Nieuwjaarsdommes

Tijdens een logeerpartij bij ons in de kerstvakantie spelen de kinderen schooltje. Sofía is wel een erg strenge juf. Ik fluistert er iets over tegen Matthias en de juf roept onmiddellijk: “Wat zeggen jullie daar? Pas maar op, want ik ben een hoordenaar!”

Toon heeft elk kind een leeg boek met echte kaft (een zogeheten dummy) gegeven om erin te schrijven en te tekenen. Het eerste wat Sofía doet is er een grote streep inzetten. “Wat doe je nu!" zeg ik, "je maakt een kras!”  Zegt ze: “Ja, maar dat is kúnst!” 

Milo komt zijn zus mee ophalen. Zijn blik valt op een tentoonstellings-affiche dat - al jaren - in Gouda aan de muur hangt. “Wie is dat? Wie heeft dat getekend? Heeft Matthias dat gedaan? Of Maren?” 
Ik zeg: “Nee, dat heeft een kunstenaar gedaan.” Hij: “Oh! Was die dan bij jullie thuis?”

Na afloop van de logeerpartij is Sofía thuis chagrijnig. Ze snauwt tegen haar broer. Loesje zegt tegen hem: “Let maar niet op Sofía, ze is een beetje boos.” Milo: “Is die op mij boos?” Loes: “Nee, op mij.” Hij: “Oh! Ik ben op jou lief!”

Sofia speelt met haar poppetjes. Loes hoort haar zeggen: “Meiden, ik ben de oudste, dus ik heb het meest van mijn fouten geleerd...”
 
Bij de schommels ziet Milo een jongen een snoepketting eten. De jongen zegt treiterend: “Kijk, ik heb lekker snoep!” “Oh!” zegt Milo. “Maar dan gaan jouw tanden eruit vallen!” 

Milo ligt in bad en neemt per ongeluk een slok water. Hij raakt een beetje in paniek: “Mama, kan je mijn buik openknippen met een schaar? En al het water eruit halen?” 

Vandaag heeft hij een nieuw lied geleerd, hij zingt en rent door de kamer: “Ik vlieg, vlieg, vlieg als een reuzel, en ik zwem, zwem, zwem!” Loes: “Milo, ben jij een reuzel?” Hij: “nee.” “Wat ben je dan?” Hij: “Een lekker knulletje!”

In het consultatiebureau moet Milo opdrachten doen: op één been staan, een schop tegen een bal geven. Dan pakt de arts een potlood, zet een rechte lijn op een vel papier en vraagt: “Camilo, kan jij dat ook?” Milo neemt het potlood over, trekt fors een flinke streep en zegt: “Deze is groter dan die van jou!”

Vraag van de maand: hebben jullie dat nou ook.....

....dat je je regelmatig het hoofd breekt over welke maaltijd er vandaag weer op tafel moet komen? Als je a. het koken niet als je meest favoriete bezigheid ziet en/of b. geen Marleen bent die gewoon het Volkskrant-jaarmenuboek uit 1982 erbij pakt, of c. niet in Singapore woont - is dat een behoorlijke klus. Want waar je niet allemaal rekening mee moet houden:

- de maaltijd moet gezond zijn: niet te vet, niet te zout, 2 ons groente per persoon.
- je moet afwisselen: gekookte of gebakken aardappelen, rijst, pasta, koude maaltijd, ovengerecht.
- vega, vlees, vis, kip en ei moeten wekelijks allemaal aan bod komen. En groentes kunnen worden gekookt, geroerbakt, in de oven geroosterd, als soep of rauw in een salade.
- Je moet allemaal het in huis hebben. En als je niet elke dag naar de winkel kunt of wilt, moet je altijd lijstjes bijhouden.

Om niet dagelijks te hoeven piekeren, zal er in de meeste huishoudens een routine in de maaltijden sluipen: elke maandag pasta-rode-saus (bij Emma), elke vrijdag verse frietjes uit de oven met hamburgers en sperzieboontjes (maakt Toon bij Loes). Maar als je geen werk meer hebt (wij) dan voelt zo'n vast weekprogramma als een burgermansvoorschrift. Alsof we zelf niet mans genoeg zijn iets te bedenken.

Zie hier ons probleem. Misschien is het onze leeftijd, maar wij weten op donderdag niet altijd meer wat we op maandag en dinsdag gegeten hebben. Jullie wel soms? Wij gaan dan zitten piekeren, hadden we maandag nu rijst met vega of omelet? En wat hadden we op zondag eigenlijk, ons vaste menu (vis met oven-aardappelen) of waren we die dag weg en hadden we ons menu daarop aangepast?

Een Termeer lost zoiets op en ik deed dat zo:

Stom?

Ik vond van niet. Met alle voorwaarden rekening gehouden, een zekere vastigheid in het programma, en toch per weekdag twee keuzemogelijkheden en nog wat extra's.

Hup, een magneetje erop en nu hangt-ie op de koelkast. Ik moet meteen toegeven dat we er vanwege de kerstdagen en logeerpartijen nog geen gebruik van hebben gemaakt, en we ons nog steeds dagelijks het hoofd breken over wat we eergisteren aten.

Maar onlangs was er een dochter hier die het lijstje zag hangen. "Mam!", zei ze bestraffend. Alsof ik haar zwaar tegenviel. Ik had op dat moment teveel om handen om mijn lijstje te verdedigen, dus doe ik het nu hier.

Wat vinden jullie ervan? Burgermansgedoe? Dementie-fase-1? Of gewoon heel slim van mij?

Domme dommes

Flinn speelt met zijn auto's: "Volle gasten vooruit!"

We lopen langs een overdadig versierde kersttuin. Er hangen lampjes in verschillende struiken en bomen, er staat een treintje met verschillend gekleurde kerstlichtjes, zes engelenbeelden toeteren zich een slag in de rondte om een uit lampjes geconstrueerde kerstboom en er schommelt een grote, dikke kerstman in een opgeschoren kerstboom, met boven zijn hoofd een tiental enorme kerstballen. Flinn: "Kijk, daar hangt een kerstman met glazen ballen!"

Wat mensen zoal niet weggooien, of verliezen... Flinn vindt een tampon: "Wat is dat, mama? Is dat een bom?"

Goed bekeken

Omdat ik aan een nieuwe  bril toe was, liet ik mij door mijn brillenmeneer een nieuwe bril aanmeten. Ik kreeg een model uit zijn eigen "brillenlijn", type intellectuele joodse onderduiker:

Echt lekker zat hij niet, maar gelukkig had ik niet alleen een nieuwe bril gekocht... ook nieuwe kennis. De brillenmeneer zei namelijk dat ogen bij het ouder worden niet verslechteren, maar juist verbeteren. En laat ik nu al mijn oude brillen bewaard hebben! Zou mijn vorige bril dan soms... 

Tjee, die was inderdaad weer fantastisch, beter dan het nieuwe exemplaar, dat dus weer in het etuitje verdween. Maar ach, het noodlot: zoals jullie kunnen zien, ben ik er gisteren op gaan zitten. Nu ben ik dus noodgedwongen maar weer een model éérder gegaan en tot mijn verbazing is dat zo mogelijk nog beter! Ik zie uiterst scherp - varifocus en al - en hij zit prima. 

Het klopt dus, ogen worden bij het ouder worden weer beter. Nu is de toekomst voorspellen wat dit betreft simpel. Eerst komt deze:

Daar moet ik het wel eventjes langer mee uitzingen, want mijn jaren  '70 bril (model Cor van Hout, groot-vierkant-zilver) is gelukkig compleet verloren gegaan. Tot slot moet ik een aantal jaren schichtig over straat met deze Engelse ziekenfondsbril, nog door mama voor mij en Richard meegenomen uit Engeland:

Maar dan ben ik er. Want als ik het allemaal goed zie, kan ik straks zonder bril de finale in!

Vrede op aarde...

....behalve dan voor deze jongen die recent heeft leren schrijven. Zijn "dood! jij gaat dood!" is in keurig schoonschrift geschreven, maar wordt toch niet zo passend geacht in de kersttijd.

Wat zeg je, Matthias?

Oh, het is bedoeld voor slechte mensen, dat verandert de zaak, maar zet het er wel even bij dan!
 

"Piet Assad is dood!" staat er nu onder. Wij wisten die man zijn voornaam even niet meer.

Kerstdommes

Flinn en Jeppe spelen het kerstverhaal. Flinn: "En ik was hier, ik was Maria. En toen kwam jij naar de geboortenis kijken."

Jeppe: "Sinterklaas doet cadeaus in onze schoen, maar de kerstman bestaat niet. Dat zijn gewoon je ouders die cadeautjes in je schoen doen."
Flinn: "Ja, net als Pasen!"

Vrolijk kerstfeest, alvast

Pien en Tess spelen voor de Moorveldse buurtvereniging:

En daarna nog een aantal stukken met het leerlingenorkest:

Van alles en nog wat

Milo, aan tafel: “Mama, ben ik aan het smikkelen?”

Matthias, tegen de kapper: “Mijn vader heeft kort haar. Als hij door de wind fietst, gaat het overeind staan. Dan lijkt hij net een stekelvarken.”

Milo zit voorop de fiets als opa achter hem vervaarlijk hoest en proest. De kleine jongen kijkt verbaasd om: “Opa, was jij een zeemonster?”

Maren is aan het piepen. Emma zegt: “Pas maar op, anders brengen we je weer naar de Caroussel!“ (haar oude crèche) “Naar de Carou-cel, ja,” zegt Matthias. “En daar word je dan opgesloten!”

Milo brult als een tijger en zijn moeder doet mee met het spel. “Hij stopt, kijkt haar verstoord aan en zegt: “Nee, niet zó! Tijgers gaan toch geen boer laten!”

“Matthias,” zegt Sofía, een beetje verlegen. “Ik weet hoe Jezus met zijn achternaam heet.”
Hij, vriendelijk aansporend: “Oh ja? Hoe dan?”
“Jezus Christus.”

Ze beginnen tegenwoordig wel jong met bekladden van hoogwaardigheidsbekleders...

Ik zie niet wat jij wel ziet

's Avonds om half acht, vanuit twee verduisterde slaapkamers, maar met allebei de deur open, spelen een zes- en een vierjarige een oeroud spel:

Pepernoten

De crècheleidster van Milo heeft onlangs een baby gekregen. Loesje vraagt: “Hoe heet de baby ook al weer, Milo? Faith?”
De kleine jongen knikt. “Ja. Hij heet Vis.”

Na een kortstondige poging tot trompetles en vervolgens enig drammen van een zekere oom uit Nijmegen, heeft Emma haar zesjarige zoon nu op vioolles gedaan. Op een dag zegt ze: “Misschien neemt opa je wel een keer mee naar een vioolconcert.” Hij: “Maar dan wil ik geen viool hoeven spelen!”

Het geloof van dit meneertje in de Sint is wat wankel, sinds een vriendje hem plompverloren heeft meegedeeld dat papa’s en mama’s de kadootjes van de Sint geven. Sindsdien geeft hij gemengde berichten af:

Brief 1 voor de Sint: "Lieve Sint, mijn vriend zegt dat u niet egt bent. Bent u egt? Schrijf het hier....."

Tweede brief ernaast: "Mag ik ook wat pepernoten en schuimpjes?"
 

De volgende dag. “Papa, kijk eens, er lag een brief in de open haard. Dat lijkt wel een brief van de Sint!” “Oh Matthias, wat bijzonder! Wat schrijft hij?”

 

     “Lieve Matthias en Maren, Sint wil jullie de groeten doen.
      En zet jullie schoen maar weer op zondag!
      Groeten van Piet en Sint!”

Domme dommes

Pien zingt een sinterklaasliedje:

Sinterklaas kapoentje, geef me een miljoentje,

Zet het op mijn rekening, dan krijgt u een tekening

Flinn kent dat liedje ook:

Sinterklaas kapoentje, geef me een meloentje,

Leg 'm op mijn rekening, dan krijgt u een tekening

De spoorbomen gaan dicht. De wedstrijd bestaat dan uit het voorspellen van welke kant de trein komt. Flinn: "Ik twijfel."

Jeppe: "Ik twijfel tussen links."

De school is zeer vooruitstrevend. Men werkt met een electronisch portfolio dat drie keer per jaar door de kinderen zelf, in aanwezigheid van de leerkracht, met de ouders besproken wordt. Flinn begint wat aarzelend aan zijn gesprek - best eng, zo tegenover drie volwassenen die aan je lippen hangen. Maar hij krijgt de smaak te pakken en de volgende ochtend verzucht hij: "Mama, ik zou best wel weer eens een portfoliogesprek willen houden!"

We hebben heerlijk gedineerd bij Marleen en Edouard en, met dank aan de afwasmachine, vertrekken direct na het eten naar huis. Onderweg komen we langs het MVV stadion waar de lichten aan zijn en de grote gele M staat te schijnen. Jeppe: "Mogen we naar de McDonalds en voetbal kijken?"

Hij legt uit: "Want ik ben nog nooit naar het voetbal wezen kijken en ik ben toch al bijna zeven!"

Peter: "Ik ook niet, en ik ben al vijftig!"

Neeltje: "Ikke wel!"

Het is een feestmaand in huize op de Berg. Sinterklaas mikt zo af en toe een pepernoot in een schoen, en dan zijn er nog al die verjaardagen. Op 27 november wordt Neeltje twee, op de 28ste wordt Jeppe zeven. Op de ochtend van 29 november is Flinn er als de kippen bij: "Vandaag ben ik jarig. Ik word zes. Dat vind ik wel tijd."

Jeppe en Flinn spelen met hun draken van Lego. Er wordt flink gevochten. Flinn: "Deze vloog echt letterlijk zo door de lucht, hè?! Let-ter-lijk!"

Flinn wil heel graag op drumles. Als we Pien wegbrengen naar een harmonie-uitje, benadert hij de voorzitter: "Mag ik ú wat vragen?"

Hij wordt meegeloodst naar de dirigent van de slagwerkdivisie. Ze kletsen wat en na een paar minuten komt hij vol trots mijn kant op: "Ik mag!"

Ik vraag hem wat er besproken is.

Flinn: "Nou, ze vroeg hoe oud ik was en toen zei ik vijf en toen vroeg ze of ik wist wat links en rechts was en toen zei ik ja en toen zei ze dat ik op drummen mocht."

Ik complimenteer hem met zijn succesverhaal, maar wil toch even checken: "Wat is links?"

Vol overtuiging steekt Flinn zijn rechterhand uit.

Ik: "Dat klopt niet helemaal..."

Flinn, steekt snel zijn linkerhand uit: "Oh, dan deze!"

Met een kleine delegatie van ons koor zingen we, ter gelegenheid van Wereld Aids Dag, een mis in de dagkapel van de Servaasbasiliek. Edouard en ik worden met de auto opgehaald door een medezanger, Paul. Aangezien parkeren in het centrum van Maastricht nagenoeg onmogelijk is, parkeren we ruim een halve kilometer verderop. Na de mis biedt Paul aan de auto even te gaan halen, zodat Edouard niet dat hele eind terug hoeft te lopen. Edouard slaat het aanbod uiteraard af, want lopen is goed voor hem en hij loopt als een kievit, zij het een langzame.

Paul: "Maar ik heb geen boterhammen bij me!"

Iris zingt een liedje dat ze op school heeft geleerd



(Blijkbaar heeft ze ook geleerd dat ze hierbij in deze houding moet staan.)

Er wordt al aan deuren geklopt!

Matthias(6): “Mama, we hebben vandaag overblijfgym gedaan. Weet jij wat dat is?”
Emma: “Dat jullie tijdens het overblijven gegymd hebben?”
Hij, verbijsterd: “Hoe weet jij dat?” 

Ik vertel iets over mijn eigen mama en Milo vraagt: “Leeft jou mama nog?”
“Nee, mijn mama leeft niet meer.”
“Oh! Is ze dan dood?”
“Ja, maar ze was ziek en heel oud.”
“Oh! Ik wil jong blijven...”

‘Maar maar maar maar... waaróm hebben meisjes geen piemel?”
“Nou, zo zijn meisjes geboren, Milo.”
“Hebben ze die dan afgeknipt?”

Matthias tegen zijn zus: “Wil je een grote sterkte stoere meid Piet zijn? Of een slappe kleine rot baby Piet? Wat kies je?”

Het gaat goed met de kleine Maren (4) op school. Ze leert er heel veel!  
Emma: “Lekker slapen, Maren.” 

“Is goed dikke vette oude oma drol.”

“Matthias, buurman P. komt vanavond als jullie slapen een half uurtje oppassen, want papa en ik moeten even naar kantoor om te faxen.”
“Oh! Je mag geen scheldwoorden gebruiken!”

Milo (3) en mama spelen samen, en mama moet de politie bellen. “Hallo, met de politie.”
Hij: “Hallo, jullie moeten snel komen. Er is hier een wurgelguik!”
“OK! En hoe heet jij?”
Hij zegt foutloos zijn achternaam.
“OK! En waar woon jij?”
Hij, even resoluut: “Op de aardbol!”

Milo heeft zogenaamd een baby wurgelguik in zijn handen en praat met een piepstemmetje. Dan zegt hij ineens, met gewone stem: “Mama, de baby wil graag de Sinterklaasliedjes kijken. Dat wil hij heel graag dus doe maar even snel, ja?”

Sofía (bijna 6) komt terug van een kinderfeestje en vraagt: “Zie je een stempel op mijn hoofd? Nee? Want er zaten zwarte hekken bij de speeltuin en die leken onzichtbaar voor mij, ik botste er elke keer tegenaan...”

Milo: “Mijn papa zegt: van pijn kun je leren!”