Peoplepoll

Van leraren en leraressen tot kluizenaars en kluizenaarsters. Mooie verdeling, maar een onpollpulair topic (slechts 9 stemmen!)

Meneer sukkel en de poll gaan een paar kwartalen op vakantie. Er is een idee om in plaats daarvan een Termeer verjaardagskalender toe te voegen aan de blog. Eens kijken of dat lukt...

(edit) Ik heb iedereen die op de blog kan schrijven tevens rechten gegeven om in de kalender te poken, dus maak er wat van! Iedereen is ook nog eens gemachtigd om anderen toe te voegen, dus alle touwen zijn los. Als je moeite hebt, stuur dan gerust een mailtje naar 'sMam, die is namelijk een whizzkid met kalenders en lost dus al je problemen op.

En, voor de southpark lovers onder ons... (advertentie)

Praatjes en dommes

Als oma vind ik - natuurlijk - dat onze twee 3-jarige kleinkinderen geweldig spreken. Ze maken allebei inmiddels grammaticaal perfecte zinnen met alle mogelijke bijzinnen. Dit aangeboren taalvermogen van elk kind staat in zulk schril contrast met het geploeter van 18 plussers die een nieuwe taal moeten leren, dat het mij ook als taalkundige altijd verrukt heeft.

Het grote verschil tussen ons tweetal onderling is dat de zinnen van Matthias meestal ergens op slaan, en die van Sofía meestal niet. Dat maakt gesprekken met haar vaak tot een surrealistische ervaring.

Het is zondag 1 januari, ze zijn allemaal in Gouda, en ik zet Matthias net op de wc als Sofía erbij komt staan. "Oma," zegt ze, "Weet jij hoe dat kleine jongetje heet in de Sterrenhemel (crèche), dat jongetje met die blonde krujje?"
Ik weet toevallig dat zich daar twee Florissen bevinden. "Bedoel je misschien Floris de Nijs?"
"Nou, oké dan," is haar antwoord.
"Nee, niet Floris de Nijs," bemoeit Matthias zich ermee.
Sofía, met stemverheffing: "Ik zei toch oké!" en ze wandelt waardig weer weg. Gesprek afgelopen!


Dan verdient ook Marens verbluffende taalvermogen hier enige aandacht. Een paar weken geleden sprak Maren - op "mama" en "papa", "aaie"(poes) en wat onduidelijk ge- uhpa na - slechts 1 woord: namelijk "akka". Dit is inmiddels verder gegroeid via "akaka" en "ak-kaka" naar "ak-ka-kakaka". Zowat haar hele wereld wordt daarmee aangeduid, begeleid met wijzen, ja-knikken en nee-schudden. Ik ben er niet ontevreden over, maar Emma heeft in een boek gelezen dat ze nu, op 2 weken na 1,5 maar liefst 20 woorden zou moeten kunnen spreken. Emma: "Het is duidelijk, volgens de boekjes spreekt Maren onder Bijstandsniveau!" 


Ik heb Matthias voor het slapen gaan een boek voorgelezen over een jongetje dat in een hijskraan klimt om de politie te waarschuwen. Bij het onderstoppen bespreken we deze dappere daad nog even.
"Zou jij in een hijskraan durven klimmen, Matthias?"
"Nee, ikke niet,"zegt hij innig. "Maar later, als ik groot ben, later, als ik papa ben, of opa, of Sinterklaas, dan durf ik dat wel!"

Domme domme

We rijden langs de Maas. Flinn: "Mama, ik siemen piesboot!" (speedboot)

Vraag van de week: hoe houd je een kampioen in vorm?

Geboren op 25 oktober als een klein manneke, was Camilo meteen al voorzien van een Grote Honger. Op de meeste foto's zie je iemand met hem op schoot zitten, want bij het uitbuiken gaf hij daar al snel de voorkeur aan.

Maar de Honger bleef, en van dat vele zitten op schoten verloor hij intussen natuurlijk geen gram.

Hij begon daardoor verdacht veel op zijn eigen moeder in haar jonge jaren te lijken, iemand die zich in die tijd overigens ook dolgraag liet ronddragen.

Sommige schooteigenaren deden er trouwens gelijk maar een dutje bij, want hij bleek er niet van af te sláán!

Vervolgens brak de tijd aan dat simpelweg op de bank zitten voor hem niet langer voldoende was. Hij wenste minstens rondgewandeld te worden, want anders zou hij zich wel eens laten horen, zo voorspelde zijn moeder tenminste, en die kent hem natuurlijk het beste!

Vanwege zijn snel toenemende gewicht, werd meneertje afwisselend in diverse posities rondgedragen.

Op de schouder:
   Afhangend:   

Bungelend, zodat de andere spruit ook weer eens wat aandacht kon krijgen:


Op de borst, met optimaal uitzicht op het onfatsoenlijk lekkere kersttoetje:
 
of op de sterkste schouder, zodat de volle maag de juiste massage kreeg:

Na de verschijning van deze foto, ging een deel van het bezoek veiligheidshalve wegblijven.

De jonge ouders naderen nu het eind van hun Latijn. Eenvoudig heen en weer lopen door het huis is niet meer afdoende. Maar nog steeds worden nieuwe vondsten uitgeprobeerd. Een kwartiertje doorbrengen bij de afzuigkap is zeer effectief gebleken. En inmiddels is de op-en afstapwandeling in zwang.



Dus voordat de ouders en hun inventiviteit uitgeput raken, hier een oproep in het kader van de deel-uw-ervaringen-economie: enig idee hoe zij hun kampioen in vorm moeten houden?

  

Elsa 2 jaar

Op haar verjaardag nam ze ook afscheid van haar 'school'. Deze week gaat ze naar een nieuwe school,  Ze kan daar buiten spelen en het is dichter bij huis.

Bij het familiefeestje heeft ze zelf de taart versierd. Ze hield de roomspuit ondersteboven. Daardoor kreeg Katelyn ook een flinke dot room over zich heen. En over haar dure tas. Maar ze konden er na de eerste schrik wel om lachen:

Op haar verjaardag leerde ze ook een nieuw lied:

Dommes

Matthias en Maren gaan sinds 1 januari naar een nieuwe crèche, de oude deelde begin december mee dat ze gingen sluiten. Binnen 1 maand moesten alle kinderen elders onderdak vinden, en dat is gelukkig gelukt.
Op zijn oude crèche speelde Matthias veel met een paar meisjes van zijn leeftijd. Na de eerste week in de nieuwe crèche vroeg Emma hem of hij al nieuwe vriendjes had gemaakt.
M: "Ja."
E: "Wie dan?"
M: "Thomas is mijn vriend."
E: "Hebben jij en Thomas samen gespeeld?"
M: "Ja."
E: "Wat hebben jullie gedaan?"
M: "Niet zoveel."
E: "Waarom niet?"
M: "Thomas kan niet praten. Maar hij kan wel goed lachen."
E: "Hoe oud is Thomas dan?"
M: "1."

Matthias 's ligt morgens nog in bed met zijn knuffels waaronder favoriet Koos de hond, als hij tegen Emma zegt: "Ik was even aan het spelen. Koos was de koning en ik de koningin. We gingen samen trouwen."

Matthias: "Ik wil die pannenkoek nog."
Emma: "Heb je plek in je buik dan?"
Matthias: "Ja."
Emma: "Laat eens zien dan."
Matthias: "Maar ik kan toch niet mijn buik opensnijden!"

Toon laat mij in de NRC een stukje zien over de portretfotograaf Vincent Mentzel. Hij zegt: "Kijk, deze man heeft mij in Rotterdam twee keer gefotografeerd."  Hij begint voor te lezen: "Vincent Mentzel fotografeerde 40 jaar lang voor de NRC de nieuwsbepalende gezichten, van Joop de Uyl en Boris Jeltsin, Man Ray, Muhammad Ali tot Mick Jagger. Hé!" roept hij dan verbolgen. "Ik sta d'r niet bij!"

Nieuw talent

De zoveelste schrijfster in de familie dient zich aan. Pien heeft haar eerste boek geschreven, over Neintje. Ze heeft het ook zelf gebonden, met plakband.

Een dommedommetje erbij:

Ze zeggen wel eens hoe kinderen de ouders een spiegel voor houden: Pien, Jeppe en Flinn spelen vadertje en moedertje. Pien is de moeder, Jeppe de grootbroer en Flinn de baby. Pien draagt grootbroer op op baby te passen, want moeder moet even weg.

"Wat ga je doen, dan?"

"Even vissen."

Domme domme

Bij Flinn op de crèche zit een kindje dat luistert naar de Engelse naam Reef. Dat is voor de gemiddelde Nederlander een moeilijke naam om uit te spreken en voor de Limburgse leidsters en kinderen op de crèche helemaal. Het klinkt al gauw als 'wief', wat eveneens het Limburgse woord voor 'wijf' is.
Flinn deelt tijdens een logeerpartijtje een kamer met zijn moeder. Bij het wakker worden moet hij meteen aan zijn vriendje op de crèche denken: "Wakker weure, Wief!"

Flinn zit wel vaker met zijn hoofd ergens anders als hij ontwaakt. Waar wij allemaal alweer aan carnaval toe zijn, houdt hij zich nog volop bezig met de goedheiligman:

Domme dommes

Matthias heeft naast zijn verzameling kerststallen een nieuwe hobby: cijfers en letters.

Voor het eerste begeeft hij zich regelmatig door het huis met een prachtig trek-meetlint.
"Oma, mag ik even jouw stoel meteren?"
"Natuurlijk. En? Hoeveel is het?
"Elf meter. Ik heef ook de trein van duplo gemeterd."
"En hoe lang was die?"
"Honderd meter."

Ook letters zijn interessant geworden nu opa Toon hem een paar letters heeft laten zien, met vanzelfsprekend onbescheiden veel nadruk op de T. Als de kleine jongen het afhaalbare toetsenbordje van mijn tablet te pakken heeft gekregen, kan hij daar meteen mee aan de slag. Hij gaat aan tafel zitten en typt links en rechts wat interessante zaken. Dan neemt hij het toetsenbordje onder de arm en loopt ermee naar Toon.
"Opa? Waar staat de letter T?"
"Dat is deze letter hier."
"En waar staat de letter KO?"
"De KO? De K zul je bedoelen."
"Nee, de KO van koning!"

Domme domme

Pien verbrandt zich aan een pan en moet, begrijpelijkerwijs, huilen. Flinn vindt dat maar niks.

"Ach Pien, nee, toe nou, niet huilen, please!"

Als je Flinn vraagt 'zie je die...?' antwoordt hij steevast: "Ja, ik siemen!"

De hoge noorden is een weekendje in het diepe zuiden geweest. De kindjes hebben heerlijk met elkaar gespeeld. Als we Flinn vertellen dat we een ochtendje naar Apa en Ama gaan, heeft hij daar wel oren naar: "Naar Mandarijntje en Fèke en die andere rest?!"

"Kijk, Flinn, de maan! Mooi hè?!"
Flinn: "Nee, bijzonder!"

Gooje roetsj!

Goed, het is een kerstliedje, maar dat mag toch wel als nieuwjaarswens? Sweet '16, allemaal!

Het verhaal van het poezenalfabet

Dit verhaal heb ik al vaak verteld, maar nu is het echt af. Dus kan ik het wel op de blog zetten.

Lang, heel lang geleden, borduurde ik een poezenalfabet. Toen het doek af was, heb ik het ingelijst, het was dus een soort schilderij. Ik houd van borduren, maar niet zo erg van de resultaten, dus ik gaf het aan Roelof. Die heeft het uiteindelijk opgehangen in de gang van ons huis in Oudenbosch. Naast de voordeur.

Toen we het huis wilden verkopen, was er een Open Dag. Ik speelde zelf voor makelaar. Op zo'n dag belde er, ver voor de officiële aanvangstijd, een man aan de deur. Ik zag hem en schatte in dat hij de weg kwam vragen. Hij zag er bepaaald niet uit als iemand die een huis van zeseneenhalve ton ging kopen.

Maar ik vergiste me, hij kwam echt voor het huis. Hij heette Arjan en had zijn zus meegenomen. Eenmaal binnen zei zij meteen dat ze het poezenschilderij prachtig vond. Ik zei dat ze dan maar eens het hele huis moesten bekijken, want ik had nog veel meer geborduurde schilderijen.

Ze bekeken het huis, maar ze kwamen eigenlijk voor de tuin. Daar brachten ze uren in door, terwijl ik andere, naar mijn gevoel serieuzere kandidaten het huis liet zien. Die vonden allemaal de tuin te groot. Teveel werk.

Arjan en zijn zus kwamen nog even binnen koffie drinken, het werd heel gezellig. Toen ze eindelijk weggingen, door de voordeur, vertelde de zus nog eens dat ze het poezenalfabet zo mooi vond. In een opwelling zei ik: "Als jij zorgt dat je broer dit huis koopt, dan krijg jij van mij dit schilderij." Dat vond ze heel leuk, ze zou het doen.

Arjan bleek miljonair. Hij kocht uiteindelijk het huis, niet voor de vraagprijs maar wel bijna. Ik weet niet hoeveel aandeel de zus in de aankoop had, maar ik vond dat ik mijn belofte in stand moest houden.

Daar was Roelof een beetje boos over. Het was toch zijn schilderij! En dat kon ik toch niet zomaar weggeven? Dus beloofde ik Roelof dat ik hetzelfde schilderij nog eens zou maken.

Ik fotografeerde elke 'letter', maar ik vergat het totaal te fotograferen. Maar misschien krijg je zo een indruk:

Ik had het patroon nog, met het overgebleven garen. Van de erven van een tante van Roelof had ik veel borduurlinnen gekregen. Er zat een blauwe lap tussen die ik kon gebruiken. Ik hoefde alleen maar enkele soorten draden bij te kopen. Het kostte dus vrijwel niets, alleen maar drie jaar borduren.

Nu is hij af, en hij hangt weer in de gang, bij de voordeur. Voorlopig verkopen we Taule niet, maar voor alle zekerheid heb ik er een foto van genomen.

Inbraakproof

Nadat we dit jaar de buitenboel hadden laten schilderen via een aanbesteding door Vereniging Eigen Huis, stuurde VEH na het vertrek van de schilders een "bouwkundige" bij ons langs, niet alleen voor een controle van het schilderwerk maar ook voor een gratis onderhoudscheck van ons huis.

Nou ja onderhoudscheck, meneer wandelde gewoon met flukse tred en vlotte babbel samen met mij door ons huis waarbij zijn blik, gezien de opmerkingen in het uiteindelijke rapport, vooral gericht bleek op inbraak- en brandpreventie. Zo hebben wij inderdaad geen rookmelders, en op een enkele plek kan een onverlaat tamelijk makkelijk ons huis binnen breken. Ja, dat alles wisten wij natuurlijk ook wel.

Het laatste had onze aandacht al vanwege het grote aantal inbraken in onze buurt de laatste twee jaar, vooral tijdens de donkere maanden. Wij zijn regelmatig dag en avond weg en doen dan tevoren de gekste dingen met laptop, harde schijf en tablets. De aandacht van de deskundige ging vooral naar onze voordeur: die wordt slechts gesloten met 1 sleutel. Ja, er zit ook een binnenklem op, maar die kan natuurlijk niet dicht als we het huis verlaten, bovendien zit die er vooral op omdat de kromgetrokken deur anders nog verder krom gaat staan. Nee, die kersvers overgeschilderde grachtengordelgroene voordeur was onze zwakste schakel.

Na 's mans vertrek bespraken wij de toestand. Een nieuwe deur dan maar? Een echt goede voordeur kost wel 2000 euro, hoorden we van iemand die er verstand van heeft. Moet dat echt? Nou ja, dat moet dan misschien maar.

Eerst maar eens even de kerstdagen veilig zien door te komen. Dat deden we - na op 25 december bij A3n te zijn geweest - door op 26 en 27 onze snipverkouden neuzen niet buiten de voordeur te steken. Maar vandaag, 28 december, moest er iets uit de auto gehaald worden. En wie troffen we aan? Juist:



*


Nu vragen we ons natuurlijk of of het wel nodig is, die nieuwe deur voor 2000 euro. Dat oudje beschermt ons nog prima. En er wil bij ons toch niemand naar binnen!


*Deze foto is hier inderdaad al eens eerder geplaatst.

Kerstspelletjes

Tijdens een dagje Gouda beviel het oudbakken stelletje kerststalfiguren dat voor hem was klaargezet, Matthias zeer. Favoriet waren de 3 koningen, die hij verstoppertje liet spelen, maar ook Jozef kon hem bijzonder boeien. Hij bestudeerde het lelijke poppetje nauwgezet en vergeleek hem met de anderen. "Jozef is erg oud," concludeerde hij. "Maar Maria is nog jong."

Aan het einde van de dag mocht hij de figuren meenemen in zijn rugzak, en de dagen daarop gingen ze overal mee naar toe, zelfs naar bed:

Ook overdag werd er volop mee gespeeld. Zo bleek Jezus ziek, hij moest mee met de ambulance.

Oh, oh. Wie krijgt hem er nu nog uit?

Domme domme

Uit den ouden doosch (wie opruimt vindt nog eens wat...):

Pien doet ten tijde van het wk of ek mee aan de voetbalpool. Ze weet wel wat de uitslag wordt: 4 voor Nederland, 3 voor voetbal!

Pien moet opruimen, maar heet daar geen zin in. Ik stel voor een wedstrijdje opruimen te doen.
Pien: "Nee, want ik wil niet dat jij wint!"
Ik: "Kan je niet tegen je verlies?"
Pien: "Jawel, maar ik wil niet dat jij wint en ik verlies!"

Jeppe heeft op het kinderdagverblijf geleerd dat je moet samen spelen, samen delen. Als Pien op schoot zit en Jeppe vindt dat het zijn tijd is, past hij de regel toe: "Pien, samen spelen, dame delen!"

Langsi laahoe

In Zuid-Holland wordt momenteel hard gewerkt om Matthias en Sofía nog vóór het nieuwe jaar een liedje in het Mandarijn te laten zingen over de twee tijgers die hard rennen, de een zonder oren, de ander zonder staart, maar hoe gek het ook klinkt, het wil nog maar niet lukken.

Ondanks het spiekbriefje met vereenvoudigde tekst, dat overal mee naartoe gaat:

geeft Sofía op dit moment (abuela Romy de hele dag om zich heen) begrijpelijkerwijs de voorkeur aan feliz Navidad a todos en was Matthias weliswaar zeer onder de indruk van zijn ongestoord in de plassen stampende achternichtje, anderzijds is hij een "een beetje verlegen van Elsa".

's Avonds vertelt hij zijn ouders: "Ik heb een neefje die woont in Chinees!

Ik oefen het lied gestaag met hem en inmiddels mompel-zingt hij het zo'n beetje mee, maar nog lang niet voldoende om ook maar een beetje indruk te maken in Singapore. Zelfs zijn Wilhelmus gaat nog beter. Ik doe dus een beroep op de familie in Zuid-Limburg om het lied ook in te studeren en op de film te zetten!

Vraag van de week: waar zou jij niet dood gevonden willen worden?

Vorig weekend waren we in Boxtel, om Adrienne te bezoeken én om een kerstboom te kopen, want ik heb een zeer traditiegetrouwe echtgenoot, wat die jaarlijkse aanschaf betreft. Alsof er in ons eigen stadje geen bomen te koop zijn. Maar het kwam mooi uit, sprak A3n, want ook zij had een boom nodig.

We vervoegden ons hiertoe bij twee verschillende kerstboomverkopers, want zuslief bleek er een eigen adres op na te houden: een kennis annex liefhebber die een gering aantal uitsluitend kleine boompjes in de aanbieding had. Ze bespraken de tentoongestelde waren in de sfeer van "hedde gij" en "gade gij" en "zudde gij" tot ze tot een afronding kwamen met "den dieje dan moar?" en na gedane zaken werden wij voorgesteld als haar zus en zwager. Dat verbaasde de kennis helemaal niets, mijn zus en ik leken sprékend "op mekoaren". Toen wilde hij weten waar wij dan wel vandaan kwamen. Uit Gouda? Nou, daar zou deze meneer nog niet dood gevonden willen worden.

Dat vroeg om opheldering. Bleken meneer en zijn echtgenote ooit een vakantie doorgebracht te hebben in het Zuid-Hollandse Oudewater vanwaaruit ze een autotochtje hadden gemaakt naar Gouda, waar ze verdwaald waren in het plaatselijke eenrichtingsverkeer. Enfin, Gouda de hel, daar kwam het wel op neer.

Mm.

Ik moet toegeven dat Gouda vele feilen kent. Zo leven wij sinds jaar en dag op een moeras beneden zeeniveau, de favoriete habitat van zomerse muggen. Staan wij landelijk bekend om kazen, stroopwafels en kaarsen die hier niet meer en Syriëgangers die hier weer wel vandaan komen en hebben wij een overschot aan zwartekousendragers.

Maar. De Karnemelksloot.

Bij ons links de straat uit en dan linksaf, de kortste route naar de binnenstad. Hij staat al in de atlas van Blaeu uit 1652 als "Wech naa Wtrecht" (zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Gouda#/media/File:Plattegrond_van_de_stad_Gouda_binnen_de_singels,_ca._1650..jpg
zie rechtsboven). Een straatje met een sloot er middenin, boompjes erlangs en kleine, krakkemikkige huisjes aan beide zijden, huisjes waar ooit grote gezinnen gewoond moeten hebben, nu de favoriete stek van vrijgezellen en yuppies die hun sloot elk jaar vol leggen met verlichte kerstboompjes-op-vlotten.

Ja?

Hebben jullie soms zo'n sloot in Boxtel, kerstboommeneertje?

En dat brengt mij tot de vraag van de week: waar zouden jullie niet dood gevonden willen worden? Met het pistool op de borst kies ik voor Nepal, of ieder ander hooggebergte, want ik houd 1. niet van hoge bergen - tenzij vanuit de verte - en 2. niet van klimmen en 3. niet van gladheid en ik zou er nog vele motieven aan kunnen toevoegen. 

De hartelijke groeten uit

alwaar we een echte schaatsbaan hebben!

Kerstsfeer in Eauze

Een kerstmarkt en een IJSBAAN! Dat moest ik zien! Dus fietsten Roelof en ik gisteren in een heerlijk zonnetje naar Eauze. De kerstmarkt viel natuurlijk verschrikkelijk tegen. Het was een slap aftreksel van de toeristenmarkten die ze hier zo veel hebben: standjes met Floc, Armagnac, Foie gras en met allerlei huisgemaakte rotzooi. Toch kon ik nog iets kopen: stroopwafels. Van een Nederlandse vrouw, zelfgemaakt (zei ze).

Dan maar naar de ijsbaan. Ik herinnerde me natuurijs in België, daar liep het hele dorp over de ijsbaan, met plassende hondjes en schoenen vol zand. Wij probeerden daar tussendoor te schaatsen en hadden dan veel bekijks. Dus Zuid-Frankrijk en schaatsen, dat moest wel heel bijzonder zijn.

Het was op de Place d'Armagnac, dat is het plein bij de kerk waar al onze gasten graag een drankje of een ijsje consumeren. Het was er lekker druk op de terrassen. De ijsbaan leek in alles op een Nederlandse ijsbaan, een tent waar je schaatsen kunt huren en betalen en dan hup het kleine ijsbaantje op:

Ik zag meteen dat niemand echt schaatste, het was meer lopen op het ijs. Toen we dichterbij kwamen zagen we waarom.

De baan was niet gemaakt van ijs maar van plastic platen!

Aardig

Ach, wat gunnen ze elkaar toch veel, die kleintjes in Groot-Den Haag.

Matthias moet even weg uit zijn spel met de autootjes.
"Papa, wil jij op mijn garage passen, anders gaat Maren ermee spelen.
Miguel: "Nou, misschien ga ik er wel mee spelen!"
Matthias spreidt zijn armen wijd in verbazing: "Maar jij bent toch geen klein jongetje van 3!"

Ander voorbeeld:
Loesje heeft zojuist een bericht gekregen en zegt: "Sofía, Matthias komt zo!"
Sofia, die eigenlijk net een filmpje zat te bekijken, springt direct van haar stoel en rent door de kamer. Komt terug met haar verjaardagscadeau, haar step.

Klimt terug op haar stoel en gaat door met kijken, maar houdt de step alvast stevig vast.

Tien minuten later nog steeds!

December 2015

Bijna kerst, dus......

- de gebruikelijke soepogen

 

- de familie uit Colombia op bezoek

maar ook:
- een mug in de slaapkamer
- een bloem in de tuin

- een zingende merel in de straat
- en een kerstkapsel om een vogelnest in te bouwen!