Iris als ze groot is

Tekening van Femke.
(kleuren zijn op de computer beetje veranderd: het haar is op de originele tekening prachtig oranjegoud!)

Deze tekening heeft Femke gemaakt, speciaal voor hier op de familieblog ("voor hun").

groetjes van Femke!

Nog zo'n muzikantje

 

En Jeppe is ook best heel muzikaal:

Domme Domme

Matthias luisterde naar een slaapliedje met een verdrietige melodie en begon heel hard te huilen. Miguel vroeg: "Vind je dit een beetje eng?" Matthias, luid snikkend: "Nee, mooi. Mooi!"

Fervent muziekliefhebber

Vanochtend - het is vandaag 21 oktober, mijn verjaardag - werd ik verrast met een telefonische aubade van Emma en Miguel waarbij op de achtergrond enig getokkel te horen was. Dat was onze kleinzoon, op zijn "gitaar".

Dat Matthias zich lijkt te ontpoppen tot muziekliefhebber, liet ik jullie hier al eerder zien. Intussen heeft zich bij zijn verzameling instrumenten (trommel, fluit én scheidsrechtersfluitje) een heuse banjo gevoegd, ooit door een 9-jarige Miguel zelf in elkaar gezet, de datum staat in het hout gekerfd. 

Het voorwerp is door opgeluchte grootouders die in hun eigen huis van de oude troep af wilden, in huize Em & M afgeleverd en heeft daar geleid tot een ware muzikale explosie!

- In een band met zijn moeder als leadzangeres:

- Aan tafel, tijdens de maaltijd:

- Ja, zelfs op deze niet voor de hand liggende plek wordt er volop getokkeld:

 

Domme domme

Inderdaad Beppie, Jeppe is ons dommedommekanon, maar onze Pien kan er ook wat van.

Pien zingt graag en veel. Haar favoriet van dit moment:

'k Zag twee beren broodjes smeren,

oh dat was een wonder

onder wonder, boven wonder

dat die smeren beren konden

Fervent lezer

Zoals de meeste kleintjes laat ook Matthias zich graag voorlezen voor het slapen gaan, maar de laatste tijd wil hij het boek daarna ook bij zich in het bed hebben, naast giraf, olifant en Nijntje.
Nu alleen nog leren het boek op tijd weg te leggen, voordat de oogjes dichtvallen....

Domme dommes

Pien heeft een OmA3, Jeppe noemt haar K3.

De Bevertjes hebben een familiefeestje. Jeppe heeft er wel zin in: "We gaan naar het filmpje-feestje, hè?!"

Pien mag mee naar een kindervoorstelling in het theater. Jeppe is een beetje jaloers: "Ik wil ook naar het theewater!"

Domme dommes

We rijden 's ochtends naar het kinderdagverblijf. Het is al licht en toch staat de maan nog aan de hemel. Jeppe: "Hee kijk, de maan! Dat moet niet, hè?!"

Jeppe gaat een stukje fietsen met Edouard. Weer staat er een maan aan de hemel, het laatste kwartier. Jeppe: "Hee kijk, de maan! Hij is kapot!!"

Flinn heeft een dagje bij Marleen doorgebracht en Pien is al vroeg van de BSO opgehaald door Edouard. Jeppe komt na zijn lange dag op het kinderdagverblijf de woonkamer in en kondigt zijn binnenkomst vol enthousiasme aan: "Hallo! Hier ben ik!!"

Binnenkort is Femke jarig

Femke is vier jaar geworden!

Eerst duurde het even voor ze begreep dat ze jarig zou zijn en van 3 naar 4 zou gaan, maar ze had een mooie aanloop met heel wat voorbeelden. Vanaf Marijntjes verjaardag in februari begon de voorpret al. Ze hoefde alleen nog maar te wachten:
- totdat Iris geboren zou zijn;
- totdat Pappa jarig was geweest;
- totdat Lisa jarig was geweest;
- totdat Mamma jarig was geweest;
en dán, wanneer het dus goed en wel herfst was, dán was Femke jarig!
Ze kon niet wachten tot de blaadjes van de bomen zouden vallen!

In de aanloop naar haar verjaardag riep Femke met toenemende frequentie te pas en te onpas uit:
"Straks ben ik jarig!"
De dag voor haar verjaardag hoorden we haar zelfs om het uur!

Een van de mooiste momenten was toen het buiten donker begon te worden, de avond vóór haar verjaardag:

Maar de dagen erna ging ze er gewoon mee door en bleef ze opmerken: "morgen ben ik jarig!"
Al werd het wel steeds minder frequent en lijkt ze er nu inmiddels een beetje aan te wennen dat 'straks' uit 'straks ben ik jarig' maar betrekkelijk is en dat ze eerst even door de seizoenen winter, lente en zomer heen moet.

Het naartoe leven en het bijzonder soort nagenieten van Femke vond ik zelf erg mooi. Ik heb geprobeerd het in het volgende gedichtje te vatten. Voor Femke:

binnenkort dan is ze jarig

 

 

dolfijn

 

in de verte

 

golfjes rollen op het strand

 

binnenkort dan is ze jarig

 

ebt lang na

 

zo naar verlangd

Aad Doedelzak

We hadden hem al een keer bezig gezien in de Goudse Hout, natuurgebiedje vlakbij ons huis, doedelzakspeler Aad, die om begrijpelijke redenen thuis niet kan oefenen op zijn instrument en die dus op pad gaat, naar de begraafplaats op de IJsseldijk, waar hij bij het graf van zijn ouders speelt, of al lopend door de Goudse Hout, waar vogels, ganzen, koeien en wandelaars van zijn spel genieten, evenals Matthias, die we erheen brachten, ter afwisseling van het draaiorgel op de Goudse markt.

 

Matthias was bijzonder onder de indruk van de doedelzak en hij mocht van Aad ook even op de fluit blazen.

 Dus toen de kleine jongen onlangs op zijn tweede verjaardag muziekinstrumenten cadeau kreeg, wist hij meteen zijn grote voorbeeld te noemen:

Weer eens een nieuwe layout

Het is (in Nederland) geen lente meer, en ik was het beu dat ik de poll eindstand niet kon lezen. Minder kleur, duidelijker.

Al die po'llende...

Tijd voor een wat vrolijkere poll.

Domme domme

Onderweg naar school kijken we vooruit naar de dag die gaat komen.
Ik: "En Pien, wat ga je vandaag allemaal doen?"
Pien: "Dat weet ik niet, want ik heb het toch nog niet gedaan!"

Domme dommes

Het is heel vroeg in de morgen, de haan heeft nog niet gekraaid. We horen gestommel op de kamer van Jeppe en Pien. Even later gaat bij ons de deur open en komt een trotse Jeppe vertellen: "Papa, mama, ik heb het licht aangedoet!"

We hebben een lesje speelgoed opruimen achter de rug. Pien heeft goed meegedaan, maar Jeppe werkt een beetje tegen. Als alles is opgeruimd, vinden we nog een auto op de leuning van een stoel.
Ik: "Jeppe, wat doet die auto hier?"
Jeppe: "Die staat daar."

Duimelijntje

A3n vroeg me om een filmpje. Ik had een filmpje van Iris waarop mooi te zien is hoe ze iets aanpakt en vervolgens probeert op te eten. Terwijl ze nog geen drie maanden oud is! Maar het filmpje is te lang/zwaar voor de blog. Sorry, A3n. Dan toch maar met stilstaande beelden.

Of een filmpje waarop te zien is dat ze duimt, net als Marijntje! Dat filmpje bleek ook te zwaar. Sorry, A3n.
Maar zo met foto's lijkt het ook net een filmpje:

 

Geen domme domme!

We zitten aan tafel. Pien telt de aanwezigen: 1, 2, 3, 4, 5 en dan de nog lege stoelen: 6, 7, 8. "Hee," concludeert ze, "we moeten eigenlijk met acht mensen en kinderen zijn!" Wij besluiten dit moment uit te buiten en vragen: "Hoeveel kindjes moeten er dan nog bijkomen, Pien?" Het is een tijdje stil; we horen het bijna kraken. Dan komt er een triomfantelijk antwoord: "Drie!"

KATJE ADJE

Dit is katje Adje.
Ergens begin augustus, op een zondagochtend, vond ik hem toen ik rond een uur of zes (´s ochtends!) de honden uitliet rond het ven. Hij zat hoog in een boom en riep mij, ik zag alleen een heel klein koppetje. Ik zei tegen ´m (ik wist toen nog niet dat het een ventje was, het schijnt dat rode katers bijna altijd katers zijn) dat ie moest blijven zitten en dat ik ´m zò kwam halen. Ik kwam terug met een doos en een schoteltje melk. Hij was intussen uit de boom gekomen en zat tussen de brandnetels op me te wachten. Hij kwam meteen in mijn hand (hij was niet veel groter!)  en snorde met groot genoegen. Melk wou ie niet en in de doos zeker niet. Ik liet schoteltje en doos achter en liep ermee naar huis. Wat nu? Hij kon niet blijven, Zebbie zou ´m in één hap vermorzelen! En de kattenmensen van de buurt waren nog lang niet uit bed. Albertine Messchaert bleek al wel op te zijn, zij heeft twee honden plus nog eens een kudde paarden. Ik kreeg een mand met deksel en daarin ging katje mee naar E.H.3. Voor ik ´m losliet in het souterrain sloot ik alle ramen en raampjes. Toen kattenbuurvrouw Ineke eindelijk uit bed was, kon ik hem wat te eten geven en kreeg ik te horen dat katjes geen melk drinken, maar gewoon WATER.
Drie dagen zat ie daar, helemaal alleen. Ik ging er niet te vaak naar toe, want ik wist dat hij niet kon blijven en ik wilde niet aan ´m hechten. Wat ik uiteraard toch deed, natuurlijk. Ik was gek op ´m. In die drie dagen zocht ik naar een goed tehuis, bracht ´m naar de dierenarts voor onderzoek, leende een kattenbak (hij bleek zindelijk te zijn!) en kocht kattenspeeltjes. Ik hoorde hem daar in zijn eentje spelen met een rammelballetje en mijn hart brak bijna. Ik zond emails en belde met kattenliefhebbers, maar niemand wilde hem. Na drie dagen besloot ik hem naar het asiel te brengen. Net op tijd zei een kennis dat ze daar wel 500 verloren katjes binnen krijgen en dat ze die meestal laten inslapen. Katje ging weer in het souterrain.
En toen kwam mijn juf van de naailes, met haar dochter. Ze hadden net een nieuw katje gekregen en vonden het geen enkel probleem om die van mij te adopteren. Wat was ik blij! Nu woont Katje Adje (ze hebben hem naar mij vernoemd)  op de Kalksheuvel in Boxtel. Daar ligt overigens geen kalk en een heuvel is er al evenmin. Adje woont met zijn nieuwe vriendje Pino in een paardenstal die ze helemaal dicht moesten maken: Adje was zo mager, hij kon door iedere spleet ontsnappen. Vorige week ging ik op bezoek, met een nieuw rammelballetje, de vorige was ie kwijt. Hij had het enorm naar zijn zin, was uiteraard gegroeid en gedikt en binnenkort mogen de twee  (die in de huiselijke kring meestal "rooie" en "witte" worden genoemd) naar buiten.

Elsa: fast-forward

Een paar foto collages gemaakt door Katelyn.

Elsa is acht maanden oud, en ze loopt bijna. Dat is relatief vroeg, maar ik snap wel hoe dat komt: het is een vorm van epigenetics. Ze zeggen dat de zwangerschap enorme invloed heeft, ook op de ontwikkeling van de baby na geboorte. En ik rende (en trainde voor) de 100km race tijdens die zwangerschap! Dus allicht dat ze snel loopt (pun intended).

Verder is onze baby voornamelijk een bolletje blij.

Nieuwe oude tltzetten.
Onlangs vond ik in een onderste la een heleboel papieren TLTZTMen, die nooit ingebonden zijn. Ze dateren van 2005 t/m 2008. Waarschijnlijk was ik bang dat de blog ooit gewist zou worden om een of andere reden (ik heb gecheckt, op de blog staan ze nog vanaf het begin, 2005 dus!) en had ik meer vertrouwen in de teksten op papier. Ook zal meegeteld hebben dat (O)pap liever van papier las dan vanaf het scherm van de computer. De T-ellen die ik nu gevonden heb zijn nog niet ingebonden, gewoon losse nummers, maar al wel genummerd en voorzien van een nietje. Van sommige heb ik er erg veel, van andere juist heel erg weinig. Hoe dan ook, ik ben van plan om er boeken van te maken. Een kennis van me, Han Peters, die vroeger bij mij op de boekbindcursus zat, heeft nog al het gereedschap dat daarvoor nodig is (die van mij bevinden zich nu in Zuid Frankrijk - de allerlaatste complete boeken werden door RJ ingebonden, je kan dat heel duidelijk zien: die zijn allemaal keurig netjes recht!) Maar goed, het moet mij met een beetje hulp van Han toch lukken om de 2005 t/m 2008 exemplaren in de kast te krijgen. Als dat lukt dan maak ik extra exemplaren voor de liefhebbers. Jullie mogen je dus melden voor een of meerdere exemplaren van TLTZetten van 2005 t/m 2008. Er zijn ook nog een aantal oude TLTZetten (van December 1985 t/m 2004), zolang de voorraad strekt. Groetjes! A3n

reacties op Bloot/Vlees

Na een buurman (enigszins dementerend) die geen goed woord over had voor de promotiemail die hij ontvangen had en daarmee vooral even kwam zeggen dat híj het boek in ieder geval níet zal aanschaffen, kwam ook ons buurmeisje langs. Zij zag de afbeelding op de voorkant.

Buurmeisje (9 jaar): "Hihi, grappig, die kip met die ogen zo!"
Femke (3 jaar) zit naast haar in stilte te kleuren en verbetert haar mompelend en droog:
"Dooie kip."