Jeeves zijn deuntje

De bloemrijke tekst van Jeeves is nu wel besproken. Maar deze recensent wil het eens op zijn noten gooien.

Volgens mij gaat het de luisteraar voor 99,9% om de catchiness van de muziek onder de tekst. Bevalt de melodie? Dan glijdt iedere tekst moeiteloos mee naar binnen. Soms moet je even aan een deun wennen, maar er zijn/waren ook liedjes waarvan de noten bij het allereerste gehoor al goed op een rijtje liggen/lagen. Dit laatste gebeurt minder en minder - naar mijn zeer bescheiden mening, want ik volg de popmuziek al lang niet meer.

Daarom deze vraag aan de popmuzikanten in onze familie: is na ruim 60 jaar de populaire muziek - ook - door zijn melodieën heen?

Song van de maand

Er blijft weinig verborgen voor Wooden Ships. Een voorbeeldje staat hier.

Ins and outs

Jeeves, the name is Jeeves and I will take you through the week
As a valet I know my masters whereabouts
My lord thinks he’s a mystery, an enigma so to speak
He‘d wish, but I know all the ins and outs
Well, he starts breathing on Mondays
And he breaths on Tuesdays too
On Wednesdays his grace tends his frequent breathing to pursue
No different on Thursdays
And on Friday just the same
An addiction that through weekends he painstakingly sustains

If you think that this is odd, well you’re in for a surprise
More ins and outs his eminence can’t deny
Though he never will admit it, in fact he‘d eye you with despise
Avoid the subject and rather tell a lie
But he takes a pee on Monday
And on Tuesday he does fart
Even last Wednesday my lordship took a crap with all his heart
And he eats and drinks on Thursdays
And on Friday anything goes
And what his worship does in weekends…
Well, you don’t even want to know

(He sings! He really does!)

Crémaillère

Dit verhaal is al een half jaar oud, van begin september. Maar het werd toen na een natte zomer prachtig weer. Dat duurde tot ik naar Singapore ging. Zo was er steeds wat. Gelukkig regent het nu. En het gaat nog een week regenen. Tijd voor grote opruiming in mijn todo-lijstje. Het schrijven van deze blog stond bovenaan. Vandaar.

Toen we hier kwamen wonen, hebben we bij alle buren van de straat een kaart (met tulpen erop) in de bus gedaan. Daarin stond dat we langdurig zouden gaan verbouwen, maar dat we daarna iedereen zouden uitnodigen. Met excuses voor de overlast en ons telefoonnummer.

Het werd na vier jaar verbouwen tijd die belofte in te lossen. Ik ging naar Simone met een tekst voor een uitnodiging. Simone veranderde van alles. Ze legde me ook uit dat zulk een feestje, dat in goed Nederlands een 'House Warming Party' heet, in het Frans "Le pendaison de la crémaillère' heet. Dat betekent het 'Ophangen van de ketel' Je moet je voorstellen dat dat een ketel is die in de haard wordt gehangen als laatste activiteit voordat je het huis gaat bewonen.

Met een beetje googelen kreeg ik daarna een overzicht van de gewoontes rond dit feest. Niet te gek maken en een rondleiding door het huis, dat waren zo'n beetje de adviezen.

De uitnodigingskaart werd gemaakt met op één kant deze foto en op de achterkant de tekst.
(als je een keer op een foto klikt, krijg je een grote versie te zien)

De uitnodiging ging ik bij iedereen persoonlijk afgeven. Ze vonden het allemaal leuk en iedereen zou komen, behalve de mensen van Taulet, want die hadden een bruiloft op die dag. Dat kwam goed uit, want anders hadden we te weinig zitplaatsen gehad.

Roelof bedacht dat de steiger een handig ding was om het eten op te zetten, de verwijzing naar de bouw was ook leuk. Ik maakte een fotoserie die Avant - Après heette en zette die op de tv (de serie stond al veel eerder in TLTZTM). Roelof maakte eten en ik versierde de tafels. 

En iedereen kwam! Twintig, inclusief de vijf kinderen en ons tweeën. Je mag pas beginnen met iets in te schenken als ze er allemaal zijn, ze kwamen (daarom?) allemaal tegelijk en op tijd. We hadden een doe-het-zelf bar bedacht rondom de koelkast van de bijkeuken, maar daar voelden we veel aarzeling over, dus schonken we zelf zo veel mogelijk in. Roelof hield een praatje en iedereen deed alsof ze luisterden.

In de rechtse foto van rechts naar links Elisabeth, Ann-Cecile (vrouw van Regis, de boer die heel onze omgeving bezit) Alexandre (man van Elisabeth, ze zijn Portugezen), José (zwager van Simone) en zijn vrouw Madeleine met achter hen Alain.

Daarna hielden we een rondgang door beide huizen. De Avant - Après foto's waren een groot succes, ze wilden ze allemaal nog eens zien. Men was eensgezind: we hadden er iets moois van gemaakt.
Toen konden we gaan eten. Simone was wel aanwezig maar ging het grootste deel van de avond naar huis om de eenden te voeren. Ze staat daarom nergens op de foto.

De dame links met het mooie haar is Yolande uit Kameroen, de vrouw van Yves (ja van het land dat we nog steeds niet hebben). De mooie slanke is Florence uit Guyana, de vrouw van Aymeric.
Haar dochter Kimberley staat tussen hen.

In de foto rechtsboven staat bij de tafel Aymeric (van Castélan, die lelijke schuren). De blonde dame in de linkse foto is Jacqotte, vrouw van Alain met rechts naast haar, haar zoon. Zij wonen ook op Castélan. Rechts naast Florence zou Simone moeten zitten, daarnaast Yves.

Het was gezellig en ze vonden het eten lekker. Roelof had zijn best gedaan! Na het eten werd er een armangacje gedronken bij de koffie en verder gekletst. Simone besloot op gegeven moment dat het afgelopen was, iedereen hielp met opruimen en ze gingen allemaal in een keer weg.

We hebben zo onze buren beter leren kennen. Toen Roelof hernia kreeg en lang alleen thuis zat, was iedereen bereid om hem te helpen.
Hier keerde de rust terug. We zijn duidelijk geen feestgangers en zien ons huis het liefst zo, helemaal alleen voor ons:

De kunstenaar

 

Lisa, tijdens een training Free-Running.

Witsel

Je kunt het woord bijna niet vinden op internet, want er is waarschijnlijk geen hond meer die voor het opsieren van de muren van zijn privé-paleisje deze goedkope muurverf van kalk en water nog gebruikt. Terwijl we vroeger niet anders deden dan kalken!

Maar ik heb het weer in huis, witsel, kijk maar:

Ik ben van de gewone dagelijkse yoghurt overgestapt op Griekse en na enig experimenteren met te kleine bakjes heb ik bij AH deze super size emmer ontdekt. Hiermee doe ik met gemak een hele week. Maar als-ie open gaat moet ik toch steeds even goed kijken of ik wel het juiste spul bij de muesli doe....

Nieuwe keuken

Marleen en Edouard hebben een nieuw kookparadijs, dus konden wij niet achterblijven. Onze nieuwe, blauwe keuken valt bij iedereen zeer in de smaak. Vanmiddag gaat Pien de blauwe folie eraf pulken en zullen we zien hoe de witte versie eruit ziet.

Je suis Charlie

Heel Frankrijk was op zondag 11 januari uitgelopen om hun afschuw te tonen over de 'aanval op de vrijheid'. Ook in de Gers waren er veel manifestaties. In Eauze was de herdenking extra beladen omdat de stad vaak de tekenaars van Charlie Hebdo te gast had. Elke zomer is er namelijk een festival van de Bandes Dessinés (BD), stripboeken. Er zijn dan signeersessies van striptekenaars en allerlei bijeenkomsten. En veel etenen drinken natuurlijk. Ik fietste naar Eauze.

Er was veel volk op afgekomen. Ook heel veel mensen die ik kende, niet alleen uit Eauze maar ook uit Courrensan. We verzamelden bij de Cinéma (voor de kenners: daar is de markt). Gezamenlijk liepen we de hele rondweg van Eauze, een kilometer of twee.

Ik heb nog nooit zoveel politie in Eauze gezien. Dat was niet voor onze beveiliging, geloof ik. Voor de politie was het gewoon een gloriedag, zo bejubeld als ze waren.

Na het rondje liepen we omhoog naar de kathedraal, en vandaar naar de mairie (gemeentehuis).

Daar moesten we heel lang wachten tot iedereen op het plein was aangekomen. De burgemeester hield een toespraak en we hielden een minuut stilte, die leuk werd onderbroken door een kindje dat de hele tijd 'encore, encore' riep.

Burgemeesters in Frankrijk zijn gemakkelijk te herkennen door de rood-wit-blauwe sjerp. Daarna kregen we een toespraak van de president (voorzitter) van de BD-club. Dat bleek onze verzekeringsagent Patrick te zijn.

Het Franse volkslied, de Marseillaise, werd door iedereen meegezongen.  Allons enfants de la patrie ...... Daarna legden kinderen bloemen bij het gemeentehuis.

Toen de burgemeester zei dat dit het einde van de bijeenkomst was, waren we al meer dan een uur bezig geweest. Achter mij verzuchtte een man:"Et maintenant on va boire quelque chose".

Demonstreren is leuk, maar er moet wel wat bij gedronken worden.

One Elsa...

Gezellig

De oudste generatie Termeer bij elkaar in Nijmegen. Julia maakte de foto. Michael het eten.

De groeten uit Colombia!

De kunstenaar

Femke: "Niet kijken, Marijntje!"

(Marijntje zit ver weg, in haar eigen kamer, geheel iets anders te doen)

Femke verder: "Want ik maak Kindeke Jezus!"

* getimmer! *

 

Even later zit Femke aan tafel

 

En presenteert ze trots het resultaat:

 

 

O, wacht, er moet nog even wat bij.

 

En vervolgens is dit het eindresultaat:

Een huisje, een vogeltje, een wolkje...

en een engel!

 

 

(Wat zijn die twee roze figuurtjes onder de engel?

 

Rechts: "haar toverstafje". Links: "haar krokodil")

Visschotel met kabeljauw

Nodig (4 à 5 personen, gerecht is eenvoudig in te vriezen):
- 1 diepe ovenschotel met deksel
- 2 pannen
- ca. 600 á 800 gr (diepvries-)kabeljauw. AH heeft een budget-zak biologisch met stukken vis. Vierkante blokjes zijn duurder, maar stapelen wat beter.
- 2 stukken brie (niet te vet, pak een budgetvariant)
- 1 zak Parijse worteltjes
- 2 stronken prei
- 1 bakje crème fraîche
- viskruiden
- dille
- peper
- let op: géén zout! De brie is zout genoeg en in de viskruiden zit ook zout.
en voor de tagliatelle
- visbouillonblokje
- 1 pak biologische tagliatelle


Gooi de worteltjes in een grote pan met een laagje water. Gooi daar de gewassen en aan stukken gesneden prei bij. Even aan de kook laten komen en 10 minuten laten koken, vocht afgieten in pan voor de tagliatelle. Vet de ovenschaal in, leg eerst een laagje groenten. Daar bovenop een laag vis: gooi wat viskruiden op de vis. Daar bovenop een laag brie, aan stroken gesneden. Daar bovenop de crème fraîche en ten slotte de vers gemalen peper en wat dille. Deksel erop.

Oventijd combinatie-magnetron:
- indien je het al van tevoren hebt klaargemaakt en de vis al ontdooid is: oven op 150 en magnetron op 360, 30 minuten. Voor bruin korstje daarna even de deksel eraf en oven wat warmer.
- indien de vis nog bevroren is, wat langer in de oven, 40 minuten.
- indien je geen combinatie-magnetron hebt: geen idee. Als de vis gaar is, is het gerecht klaar.

Tagliatelle: de pan met kookvocht aanvullen met voldoende water en visbouillonblokje, verder tagliatelle maken volgens voorschrift.

Alles redelijk simpel, twee valkuilen:
- vis is niet gaar (altijd even kijken, ik ken jouw oven niet);
- bovenkant té bruin (bij mijn oven gebeurt dat als ik hem op 200 zet.

Af!

Met dank aan alle ingevlogen puzzelaars kan ik nu weer gewoon aan het werk.

Domme domme

Aangeleverd door Emma:

Matthias, na het tandenpoetsen: "ik ook spoelen?"
Emma: "nee, spoelen is niet voor kleine kindjes."
Matthias (2 jaar en 3 maanden): "maar wél voor grote jongens!"

Toekomstig kampioen!

Als een ware Hollandse jongen is Matthias deze week door zijn vader op de Goudse schaatsbaan gezet. Daar ging het van zeer krakkemikkig...

... tot een paar stukjes helemaal los. Mét authentiek Hollandse snottebel! Totdat hij, boven alle herrie van de schaatsbaan uit, de belletjes van de koning hoort. 

Eenmaal per half uur speelt het carillon van het Goudse stadhuis een vaste melodie, gaat er een deurtje open en komt er een poppenspel naar buiten, met de koning voorop die de Goudse burgers de stadsrechten overhandigt. Naast het draaiorgel en Aad Doedelzak is dit zijn favoriete uitstapdoel.

Vier uniformen! Wie zijn dat?

Zo. Dat jaar zit er op. En zo kleedde de familie zich in 2015:

SNOW!!!
Dat was lang geleden! Ik meen dat er vorig jaar in November wat  natsel naar beneden kwam, daarna werd het al snel lente.Vanochtend was het goed raak, 10 cm op de brievenbus, de auto was zowat onzichtbaar en er woei een stormwind van jewelste. Ik durfde in het donker niet met twee honden naar ons pis-en-poep-paadje, we hebben die behoeftes rond zeven uur maar in de tuin gedaan, al vond Zebbie dat maar niks!  In het park waren jochies al bezig met vuurwerk: PETS!!!!!! BAMMMM!!!!! En dat vele malen herhaald. Al vroeg de deur uitgeschopt, zo te horen. Later, toen het licht was, maakten we alsnog een rondje rondom het ven. De vuurwerkers waren nog steeds bezig. Eentje zag ik van dichtbij:  geen vuurwerk, nee, maar het afbreken van takken, beladen met sneeuw! Thuisgekomen zocht ik alvast allerlei materiaal om sneeuw te gaan ruimen, voor het paadje naar de voordeur, voor het dak van de serre en uiteraard voor de schotelantenne, want als daar sneeuw op zit, dan doet de tv het niet! Gewoonlijk maakt buurman René het voordeurpaadje schoon, maar hij is is op vakantie, jammer, nu moet ik het zelf doen. Terwijl ik mijn laarzen weer aantrek hoor ik in gedachten het vertrouwde geschraap... In gedachten??? Niks hoor, dit is echt!!! Blijkt het doornatte buurman Peter van drie deuren verderop! De lieverd! Ik ga hier echt nooit en nooit verhuizen!

Domme Domme

Matthias heeft deze maand van ons de namen van twee appels geleerd, de favoriet van opa T en de favoriet van oma B. Hij heeft ze goed onthouden.

Matthias, wijzend naar de fruitschaal: "Kijk mama, Cox Oranje!"
Emma: "Ja, dat lijkt inderdaad wel een Cox Oranje".
Matthias: "Maar ís Elstar!"

Ook deze generatie doet zijn best de namen van de kerststal-figuren te leren. Matthias zegt: Maria en Jovus!

And a merry Christmas to you too!

Mijn schoonzoon

Ik heb een heel dappere schoonzoon. Ik bedoel die ene, die getrouwd is met mijn jongste dochter. Zijn dapperste daad verrichtte hij overigens nog voordat ik hem leerde kennen en die liep goed voor hem af, hij kreeg haar te pakken. Misschien dat hij daarom sindsdien wat eh... overmoedig is geworden?

Drie verhalen over dit heerschap.

Het eerste is al eens eerder in onze familiekrant beschreven, die keer dat er bij Em & M midden in de nacht een inbreker aan de achterdeur morrelde.  Het paar bewoonde in die tijd een appartement op de begane grond, het morrelen werd dus opgemerkt. Mijn schoonzoon sprong onverwijld uit zijn bed, begaf zich naar de keuken en zag hoe een junk zich vanuit de achtertuin toegang tot hun appartement poogde te geven. Plotselinge woede om deze wederrechtelijke daad kwam tot uiting in een forse vuistslag in de richting van de binnendringer. Die bevond zich op dat moment echter nog buiten, waardoor de vuist dwars door het raam van de achterdeur ging...

Het tweede verhaal speelt zich af op kampeervakantie in Italië, alwaar zijn Emma zich in badpak in de plaatselijke zwemvijver had begeven. Precies op dat moment verschenen vier opgeschoten Italiaanse jongemannen bij de vijver, die met stenen begonnen te gooien naar eveneens rondzwemmende eenden. Emma schrok ervan.  Als een waternimf kwam ze omhoog uit het water en deed in haar beste Engels een beroep op de mannen om te stoppen met gooien naar die hulpeloze diertjes. Maar wat zag ze daar ineens in haar linkerooghoek?  Daar kwam warempel nóg een steen aan! Deze vloog in de richting van de jongens. De werper? Mijn schoonzoon die al briesend klaar stond om deze laffe lieden een koekje van eigen deeg te geven. “En je moet weten mama,” zei Emma later, “het waren vier stevige kerels, en dan M met zijn vel-over-been-lijf van 70 kilo in een zwembroek.... Ik zag die vier ineens allemaal tegelijk met hun hoofden naar rechts draaien. “  Ja, het liep toen weliswaar goed af, maar het had voor hetzelfde geld heel erg fout kunnen gaan!

Derde geval, afgelopen dinsdag 22 december in een parkeergarage in Haarlem. Em & M kwamen van een receptie, op weg naar hun auto. Onderweg op de trap werden ze gepasseerd door een boomlange kerel met grote haast en een integraalhelm op zijn hoofd. “Kijk, we worden ingehaald door een overvaller,” zei M nog, grappend. Die overvaller zagen ze, op de juiste verdieping aangekomen, een eindje verderop een blonde vrouw beetpakken en iets in haar gezicht spuiten. Dat bleek later een bijtend zuur te zijn. Wat was dit? Een toneelstuk? De vrouw rende op Em & M af, om hulp roepend, de man ging er onmiddellijk vandoor.  Hevig geschrokken deed Emma haar best om de vrouw naar beneden te helpen tot de ambulance, politie en brandweer arriveerden. Maar daar hebben we het nu even niet over.  Want eh, enig idee wat haar echtgenoot in die tussentijd deed?

Ja natuurlijk! Achter die kerel aan en wel onmiddellijk, op zijn pas gepoetste Van Bommel-schoenen en in zijn beste pak. Gelukkig was de man niet meer te achterhalen. Wat-ie anders van plan was geweest? “Ik wilde die vent eens goed op zijn bek slaan,” zei mijn schoonzoon later bescheiden. Jaja. Wij zien het al voor ons: zelf 70 kilo wegen en dan een reus van twee meter met een fles zoutzuur in zijn bezit op zijn bek gaan timmeren.  Aiaiai! Want dan nét even vergeten zijn dat-ie daar een integraalhelm omheen had zitten....!

Zie ook: http://nos.nl/artikel/2010464-vrouw-in-haarlem-gewond-bij-zuuraanval.html en http://www.telegraaf.nl/feed/23490522/__Politie_zoekt_nog_naar_zuurgooier_Haarlem__.htm