Domme domme

Flinn doet gek, doet onhandig en valt. Als hij ziet dat wij het zien, begint hij te huilen. Dus we reageren heel overdreven: "Ach jee, Flinn, ben je gevallen? En heb je je nu verschrikkelijk pijn gedaan? Zit er nu een deuk in je ego?"
Pien en Jeppe, in koor: "Je ego? Je Lego, zul je bedoelen!"

Met een beetje fantasie....

De kleine Termeertjes rolden vroeger met hun knikkers tussen legomuurtjes en speelden dan dat het personen waren. Tegenwoordig is zoveel fantasie niet meer nodig, met al die poppetjes die je overal in allerlei soorten en maten kunt kopen.

Sofia kreeg een Lego-huisje op haar slaapkamertje toen haar broertje geboren werd, om haar ook boven een mogelijkheid tot spelen te geven. Haar favoriete spel met dat huisje is keer op keer het naspelen van scènes uit het gezin van haar neef, sinds ze daar onlangs een hele dag heeft doorgebracht en zag hoe Matthias een keer van zijn moeder op zijn kop kreeg.

Ze heeft precies drie Playmobielpoppetjes die de volgende hoofdpersonen voorstellen: Matthias, Sofia en Emma. Het spel draait doorgaans om dit drietal.

Maar op een dag hoort Loesje dat ook Miguel een rol in het spel heeft gekregen. "Miguel! Miguel!", hoort ze Sofía roepen, "Kom! We gaan eten!"
Loes werpt een blik op het spel en ziet hoe Sofia haar 4e persoon heeft opgelost:

Praatjes en een draak

Matthias: "Oma, ik vind jou lief."
"Oh, dat vind ik heel fijn!"
Het blijft even stil. Dan: "Oma, als ik zeg: ik vind jou lief, dan moet jij zeggen: ik jou ook!"

Sofía: "Mama! Kijk! Er zit een draakje bij mijn tuin!"

Kleine jongens worden groot

Jeppes allerlaatste dag op het kinderdagverblijf...

 

Op weg naar het kinderdagverblijf leert Jeppe, net als iedere dag, weer iets nieuws. Deze keer is het de letter V. We wijzen de letter aan op de auto voor ons. Hij spot zelf het tweede en derde exemplaar.

"Goed zo, Jeppe, dat is inderdaad de V. De V van Vermeer en van Verjaardag en van Verrassing en van Veel taart."

"Ja, en van lantaarnpaal!"

Dommes

Matthias is sinds kort zindelijk en dat wil hij weten ook: "Kijk mijn plasser. Die is in-te-res-sánt!"

Er is nóg een zaak van groot belang: namelijk de Sint en zijn bontgekleurde partner. De kleintjes zingen de liederen uit volle borst mee, ze kennen ze nog van vorig jaar. Sofía heeft er eigenlijk al weer een beetje genoeg van, ze verzint er voor de verandering een eigen tekst bij:

Voor het eerst van haar leven mocht ze 's avonds haar schoen zetten. Daar bleek 's morgens een verrassingsei van het Kruidvat in te zitten. In eerste instantie reageerde ze verrukt, maar daar kwam ze even later toch op terug: "Ik voel een beetje zielig omdat Sinterklaas mij niet een groot cadeau heeft gebrengt".....

Dan maar broertje Camilo knuffelen. Want die had helemaal niets gekregen. Terwijl-ie vandaag toch precies 4 weken oud was!

In de voortuin, met een najaarsstorm op til.

Een of andere prunus, maar dan van de eigenwijze soort.

Slimme slimme

Edouard en Pien hebben een aftelkalender tot 5 december gemaakt. Achter ieder vakje zit een verrassing. Op de 21ste dag voor het grote feest komen er 6 smarties tevoorschijn. Pien verdeelt ze zorgvuldig onder de drie Vermeertjes. Peter, nooit te beroerd om zijn dochter iets te leren, vraagt: "Dus wat heb je nou gedaan, Pien? Zes snoepjes gedeeld door...?"
Pien: "Pien!"

We rijden langs de P+R van station Bunde. Pien wil weten wat dat betekent. We leggen uit dat de trein beter is voor het milieu dan de auto, vanwege die vieze uitlaatgassen. We leggen uit dat de uitlaatgassen de lucht vies maken en we kaarten aan dat zelf fietsen eigenlijk nog beter is dan de trein. Het is even stil, dan concludeert Pien: "Nee, want als je op de fiets zit, adem je al die vieze uitlaatgassen in!"

Song van de maand

Nooit gedacht dat de hel al in Parijs begon, maar ik had hem recent al in een liedje gestopt. Als je je afvraagt wat het lelijke "task force subjectification" in de tekst doet, dan is het goed te weten dat er op mijn school een heuse "werkgroep subjectivering" aan de slag is, die voor de school uitzoekt wat "een goed mens" is. Gezegend een land dat de luxe heeft om dit soort werkgroepen in te stellen. Men is begonnen met een enquête onder het personeel. Muziekvoorbeeldje is hier te vinden. Normaal gesproken hoop ik dat de tekst voldoende zeggingskracht heeft, maar in dit geval geeft de muziek wel een het bedoelde ironische tintje aan het laatste couplet.

Drawing circles

A simple question is put to me

What is “a good man” meant to be?

“Task force subjectification” wants to know

I’m not making this up: bussiness is slow

So what is your bit? And what is mine?

I’m drawing circles all the time 

The one that’s drawn along my skin:

Six inches radius, has peace within

But in every other circle that I draw

There’s words and quarrel, all-out war

And further down, not hard to tell

A frightful glimpse of Dante´s hell

Repelling circles, magnet hearts

While closing in, they bounce apart

The question’s not “how am I to be?”

But all the more pressing towards WE

So let us gaze towards the stars

And draw a circle infinitely far

In search of peace for subject WE

To match the peace inside of me

And share a devine tranquility

Domme domme

Edouard komt aangekleed en wel naar beneden. Hij ziet er weer tiptop uit: bruine trui, zwarte broek, goed gepoetste schoenen. Flinn kijkt even op en roept: "Blauwe jurk aan! Gek hè?!"

Toetjes-tijd. Er staat een pak gele vla en een pak bruine vla op tafel. "Flinn, welke kleur wil jij?"
"Blauwe!"

De paradoxale Grote Verandering

Toen Petra naar Haïti verhuisde voelde ik de kriebels weer even, maar ik ben nog niet aan de beurt. Mijn datum nadert, nog een paar jaar en dan is het weer zover.

Beppie schrijft over veranderings-angst, en misschien is dat wel een gevolg van risico aversie. Katelyn is risico mijdend, dus ik ben haar maar gaan voorbereiden, want onze Grote Verandering komt. Nog een paar jaar, en dan gebeurt er weer iets belangrijks. "Waar in de wereld wil je wonen, en waar wil je dat Elsa naar school gaat, Katelyn?" Ik vraag het haar gewoon, want we kunnen vast de windrichting beïnvloeden.

Ik ken de tafels van zes en twaalf, en vierentwintig. Mijn leven ontplooit zich in veelvouden daarvan. Toen ik vijf was (eigenlijk een jaartje te vroeg), verhuisden we van Sittard naar Rosmalen. Op mijn twaalfde gingen we naar België - dat was echt een Grote Verandering. Precies zes jaar later dreef ik naar Tilburg voor de studie, en dat duurde ongeveer zes jaar. Het laatste jaar ging ik naar Australië en uiteindelijk Singapore (eigenlijk was dit een jaartje te laat), ook dat was echt een Grote Verandering. Je hoeft geen hoog IQ te hebben om deze reeks te voorspellen: 6, 12, 18, 24... En inderdaad, het hield niet op: Rond mijn 30ste trouwde ik fout, en kocht ik een flat goed.

Zes jaar later vond ik mijn reboot-knop en begon mijn huidige, gouden era. Een verfrissende storm: eigen bedrijf, nieuw lief, weg uit de flat, een nieuw leven. Geen high-impact immigratie naar een nieuw land, maar deze verdiende heus de titel 'Grote Verandering'. Ongeveer zes jaar in, kochten en verhuisden Katelyn en ik naar flat II, en Elsa werd geboren. Ik was ongeveer 42. Dat is intussen alweer een paar jaar geleden.

De volgende is dus 48, en dat is nog best een hoop nachtjes slapen. Maar 48 is een veelvoud van twaalf (en van vierentwintig!), dus dit wordt weer zo'n massale! Nog een puzzelstukje valt op haar plek: in dat jaar begint Elsa aan de lagere school. Je snapt dat ik steeds minder rustig slaap, want wat staat me te wachten? Zullen we deze keer weer naar een ander land gaan?

En dan droom ik weg, beseffend dat het allemaal puur toeval is. Heel misschien is er wel een hormoon, dat echt mensen loswrikt na een aantal jaar stil te zitten, denk bijvoorbeeld aan de 'seven year itch'.

Maar, nu heerst het gevaar dat mijn Grote Verandering een self fullfilling profecy wordt. Als ik er al jaren van tevoren naar toe leef, is het dan nog wel zo'n enorme ommezwaai? Ik zou het eerlijk gezegd ook niet zo erg vinden als deze keer alles precies hetzelfde blijft, hahah.

En misschien is het dat wel; mijn verandering is deze keer dat de verandering niet komt! Want het breken van routine, dat is toch precies de definitie van verandering - wat een prachtige paradox :)

Vraag van de week: moet alles hetzelfde blijven?

Nu ik met prepensioen ben gegaan, vragen mensen mij hoe het voelt om niet meer te hoeven werken. Ik heb dat ook wel eens aan iemand gevraagd. Meestal zeggen mensen dingen als: "Het voelt als eeuwig vakantie" of  "Ik heb het werk geen seconde gemist." Alleen Adrienne zei ronduit: "vanaf de dag dat ik stopte, voelde ik me oud."

Vandaag schreef ik een oud-collega in een mail: "Dat ik niet meer naar mijn werk hoef te gaan, voelt tot nu toe als een herfstvakantie met ergens in de verte iets ongemakkelijks aan de horizon. Zo denk ik op sommige ochtenden: sta ik nu werkelijk op zonder dat ik afspraken heb voor deze dag? Zonder dat iemand mij verwacht? Waarom dan wel?"

De dag die voor me ligt, voelt dan ineens een beetje leeg.

Die leegte blijft gelukkig niet hangen, maar keert terug, als er weer zo'n dag is die niets concreets van me verlangt. Komt het omdat stoppen met werken meestal samenhangt met OUD worden? Of is hier iets anders aan de hand? Is het zoals gewoonlijk weer De Grote Verandering die mij parten speelt?

Ik heb gemerkt dat ik niet van grote veranderingen houd. Van kleine eigenlijk ook niet. Voor mij bleef alles het liefst maar altijd hetzelfde. Vroeger had ik heimwee naar huis, als ik ergens ging logeren. En heimwee naar mijn oude school toen ik ging studeren in een andere stad. Elke verhuizing opnieuw heimwee naar mijn oude huis, hoeveel fijner het nieuwe objectief gezien ook was.

Ik stem mijn hele volwassen leven al PvdA, ook al werd mij in dat verband laatst op het hart gedrukt dat ik toch echt "met mijn tijd mee moest gaan." Uit de tijd raken, wie wil dat nou! Maar betekent dat dan ook dat ik de man met wie ik er al 43 jaar op heb zitten, onderhand eens de deur moet wijzen?

Ik koop altijd in dezelfde winkels. Toen onze bakker zijn deuren sloot, ging ik met een brok in mijn keel naar een andere. Ik heb via internet twee maal exact hetzelfde paar schoenen gekocht en ik overweeg om ze opnieuw aan te schaffen, want ook het 2e paar begint intussen vaal te worden.
Mijn kast hangt vol met dezelfde vesten. Ik heb mijn nieuwe brillenglazen in het oude montuur laten zetten. Ik koop bij AH elke week precies dezelfde etenswaren en ook in de schoonmaak-sfeer ga ik nimmer vreemd.

Wat lingerie betreft, ben ik van mijn geloof gevallen en heb ik me bekeerd tot een internetshop. Maar uit al die honderden modellen ze me bieden, bestel ik iedere keer weer hondstrouw exact hetzelfde model en ik zou dood neervallen als dat model ooit uit de productie genomen wordt.

Deze herfst zijn we bezig met de aanschaf van een nieuwe keuken. Omdat Emma genoeg kreeg van ons getreuzel om hiertoe stappen te zetten, stuurde ze haar eigen timmerman op ons af. Die kwam aan huis en inventariseerde onze wensen.
"Om maar met iets te beginnen: waar wilt u het fornuis?"
"Nou, waar het nu staat zo ongeveer."
"En wat voor aanrechtblad had u gedacht?"
"Hier links roestvrij staal," zei ik, "en rechts een houten aanrechtblad. En daar zo de koelkast."
"En de kleur van de kastjes?"
"Ik dacht aan roomwit of zo."
"Maar dat is allemaal precies hetzelfde als wat u nu heeft!"
"Eh, eigenlijk wel, ja."

Hebben jullie dat nu ook?
Moet voor jullie ook alles hetzelfde blijven?

Domme domme

Pien komt thuis uit school: "Jip is verliefd op mij, en Yannick is verliefd op mij, en Silke is verliefd op mij, en Céline is verliefd op mij, en Viggo is verliefd op mij. Maar ik ben op niemand verliefd."
Ik: "Ook niet op mij?"
Nee, is het antwoord. Dat vindt Jeppe zielig voor mij: "Maar ik ben wél té lief op jou, hoor mama!"

Domme dommes

Sofía kijkt in de boodschappentas. "Oh, opa! Je hebt twee flesjes bier gekopen!"
Ik: "Vind jij dat lekker?"
Sofía: "Nee-hee. Maar als ik later groot ben, dan ben ik ook opa, en dan vind ik bier óók lekker!"

Emma hoort Maren huilen, gaat kijken en ziet Matthias zijn zus knuffelen. "Wat is er gebeurd?"
Matthias: "Hij stootte zijn hoofd en toen ging ik aaien!"

Emma: "Als de Sint straks in het land is, dan mag jij je schoen zetten bij de open haard."

Matthias: "Ga jij mij dan dragen?"

Emma: "?"

Matthias: "Op één schoen kan ik toch niet lopen?"

Domme domme

Jeppe zingt luidkeels mee met Kinderen voor Kinderen: "Ik heb zo wa wa wa wa zielig gedroomd, wa wa zielig, maar eerlijk gedroomd!"

Ehm...

Ik dacht, laat ik eens zo'n handig kniptangetje kopen waarmee je die tie-wrapjes door kunt knippen.

Ha! Maar ik laat me natuurlijk niet voor één gat vangen. Er zijn tenslotte nog méér winkels. Hm.

txtpll

Er zijn duidelijk niet veer teenagers die onze blog lezen. De gemiddelde adolescent deed er (in 2010!) 100 per dag. Een ander artikel heeft het over 60 texts per dag per teenager.

Om jullie een beetje op de hoogte te houden van de plethora van emoticons tegenwoordig... Hier zijn er een paar, in kattetaal >^.^<

Eerste schooldag

Jeppe is wezen oefenen op school, maar of hij daar nou de gewenste dingen leert...

Voor meer foto's, zie http://pienenjeppevermeer.blogspot.nl/

Dappere Elsa

Matthijs lust alles, maar Elsa eet alles. Ook als ze het er moeilijk mee heeft.

Weer een voor het geschiedenisboek

De broers en zussen met aanhang in Maastricht.

Iemand nog een oppas nodig?

Jeppe biedt zich aan!