Wat mij ook heel erg boos maakt....

 .... is dat het bericht in de krant dat hooggeschoolde vrouwen geen laaggeschoolde man wensen?
.... dat laaggeschoolde mannen geen fatsoenlijk betaald werk schijnen te kunnen vinden?
.... dat die mannen blijkbaar ook niet makkelijk aan een laaggeschoolde vrouw kunnen komen?
.... of dat laaggeschoolde vrouwen hun dito man anders wel snel aan de dijk zetten, mét medeneming van de eventuele kinderen?

Ja, dat maakt mij allemaal héél boos en ik zal nu al in mijn testament vastleggen dat mijn kleinzoon - mocht hem een dergelijk lot te wachten staan - ál mijn schamele bezittingen erft. Zal ze leren, die dekselse meiden!

Maar echt verschrikkelijk boos word ik als er iemand - mijn echtgenoot of anders ik wel - een pak sinaasappelsap op zijn kant bovenin de koelkast heeft gelegd zonder de dop eerst naar behoren dicht te draaien! Dit bij voorkeur 1 week na de jaarlijkse* schoonmaakbeurt! Waaah! Woooh!

Als ik al die potten en flessen en doosjes en kuipjes en zakken en bakjes én de doorweekte eierdoos uit de koelkast moet halen om het apparaat schoon te moeten maken, terwijl ik eigenlijk net op het punt stond het pand te verlaten voor véél plezieriger bezigheden, ja dan word ik me toch een partij woedend!

* Jaarlijks ja! Doen jullie het soms vaker dan?

Song van de maand

Voor deze tekst moet je weten wat een klimmuur is. Die bevindt zich in een gymzaal of een klimhal. Op de muur zitten allerlei vormpjes in diverse kleuren. Die kleuren staan voor mogelijke klimroutes, waarbij de ene route wat lastiger is dan de andere. Het liedje is geïnspireerd door de extreem lastige puberzoon van een van de bandleden, maar wie de schoen past, mag hem gerust aantrekken. Klik hier voor de gebruikelijke belcanto.

Way to go

The climbing wall looks easy
If any colour is okay
But if you need to pick one
The yellow route would save the day
The red one too, though tricky
Grips scattered everywhere
But look who’s going for the brown ones
That aren't even there
Way to go

Driving towards a destination
One would choose the fastest lane
Still, you could trail behind an LGV
You would get there all the same
And if you’re in for trouble
The hard shoulder is your mode
But look who’s struggling forward
In the grass beside the road

You can’t go the easy way
When there’s trouble in your genes
While on your way to Shambles
You end up in Smithereens

Way to go 

Het houdt niet op met de domme dommes...

Ik sta met Elsa op de bus te wachten. Op een grote advertentie van de Zoo wijs ik naar de verschillende dieren en geef ze ieder een naam.

Rechtsboven Ah Meng (onze beroemde orang-oetang) wijs ik naar een klein katachtig beestje. Hopend op een mau-mau, vraag ik: "Elsa, wat is dat?" Elsa wijst in plaats daarvan meteen naar de neus van de enorme mensaap en zegt met veel voldoening "PAPA!"

Tja, ... lijkt ook wel een beetje.

Haagse dommes

Op dinsdag hebben opa en oma opgepast, en deze keer hadden ze een paar Playmobielpoppetjes voor Matthias bij zich, uit de enorme Goudse verzameling meegenomen. Die poppetjes worden gepast gewaardeerd.

* Op woensdag wordt Matthias wakker. Nog in bed liggend, vraagt-ie: "Zijn opa en oma er?"
Emma: "Nee, vandaag niet."
Matthias: "Maar de poppetjes wel?"

* Op zaterdag is zijn eerste mededeling na het wakker worden: "Ik krijg van opa een koekoeksklok".

* Op de vraag, wat hij vanavond wil eten, antwoordt hij: "ijs met slagroom".

Elsa's eerste domme domme

Nou ja, ze zegt meestal "mah-mah", dat zit tussen "mama" en "mau-mau" (Chinees voor kat). Met mah-mah komt Elsa overal: Katelyn, de poezen, ik, een hond op straat, haar onesie... Meestal is alles gewoon een mah-mah.

Zodra ik een dag lang thuis ben, wordt alles "papa", inclusief de poes, haar been, lego etc.

Laatst zei ze opeens "tuntun" voor "button". Ze wees eerst naar de lichtknop en meteen daarna zowaar naar een knoopje aan mijn shirt! Katelyn en ik vierden dit met veel positive reinforcement. Trots wees Elsa naar de melk, "tuntun!" en vervolgens haar neus, "TUNTUN, héé!" Elsa was heel blij. Ze had een nieuw woord... voor de hele wereld!

Vandaag, na veel verbaal wijzen, testte ik haar. Met vinger naar een kat vroeg ik "Elsa, wat is dit?" "Papa!" wist Elsa, en ze zag hoe ik ietwat teleurgesteld besloten had om het maar op te geven voor vandaag. De poes voelde ook die teneur en liep dus maar weg. Elsa troostte mij een beetje: "Papa," wijzend naar het kleedje waar de poes op had gelegen, dat was vast wél correct :)

Wat mij echt heel boos maakt....

... is dat de koppensnellerij van ISIS, tegenwoordig IS?
... zijn het de granaten die vallen in de Oekraïne?
... is 't het wrede bewind van Assad in Syrië misschien?
... zijn het de ontvoeringen en slachtpartijen van Boko Haram?
... de opwarming van de aarde en de stijging van de zeespiegel dan?
... of het dreigen van de Grieken om geld van Poetin aan te nemen?
... of is 't het dreunen van de boxen bij popconcerten, dat luisteraars opzadelt met eeuwig oorsuizen?

Nou, dat allemaal ook wel hoor.

Maar echt heel, héél erg boos word ik als ik erachter kom dat iemand - mijn echtgenoot most likely - een papieren zakdoekje in de wasmachine heeft doen belanden. Aaaah! Oooh!

Als ik mijn schone bonte was met 6000 spikkels wit papier aan de lijn moet hangen. Ja, dan word ik me toch een partij boos!

Maar het is alweer een beetje gezakt hoor!

Mijlpaal

Pien liep voor het eerst op Edouards verjaardag, Jeppe op die van Jeroen. En Flinn ging twee dagen vóór Marijntjes verjaardag voor het eerst uit zichzelf los staan. Als hij zich nog een kleine week weet in te houden, loopt hij op Peters verjaardag, of anders dan toch op die van Marleen, of van José, of van Ineke, of van Margriet, of ...

Wordt er nog gebouwd op Taule?

Het is niet toevallig, dat er al lang geen nieuws meer komt van het bouwfront. Niet alleen is Taule bijna af, maar ook is de bouwer geheel knock-out met een spit annex hernia. Hij is momenteel foto's aan het inplakken, dan weet je in welk gruwelijk stadium hij is aangekomen.

Afgelopen zomer hebben we een eerste poging gewaagd tot een eigen groentetuin. Het zag er mooi uit, zie de foto uit de zonnebloementijd. We hebben veel geoogst, maar toch verpieterde de meeste groente in de keiharde klei.

Ik heb, bij gebrek aan een werkzame RJ, de bakken losgschroefd en weggedragen. We gaan een heel nieuwe groentetuin 'bouwen' langs de beek. Het is daar vochtiger en vlakker. Drie maanden, twee maanden, een maand geleden, ( welkom in Frankrijk) vorige week, deze week, sorry volgende week hopen we dat Frédéric komt om de grond om te zetten, zodat de harde klei voor ons bewerkbaar wordt.

Maar er is ook echt gebouwd. Roelof heeft een afdak getimmerd voor het kachelhout, opzij van de schuur. Het past er leuk bij en het is hartstikke praktisch. (klik op de foto's voor een vergroting)

We kunnen profiteren van de nieuwe tractor voor het verplaatsen van het hout. Weg met alle plastic afdekmateriaal, hoera!

We hebben nog altijd bezoekers die niet zo welkom zijn. Van deze schrokken we heel erg, maar hij was makkkelijk te determineren: een ringslang. Die blijkt niet giftig en gewoonlijk bijt hij niet eens. Later vond Roelof er eentje IN de keuken, Hij heeft met met een barbecuetang opgepakt, in een emmertje gedaan en bij de beek afgezet. Stoer nietwaar! Het was maar een kleintje.

Er was ook nog een andere klus aan de schuur: het lakken van alle hout. Drie maanden werk, samengevat in twee foto's.

Andere bezoekers waren juist wel welkom. Toon en Beppie, eind september hier, waren op slag verliefd op de elektrische fietsen. We moesten ze alleen één keer redden van een hoosbui. Maar ze bleven het leuk vinden.

Daarna begon Roelof aan het opruimen van bomen naast de oprit. Voor meer licht in huis en minder blad in de goten.

Dit bleek de doodsteek voor de rug van Roelof. De laatste boom ligt nu al vier maanden te wachten om opgezaagd te worden. Gedwongen winterrust.

Domme dommes

Een échte: Flinn kruipt 's avonds de trap op en ziet dat boven het licht nog niet aan is: "Oh, dô!"

We zitten 's ochtends in de auto. Het sneeuwt. Jeppe kijkt naar buiten en verzucht: "Wat een mooie blauwe lucht!"

Pien heeft weer iets opgepikt op school. Iedere zin begint ze met de constatering 'juist'. "Juist. Ik zei dus dat ik nog wat meer wil eten." "Juist, ja. Ik ga nu even tekenen."

Poll poll

Meer sport dus, want daar weet de familie niet genoeg over.

Domme dommes

Emma komt thuis. "Waar is Maren?"
Matthias: "Dikzak ligt boven."

Sofía gaat uit schommelen met Beppie. Er spelen al een paar andere kinderen in het speeltuintje, drie meisjes van een jaar of acht, die even later weer vertrekken. Sofía kijkt ze na. Dan zucht ze en zegt tegen Beppie: "Er is helemaal niemand meer..."

Sofia kijkt graag kleine filmpjes op de i-pad. Maar ze steekt er ook wat van op. Ze zit voorop de fiets en laat haar speentje vallen, juist als ze over een bruggetje rijden. Ze ziet het speentje drijven en zegt: 'Oh nee, speentje gevallen in water! Brandweerman Sam moet komen helpen!'

Voorbereidingen voor de rekentoets

In Ypenburg wordt de kleine meid alvast klaargestoomd voor de rekentoets die haar in de toekomst te wachten staat. De voortekenen zijn veelbelovend, ze kan bij het bestijgen van de trap al tot 15 treden tellen in het Spaans. Maar wat komt daar ineens een raar getal voorbij? 

Leve de kunsten!

In tegenstelling tot wat Petra erin meende te lezen, betrof mijn vraag over eindigheid geen smaakkwestie, maar pure kansberekening op het terrein van de (ja, alle) muzikale kunsten. Net iets voor haar zou ik denken!

Ik stelde de vraag aan de componisten in de familie (Michael, en misschien Erik) omdat die er het meeste verstand van hebben van-binnen-uit: zijn melodieën eigenlijk eindig?

Van Michaels antwoord heb ik een goede indruk over hoe de wereld van het componeren een beetje werkt.

Erik maakt zich ervan af door de eindigheid van de roman ertegenover te stellen, geen argument, maar oké, de roman wordt vaak genoemd een genre dat op zijn laatste benen loopt. En omdat ik hier iets meer verstand van heb, ga ik met hem de discussie aan.

Mij lijkt de schrijfkunst minder eindig dan de muziek. Mijn argumenten: de eindige voorraadkast van de muziek (vol taaloverstijgende noten, -instrumentatie, -ritmes) is wereldwijd beschikbaar. Zeker in het geval van de populaire muziek wordt die kast uitgemelkt vanuit uiteenlopende culturen en vanuit een ideële maar even vaak ook een commerciële drive. Zelfs las ik over muziekwetenschappers die bezig zijn met een zoektocht naar de voorspelbaarheid van 'ingrediënten' voor succesvolle liedjes. Het resultaat daarvan kan de muziekindustrie miljarden opleveren.

Ook de eindige voorraadkast van de romankunst (genres, thema's, schrijftechnieken) wordt wereldwijd aangesproken, maar oeroude verschillen én voortgaande culturele, politieke en technologische veranderingen in de diverse samenlevingen met hun uiteenlopende oude en nieuwe taboes, zullen steeds weer nieuwe invalshoeken opleveren.

Dat denk ik tenminste. Niet mee eens? Discussieer mee!

Domme domme

Tijdens de kerstdagen hadden we een goed excuus om geen familie uit te hoeven nodigen. We zaten namelijk middenin de verbouwing van onze keuken. Aangezien we het grootste deel van de kerstvakantie in het noorden zouden doorbrengen, zagen we ook geen reden een kerstboom aan te schaffen en op te tuigen.
Op het kinderdagverblijf werd uiteraard wel uitgebreid aandacht besteed aan de feestelijke tijd. Een van de leidsters informeerde: "En, Jeppe, hebben jullie ook een kerstboom thuis?"
Jeppe: "Nee, wij hebben alleen een oude keuken."

Zes maanden en dus....

 
... de broodkorst!

Nog meer muziek

Op een zondagochtend, heel vroeg, met z'n vijven in één bed - easy like a Sunday morning.

Jeeves zijn deuntje

De bloemrijke tekst van Jeeves is nu wel besproken. Maar deze recensent wil het eens op zijn noten gooien.

Volgens mij gaat het de luisteraar voor 99,9% om de catchiness van de muziek onder de tekst. Bevalt de melodie? Dan glijdt iedere tekst moeiteloos mee naar binnen. Soms moet je even aan een deun wennen, maar er zijn/waren ook liedjes waarvan de noten bij het allereerste gehoor al goed op een rijtje liggen/lagen. Dit laatste gebeurt minder en minder - naar mijn zeer bescheiden mening, want ik volg de popmuziek al lang niet meer.

Daarom deze vraag aan de popmuzikanten in onze familie: is na ruim 60 jaar de populaire muziek - ook - door zijn melodieën heen?

Song van de maand

Er blijft weinig verborgen voor Wooden Ships. Een voorbeeldje staat hier.

Ins and outs

Jeeves, the name is Jeeves and I will take you through the week
As a valet I know my masters whereabouts
My lord thinks he’s a mystery, an enigma so to speak
He‘d wish, but I know all the ins and outs
Well, he starts breathing on Mondays
And he breaths on Tuesdays too
On Wednesdays his grace tends his frequent breathing to pursue
No different on Thursdays
And on Friday just the same
An addiction that through weekends he painstakingly sustains

If you think that this is odd, well you’re in for a surprise
More ins and outs his eminence can’t deny
Though he never will admit it, in fact he‘d eye you with despise
Avoid the subject and rather tell a lie
But he takes a pee on Monday
And on Tuesday he does fart
Even last Wednesday my lordship took a crap with all his heart
And he eats and drinks on Thursdays
And on Friday anything goes
And what his worship does in weekends…
Well, you don’t even want to know

(He sings! He really does!)

Crémaillère

Dit verhaal is al een half jaar oud, van begin september. Maar het werd toen na een natte zomer prachtig weer. Dat duurde tot ik naar Singapore ging. Zo was er steeds wat. Gelukkig regent het nu. En het gaat nog een week regenen. Tijd voor grote opruiming in mijn todo-lijstje. Het schrijven van deze blog stond bovenaan. Vandaar.

Toen we hier kwamen wonen, hebben we bij alle buren van de straat een kaart (met tulpen erop) in de bus gedaan. Daarin stond dat we langdurig zouden gaan verbouwen, maar dat we daarna iedereen zouden uitnodigen. Met excuses voor de overlast en ons telefoonnummer.

Het werd na vier jaar verbouwen tijd die belofte in te lossen. Ik ging naar Simone met een tekst voor een uitnodiging. Simone veranderde van alles. Ze legde me ook uit dat zulk een feestje, dat in goed Nederlands een 'House Warming Party' heet, in het Frans "Le pendaison de la crémaillère' heet. Dat betekent het 'Ophangen van de ketel' Je moet je voorstellen dat dat een ketel is die in de haard wordt gehangen als laatste activiteit voordat je het huis gaat bewonen.

Met een beetje googelen kreeg ik daarna een overzicht van de gewoontes rond dit feest. Niet te gek maken en een rondleiding door het huis, dat waren zo'n beetje de adviezen.

De uitnodigingskaart werd gemaakt met op één kant deze foto en op de achterkant de tekst.
(als je een keer op een foto klikt, krijg je een grote versie te zien)

De uitnodiging ging ik bij iedereen persoonlijk afgeven. Ze vonden het allemaal leuk en iedereen zou komen, behalve de mensen van Taulet, want die hadden een bruiloft op die dag. Dat kwam goed uit, want anders hadden we te weinig zitplaatsen gehad.

Roelof bedacht dat de steiger een handig ding was om het eten op te zetten, de verwijzing naar de bouw was ook leuk. Ik maakte een fotoserie die Avant - Après heette en zette die op de tv (de serie stond al veel eerder in TLTZTM). Roelof maakte eten en ik versierde de tafels. 

En iedereen kwam! Twintig, inclusief de vijf kinderen en ons tweeën. Je mag pas beginnen met iets in te schenken als ze er allemaal zijn, ze kwamen (daarom?) allemaal tegelijk en op tijd. We hadden een doe-het-zelf bar bedacht rondom de koelkast van de bijkeuken, maar daar voelden we veel aarzeling over, dus schonken we zelf zo veel mogelijk in. Roelof hield een praatje en iedereen deed alsof ze luisterden.

In de rechtse foto van rechts naar links Elisabeth, Ann-Cecile (vrouw van Regis, de boer die heel onze omgeving bezit) Alexandre (man van Elisabeth, ze zijn Portugezen), José (zwager van Simone) en zijn vrouw Madeleine met achter hen Alain.

Daarna hielden we een rondgang door beide huizen. De Avant - Après foto's waren een groot succes, ze wilden ze allemaal nog eens zien. Men was eensgezind: we hadden er iets moois van gemaakt.
Toen konden we gaan eten. Simone was wel aanwezig maar ging het grootste deel van de avond naar huis om de eenden te voeren. Ze staat daarom nergens op de foto.

De dame links met het mooie haar is Yolande uit Kameroen, de vrouw van Yves (ja van het land dat we nog steeds niet hebben). De mooie slanke is Florence uit Guyana, de vrouw van Aymeric.
Haar dochter Kimberley staat tussen hen.

In de foto rechtsboven staat bij de tafel Aymeric (van Castélan, die lelijke schuren). De blonde dame in de linkse foto is Jacqotte, vrouw van Alain met rechts naast haar, haar zoon. Zij wonen ook op Castélan. Rechts naast Florence zou Simone moeten zitten, daarnaast Yves.

Het was gezellig en ze vonden het eten lekker. Roelof had zijn best gedaan! Na het eten werd er een armangacje gedronken bij de koffie en verder gekletst. Simone besloot op gegeven moment dat het afgelopen was, iedereen hielp met opruimen en ze gingen allemaal in een keer weg.

We hebben zo onze buren beter leren kennen. Toen Roelof hernia kreeg en lang alleen thuis zat, was iedereen bereid om hem te helpen.
Hier keerde de rust terug. We zijn duidelijk geen feestgangers en zien ons huis het liefst zo, helemaal alleen voor ons:

De kunstenaar

 

Lisa, tijdens een training Free-Running.