Life on the Inside: Week 3 of the COVID-19 Hostage Situation

Ook hier op de Berg wordt intensief en fanatiek geschooltjespeeld.

Muziekles
Neeltje: "Het regent, het zegent, de pannetjes in de oven!"

Lezen
Neeltje: "s-r -i vos, p-s-a hek, m-r-s kip, f-s-k-l-i we gaan weer verder!"
Neeltje: "Wanneer gaan we naar de picolotheek?" (bibliotheek)

Rekenen
Ik teken een 3 op een melkpak, want Neeltje is drie jaar. "Neeltje, wat staat hier?"
"Drie."
Ik teken een 5 ernaast. "En wat staat hier?"
"Vijf."
En dan de ultieme test: "En hoeveel is drie plus vijf?"
"Acht!"
Overigens blijft het daarbij: "En hoeveel is vijf plus drie?"
"Dat weet ik niet."

De dagen van de week en de klok
Neeltje, iedere dag van de week: "Hoe dinsdag is het?"
Neeltje tuurt ingespannen op de klok: "Het is zeven over achttien negentien maanden! Ik ga straks mijn tanden poetsen, over drie mimuutjes!"

Natuurkunde
Flinn: "Ik zag 'n auto met ijs achterop!"
"Oh ja? Zag je iets wits?"
Flinn, belerend: "Mama! IJs is niet wit, ijs is doorzichtbaar!"

Online repetities
Ook moeders en Apa ontkomen niet aan de crisis. Lingua e Musica, viert dit jaar haar 40-jarig jubileum. Voor de gelegenheid is het koor tijdelijk omgedoopt tot Lingua Quaranta, maar de geplande feestelijkheden zijn voorlopig komen te vervallen vanwege de strenge maatregelen. Toch gaan de repetities op donderdagavond gewoon door, online, onder de naam Lingua Quarantaine. Met dit als resultaat:

Allemaal in quarantaine

       

Matthias (7): “Mama, als jij en papa tegelijk doodgaan...” - Emma verwacht een Corona-angst en zet zich schrap -  “Mag ík Astra (de poes) dan hebben? Of Máren?”

Buurjongetje Pieter mag een uurtje bij Matthias binnen spelen. Dan moet hij naar huis, het eten is klaar. Bij de voordeur zegt het jochie: “Het ruikt hier een beetje naar poep.” De knulletjes inspecteren hun schoenen. Na daar niets te hebben aangetroffen, stelt Matthias in volle ernst vast: “Je ruikt waarschijnlijk het eten van papa.”                                                                                                                                  

Loes, bijna jarig, hoort Sofía (7) in een andere kamer aan haar papa vragen of hij eigenlijk wel een cadeau voor mama's verjaardag heeft gekocht. “No”, hoort ze hem zeggen, waarop Sofía antwoordt: “Jeetje, dat wordt een triest verhaal zeg...!"

Matthias: “Mama, ná de Renaissance komt De Nachtwacht. Die ga ik nu tekenen.”

Even later hoort ze hem mompelen: “Holy Moly, ik wist niet dat Rembrandt zó mooi kon schilderen...”

Matthias facetimet tijdens het huisarrest met zijn vriend Tijn. Hij heeft een belangrijk bericht: “Mijn overgroottante heeft het virus. Tja, dat had ik wel zien aankomen...” Meteen daarop: “Hoe blijf jij een beetje in beweging, nu je niet voetbalt?”

Project Gretta

Had ik het hier al eens gemeld? Of ergens via WhatsApp? Geen idee meer, maar ik gebruik dus regenwater voor het doorspoelen van de plee.

Dat water produceer ik in mijn waterboerderij achter in de tuin en de opbrengst doneer ik in de zomer aan de planten in de tuin. Toen dat wegens intredende herfst en winter (bah, wie bestelt die dingen?!) niet meer nodig was, ging het door de plee. Alleen bij het lichtere waterwerk hoor, de poids lourds spoel ik gewoon door met behulp van het waterreservoir. Ik heb overigens ook gemerkt dat dit mechaniek veel effectiever werkt dan Gretta-emmertjes. Eén keer doorspoelen (10 liter) staat qua effectiviteit gelijk aan vier volle emmertjes (20 liter).

Ik ben nu al maanden in touw met mijn Gretta-emmertjes en ik ben heel benieuwd of ik een mailtje krijg van het waterbedrijf ("uw waterverbruik laat een onverwachte daling zien"). Maar... rampspoed... de waterproductie is compleet stilgevallen vanwege gebrek aan neerslag. Mijn boerderij staat droog, alle extra emmers zijn leeg en een aanvraag voor overbruggingssteun vanuit de EU gaat op dit moment door de ambtelijke molens, zij het dat mijn verwachtingen niet hoog gespannen zijn.

Vandaar dat ik ben overgestapt op Gretta-fase 2: het opvangen van water in het huishouden. Met douchen is dat simpel: alle water in een emmer laten lopen zolang het nog niet warm genoeg is om onder te staan, en hop, weer een emmer vol. Maar ik merk sinds kort dat er ook veel water in de keuken af te vangen is. Zeker nu, met al dat handen wassen...

Zie de foto: in het aanrechtkastje staat een blauw Gretta-emmertje, in de wasbak het opvangbakje. Hartstikke praktisch, kleine moeite. Alleen... nu gaat de productie ineens zó goed (jee, wat gooi je normaal veel drinkwater weg!), dat ik het nauwelijks meer weggeplast krijg...

Ik kan natuurlijk overstappen op Gretta-fase 3... en bij aandrang achter in de tuin... Hm.

En alweer is daar de post!...

Onze brievenschrijver (zie bericht hieronder) had gelukkig nog genoeg inspiratie, want met de vorige brief kwam  opa er toch maar karig van af. Dat maakt ie per kerende post aldus helemaal goed:

Ook zijn kleine zus heeft van alles aan opa te melden:

"Lieve opa toon ik heb voor jou ook een brief!"

Waarvan akte!

Belangwekkende post in tijden van Corona

Een van voordelen van de lockdown-op-zijn-Hollands, is dat je als grootmoeder op 20 km afstand ineens ook eens een brief naar je kleinkinderen kunt schrijven, waarna je popelend kunt gaan zitten wachten op het antwoord. 

Nou, ze hebben me niet teleurgesteld hoor! Hier en daar nog werken aan zijn spelling, maar verder hoeft Matthias (7) er eigenlijk niets meer aan te doen, zo boeiend is zijn brief!

  

  









                                                                                                                 

Zijn kleine zus (5) kan er ook wat van. Werkelijk een schrijftalent in de dop!  

Misschien heeft u toch wat behoefte aan een vertaling? Nou hier komt ie dan:

LIEVE OMA DANK JE WEL VOOR JE MOOIE BRIEF IK HEB VOOR JOU OOK EEN BRIEF

Geen woord teveel niet waar? Wat een talent!

Dommes in tijden van Corona...

 School dicht, verplicht thuiswerken voor de ouders, dat is niet de hele dag pais en vree....  Zo wordt Milo door zijn vader even buiten gezet, om af te koelen van een ruzie. Woedend schreeuwt hij vanachter het glas: “Ik wou dat ik een papa was, dan zou ik jou in de tuin zetten!” Zegt Sofía vrolijk: “Oei, dat zou ik niet durven hoor, een oudje in de tuin zetten!”

Sofía: “Ik wou dat ik de moeder van Beppie was. Die heeft het Corona-virus nooit gekend.”

Matthias: “Soms moet ik ineens aan iets grappigs denken van lang geleden en dan moet ik zó lachen!” Emma: “Dat noemen we een binnenpretje.”

Matthias: “Ja, bijvoorbeeld iets grappigs wat Camilo een jaar geleden deed.”  Maren: “Of over de Tweede Wereldoorlog of zo.”

Matthias speelt in zijn kamer met zijn Romeinen-Playmobil. Horen ze hem zeggen: “Daar zal Caesar niet zo blij mee zijn. We varen nú naar het Colosseum en dan ga jij tussen de gladiatoren en de leeuw!”

 Opa T zit intussen gedwongen thuis. Dan maar iets nuttigs doen!

Crazy policy suggestion for crazy times

I wrote this on facebook, and it saw a nice discussion, involving Willem, Dirkje and Klaartje.

Given that we're expecting the virus to be pretty much endemic over the long term, would it make sense to have young people, say between 20 and 30 to submit themselves voluntarily to a deliberate controlled corona infection, then isolate them while they suffer their mild sickness and recover fully.

They effectively reduce the exposure to the population as a whole, because it would make them immune, so they can't spread the disease anymore; and since it is controlled, it can be staggered in numbers, so as to not overload the healthcare system at all.

This would obviously be entirely voluntarily. However, consider giving a payment for doing this to incentivize it a little. Most importantly, it could be seen as doing a good thing, similar to giving blood.

I have not seen any suggestions like this yet.

Willem quickly pointed out, that we may not be sure that younger people aren't affected as much. Another friend of mine shared a post that "in the US, nearly 40% of cases requiring hospitalization are people under 50." But it didn't state the age distribution in detail.

I read articles saying little children and adolescents show virtually no symptoms at all, and are sometimes super-spreaders because of that. But you can't make children go through a controlled infection, obviously

Most people suggested it wouldn't work due to recurrence (healed people getting the virus again), but that was conclusively addressed by Klaartje. You are immune after recovering from it, unless you have some kind of immune system issue. But, only very healthy people should be doing this in the first place (consider that you also shouldn't donate blood when underweight).

I think that most recurrence stories from WuHan and South Korea are a combination of a different flu strain combined with flawed tests; and the number of stories seem to be small. It seems like it doesn't reduce the effectiveness of my idea by much.

Personally, I still feel very uncomfortable with the idea that someone could die as a result of volunteering. Dirkje mentioned that this also prevents doctors and scientists from supporting (it blatantly violates the Hippocratic oath).

It requires an ethical discussion. I feel the strongest argument is still that it is a unique challenge for our society. Not unlike a war, where soldiers die for their (politician's) ideology. I am a pacifist, so I scoff at that example of society under stress.

So instead, being more of a nerd, I prefer to invoke Science fiction. Isaac Asimov came up with the zeroth law of robotics to deal with this: "A robot may not harm humanity, or, by inaction, allow humanity to come to harm."

And in the movie Star Trek II, Mr. Spock famously says, as he sacrifices his own life to save the crew of the Enterprise: "the needs of the many outweigh the needs of the few, or the one."

Maart roert zijn dommes!

Camilo krijgt yoghurt met een beetje hagelslag erin, wat minder dan normaal. Hij kijkt teleurgesteld n zijn bakje en zegt: “Ik wil gewoon dat mijn hageltjes dichter bij elkaar liggen!”

Hij ziet een foto van een kerkorgel in de krant en zegt: “Ik had die grote viool toch ook een keer in het echt gezien?”

Sofía is al twee weken verkouden en niet helemaal lekker. ’s Avonds doet ze haar pyjama aan en zegt ineens verdrietig: “Ik besef me (sic) opeens dat ik iemand mis, maar ik weet niet wie...”

Als ze na twee weken thuis weer naar school gaat, doet Loesje een briefje in haar lunchdoosje:

Schrijft ze terug op de achterkant:

Matthias stuurde mij via de telefoon van zijn vader een appje over een
zojuist gespeelde voetbalwedstrijd:

72 ans, et alors

Dat was de titel van de verjaardagsmail van Maïté, mijn Franse vriendin. En tegenwoordig ben je echt jarig, met voordurend appjes van lieven mensen die alle emoji'suit de kast halen. En ik kreeg nog één echte kaart, van Marleen:

Margrietjes, mooi hè.

En dan heb ik weer een verzameling uit Singapore:

We're eating lunch. Aiden raises his glass... "a big loud sound! One two three... CHEERS!"

Elsa's portrait of mama.... 😝


so adorable.... she looked at shirls for a while and then drew, looked again and drew, she was very careful









 


Aiden: "I want to go running with Oliver and PJ and you."
Erik: "Sure, but we run very, very far. Maybe you can instead join us, on a bicycle one day."
Aiden: "Then mama's hair will be very, very messy."

Erik schrijft hierbij:

Elsa also drew this very sophisticated house /rocket ship /not sure what.... Find oma!

Maar ik zie wat ze getekend heeft. Ons huis. Je ziet de oprit (pijl) met daarboven de weg naar links en rechts.
Je zien het huis in twee delen, links Roelofs huis, rechts mijn huis. In de huizen zijn kamers, in mijn huis haar bed. En de blauwe krassen zijn het zwembad.






We run across a road, while the pedestrian light turns red.
Erik: 'uh oh it was red, now I feel like a bandit."
Elsa (panting): "it's OK papa, there is no camera at this light. "

I had my handphone in my pocket. Aiden came to me and asked "mama, guess what is in your pocket?"  I said, "my hand phone." Aiden said "No, you have to guess first." I said "ok.... An apple?" Aiden said, "No.." I said, "My handphone?" Aiden said, "Yes!

 Aiden: "I want to take bus 166."
Erik: "But that doesn't go to our home.'
Aiden: "yes it does."

 Aiden holds a pack of chocolate sprinkles. Written on it is "HAGELSLAG", in very big letters.
 "I know how to read this, Papa!" He points his little index finger at the H and as he very carefully moves right, he says: "Sss-Puh-Rrr-Ih-Nuh-Kuh-Luh-Sss"

 Lunchtime. The menu has pictures.
Aiden points at a noodle dish. "Is this one spicy?"
Katelyn: "no, it is not spicy."
Aiden points at another image: "is this one spicy?"
Katelyn: "no."
Auden: "how about this one?"
Katelyn :"yes, that's a spicy noodle."
Aiden reaches with his hand to the menu, pretents to grab the photo and promptly stuffs the grabbed air into his mouth. He opens his eyes wide, twists his face and curves his back. "oooh, brrr, huuhhh that is a spicy noodle."


Hierboven een zelfportret van Aiden.


It is shower time. Elsa is daydreaming and staring at a bar of soap on the shower floor.
Erik: "Hello, please pickup the soap and wash yourself... Stop doing nothing."
Elsa: "I was staring at the soap, I was not doing nothing."

 Poor Aiden. He started crying after we reached school today. So I hugged him and said, "Shh, it's ok. Let's go into class and find your friends."
But in class too, he kept crying. And I said, "Come, one more, the biggest hug of the day."
We hugged, released and then Aiden said to me, "I miss Mama."

 over de tekening van Aiden, links:

Painting by aiden, which has waves, a man floating on the water, a girl and her sister staying in the holiday home, a cat with a very long tail on a leash, and 10 crosses..... 😝

Hint, the very long tail of the cat is the line that runs across the bottom of the paper


We're getting ready to go to school (Katelyn left much earlier).
Aiden says, "today I don't want to go to school."
I tell him he will be home alone then. He says defiantly, "today, I will stay with mama."
Elsa laughs, "but mama is already in her office."
It is quiet for about twenty seconds, and then Aiden asks with a super sweet voice: "Papa, can you show me the way to Mama's office today, please?"

We share the lift with a dog and its owner. The dog sniffs around the floor.
Elsa: "Dogs really like floors. They do everything on the floor; they smell the floor, they pee on the floor, poop on the floor."

Toen de kinderen bij ons waren, maakten ze kennis met struiken waar ze zomaar frambozen uit konden plukken.

Children miss raspberries.... These 2 little bowls cos sgd13... But aiden was very close to picking up a random raspberry that was on the floor of the supermarket.... So i decided to buy for them.... 


En dan nog een die ik zelf meemaakte.
Elsa had mij een brief geschreven, die netjes via de post aan kwam. Ik besloot een kaart terug te sturen waar zonnebloemen op stonden.  Ik bedankte haar en vroeg haar: kun je deze kaart aan Aiden laten zien? Hij zegt dan vast: "SUNFLOWERS"net zoals hij altijd deed toen hij bij ons was een het zoveelste veld met zonnebloemen zag.
Toen de kaart aankwam kon ik meekijken met de whatsapp. Elsa las de kaart voor en rende naar Aiden om de kaart de laten zien.
Aiden riep: "SUNFLOWERS" en meteen erna: "Where is the cat?" (Moby, die inmiddels dood is).

Pietje Neebers

Na het diploma-B zwemmen (en halen) bespreken Loes en E of ze met het gezin van Matthias (ook geslaagd) in een restaurantje zullen gaan eten. Als Sofía om haar mening wordt gevraagd, zegt ze: “Ik ben moe, maar ik wil een lolletje met ons gezin niet verpesten...”

Esteban gaat tanken en betalen, de rest van het gezin wacht op hem in de auto. Maar wat blijft hij lang weg! Sofía: “Misschien is hij ook een bakkie patat halen?”

Milo ernstig tegen zijn vader, als hij gehoord heeft dat die geen papa meer heeft: “Je hebt geen papa meer, maar je hebt wel grote en kleine vrienden zoals Maren en Matthias en Miguel en tante Emma...”

M & M krijgen opgewarmde voorgebakken kant-en-klare pannenkoeken. Zegt Matthias: “Jeetje mama, je hebt deze pannenkoeken echt lekker klaargemaakt!”

Aan tafel voeren ze een gesprek. Het gaat van de bosbranden in Australië tot de vraag waarom knikkers rond zijn. Dan wil Maren iets zeggen, maar ze is prompt vergeten wat ook al weer. Haar broer doet behulpzaam suggesties: “Wilde je iets zeggen over een bankrekening of zo? Of over een bibliotheek?”

De bibliotheek is belangrijk voor hem, want daar haalt hij zijn geschiedenisboeken-voor-de-jeugd. Hij heeft er heel wat voorgelezen gekregen. Dat leidt dan tot tekeningen als deze:

Tot slot een bericht voor Nanan in de hemel: ook je achterkleinkinderen hebben inmiddels Beat your neighbours geleerd. En ook voor deze generatie heet het: Pietje Neebers!

Dommes en Tantepietjes

Op de zoveelste schoolstakingsdag hebben we 4 kinderen om op te passen. Op gegeven moment liggen de twee jongsten - die elkaar normaal gesproken niet altijd evenveel licht in de ogen gunnen - op hun buik op de vloer twee grote vellen te beschilderen en voeren daar op ongebruikelijk vriendelijke toon een gesprekje bij. Dan kijkt Milo ineens blij naar mij op en zegt: “Ik geloof dat Maren en ik vrienden zijn geworden.”

Er wordt soldaatje gespeeld in Yp. Sofía: “Soldaat! Je moet meteen naar Bretagne, daar gaan we mensen redden!” Milo: “Ja! Ik ben al bij dat Tagne!”

Camilo ruikt iets vies als ze over straat fietsen. Loes: “Misschien is er iemand iets aan het koken.”Hij: “Nee! Eten stinkt er niet zo uit!”

De juf van de BSO heeft haar voet bezeerd en loopt erg moeilijk. Wat is er toch met haar gebeurd?
Milo, heel stellig: “Hij heeft zijn pootje gebroken!”

Maren toont haar moeder een Ken (Barbiepop) - die Nakie genoemd wordt, omdat hij doorgaans ongekleed door het spel gaat - en vraagt: "Zou je met deze man willen trouwen?" Emma: "Nee, want hij is van plastic!" Maren: "Maar als hij echt zou zijn?" Emma: "Maar ik ben al getrouwd." Maren: "Maar als die meneer niet bestond, zou je dan wél met Ken trouwen?"

Sinds Matthias een keer in Sint Oedenrode is geweest, waar hij de oudste van onze familie heeft bezocht, strooit hij vrijwel dagelijks (!) zijn zogenaamde Tantepietjes in het rond: 
Hoe hitte gij?”
“Van wie bende gij er inne?”
“Luste gullie un kuukske?”
“Wè zinde gij?”

Matthias vraagt ’s avonds om een kruik en zegt dan: “Hé, dat doet me denken aan tante Piet, die zei dat ze zo lui was as - de Brabantse tongval nabootsend - unne kraak!” Als een wat? “Un kraak. Zo noemt tante Piet een kruiwagen. En die is heel lui, want hij wordt altijd rondgereden!”

Dommes

Neeltje is dol op kleuren, maar liever nog zit ze de hele dag haar potloden, stiften en pennen te schillen, dan wel te scheren (slijpen).

Scheren is een terugkerend thema in ons gezin, vooral als papa het een dag of twee niet heeft gedaan en dan een kusje geeft. Neeltje: "Papa, jij hebt kruis, dat prikt! Jij moet je kruis scheren!"

Jeppe ziet de slogan van een oudheidkundig museum: 'Het verleden laat je nooit meer los'.
"Ik vind dat zo'n mooie zin! Ik heb geen idee wat het betekent, maar ik vind het prachtig!"

Ik kom na een lange heuvel-op-fietstocht thuis. Neeltje kruipt op schoot en snuift eens diep: "Mama, je ruikt naar kippieflé!!" (kipfilet)

Flinn heeft zo zijn slaapmaniertjes: wie heeft er een dekbed dan wel een slaapmuts nodig als je ook een kussensloop tot je beschikking hebt?

Over vechten en Brexit

7 uur ’s morgens, Milo (4) is al beneden en hij roept naar boven: “Mama, de brengs zijn er!”  Loes: “De wat?” Hij: “de eh... de brengs!” Loes: “Ik begrijp het niet Milo.” Hij is even stil, roept dan: “De buurmannen zijn er!”
Wie er waren? De boodschappen van Albert Heijn.

Sofía (7) in een speelgoedwinkel. “Ik kan echt niet kiezen, ik weet niet van wie ik dat heb geërfd.”

Milo is dol op zijn klasgenootje Lara. Wat vindt hij zo leuk aan haar? “Ze is zo lief en nooit stout en ze heeft een hele mooie jas. En het leukste aan haar vind ik...” (hij denkt even na) “...dit stukje vel van haar.” Hij pakt het gleufje tussen zijn neusje en bovenlip tussen twee vingers. “Dát stukje vel van Lara vind ik het leukst! (Ze heeft een wipneusje)

Sofía: “Wat is het pikkestil in huis!”

Camilo mist het stoeien als zijn papa in het buitenland zit, dus vraagt hij zijn zus of ze mee wil doen. Sofía: “Ik kan niet tegen vechten. Ik heb teveel gevoelens in mijn lijfje.”

Loes: “Milo, wil je misschien op een sport waarbij je kan vechten?” Daar moet hij even over nadenken. Zegt dan: “Oké, maar dan wel met kleine jongens.”

 Matthias zingt een Engels liedje mee met de autoradio en Emma prijst hem. “Zo leer je Engels!” Hij: “Maar dan moet je wel eerst begrijpen wat de Engelse woorden betekenen. Want als je met een Engelsman bijvoorbeeld over een patatje praat en je zegt dan: I sleep, dan slaat dat natuurlijk nergens op!”

In de veronderstelling dat Maren er wel niets van zal begrijpen, vertelt Emma haar kinderen toch over de Brexit. Ze kijken haar ernstig aan. Hun reacties:
Matthias (7): “Blijven we wel met Engeland samenwerken?
Maren (5): “Kunnen we niet naar de rechter?”

Matthias weet veel van geschiedenis. Zo kan hij feilloos alle tijdperken opnoemen: Egyptenaren, tijd van Grieken en Romeinen, de Middeleeuwen, de Renaissance, de tijd van Koningen en pruiken, de wereldoorlogen. Nu alleen nog even leren in welk jaar we ons nu bevinden....

Dommes uit 't zuiden

Onze kinderen groeien op in Limburg en of je het wil of niet, dat hoor je. Vooral bij Neeltje, die regelmatig de eind-t vergeet. Omdat wij er toch erg waarde aan hechten dat onze kinderen ABN spreken, verbeteren we haar regelmatig.
Neeltje: "Dâ paz ech nog."
Ik: "Wat zeg je?"
Neeltje: "Dâ paz ech nog."
Ik: "Wat zegt u?"
Neeltje: "Dâ paz ech nogT."

Nog een bewijs van haar Limburgerschap: Neeltje wil het liefst sjrwoip (stroop) op haar brood. Maar van de een op de andere dag vertikt ze het om het woord te gebruiken. Ook na enig aandringen, want stiekem vinden we het natuurlijk toch wel leuk, houdt ze vol: "Nee, dat kan ik niet. Dat kan ik pas weer als ik vier ben!"

Neeltje is net drie geworden, maar kijkt graag vooruit: "Als ik vier ben dan komt Sinterklaas weer en dan mag ik naar school, naar de Elsa-Anna-school!"
Die sinterklaasstemming zit er bij haar nog steeds in. Van achterop de fiets, vanuit bed, regelmatig klinkt het:
"Ik zie ginds komt de stomboot uit Spanje weer aan
Hij brengt ons Sint Micolaas ik zie hem al staan
Hoe huppelt zijn paardje, hij dek op en neer..."
En daar laten wij het verbeteren van die eind-t maar even achterwege...

Neeltje legt nog maar weer eens uit: "Als ik vier ben dan mag ik naar school en als ik drie ben dan mag ik in de ach(t)baan en dan krijg ik een pino zoals Flinn en Jeppe en dan kan ik op de wc plassen met mijn pino."

Inmiddels is ze zindelijk en mag ze in een groot bed slapen. Ze heeft een dekbedovertrek met Minnie Mouse, maar dat moet uiteraard zo nu en dan eens in de was. Als ze bij het naar bed gaan ziet dat er een ander dekbedovertrek op ligt, is ze zichtbaar teleurgesteld: "Hé, waar is mijn dekbed met Pikkie Langkous?!"

Niet alleen zijn ze behept met een Limburgs accent, ook zijn ze geen van allen rijkelijk bedeeld met lengte-genen. Ik troost Jeppe met iets wat de arts op het consultatiebureau ooit tegen mij zei: sommige kinderen steken veel energie in groeien, anderen in de ontwikkeling van hun hersenen. Jeppe denkt even na en concludeert dan: "Dus ik ben al slim en word nu steeds langer, en die lange kinderen worden straks steeds slimmer en daarna steeds kleiner?!"

Jeppe heeft een losse tand en dat levert het nodige drama op, want zo kan hij écht niet eten. Door zijn tranen heen verzoekt hij: "Ik wil dat papa weer zijn trucje doet van mijn tand uittrekken en tegelijkertijd in mijn billen knijpen."

De achteringang van de school ligt aan de Pastoorslaan. Pien: "Hé, we mogen de pastoor slaan!"

Dommes van het nieuwe jaar

De autoradio staat aan en Justin Bieber wordt aangekondigd. Maren wil weten wie dat is. Emma: “Geen idee, ik luister nooit naar de beste man.” Maren: “Nee, want jij hebt al een beste man, Miguel.”

Milo ziet mij de Duplodoos pakken, roept: “Oma, ik kom eraan, dan ga ik jou meehelpen. Dat betekent: samenwerken.” Loes en opa zitten aan tafel en moeten een beetje lachen. Camilo: “Wat is er? Ik hoorde gegiechel.”

Milo maakt een tekening van de familie. “Mama, ik kan niet zo goed een bek maken.”

Vier jaar worden en dan ineens hele dagen naar school moeten tussen onbekende kinderen vraagt bepaalde talenten. Milo: “Oma, er zat een jongen bij mij aan de tafel en die vraagde mij hoe oud ben jij? En toen zei ik 5, want ik dacht dat hij mij anders ging uitlachen.”

En: na aan het eind van de dag de juf bij de deur keurig de hand geschud te hebben, loopt hij met mij naar de uitgang van de school. Daar roept-ie ineens: “Oh nee, ik heb mijn juf nog geen knuffel gegeven.” Waarop hij zich terug haast naar het lokaal, waar een verbouwereerde juffrouw alsnog een innige omhelzing in ontvangst neemt.

Sofia en T bespreken de krant van de dag. Het gaat over banen en beroepen. Hij: “En wat wil jij eigenlijk worden?"Zij: “Ik wil president worden. Ik wil mensen helpen.”

’s Morgens op weg naar school, in de bakfiets, zien ze een ster. Sofía: “We mogen een wens doen! Ik wens dat iedereen op de wereld gelukkig is en dat iedereen nooit meer dood gaat!"
"En Milo wat wens jij?" Hij: “Dat ik ridder ben. En die ridder had dan toen hij een klein jongetje was een tèbelèt (tablet) en een raceauto met vuur.”

Maren blijft maar geboeid door bepaalde woorden. Als Emma haar op een ochtend komt wekken, is dit haar eerste conversatie van de dag: “Goedemorgen mama. Kak, drol, schijt, pies. Mama, weet je wat mijn favoriete vieze woorden zijn? Kak en schijt. Maar schijt, die vind ik het allermooiste. Ja, schijt....”

Goede voorbereiding, het halve werk

Één afspraak op school, midden op de dag, 12.30 uur. Da's best lastig, want dat kun je zomaar vergeten. Natuurlijk heb je de dag van tevoren alles al klaar gezet wat je nodig hebt: tas en gitaar. Dus hoef je vanaf het opstaan alleen te denken aan het op tijd op weg gaan. Ruim van tevoren natuurlijk, om 11.15 uur, want het is een half uurtje rijden en aan te laat komen heb je een hekel. Maar... dan ga je nog even piano spelen... en dan vergeet je zomaar te tijd. Dus snel-snel met de tas de auto in en om goed 11.20 uur ben je op weg, ach, tijd zat. Half-uurtje tuf-tuf en daar is de afslag naar school al , bijna ter plekk... Verrek! Gitaar vergeten. Snel beslissen: géén gitaar of terug ophalen, want je bent immers toch vééél te vroeg...? Hup, terug de snelweg op... eh... maar dan ga je pas rekenen... twee keer een half uur extra... Je komt nu onvermijdelijk te laat! Er is vanaf de snelweg geen omkeren meer mogelijk, dus moet je je bij de domme keuze neerleggen. Het gaspedaal gaat diep in, de stoplichten in Nijmegen zijn diep-oranje, elke minuut telt. Kijk, daar is de straat al, nog even snel parkere... Tak! In de haast heb je de aanvlieghoek verkeerd berekend en heb je de auto van de buurman aangetikt. Flinke kras op zijn bumper. Gelukkig is zijn auto - net als de mijne - verder toch al een fraai autokerkhofmodel met deuken en viezigheid. "Sorry buur, maar ik heb NU geen tijd, want ik kom al te laat op mijn afspraak, later!" Gitaar erin, snel appje naar de collega op school dat ik te laat kom poep, en rijden maar weer. Tring tring halverwege onderweg... "Jaja! Ik ben onderweg, ik kom iets van 10 minuten te l... Wat? Weet je het zeker? Volgende wéék pas?"

Winterdommes

Op de achterbank wordt geconverseerd. Maren: “Matthias, wat is jouw lievelingswoord? Die van mij kak en schijt.”

Het boek over de oude Grieken is uit, nu wordt Matthias voorgelezen uit een kinderboek over de Romeinen. “Mama! Ik heb wat geleerd in mijn boek over de Romeinen! Julius Caesar was helemaal geen keizer! En de Romeinen hebben hem vermoord!” Op Emma’s vraag waarom, antwoordt hij: “Hij was een eigenbeheerser!”

Sofía: “Mama, wat zijn kandelaarzen?”

Na het ontwaken vertelt Camilo over een nachtmerrie die hij heeft gehad: “Iedereen was dood en ik moest alles alleen doen. Ik moest ook alleen eten maken en ik ben zo klein. Ik was helemaal verbrand.” Later op de dag komt hij erop terug: “Mama, ik vond ook in mijn nachtmerrie dat ik geen lekker eten had gebakt!”

Bij het avondeten eet hij alles op en wordt daarvoor geprezen. Zegt ie: “Ik denk dat ik een vuilnisbak ben.”

De kleintjes hebben in Gouda op de ijsbaan geschaatst, na afloop is Camilo boos op zijn zus. Op de terugweg, achterop de fiets bij zijn moeder zegt hij: “Ik denk dat ik jaloers ben op Sofía...” Loes vindt dat een goede reflectie en ze gaat erop door: “Ik ben ook wel eens jaloers op iemand, hoor Milo. Bijvoorbeeld op jou omdat je zo goed een tijger kan nadoen. En op Sofía omdat ze zo goed kan zingen.” Hij: “Nee, niet op Sofía jaloers zijn, dat ben ik al....”

Ze gaat verder: “Ik ben jaloers op opa omdat hij zo goed paardje kan spelen, en op oma omdat ze zo goed kan voorlezen en op papa omdat hij zo sterk is.” Hij is even stil. Zegt dan: “Ik vind het wel zielig voor jou dat jij op iedereen jaloers bent.” Loes: “Ja, maar wat kan ik dan goed vind jij?” Hij moet wel erg lang nadenken. Zegt dan: “Jij kan goed spekjes bakken.”

Sofía speelt met haar kerststal. Maria roept Jozef: “Joos! Kom je?”

Sofía is met papa en tia Sara naar de bioscoop geweest. Na afloop mag ze naar een speelgoedwinkel om voor haar broertje een cadeautje te kopen. Natuurlijk kiest ze ook iets voor zichzelf. Uiterst tevreden met haar aanschaf loopt ze de speelgoedwinkel uit en zegt dan bestraffend tegen haar vader: “Mama heeft gezegd dat jij moet leren om “nee” te zeggen!”

Milo: de leerhaart (leraar)

Buiten is geknal van vuurwerk te horen. Milo: “Oh! Ik vind dit heel woestig spannend!”

Na 2 weken in Yp te hebben gelogeerd, gaat Sara op Nieuwjaar weer naar Colombia. Sofía is een beetje verdrietig. Ze pakt een glas van tafel en zegt: “Dit was een glas van haar, dit zullen we nooit vergeten...”

Domme dommes langs het zwembad

Terwijl ik het een beetje moeilijk heb (zes weken huisarrest vanwege een geopereerde teen), zitten mijn nakomelingen er warmpjes bij. Merel is met Philip bij haar ouders in Miami: twee zwembaden tot hun beschikking. Erik, Katelyn, Elsa en Aiden vieren vakantie in Phuket in Thailand: vijf zwembaden en een strand.
Och, zo zielig ben ik niet. Ik zit in het Franse zonnetje in de kas die aan mijn huisje is gebouwd. Met uitzicht op één zwembad. Dat helemaal is afgedekt

While walking to the bus, we hear a loud bird call.
Erik: "That could well be a hornbill!"
Elsa: "He sounds horny."
Erik: "Eh.. Hmmm, maybe yeah and also eh, billy?"
Katelyn: "Wait, what?"
Erik: "Hornbill, so he's horny and billy"
Elsa sighs, "No papa, I said HUNGRY! He sounds hungry!"

 Met een vriendin van Erik en Katelyn 'koekjes bakken' in de keuken. Verplicht nummer voor alle kinderen.







Katelyn has a bloodsugar test today and needs to keep the stomach empty.
Erik: "mama isn't allowed to eat anything!"
Elsa: "is mama a Muslim now?"


Elsa is playing make-belief restaurant. She asks Katelyn what food she wants to order and serves her "air".
Elsa: "that will be 5 dollars, please"
Katelyn passes her some imaginary money and Elsa gives her something in return.
"Here, this is your receipt."
When shirls starts eating, Elsa shouts incredulously "Mama! You're eating the receipt?!"

Aiden is feeling a bit hyper. When it is time to brush his teeth he runs through the flat, shouting "IT IS MINE! IT IS MINE! IT IS MINE!"
When he reaches the toilet, Erik gives him a scolding: "Aiden, no screaming tantrums, OK?"
Aiden takes the toothbrush and then says very quietly, "ok, but the toothbrush is mine papa."




Elsa firmly stands on the door stopper and says in the squeaky high voice of a 'lady': "look, I'm wearing high heels."






Katelyn is incredulous about something Elsa said: I said "i don't think so"
Elsa: "yes you think so, or else i will make you think so"

Elsa, out of the blue: "Papa, when will we have a camper van?" (ze hebben niet eens een auto)

Aiden has a big fan (waaier). He's playing with it for half an hour. It's big. It's as large as his chest. He shows everyone.
He holds the fan behind his back. It sticks out at various angles.
Then he asks, rather seriously,  "guess what's behind my back?"











Elsa: "if mama fall down, then everybody will panic, and one will take a video."

Then i let the kids watch some Christmas songs on you tube. They watched the 12 days of Christmas. After the (long) song, aiden said "too many..... Too many presents....."

Kerststal Den Andel

De Rijswijkertjes waren ons al voor, maar wij hebben nu ook een kerststal, getekend dit jaar.

Door Iris (5):

 

 

Oh, wacht, er moest nog iets bij, vond ze:

 

Een geitje.

 

 

Vrolijk Kerstfeest iedereen,

en een gelukkig 2020!

Milo's en een paar Sofietjes

Camilo zit in de stoel bij de tandarts, als hij tegen zijn moeder fluistert: “Zal ik het zeggen?” Loes heeft geen idee wat, maar knikt: “Ja, zeg het maar.” Zegt-ie: “Nou tandarts, ik heb wel goed gepoetst maar ik heb toch een zwart plekje op mijn kies.”

“Papa, heeft de zon het niet heet? En als de zon het heet heeft, wat gebeurt er dan?”

“Als een Auto Nieuw is, gaan we oliebollen eten!” (Oud & Nieuw)

Als Milo op de BSO komt, gaat hij altijd even zijn ex-crèchemaatjes in hetzelfde gebouw opzoeken om de kleintjes uitgebreid te omhelzen. Maar de nieuwe school brengt ook nieuwe vrienden. Thuis zegt hij: “Weet je wie vriendin ze ik ben?” En fluistert: “Lara, zij is het liefste van de klas.”

Als hij van school wordt opgehaald: “Wacht even, mama, ik wil Lara nog een zwaai geven!”

Loes geeft Milo het onderste randje van de kaas. Hij: “Wat lief dat je iets voor me over hebt gelaten!”

Maar hij is ook wel eens ontstemd over zijn moeder: “Jij bent niet de echte baas van onze familie! Dat is papa! Omdat papa is veel groter dan jou!”

Sofía: “Kom even hier mama, dan kan Camilo verder gaan met zijn emoties!”

De ouders zitten samen te praten en ja, mama eindigt haar zinnen wel heel vaak met een dwingend: “Toch”? Sofia is dat ook opgevallen: “Jij met je ge-toch tegen je schattige mannetje.”

Sofía vertelt thuis dat een klasgenootje wel eens blaadjes van de struiken eet. “Bah,” zegt Loes.
Sofía: “Ja, dat is inderdaad vies. Tycho’s hondje staat daar ook altijd geparkeerd.”