaten (Eleonora draagt alleen maar sportschoenen), maar toch.

Op een gegeven moment kwam er een groepje mannen binnen en die waren echt heel erg verkleed met bloed en nepschotwonden. Nou, toen moest ik echt even aan de rand van het keukenblad vasthouden want ik voelde me licht worden in m’n hoofd. Zóó suf!!! Ik heb het aan niemand verteld want het trok gelukkig snel weer weg, maar die vermommingen waren zó echt! En ik kan niet goed tegen bloed, zoals jullie (misschien niet) weten. Kansloos he, ging ik bijna tegen de vlakte door een nep-zombie, hahaha!!”


En het tweede bericht:
“Ik heb een fiets gekocht! Ik had al veel gezocht op internet, maar ik kreeg een winkeltip van iemand op het zombie feestje en daar ben ik vandaag meteen naartoe gegaan. De winkel heet Performance in Berkeley en het was echt heel erg leuk. Ik ben met de bus er naartoe gegaan – dat was best een belevenis, want ik had nog nooit de bus genomen - en na een uur stond ik weer buiten met een spiksplinternieuwe lichtblauwe Amerikaanse fiets! De jongen die mij hielp was heel aardig, hij had zelf 3 jaar in Maastricht gewoond!! Hij hielp me goed met kiezen, uiteindelijk was het heel makkelijk en was er echt 1 fiets die eruit sprong. Hetzelfde gewicht als een vouwfiets, maar veel goedkoper. Niet opvouwbaar, maar die vouwfietsen zijn ook niet echt klein hoor. Daar had ik me toch in vergist. Ze zijn redelijk groot en zwaar en het enige is dat je ze op kan vouwen. Daardoor mogen ze bijv. mee in het openbaar vervoer tijdens de spits. Dat mag met een gewone fiets niet. Daarom hebben sommige mensen dus een vouwfiets.
Anyway, ik ben echt heel blij met mijn fiets! Ik mocht een proefritje maken buiten nadat ik mijn rijbewijs en credit card had achterlaten. Inclusief slot en helm was het 450 dollar, een koopje! Ik ben er meteen mee naar huis gefietst en vond een mooie route langs de zee, Frontage road, met een mooi uitzicht op de bay, de stad en de Golden Gate brug in de verte. Nu zie ik pas hoeveel ik mis als ik alleen maar loop. Je ziet eigenlijk geen snars van de stad. Vanaf deze week gaat daar dus verandering in komen, ik ga echt meer de buurt verkennen.”

Groeten van Loesje!

Hopsa: twee uur acht minuten en zeventwintig seconden: nou jij weer!

Samenvatting: Margriet heeft op zondag 25 oktober de halve marathon gelopen in de bovenstaande tijd. Ze is erg trots en daagt Erik uit om haar tijd te evenaren. Nu gaat ze met runnerspensioen en geniet ze van haar rondjes in de polders van Oudenbosch. Dit artikel beschrijft uitgebreid haar ervaring voor, tijdens en na de halve marathon. Je hoeft het niet te lezen want het is onfatsoenlijk lang voor een blog.

21 kilometer en 97 meter hard lopen

Dit weekend kreeg ik de volgende sms van Erik: "Sterkte! Zet hem op! En nou doorrennen! Opschieten! Hup hup! Oleeh! Doorgaan! Niet opgeven!Hardstikke goed! Stop met wandelen! Jawel, zo gaat'ie lekker! Hopsa!"

We bellen zo eens in de twee weken en de helft van ons urenlange gesprek gaat over hardlopen. Nu hij de marathon heeft gelopen, kan ik natuurlijk niet achterblijven. Al heel lang wilde ik de halve marathon in Etten-Leur lopen. Die voldoet aan al mijn eisen: je kunt er met de fiets naartoe, het is eind oktober niet meer zo warm en het is een prachtig parcours. Het gaat vanaf het centrum van Etten-Leur door het boerenland naar het natuurgebied Pannenhoef en weer via een andere route door het boerenland terug naar de markt van Etten-Leur.

Ik heb me stikgoed voorbereid. Twee avonden in de week zware intervaltraining met de club. Dan in elk weekend lopen,lopen,lopen. Ik had eerder al vier keer de halve marathon in een training gelopen, ik kan het dus. Daar heb ik in de laatste maand nog eens twee bijgedaan, eentje op twee uur en 18 minuten. Toen wist ik dat ik mijn streeftijd: twee uur en 15 minuten wel kan halen. De streeftijd is afgeleid van Eriks marathon: als hij in 4½ uur een hele kan, kan ik wel in 2 en een kwart uur een halve. Ik liep in de voorbereiding ook eenmaal de halve op het parcours in Etten, zodat ik precies weet hoe ik de bochten kan afsnijden en waar ik wind tegen heb. En verder elk weekend 16 km of meer. De laatste zes weken ging ik ook nog elke donderdag naar mijn privé masseur David, ook een hardloper, en behalve masseren ouwehoerde hij voortdurend over hardlopen. In de laatste week voor de wedstrijd moet je rustig aan doen, voor mij is dat maar één keertje trainen. Ik vertelde Johan, mijn trainer, dat ik na de halve marathon niet meer kom, ik heb een er een beetje zat van om in die donkere winteravonden te gaan trainen. Ik loop wel overdag. Johan zag het toch al niet zitten dat ik de halve marathon zou gaan lopen: "Dat wordt een ramp, je doet er 2 ½ uur over en je komt totaal gebroken aan."

Op zondag 25 oktober is het dan zover. Na veel dubben besluit ik mijn zomerspullen aan te doen, het is 16 graden en de zon schijnt. Ik drink 's morgens een pepmiddel: een kop koffie (ik drink verder uitsluitend thee). Ik bel A3n om te zeggen dat ik ga rennen, want ik ben bijgelovig en dat zij aan me denk, helpt. RJ gaat mee, als personal coach en als chauffeur, want met de fiets gaan durf ik niet, ik weet niet of ik de acht kilmeter nog terug kan fietsen. RJ gooit zijn fiets achterin de auto, als coach moet hij flexibel zijn. Hij is volledig geïnstrueerd, kent alle belangrijke plaatsen, de start, de finish, zijn taak bij de 3 km (jasje aanpakken, gaat het zo goed?) en de 17 km (wil je je jasje weer aan, heb je een zakdoek nodig?). Nu blijkt het zo warm dat ik bij het startvak mijn jasje al aan RJ afgeef. Alles is perfect, ik ben topfit en het waait alleen een beetje hard.

Ik sta vrijwel achterin het startvak. Er zijn heel veel lopers van mijn club, wel gezellig. Maar ze gaan allemaal veel harder dan ik. Hardlopen is een leuke sport, want je loopt tegen niemand anders dan tegen jezelf. Winnen is er toch niet bij voor 980 van de 1000 lopers die met mij vertrekken. Iedereen vind het dus gewoon leuk dat ik meedoe, zelfs al komen ze zelf twintig minuten voor mij aan.

Ik heb niet eens een startschot gehoord, ik ben te ver van de startlijn. Dat geeft niet, ik je nummer zit een chip en die registreert je tijd. Het duurt dus ruim twee minuten voordat ik echt start. En dan kun je niet eens hard gaan, want het is vreselijk druk. Ik loop dus een beetje mee, heb het gevoel dat het niet hard gaat. Ik passeer Johan in het publiek die roept "Je kan het" maar dat wist ik al. Als ik op mijn horloge kijk zie ik tot mijn schrik dat ik veel te snel gestart ben. Als je het 21,1 km wilt volhouden, moet je vooral de eerste kilometer rustig aandoen, je spieren warm laten worden en je hart op gang krijgen. Ik heb een fantastisch horloge waarop ik ter plekke en naderhand op de computer kan zien hoe lang ik loop, hoeveel km ik afleg, mijn actuele hartslag en mijn tempo. Dat laatste heb ik misschien al eens uitgelegd. Wij lopers meten niet echt in kilometer per uur, maar in minuten per kilometer. Als je tien km/h loopt, dan is dat 6 minuten per km. Om 2 uur 15 te lopen moet ik over elke kilometer ongeveer 6 minuten en 20 seconde doen. En ik start al met 5 minuur 30! Helemaal fout en ik doe het dus meteen langzamer aan.
Na een kilometer (5.45) zoek ik naar een geschikte partner om me aan vast te klampen. Ik zie een jonge vrouw die mooi loopt (rechtop, armen naast je, schouders naar beneden) en het juiste tempo heeft: ietsje sneller dan ik. Ik loop eerst een paar honderd meter naast haar, ze is een prima maatje voor mij. Dan vraag ik hoe lang ze erover gaat doen. Ze hoopt dat ze hetzelfde loopt als vorig jaar: twee uur en zeven minuten, maar ze heeft dit jaar bijna niet getraind. Zie je wel: perfect. Ze vindt het leuk dat ik met haar mee wil lopen en ze heet Marloes. Marloes zet er flink de sokken in en de eerste paar kilometer doen we net onder de zes minuten. Bij de drie kan ik nog net naar RJ zwaaien en laten weten dat ik toch weer te snel was gestart. Hij gaat hierna een uurtje fietsen.

Marloes en ik lopen als een trein. Ik voel dat het me weinig moeite kost en ik weet dat ik op dit tempo best nog wel tien km kan doorlopen en daarna zie ik wel. We halen heel wat lopers in. Veel daarvan zijn bezig met de hele marathon, ze lopen helemaal krom van ellende. Bij de drinkpost op 5 km blijkt Marlous te kunnen drinken en tegelijk hard door te kunnen lopen. Ik moet even wandelen met mijn bekertje water anders word ik helemaal nat. Maar ik haal haar makkelijk weer in, dat geeft de burger moed. Op de tien km staat een tijdaanduiding, ik schrik ervan, een uur en twee minuten? Is mijn horloge dan fout? Maar het is echt pas één uur lopen geweest, dat komt omdat ik zo laat over de start ging. We gaan door het bos op een smal fietspad en inhalen is soms moeilijk. Maar het voelt nog steeds prima. Als we het bos uitkomen zien we donkere wolken en regen in de verte. Regen is overigens niet erg als je hard loopt, het koelt lekker af en geeft je veel zuurstof (dat laatste is volgens mij onzin, maar och we ouwehoeren wat af onderweg). We krijgen een stukje met wind tegen, maar Marloes houdt goed vol en ik dus ook: 6.13. En dan gaat het bij de 15 km ineens mis. Ze loopt van me weg. Ik probeer bij te blijven, maar ze is echt aan het versnellen en dat lukt me niet. Dan volgt een drankpost en is ze ineens twintig meter voor me. Ik moet het nu zelf doen, al zie ik nog steeds haar blauwe jack en haar paardenstaart. Ik probeer aan te haken bij mensen die mij inhalen, maar het lukt niet. Dan maar op eigen kracht.

Ik zie tot mijn verbazing dat ik het tempo goed volhoud, De volgende kilometer gaat in 6.04. Achteraf zie ik dat ik de zestien km in 1 uur 36 heb gelopen, mijn beste tijd ooit was 1 uur 42. Maar ik wist al dat ik sneller dan ooit tevoren ben. Bij de 17 km staat RJ te juichen dat ik 14 minuten voor ben op mijn schema. Dat is niet waar, maar het klinkt wel leuk. Ik probeer het tempo erin te houden en haal ineens veel wandelaars in. Toch mensen die zich wat overschat hebben, en natuurlijk veel lopers van de hele marathon. Maar ik heb het ook niet makkelijk, we steken een viaduct over en klimmen is nu echt niet leuk. Steeds meer wandelaars. De negentiende en twintigste kilometer gaan op 6.20. Maar dat is de tijd die ik zou moeten lopen, dus wat maakt het uit. De winst is allang binnen.

De laatste kilometer gaat door het dorp. Met mensen langs de kant die klappen en dat helpt. Ook Johan staat in het publiek. Hij gaat zowat uit zijn dak voor mij: "Ja Margriet geweldig, dit is je sport, je mag niet ophouden ik zie je deze week op de training". Niet dus, maar ik heb te weinig adem om hem tegen te spreken. Ik zie Marloes niet ver voor me en zet een beetje aan, misschien kan ik samen met haar finishen. En dan die laatste meters. Elvina, een clubgenote loopt vlak voor me. En zij is zoveel sneller dan ik. Ik spurt om in elk geval als eerste over de streep te komen, maar zij wordt daardoor geïnspireerd en finisht gelijk met mij. En dan ben ik er!

Eerst naar Marloes om haar te bedanken. Dan een cape om van zilverpapier, tegen de kou. Heel veel water drinken en bananen en sinaasappelen eten. Alle clubgenoten feliciteren en naar tijden informeren (eentje 1 uur 47 de rest rond 1uur 57 minuten). Elvina troosten, ze zat er helemaal doorheen. Medaille uitzoeken. En dan naar de afgesproken plek waar RJ staat te wachten. Ik loop zelfs hard het finishvak uit, anders moet hij zo lang wachten. En pas dan begin ik te begrijpen dat ik het gehaald heb: zeven minuten sneller dan ik met mezelf had afgesproken. En ik ben niet eens moe! Niks doet pijn. Zelfs nu, twee dagen later, alleen mijn bovenbenen en alleen als ik van de trap loop. RJ pakt zijn fiets en ik mijn spullen uit de kleedkamer. Ik kleed me warm aan. We wandelen naar de auto, zodat ik al meteen het hele verhaal kan vertellen. Hij is ook wel een pietsie trots op mij.

Thuis duik ik in een warm bad. Ik bel Erik vanuit het bad, maar ik was vergeten dat het net wintertijd is geworden en ik bel hem uit bed. Maar hij doet niet moeilijk en luistert een half uurtje mee. En dan mijn gegevens op de computer en lekker nagenieten. Ik blijk sneller te zijn geweest dan Marloes en Elvina, omdat ik later gestart was.

Vanaf nu ga ik elke week twee keer ontspannen 'voor mezelf' lopen. Ik koop een i-pod, de weggetjes rond Oudenbosch worden saai. Op zaterdagmorgen ga ik naar een algemene training om nog wat te intervallen. En volgend jaar doe ik misschien voor de gein nog wel een wedstrijdje.

Oh ja Erik, ik vergat te zeggen dat vanaf nu de te kloppen tijd is: 4 uur, 16 minuten en 54 seconden. Op de hele marathon wel te verstaan. Want je oude moeder op de halve marathon inpakken, dat is aso.

Margriet

De cream-cheese

Mijn reactie is te lang voor de reacties, dus maar een post van gemaakt...

Petra stuurt soms een pakket spul uit NL naar SG. Meestal vol met drop en broodbeleg dat we hier niet kunnen vinden. Dat is geweldig aangenaam (tip voor Loesje: geen nee zeggen). Vorig jaar stuurde ze een pakket van wel 7 kilo. Daarin zat, naast taai taai, drop en hagelslag, een plastic pot met, duidelijk op het label: mascarpone.

Kwark?

Per post naar mij? Tja, ik lust wel Tiramisu, en het is niet makkelijk om goeie Italiaanse zuivel produkten te vinden hier. Petra had de plastic pot nog 'extra' dicht gedaan met een plastic-folie onder het deksel. De zachte kaas zag er na vijf dagen dan ook bruin uit, en het rook niet naar kaas, maar het rook niet onaangenaam. Wat raar. Weggooien dan maar. De hele pot in de vuilnisbak. Vanavond niet vergeten de vuilnis aan de straat te zetten, anders is overmorgen de poes ziek.

Een uur later zat ik er nog over te denken. Toen schoot het me opeens binnen: het was pindakaas! (hier is de peanutbutter gezoet en dat is smerig). Een glazen pot Calve per post is dom, dus heeft Petra een oude plastic container gebruikt.

Ik heb de pot uit de vuilnis bak gevist (dat folietje kwam van pas) en vier weken lang genoten bij het ontbijt.

DE PIN-AUTOMAAT

Er werd onlangs 250 euro onrechtmatig van mijn ING-rekening afgeschreven. Ik kreeg na een tijdje het geld weer terug en een brief met de welgemeende excuses van de bank. En zo hoort het, ik had niet anders verwacht van de bank waar de klant centraal staat (dat staat ook in de brief) Ook al is het de klant die iets stoms doet, en dat was bij mij toch wel het geval: die 250 euro pinde ik bij een automaat, stak het pasje in mijn portomonnee en vertrok zonder het geld uit het laadje te pakken. Ik kwam er pas uren later achter! Ik moest er overigens wel wat moeite voor doen om het geld terug te krijgen: stond een half uur op het politiebureau, vervolgens een half uur op de Rabobank (daar was de automaat van) maar daar verwezen ze me door naar mijn eigen bank een stuk verderop in de straat. Maar die bank waren ze aan het verbouwen! Uiteindelijk heb ik het allemaal telefonisch kunnen regelen. Ik had overigens geluk dat het een regenachtige dag was, er waren nauwelijks mensen op straat, en de automaat slikt automatisch na 10 sec. het geld weer in.
Ben ik de enige in de familie die zoiets is overkomen? Graag jullie stommiteiten hieronder!

Lisa is voorleeskampioen van haar school geworden

Ze las voor uit de Bijbel van Tellegen (Toon van Tellegen) 'Misschien wisten zij meer'. Gisteren werd ze al de beste van de klas. Vandaag won ze de finale tegen een meisje uit groep 8!

10-10-2009

Lieve familie,

Dank voor al jullie kaarten, smsjes, cadeau's en/of komst naar Den Haag afgelopen zaterdag! Wij hebben een fantastische dag gehad. Hopelijk vonden jullie het ook leuk om elkaar weer te zien!
We staan nu op het punt naar Curacao te vertrekken en na te genieten van deze bijzondere gebeurtenis.

Veel liefs van Em & M

Zeger naar Geneve

Terwijl wij bijkletsten met familieleden op de zeer geslaagde en gezellige receptie van Emma en Miguel, was Zeger z'n best aan het doen in het bondszwembad in Zeist. Tijdens die bondstraining (van de NCS, de Nederlandse Culturele Sportbond) zou definitief bepaald worden wie er mee zouden gaan naar de 'International Swim Meeting' in Geneve. Naast de nationale bondskampioenschappen die in maart plaats vinden (zie ook een ander stukje op de blog), is dit dé (internationale) wedstrijd van de bond. Het deelnemende Nederlandse NCS team bestaat uit leden van verschillende NCS zwemclubs die op basis van wedstrijdprestaties en de bondstraining worden uitgekozen. Ik vond het spannender dan Zeger zelf, maar het gaat echt gebeuren: op 31 okt + 1 nov zit Zeger in Geneve. Zie ook http://www.ncs-cwz.nl/bp_samenstelling.asp.

Alhoewel bij sporten voor ons de nadruk op gezelligheid en lol ligt, is het ook leuk als er daarnaast een mooi resultaat behaald wordt, en natuurlijk ben ik apetrots op hem!!

Miguel en Emma, gefeliciteerd!

Speciaal voor jullie, vanuit het Noorden van het land,

'daar komt de bruid...'

gespeeld door Annemarijntje (die nét kan staan) op het keyboard,

begeleid door Annemarijntje zelf, zachtjes meeneuriënd!

Namens ons vieren van harte gefeliciteerd!

Exclusief voor TLTZTM!!

(van onze sterreporter Leachim Reemrat)
Den Haag, zaterdag 10 oktober
Natuurlijk heeft TLTZTM - altijd boven op het nieuws - als eerste de foto's van het celebrity-huwelijk van het jaar! Onze free lance fotograaf Agnes sneakte langs de beveiliging en maakte deze prachtprenten van het bruidspaar! Exclusief voor TLTZTM en lang voordat de officiële reportages op de markt komen! Te zien is hoe Miguel in een moordend tempo zijn zware verantwoordelijkheden als nieuwbakken echtgenoot probeert te verdrinken en hoe de oogverblindende Emma in haar witsatijnen creatie van Victor & Rolf een bezorgde blik zijn richting op werpt. Is de droom nu al in duigen?

Tweedehands?

In tegenstelling tot Klaartje die steeds meer kilo's verliest, vliegen bij mij de pondjes eraan. Ik wilde dat ik zo'n handige moeder had die mijn broeken ruimer kon maken...

Maar misschien zijn er handige familieleden? Niet om mijn broeken ruimer te maken, maar van die echte verzamel-Termeers die hun zolders nog hebben vol staan met oude babyspullen. Indien die tijdelijk gemist kunnen worden, komen wij graag even wat orde in de chaos scheppen en geven wij oude babykleertjes, antieke kinderwagens, ouderwetse wipstoeltjes en boxen die allang niet meer aan de huidige veiligheidseisen voldoen graag een tweede leven. Desgewenst kunnen we de geleende spullen aan een opknapbeurt onderwerpen alvorens ze over een jaar of twee weer op hun vaste plekje op de donkere zolders te stallen.

Weegschaal

Het is onderhand weer tijd voor een update.
Om maar met de deur in huis te vallen. Het gaat goed met me en ik ben inmiddels ruim 26 kg afgevallen.
De complimenten vliegen met om de oren. De Goh's wat zie je er goed uit's zijn niet meer te tellen!
Daarnaast ga ik weer steeds meer op mijn familie lijken. Zelfs op Dirkje op wie ik eigenlijk helemaal niet lijk. De leukste kwam van Josje. Mijn smalle gezicht deed haar aan iemand denken maar ze wist even niet wie. Aan het einde van de dag wist ze ze aan wie het haar deed denken. Het was Teun.
Ook het eten gaat prima. Ook het minder eten kost me eigenlijk geen moeite. Het kan gewoon niet meer anders en dat maakt het makkelijk. Ik heb al een paar keer de fout gemaakt niet goed naar het signaal 'Klaar je zit vol!!!' te luisteren. Er blijft dan voedsel in je slokdarm staan en dat is ongelooflijke vervelend en pijnlijk. Er ontstaat een stekende pijn achter je borstbeen en je kunt niets meer doorslikken. Ook je speeksel niet. Uitspugen dus. Nu denk je dat de oplossing is gewoon even overgeven. Dat lukt dus niet. Omdat de anatomie is veranderd is dit heel moeilijk. En hoe graag ik het een paar keer ook had willen doen (en ik heb echt een hekel aan overgeven dus dat zegt iets) het lukte niet. Er zit niets anders op dan het zakken van het voedsel af te wachten. De laatste keer dat het gebeurde duurde het anderhalf uur. Toen heb ik gezworen dat ik dat nooit meer zou laten gebeuren. Tot nu toe lukt het aardig.

En dan de rest van de leefstijl verandering. Want het is natuurlijk niet alleen het minder eten en snoepen. Het gaat ook om jezelf en je leven op een andere manier gaan bekijken. Ik heb de neiging hard door te werken en daarmee mezelf te vergeten en mijn zelf zorg (onder andere op tijd eten en drinken) te laten schieten. Ook moet ik niet alles meteen perfect willen doen. En dat begint hiermee. Ik moet niet meteen van mezelf gaan verlangen dat ik elke werkdag nu ineens keurig om 10 uur mijn portie fruit naar binnen werk. Het doel om de komende weken nu eens te streven naar minimaal 2 dagen per week op tijd mijn fruit eten. En nu ik erbij stil sta is het me de afgelopen 2 weken aardig gelukt.

Het leuke van afvallen is dat je kleren te groot worden. Ook een duur grapje trouwens. Gelukkig heb ik een handige moeder. Die heeft afgelopen week 2 broeken van mij kleiner gemaakt. José heeft blijkbaar ook tegen Dirkje gezegd dat ze nooit had durven dromen dat de dag dat ze voor mij kleding kleiner mocht maken nog ooit zou komen.
Tijdens een weekendje weg met vriendinnen in Leuven heb ik eerst aangegeven dat ik niets nieuws wilde kopen omdat ik er toch weer snel uit zou slinken maar dat als ik een leuke rok tegen zou komen dat dat wel een optie was.
Een leuke rok heb ik niet gevonden. Mijn zeer modebewuste vriendinnetjes die er echt kijk op hebben hebben mij uiteindelijk in een jurkje gekletst dat ik nooit had gekocht als ik alleen of samen met Bas zou zijn gaan shoppen. (Ja met Bas kun je heel goed shoppen. Hij is een van de uitzonderingen die de regel bevestigen.)

Ook bewegen wordt steeds makkelijker (ik trap wel een hoop open deuren in). Mijn doelen op het gebied van bewegen waren oa om over nu 1,5 jaar 5 kilometer aan een stuk te kunnen hardlopen en dit aan de hele wereld te laten zien tijdens de Vestingloop in Den Bosch. Even ter vergelijking: voor de operatie was het rennen naar de overkant van de straat al een opgave.
Tijdens het natraject bij de Nederlandse Obesitas Kliniek sporten we ook gezamelijk. Ik mag daar een beetje mij eigen gang gaan omdat ik de basis van het fitness en sporten al lang ken. Ondanks mijn overgewicht ben ik altijd blijven sporten. (Leuk weetje om te delen voor eenieder die het niet weet: Spieren verbranden in rust meer energie dan vetweefsel dus krachttraining kan je helpen bij het op gewicht blijven zonder dat je er kei hard voor hoeft te werken).
Ik ben dus op de loopband gaan staan. Eerst wandelen. 5.5 km per uur. 6 km per uur. 6,5 km per uur. Dat kan ik allemaal wandelen. Toen naar de 7 km per uur. Gewoon wandelend voor mij niet meer bij te houden dus dan maar hardlopen proberen. voor het eerst sinds lange tijd 2,5 minuten achtereen hard gelopen. EN DAT VOELDE LEKKER!!!!

Goed. Genoeg geouwehoer.
Ik ga vrolijk door met mijn strijd tegen de kilo's. En ik ben vastbesloten hem te winnen.

Tot snel.
Groet
Klaartje

William Berks

Af en toe krijg ik een e-mail van William Berks. Dat is de kleinzoon van Mary en Brian. William vecht hard om zijn handicap de baas te blijven: hij is dyslectisch. Zie hier twee van zijn mailtjes, ze zijn bijna helemaal perfect! (Tussen de twee mailtjes zat er een van mij, waarin ik hoopte dat zijn opa hem goed zou belonen voor het grasmaaien!)

e-mail 1: Hello sorry I haven't sent any emails to you. Better start doing a better job. How are you to day. I am going to mow Bryans lawn. hope to see you this year. Love william
e-mail 2: I love you to. school is going well the best thing is there is a friendly surrounding. My teacher is very nice she is called miss Delany white. The bad news is Mary had already mod the lawn. Hear from you soon . Love William xxxxxxxxxxxx

Prijs!

Twee maanden geleden, het is zonnig en het is vakantie, ziet RJ in de krant dat de gemeente Halderberge, waar Oudenbosch onder valt, een tuinenwedstrijd gaat houden. De tuin met de grootste biodiversiteit gaat winnen. RJ stelt voor om mee te doen, immers, we winnen toch. En dan kunnen we de gemeente misschien eindelijk in gesprek krijgen over de overname van ons paradijs.

Natuurlijk schrijf ik in. Ik vind niks leuker dan tuinvisite. En omdat ik toch tijd genoeg heb, schrijf ik meteen op wat we allemaal aan biodiversiteit hebben. Het wordt een document van vier kantjes, al doende raak ik steeds meer geïnspireerd. De gemeente ook, elke week verschijnt er in het plaatselijke sufferdje een artikel over biodiversiteit in je tuin. Artikelen die meer gaan over verstandig tuinieren dan over diversiteit, maar toch, ze doen moeite.

En dan een telefoontje van de organisator van de wedstrijd, ze belt om te zeggen wanneer twee juryleden onze tuin komen bezichtigen. Ik zal er dan niet zijn, maar ik vertel haar dat ik alles heb opgeschreven, en dat kan ik mailen. RJ is er dan wel en hij doet de rondleiding. Ik ben nog juist thuis wanneer Sjaan en Gert komen (Sjaan is een man, hij vertelt dat Sjaan een Zeeuwse voornaam is). Ze hebben mijn stuk gelezen en verheugen zich op de tuin. Een van de twee is dertig jaar geleden bij het inplanten van de tuin betrokken geweest, blijkbaar had de gemeente subsidie gegeven. RJ vertel naderhand dat hij een leuk uurtje heeft doorgebracht. De juryleden zijn echte vakmensen. Ze zien dat er een 'wel' (een bron van waaruit kwelwater omhoog komt) in de vijver zit. En ze zijn enthousiast over de gezonde iepen die we hebben (ik dacht dat het haagbeuken waren). En ze raden RJ aan om volgende keer vooral weer mee te doen. RJ vermoedt dat de prijswinnaar al vaststaat, hij heeft een gezonde dosis scepsis over de vriendjes van de burgemeester.

Op 28 september is de prijsuitreiking. Voor alle zekerheid spreken RJ en ik af wat ik ga zeggen als ik de prijs krijg. Bij de inschrijving heb ik mijn naam opgegeven en nu gaat alles onder die naam, dus het is logisch als ik het verhaal ook zelf afmaak. Een uurtje voor de aanvang worden we gebeld door de mevrouw van de organisatie: we hebben een prijs gewonnen, ze zegt niet welke, maar of we vooral aanwezig zullen zijn. Het voelt als een Oscarnominatie!

Dus maar ons goeie goed aan en naar het gemeentehuis. De wethouder zal de prijzen uitreiken. Dezelfde wethouder die de rondweg aanlegt, dat komt goed uit. Hij vertelt een verhaal over biodiversiteit dat zo overgenomen is van een provinciale verordening. Vervolgens geeft hij prijzen aan kinderen die een plaat hebben ingekleurd. Het is niet het moment om na te denken over originaliteit bij wedstrijden.

Vervolgens bespreekt een jurylid elke tuin van de 28 tuinen die meedoen. Ik schrik van de biodiversiteit die ik in andere tuinen waarneem. Natuurlijk weet ik dat we een prijs krijgen, maar wat een competitie hebben we! De wethouder reikt de prijzen uit. Mijn naam valt als eerste: we hebben een derde prijs. Goed genoeg voor de eerste plek en dus de meeste aandacht. Ik loop naar voren, neem de tegoedbon in ontvangst en vraag of ik even wat terug mag zeggen. AANDACHT. Daar komen we voor. Ik vertel het grinnikende publiek dat wij meedoen met een oneigenlijke reden. Dat de rondweg bij ons langs zal komen. En dat we steeds maar proberen een goed gesprek hierover te voeren met de gemeente. Maar dat het ons niet lukt. En nu we een prijs hebben voor biodiversiteit zal diezelfde gemeente toch minstens moeite doen om te kijken hoe we dat kunnen behouden. De wethouder heeft de juiste cursus gehad. Hij grijpt zijn papier en omcirkelt mijn naam. Hij bezweert dat zijn secretaresse de volgende dag zal bellen om een afspraak te maken. RJ glundert. Zijn plan slaagt.
De tweede prijswinnaar krijgt er ook zin in en foetert de gemeente uit voor haar slechte groenbeleid. Net als ik denk dat ik de sluizen heb opengezet komt de eerste prijswinnaar netjes vertellen hoe zijn tuin is ontstaan.

Na de ceremonie zal de wethouder bij elke tuin een plaquette neerzetten. We fietsen tevreden naar huis.Na een half uurtje komt de wethouder, met een fotografe, de mevrouw van de organisatie en enkele onbekenden het bord plaatsen. We vergeten hier een foto van te maken en we weten niet waar de fotografe van is. Ik nodig het gezelschap uit om de tuin kort te bekijken. We nemen ze mee naar de vijver. Onderweg praat ik met de wethouder. Hij heeft geen idee waar de rondweg komt. Ik leg het geduldig uit. Hij vraagt wie we al gesproken hebben en zegt dat dat de juiste mensen zijn. Hij begint zich al terug te trekken, hier is immers geen publiek. We verleggen de aandacht naar de tuin, die is prachtig met nog heel veel bloemen en mooi gemaaid gras. Ze nemen afscheid. Ik maak nog een foto van RJ bij de plaquette.

Tegen de tijd dat ik terug in de tuin kom, staan de mollenklemmen alweer in de mollengangen. Het is weer gewoon onze tuin. Zonder biodiversiteit.

Marijntje kan kruipen!

Dit is een oude foto van mezelf, 30 jaar geleden.

Maar hier zie je een filmpje van nu, 2009:

Annemarijntje heeft het helemaal door!