Duikdomme

Sofía's allereerste duik in het water!

En meteen ook maar deze, Marens allereerste zwemles:

Domme

Flinn houdt echt heel veel van zijn moeder. Dat toont hij door op het schoolbord in de keuken twee harkenpoppetjes te tekenen met een hartje erbij: "Kijk, dit ben ik en dit ben jij, mama, en dit hartje is erbij, want ik ben I love you op jou!"
De volgende dag zeg ik iets wat hem niet zint. Stampvoetend loopt hij naar het bord, pakt de borstel en veegt de tekening uit.
Duidelijk.

Dommes en poëzie in tijden van sneeuw

 Milo schept graag op over zijn spieren. Loes: “Kijk, ik heb ook sterke spieren!” Hij: “Nee, jij hebt lieve spieretjes.”

We zwaaien T uit die door de regen wegfietst. Ik: “Arme opa, hij wordt helemaal nat.” Milo:  “Mm, lekker regen, water op mijn tong!” “Oh ja?” zeg ik, “Zullen we samen in de regen gaan lopen? Of wacht, we kunnen niet naar buiten. Opa heeft de sleutel meegenomen!” Milo roept: “Oh nee! We zitten gevangen!”  

Sofía bestudeert een pijnlijke schram op haar pols. “Mam, ben ik hier verkeerd gemaakt?”

Sofía in een spel: “Ik ben verliefd op de hemel! Want daar woont God en hij heeft alles gemaakt. Anders was Nederland een grasveldje!”

 

Sofía: “Mam, weet je nog dat ik die knutsel-spin had gewonnen bij de kleuters? Waar is die eigenlijk?” Loes: “Ik denk dat ik die heb weggegooid...” Sofía: “Oh nee, ik wilde hem ophangen in mijn kamer. Ik wil mijn kamer wat moderner maken.”

Matthias heeft zijn eerste gedicht geschreven:
"De leeuw is mooi en de gans zijn prooi,
De gans doet "waat"
en de leeuw wordt kwaad."

Schoonmaken

In Den Haag maakt menigeen er een troep van, maar er zijn ook inwoners die de boel juist schoonhouden....

Varken Titus

 

Nieuwjaarsdommes

Tijdens een logeerpartij bij ons in de kerstvakantie spelen de kinderen schooltje. Sofía is wel een erg strenge juf. Ik fluistert er iets over tegen Matthias en de juf roept onmiddellijk: “Wat zeggen jullie daar? Pas maar op, want ik ben een hoordenaar!”

Toon heeft elk kind een leeg boek met echte kaft (een zogeheten dummy) gegeven om erin te schrijven en te tekenen. Het eerste wat Sofía doet is er een grote streep inzetten. “Wat doe je nu!" zeg ik, "je maakt een kras!”  Zegt ze: “Ja, maar dat is kúnst!” 

Milo komt zijn zus mee ophalen. Zijn blik valt op een tentoonstellings-affiche dat - al jaren - in Gouda aan de muur hangt. “Wie is dat? Wie heeft dat getekend? Heeft Matthias dat gedaan? Of Maren?” 
Ik zeg: “Nee, dat heeft een kunstenaar gedaan.” Hij: “Oh! Was die dan bij jullie thuis?”

Na afloop van de logeerpartij is Sofía thuis chagrijnig. Ze snauwt tegen haar broer. Loesje zegt tegen hem: “Let maar niet op Sofía, ze is een beetje boos.” Milo: “Is die op mij boos?” Loes: “Nee, op mij.” Hij: “Oh! Ik ben op jou lief!”

Sofia speelt met haar poppetjes. Loes hoort haar zeggen: “Meiden, ik ben de oudste, dus ik heb het meest van mijn fouten geleerd...”
 
Bij de schommels ziet Milo een jongen een snoepketting eten. De jongen zegt treiterend: “Kijk, ik heb lekker snoep!” “Oh!” zegt Milo. “Maar dan gaan jouw tanden eruit vallen!” 

Milo ligt in bad en neemt per ongeluk een slok water. Hij raakt een beetje in paniek: “Mama, kan je mijn buik openknippen met een schaar? En al het water eruit halen?” 

Vandaag heeft hij een nieuw lied geleerd, hij zingt en rent door de kamer: “Ik vlieg, vlieg, vlieg als een reuzel, en ik zwem, zwem, zwem!” Loes: “Milo, ben jij een reuzel?” Hij: “nee.” “Wat ben je dan?” Hij: “Een lekker knulletje!”

In het consultatiebureau moet Milo opdrachten doen: op één been staan, een schop tegen een bal geven. Dan pakt de arts een potlood, zet een rechte lijn op een vel papier en vraagt: “Camilo, kan jij dat ook?” Milo neemt het potlood over, trekt fors een flinke streep en zegt: “Deze is groter dan die van jou!”

Vraag van de maand: hebben jullie dat nou ook.....

....dat je je regelmatig het hoofd breekt over welke maaltijd er vandaag weer op tafel moet komen? Als je a. het koken niet als je meest favoriete bezigheid ziet en/of b. geen Marleen bent die gewoon het Volkskrant-jaarmenuboek uit 1982 erbij pakt, of c. niet in Singapore woont - is dat een behoorlijke klus. Want waar je niet allemaal rekening mee moet houden:

- de maaltijd moet gezond zijn: niet te vet, niet te zout, 2 ons groente per persoon.
- je moet afwisselen: gekookte of gebakken aardappelen, rijst, pasta, koude maaltijd, ovengerecht.
- vega, vlees, vis, kip en ei moeten wekelijks allemaal aan bod komen. En groentes kunnen worden gekookt, geroerbakt, in de oven geroosterd, als soep of rauw in een salade.
- Je moet allemaal het in huis hebben. En als je niet elke dag naar de winkel kunt of wilt, moet je altijd lijstjes bijhouden.

Om niet dagelijks te hoeven piekeren, zal er in de meeste huishoudens een routine in de maaltijden sluipen: elke maandag pasta-rode-saus (bij Emma), elke vrijdag verse frietjes uit de oven met hamburgers en sperzieboontjes (maakt Toon bij Loes). Maar als je geen werk meer hebt (wij) dan voelt zo'n vast weekprogramma als een burgermansvoorschrift. Alsof we zelf niet mans genoeg zijn iets te bedenken.

Zie hier ons probleem. Misschien is het onze leeftijd, maar wij weten op donderdag niet altijd meer wat we op maandag en dinsdag gegeten hebben. Jullie wel soms? Wij gaan dan zitten piekeren, hadden we maandag nu rijst met vega of omelet? En wat hadden we op zondag eigenlijk, ons vaste menu (vis met oven-aardappelen) of waren we die dag weg en hadden we ons menu daarop aangepast?

Een Termeer lost zoiets op en ik deed dat zo:

Stom?

Ik vond van niet. Met alle voorwaarden rekening gehouden, een zekere vastigheid in het programma, en toch per weekdag twee keuzemogelijkheden en nog wat extra's.

Hup, een magneetje erop en nu hangt-ie op de koelkast. Ik moet meteen toegeven dat we er vanwege de kerstdagen en logeerpartijen nog geen gebruik van hebben gemaakt, en we ons nog steeds dagelijks het hoofd breken over wat we eergisteren aten.

Maar onlangs was er een dochter hier die het lijstje zag hangen. "Mam!", zei ze bestraffend. Alsof ik haar zwaar tegenviel. Ik had op dat moment teveel om handen om mijn lijstje te verdedigen, dus doe ik het nu hier.

Wat vinden jullie ervan? Burgermansgedoe? Dementie-fase-1? Of gewoon heel slim van mij?

Domme dommes

Flinn speelt met zijn auto's: "Volle gasten vooruit!"

We lopen langs een overdadig versierde kersttuin. Er hangen lampjes in verschillende struiken en bomen, er staat een treintje met verschillend gekleurde kerstlichtjes, zes engelenbeelden toeteren zich een slag in de rondte om een uit lampjes geconstrueerde kerstboom en er schommelt een grote, dikke kerstman in een opgeschoren kerstboom, met boven zijn hoofd een tiental enorme kerstballen. Flinn: "Kijk, daar hangt een kerstman met glazen ballen!"

Wat mensen zoal niet weggooien, of verliezen... Flinn vindt een tampon: "Wat is dat, mama? Is dat een bom?"

Goed bekeken

Omdat ik aan een nieuwe  bril toe was, liet ik mij door mijn brillenmeneer een nieuwe bril aanmeten. Ik kreeg een model uit zijn eigen "brillenlijn", type intellectuele joodse onderduiker:

Echt lekker zat hij niet, maar gelukkig had ik niet alleen een nieuwe bril gekocht... ook nieuwe kennis. De brillenmeneer zei namelijk dat ogen bij het ouder worden niet verslechteren, maar juist verbeteren. En laat ik nu al mijn oude brillen bewaard hebben! Zou mijn vorige bril dan soms... 

Tjee, die was inderdaad weer fantastisch, beter dan het nieuwe exemplaar, dat dus weer in het etuitje verdween. Maar ach, het noodlot: zoals jullie kunnen zien, ben ik er gisteren op gaan zitten. Nu ben ik dus noodgedwongen maar weer een model éérder gegaan en tot mijn verbazing is dat zo mogelijk nog beter! Ik zie uiterst scherp - varifocus en al - en hij zit prima. 

Het klopt dus, ogen worden bij het ouder worden weer beter. Nu is de toekomst voorspellen wat dit betreft simpel. Eerst komt deze:

Daar moet ik het wel eventjes langer mee uitzingen, want mijn jaren  '70 bril (model Cor van Hout, groot-vierkant-zilver) is gelukkig compleet verloren gegaan. Tot slot moet ik een aantal jaren schichtig over straat met deze Engelse ziekenfondsbril, nog door mama voor mij en Richard meegenomen uit Engeland:

Maar dan ben ik er. Want als ik het allemaal goed zie, kan ik straks zonder bril de finale in!

Vrede op aarde...

....behalve dan voor deze jongen die recent heeft leren schrijven. Zijn "dood! jij gaat dood!" is in keurig schoonschrift geschreven, maar wordt toch niet zo passend geacht in de kersttijd.

Wat zeg je, Matthias?

Oh, het is bedoeld voor slechte mensen, dat verandert de zaak, maar zet het er wel even bij dan!
 

"Piet Assad is dood!" staat er nu onder. Wij wisten die man zijn voornaam even niet meer.

Kerstdommes

Flinn en Jeppe spelen het kerstverhaal. Flinn: "En ik was hier, ik was Maria. En toen kwam jij naar de geboortenis kijken."

Jeppe: "Sinterklaas doet cadeaus in onze schoen, maar de kerstman bestaat niet. Dat zijn gewoon je ouders die cadeautjes in je schoen doen."
Flinn: "Ja, net als Pasen!"

Vrolijk kerstfeest, alvast

Pien en Tess spelen voor de Moorveldse buurtvereniging:

En daarna nog een aantal stukken met het leerlingenorkest:

Van alles en nog wat

Milo, aan tafel: “Mama, ben ik aan het smikkelen?”

Matthias, tegen de kapper: “Mijn vader heeft kort haar. Als hij door de wind fietst, gaat het overeind staan. Dan lijkt hij net een stekelvarken.”

Milo zit voorop de fiets als opa achter hem vervaarlijk hoest en proest. De kleine jongen kijkt verbaasd om: “Opa, was jij een zeemonster?”

Maren is aan het piepen. Emma zegt: “Pas maar op, anders brengen we je weer naar de Caroussel!“ (haar oude crèche) “Naar de Carou-cel, ja,” zegt Matthias. “En daar word je dan opgesloten!”

Milo brult als een tijger en zijn moeder doet mee met het spel. “Hij stopt, kijkt haar verstoord aan en zegt: “Nee, niet zó! Tijgers gaan toch geen boer laten!”

“Matthias,” zegt Sofía, een beetje verlegen. “Ik weet hoe Jezus met zijn achternaam heet.”
Hij, vriendelijk aansporend: “Oh ja? Hoe dan?”
“Jezus Christus.”

Ze beginnen tegenwoordig wel jong met bekladden van hoogwaardigheidsbekleders...

Ik zie niet wat jij wel ziet

's Avonds om half acht, vanuit twee verduisterde slaapkamers, maar met allebei de deur open, spelen een zes- en een vierjarige een oeroud spel:

Pepernoten

De crècheleidster van Milo heeft onlangs een baby gekregen. Loesje vraagt: “Hoe heet de baby ook al weer, Milo? Faith?”
De kleine jongen knikt. “Ja. Hij heet Vis.”

Na een kortstondige poging tot trompetles en vervolgens enig drammen van een zekere oom uit Nijmegen, heeft Emma haar zesjarige zoon nu op vioolles gedaan. Op een dag zegt ze: “Misschien neemt opa je wel een keer mee naar een vioolconcert.” Hij: “Maar dan wil ik geen viool hoeven spelen!”

Het geloof van dit meneertje in de Sint is wat wankel, sinds een vriendje hem plompverloren heeft meegedeeld dat papa’s en mama’s de kadootjes van de Sint geven. Sindsdien geeft hij gemengde berichten af:

Brief 1 voor de Sint: "Lieve Sint, mijn vriend zegt dat u niet egt bent. Bent u egt? Schrijf het hier....."

Tweede brief ernaast: "Mag ik ook wat pepernoten en schuimpjes?"
 

De volgende dag. “Papa, kijk eens, er lag een brief in de open haard. Dat lijkt wel een brief van de Sint!” “Oh Matthias, wat bijzonder! Wat schrijft hij?”

 

     “Lieve Matthias en Maren, Sint wil jullie de groeten doen.
      En zet jullie schoen maar weer op zondag!
      Groeten van Piet en Sint!”