Ypjes

Camilo (4) zit op de bank mee te kijken naar een stukje persconferentie over Corona. Minister Hugo de Jonge is aan het woord. Opmerkingen van Milo: 

“Is het echt alleen maar dit?”
“Hij lijkt op papa als hij oud is.”
“Mama, hij heeft een tic van praten!”
“Papa, waarom zeggen ze steeds maximaal?”
“Geen feestjes? En mijn verjaardag dan?”
“Mama, gaat dit voor eeuwigheid duren?”

Sofía zit boos op haar kamer. Milo vraagt: ”Mag ik naar binnen?” Loesje zegt: “Nee, doe maar even niet.” Hij: “Maar ik wil haar zeggen: boos zijn hóórt bij het leven!”

Sofía mag twee knuffels kiezen in de kringloopwinkel. Loes: “Thuis maken we ze nog eerst even schoon.” Sofía: “Ik denk dat de winkel dat al heeft gedaan. Ik vind ze piekschoon!”

Sofía: “Ik wou dat vrouwen ook een ei leggen.”

Een buurjongen van 8 komt langs voor een praatje. Hij wil weten of Sofía al kan lezen. Loes: “Ja, ze gaat net als jij in september naar groep 8. Camilo kan nog niet zo goed lezen, maar hij kent al wel veel letters.” Camilo: “Ik kan alleen nog niks lezen met de Griekse y!”

Sofía, na de vakantie: “Ik mis opa en oma. Het zijn ook zulke aardige mensen!"

Milo vertelt zijn moeder dat hij tijdens de zomerse logeerpartij in Gouda een paar scènes heeft mogen zien uit een film voor 12 jaar en ouder: “Ben Hurk en de Romeiners!”

Milo: “Mama, ken je aliens?”
“Nee, waar komen die vandaan  dan?”
“Eh, uit Zoetermeer!”

Milo wil de pizzabakker zijn uit een IPad-spel, want “die gaat niet dood.”

Milo: “Sofía, later zijn wij niet meer samen hè?”
Loes: “Maar dan zijn jullie nog steeds broer en zus.”
Hij: “Ja, maar wij zijn niet getrouwd!”

Sofía: “Mama weet meer van gevoelens en papa weet meer van de wereld.”

Sofía (7) kiest een liedje op de I-Phone en zegt: “Toen ik 6 was, dacht ik altijd dat de zangers een teken krijgen als ik een liedje kies, dat ze moesten gaan zingen.”

Sofía: “Ik wil wel op Spaanse les!”
Milo: “Ja, ik ook!”
Loes: “Que bien!” Dan, tegen Milo: “Vas a hablar Español?”
Hij is even stil en zegt dan: “Yes!”

Sofía: “Als kinderen thuis met een vriendinnetje spelen, dan doen ze altijd véél brutaler dan op school.“ Loes: “Doe jij dat ook?” Zij: “Jazeker!” Loes: “Waarom eigenlijk?” Sofía: “Dat is een kindermysterie, mama!”

Ze bekijken met z’n allen de plattegrond van de camping in Drenthe. Sofía: “De camping is zo leuk! Ik wil wel in de kaart duiken!”

Loesje legt uit wat er allemaal op de kaart staat: het zwembad, het zwemmeer, de speeltuinen, en zegt: “En we mogen óveral naartoe!” Camilo steekt zijn vingertje op: “Maar niet naar Syrië, dat is dicht!”

Camilo vraagt: “Hoe schrijf je: ‘Ik vind het heel leuk met vakantie?” Loes: “Je begint met de i en de k.”
Hij schrijft op: “ic” en vraagt dan: “En hoe schrijf je: ik houd van snoep maar het is niet gezond?”

Opa en oma zijn ook bij het vakantiehuisje gearriveerd. Ze waren uitgenodigd, omdat de Colombiaanse grootouders, op wie bij het boeken was gerekend, wegens Corona niet konden reizen. Tijdens het eten zegt Milo: “Sofía, durf jij boos te doen tegen mama als opa en oma er zijn?” We moeten allemaal een beetje lachen om deze vraag. Waarom durft hij dat niet? “Dan ben ik bang dat jullie weer weggaan....”

Corona-vrij

Toen de vakantie aanbrak, besloten de oudste drie te gaan snotteren. De richtlijn gebiedt ook bij milde klachten te testen, dus togen wij naar de teststraat in Urmond. Er was een aparte afdeling voor kinderen, dus reden wij lachend langs de file met wachtenden en werden we ontvangen in een keetje naast de twee opgestelde testtenten. Nog lachend om die man die zo met zijn neus wiebelde toen hij wegreed, lopen we de kinderkeet binnen. Twee vrolijke dames in witte pakken, met brillen en mondkapjes ontvangen ons met open armen, maar op gepaste afstand. Flinn neemt als eerste plaats. Bij Pien rollen de tranen over haar wangen. Niet van de verkoudheid, ook niet van angst, maar omdat Flinn precies zo met zijn neus wiebelt als de man waarom we eerder zo moesten lachen. Flinn hoeft niet lang te wachten op zijn revanche: Pien loopt rood aan als bij haar het stokje bijna helemaal in haar neus verdwijnt. We zijn even bang dat de vingers van de testmevrouw ook zullen verdwijnen, maar dat valt gelukkig mee. Jeppe, die zijn twee voorgangers met een steeds bleker toetje heeft gadegeslagen, kiest voor een veilige testplek: bij moeders op schoot. Ook hij houdt zich groot en verdient een dapperheidsdiploma. En omdat ze zo goed heeft toegekeken, mag ook Neeltje een sticker uitzoeken.

Dan begint het lange wachten, want na een test mag je, uit veiligheidsoverwegingen, tot de testuitslag, zo'n 48 uur later, je huis niet uit. We waren toch al niet van plan weg te gaan deze vakantie, dus thuiszitten, daar hadden we al op gerekend. Maar het voelt toch ineens een stuk minder leuk als het verplicht is. Gelukkig weet iedereen zich goed te vermaken: Pien leest in plaats van één, twee boeken uit op een dag, Jeppe maakt zijn vader helemaal in met het spelletje Beverbende, Flinn en Neeltje spelen afwisselend moeder en grootbroer met de poppen of racen met de auto's op de zelfgemaakte racebaan, en als het ze uitkomt, dan combineren ze dat. En ik? Ach, ik vermaak me ook best.

Flinn legt tot in detail uit wat een arena is. En het klopt woord-voor-woord. Als ik hem vraag hoe hij aan die kennis komt, haalt hij zijn schouders op: "Gewoon, wiskunde."

Fenna wordt drie en Neeltje kijkt al dagen uit naar het feestje. Ze is dol op Fenna, want "Fenna is mijn kleine zusje, toch, mama?" Ik leg uit dat dat niet helemaal klopt. Fenna is de dochter van mijn broer Matthijs, dus Neeltje is Fenna's grote nicht. Ze snapt het. "Ik ben de grote nicht van Fenna en Fenna is mijn kleindochter."

Ook Flinn houdt zich zo af en toe bezig met de dood. "Mama, hoe is het eigenlijk om dood te zijn?" Ik leg uit dat niemand dat precies weet, want de doden kunnen het niet meer vertellen en mensen die nog kunnen praten zijn niet dood. Hij snapt het. "Ja, want als je dood bent, dan kan je soms je tong kwijt zijn en dan kan je niet meer praten."

Witte haren en een rendier

I explained to Elsa roughly how the court system works.
Elsa: "So the judge is a bit like a king, like a ruler?"
Me: "Sort of, yes. Maybe you wanna become a judge?"
Elsa: "Nah, it sounds like it is a lot of work."

While we walk to the supermarket, Elsa says that she wants to visit Oma in France. I tell her that we are not allowed to travel due to covid. Elsa: "We can travel to the supermarket, so we should also be able to travel to Oma!"

Aiden: "Can I have the hands and the tizer?" (hand-sanitizer)

Aiden: "Yah the 'eighties' mosquitos carry the dengue everywhere they go." (Aedes mosquito)

And after covid, it's paella time!

Het leven is leuk!!

Matthias heeft een periode lang moeite gehad met inslapen, maar de laatste tijd gaat het weer goed. Emma vraagt hem of hij een truc heeft gevonden. Zegt hij: “Nou, ik vertelde aan Maren dat ik niet goed in slaap kon vallen. En toen zei Maren: “Nou, dan moet je gewoon je ogen dichtdoen!”

Sofía krijgt volgend schooljaar twee juffen. Vandaag heeft ze alvast kennis gemaakt. ’s Avonds bij het tandenpoetsen: “Mam, waarom hebben eigenlijk alle juffen dikke billen?”

Camilo is de laatste tijd veel bezig met een moeilijk onderwerp:
“Wat gaan we doen als we dood zijn?”
“Wat moet ik eigenlijk doen als jij dood bent?”

Loes legt uit dat ze nog lang niet dood gaat, en hij zeker niet omdat hij nog een kindje is. Hij: “Ik vind het niet eerlijk als ik straks een baby heb en die heeft dan nog een langer leven...!”

“Ik wil echt niet dat ik dood ga en dat het leven dan afgelopen is. Ik vind het leven zo leuk!”

Verder is hij een waardige achterkleinzoon van zijn overgrootvader: Milo heeft een echte vis gevangen!

De kunst van het stijlvolle ongeluk

Kijk, je zet al opstappend je voet op de trapper en je been vliegt zoals gebruikelijk jongensachtig over je zadel heen. Maar... vandaag is het je tijd voor jouw ongeluk: je opstapvoet schiet van de trappert. Twee benen tegelijkertijd in de lucht, dat is wat veel gevraagd van een geëvolueerd primaat, dus knal je met boodschappentas en al tegen het wegdek. De fiets schiet hard tegen de zorgvuldig geparkeerde auto aan, stuitert terug en je slaagt er maar ternauwernood in om het onbeteugeld stuk techniek te ontwijken. So far so good, geen schrammetje! Alleen... de mannelijke eer hè... total loss... Ik lig doorgaans niet op de straat voor mijn huis.

Wat leren we hiervan? Dat een trapper een bron van gevaar is. Dat je blijkbaar nog verrassend alert je val kan opvangen. Dat je dit soort capriolen het best kunt uithalen naast een oude Toyota waarvan de eigenaar - hé, dat ben ik - niet zo nauw kijkt. Maar bovenal: doe dit vooral om 8.00 uur 's ochtends, zodat niemand het ziet! Ik was nog maar nét opgekrabbeld om wat ijzer te fatsoeneren, of één van de buurvrouwen kwam volkomen onwetend naar buiten. "Morgen buuv!"en dan soeverein opstappen en wegfietsen hè. Niks aan het handje, Fortuna weer een loer gedraaid.

Wat te doen met Marinus en Augusta.....

Een paar weken geleden kregen we een berichtje van Marian - zus van T -, dat ze de zolder weer eens had opgeruimd en of wij iets wilden hebben dat daar al jaren stond, en geen doel leek te hebben. Marian had het voorwerp zelf ooit meegenomen uit de studeerkamer van haar oudste broer, toen na diens  overlijden, zijn hele huis leeggemaakt moest worden. Het was iets wat je niet zomaar ergens neerzet, maar ook niet zonder meer weggooit. 

Het ding belandde bij Marian op zolder en nu wilde ze er zomaar ineens van af. Dat moet je niet tegen mijn echtgenoot zeggen, die zijn bijnaam Toon Tin (naar een Boxtelse dorpsgek) volledig eer aan doet omdat hij bij ons de zolderkasten na het vertrek van onze dochters vol heeft gezet met zijn "archief". Versta daar eenvoudigweg alles onder en dan nog meer. 

Onze oudste dochter deed hem een tijdje na, denk aan het eerder vermelde luciferdoosje met de naalden van een inmiddels gecomposteerde kerstboom, dat ik in haar kast vond toen ze ging studeren en uit huis vertrok. Op dit moment spaart meneertje Tin weer Corona-kranten, die hij - na Corona - van plan is 'allemaal uit te zoeken'. Let wel: er arriveren hier dagelijks twee landelijke dagbladen, een 's morgens en een 's avonds. Ik ben gestopt met op hem te mopperen, maar sla nu slechts nog de ogen ten hemel.

Dat deed ik ook toen Marian haar voorwerp naar ons toebracht. Groot en loeizwaar, om er maar iets neutraals over te zeggen. Lieve hemel, waar moest dat nu weer staan! Bij ons op zolder naast de kerstboomnaaldjes? Dat leek me geen geschikte plek. Daar slapen onze kleinkinderen als ze komen logeren. Op de studeerkamer van onze verzamelgek zelf? Geen plaats voor en tsja, er komt wel eens iemand hem qualitate qua op die kamer bezoeken en die moest eens denken.

Toen bedacht ik een plek buiten, op ons indianenveldje, waar de stokken altijd al klaar voor als de indianen weer komen logeren en hun wigwam in volle glorie weer opgezet moet worden. En zo gebeurde het:

 

Daar stond-ie dan. Niet eens zo gek. Alsof twee kolonisten in de negentiende eeuw, op weg naar Ohio om er een boerderij te beginnen, onderweg op een bende woeste indianen - sorry, native Americans - waren gestuit en ter plekke afgeslacht en daarna keurig in de grond gestopt waren. 

Maar, ik weet het niet. Gisteren kwam de buurman een ladder lenen, en toen moest ik wel uitleggen wat daar stond. En ik moest ineens denken aan Sofía van 7, die een gevoelig hart heeft en laatst drie nachten pas na langdurig snikken insliep, omdat ze in de klas het begin van de GVR-film had gezien en daar nog steeds compleet overstuur van was, op de haar goed uitkomende momenten dan. 

Ik wend me nu dan maar tot jullie, mijn vindingrijke familieleden: wie helpt me uit de brand? Mijn man wil hem niet weggooien, maar waar oh waar kunnen we de steen van Marinus en Augusta zijn laatste rustplaats geven?

 

Julidommes

Loes piekert over een cadeautje voor haar jarige zus. Sofía (7) wil meedenken: “Is zij van de make-up of van de kleren?” en geeft dan zelf antwoord: “Ik denk van de make-up, zo ziet ze er een beetje uit.”

Camilo (4): “Mama, ik ben een beetje de baas over jou en jij een beetje de baas over Sofía.”

Sofía krijgt een nieuw badpak van de Hema. Ze pakt het vast en snuift er diep aan. Zet dan: “Wauw, dit zwempak ruikt naar de vrijheid. Het ruikt naar de winkel en als we daar weer heen mogen is Corona voorbij en mogen we weer opa en oma knuffelen!”

Maren (bijna 6) baalt van de eczeem op haar armpje. Emma zegt dat ieder mens wel ergens last van heeft, of iets dat ie liever anders zou willen. Maren vraagt wat Emma dan heeft en die noemt haar navel-met-operatie-litteken. Maren: “Maar papa dan? Die is wél helemaal perfect!”

Met z’n allen op de fiets door de drukke stad. Vraagt Emma waar ze later zouden willen wonen, in een drukke stad of in de natuur. Maren: “In de stad, want dat vind ik gezelliger.” Matthias (7): “Ik zou later in precies de wijk van opa Toon en oma Beppie willen wonen.” Waarom? “Dan kan ik ook steeds wandelingetjes over de dijk maken.”

Boeregenen of boerengenen?

I need help with the title, because my Dutch grammar is a leaky affair.

Our kids are bilingual - they speak fluent English and Chinese. I have occasionally been teaching them important Dutch words, like "fiets" en "potverdriedubbeltjes." In fact, scolding children in Dutch comes easy.

I can't sing for shit. Really. I am probably tone-deaf, but being decent with rhythms helps hide a lot of inabilities when you play music together with friends.

In In A Green Field, they mistakenly asked me to do backing vocals once. I warned the band not to go there, but we needed more vocal harmonies in our songs. My personal microphone was mysteriously removed again by the next rehearsal. But I wasn't embarrassed; I felt redeemed.


I sang at our wedding, but I was playback'ing while a real (female) singer sang live behind the curtains. She entered stage after the first verse, much to the entertainment of our guests ("Katelyn plays the drums like a man, and Erik sings like a girl"). If I had been the one singing, then the room would have cleared quicker than if there had been a raging fire.

Yet, in the private quiet of the children's room, I sing lullabies to the kids. This includes many Dutch all-time favorites like Poesje Mauw, Ik Zag Twee Beren en of course Slaap Kindje Slaap.

Today Elsa (6) sings Frozen songs, often extremely loud and very much out-of-tune, and Aiden (3) does everything Elsa does, so we are close to living the kind of nightmare that I made fun of only 6 years ago...

I started wondering, is this nature or nurture?

Recently, and much to our surprise, Elsa started singing Aiden to sleep, and she decided to sing what she has heard...

The next day, Aiden kept singing the song as well. He is clearly influenced by Elsa's version and her lyrical genius. But he actually sounds better - in terms of melody...

But, listen again... They both sing "Doar boiten loopt..." Their Dutch comes with a strong, natural Brabants-farmer's accent. Obviously, I never sang it like that, I have been conditioned over the many years.

So, this is firmly genetics! Our kids are true Termeers, their roots grow deep, down in het Branbantse land.

And after corona is over, they will come to audition with Wooden Ships.

En weer zijn daar een paar dommes

Sofía begint opnieuw over de troep in de auto van Matthias en Maren. Verontwaardigd: “En Emma zegt gewoon dat Miguel het gedaan heeft. Ze geeft haar man de schuld!” Dan, peinzend: “Misschien denkt ze dan dat ze niet moeder genoeg is...”

Sofía tegen haar moeder: “Ik weet niet of ik later kinderen wil. Wil jij graag kleinkinderen? Ik wel.”

De schoolfotograaf komt vandaag. Sofía tegen haar ouders: “Hebben jullie ook DSM-foto’s?

Maren: “Sofía, ik zou eigenlijk ook met jouw spel willen meespelen. Want jij speelt nu eigenlijk alleen je eigen spel. En ik ben hier eigenlijk alleen voor jou...”

Emma: “Matthias, wacht toch eens tot ik mijn verhaal heb verteld!”
“Hij: “Maar jij bent nooit klaar met vertellen!”

Camilo: “Mama, wanneer is het bij ons weer een keertje donker?”

Camilo: "Hé mam, ik zag een auto met een bloem op zijn.... eh.... tentakel!”

Tijd om naar school te gaan, Mama en Milo nemen de bakfiets, zijn buurjongen/klasgenoot gaat bij zijn vader in de auto. Milo: “Wij zijn het eerst op school!” Loes: “Maar de auto rijdt wel sneller....”
Milo: “Ja, maar hij moet eerst nog met zijn.... eh.... wenkbrauwen de ramen schoonmaken!”

     Sofía wacht op haar beurt voor de pianoles

Rare gedachten

Camilo: “Ik heb honger, mijn maagje knabbelt!”

Sofía praat achterop de fiets over de kinderen in haar klas: “En dan heb je nog het vervelende jongenstroepje D., T. en N.” Loes: “Troepje?” Sofía: “Ja, troepje. Ik wil ze opvegen en naar een andere school gooien!”

Sofía doet een beetje gek. Loes: “Doe je dat op school ook?”
“Nee, dan moet ik mijn gekheid inhouden!”

Sofía heeft de laatste tijd veel ‘vriendinnen’ gemaakt: meisjes bij de zwemplas, maar ook dochters van kennissen van mama en papa. Ze heeft het er vaak over, ze vindt ze heel interessant. En dan herinnert ze zich ineens een vriendin van een vakantie van twee jaar geleden. “Ik heb eerder een vakantievriendin gehad hè, mam? Dat was wel heel spannend, want het was een Duitser en ja..... dus ook van Hitler. Ja, Duitsers wil ik liever niet aanspreken.”

Camilo in gesprek met een grote jongen: “Ik ken gewoon een jongen die niet tot tien kan tellen, Casper!”  Vraagt de jongen: "Tot hoever kan hij dan tellen?” Milo: “Gewoon, tot nul!”

Op bezoek in Zeeland. Emma: “Kijk eens wat een grote boot!”
Maren: “Dat is een schip mama!”

Maren: “Mama, soms denk ik heel rare dingen. Zo denk ik altijd dat het meisje dat in het badje naast mij zwemt, een boef is. Dat haar hele familie boeven zijn. Want haar vader heeft allemaal tatoeages en haar moeder een gouden tasje. Maar ik heb ze nooit wat zien stolen.”

Het nieuwe tuinieren 2

April 2020

Juni 2020

Heb gezaaid, maar daarvan is helemaal niets opgekomen. Maar... er stond blijkbaar al genoeg. Een greep uit de tientallen soorten die wél zijn opgekomen.

Havikskruid en streepzaad

Campanula (de meest verrassende nieuwkomer)

Jacobskruiskruid (nog 20 keer zoveel in knop)

Bosandoorn (favoriet bij de hommels)

Allerlei soorten ooievaarsbek

Robbertskruid en glidkruid (paars)

Voorlezen op afstand

Milo zit weer eens bij de buren - zijn vriendje daar heeft een spelcomputer. Sofía zucht: “Ik mis Camilo, hij is steeds weg. Het lijkt soms wel alsof ie al op de middelbasisschool zit...”

Sofía zit bij Emma in de auto. Die is behoorlijk vies, vol etensresten. Zegt Sofía: “Jullie auto is eigenlijk één groot bord!”

Sofía speelt even alleen. Zegt Maren: “Sofía, ik wil hier niet de hele tijd in m’n eentje zitten. Ik ben hier op bezoek!”

Maren (5) is vandaag  trouwens in een diepzinnige stemming. “Mama, ik wil iets vragen. Het gaat over kinderen, maar ik kan het eigenlijk niet zo goed uitleggen. Waarom besta ik eigenlijk wel en waarom besta ik niet?” En dan: “Waarom is Sofía Sofía en ben ík niet Sofía?”

De kinderlockdown zit er eindelijk op: de basisscholen draaien weer en de kleintjes moeten op tijd naar bed. Daarom hier ter afsluiting een beeld van het voorlezen op afstand:

Dommedommes terwijl de zomer nadert

Maren (5) heeft vanmiddag bij een vriendin gespeeld. “En? Hoe was het?” Maren: “Leuk! Alleen jammer dat we deze keer niet in de jacuzzi mochten.”

In de Corona-tijd komt Sofía (7) ’s nachts om de haverklap bij haar ouders aanzetten. Vannacht is papa toevallig net naar de wc als ze middenin de nacht arriveert, en als hij terugkomt, gaat mama meteen ook maar even. Zegt Sofía met een klein stemmetje: “Ik ben er pas net en ik zou het wel gezellig vinden als jullie zouden blijven...”

Sofía in een spel: “De hele familie kwam feestelijk en blijdschappend kijken.”

Camilo (4) wil het verhaal van Sneeuwroosje horen!

Na 8 weken thuiszitten hebben de kinderen eindelijk weer eens een schooldag had. Aan tafel vertelt Milo ’s avonds over “de vader van Philip, die heeft gevochten in de oorlog tegen Hitler! En weet je wie begonnen is in de oorlog? Hitler! Hij is de sterkste van de wereld. Maar weet je, hij is een slechterik. En Hitler en zijn team hebben de oorlog gewonnen!"

Na een bezoek aan Gouda heeft hij een geschiedenisboek van de grote donateur uit Nijmegen voor de neus van Matthias weggekaapt. Hij loopt er de hele dag mee rond. “Mam, dit gaat over Egyptië en de Romeiners!”

Sofía is verdrietig. “Maak je je ergens zorgen over, Sofia?” Zij: “Een beetje.” Dan: “Nee, ik wil het gewoon graag gezellig voor mezelf houden, dus ik heb een vrolijk bekkie.”

Camilo is dol op de honden die hij kent in de straat, hij wil ze allemaal aaien. Dan heeft hij het een tijdje over de hond van “onze grote neef Piet”. Die durft hij niet te aaien. Loes: “Welke hond bedoel je?” Hij: “Die van onze grote neef Piet!” Loes heeft geen idee over wie hij het heeft. “Maar wie bedoel je dan?” Hij - boos nu - “Je weet toch wel, onze grote neef Piet, waar opa altijd naar toe gaat!”  

Als Sofía op het strandje bij de Delftse Plas bezig is met watergeulen graven, komt er een meisje bijstaan dat vraagt of ze mee mag doen. Dat mag. Vervolgens vraagt ze of ze vriendinnen zullen zijn. Ook dat vindt Sofía goed. Ze spelen er urenlang en als het tijd is om naar huis te fietsen zit ze een beetje te peinzen in de bakfiets. Dan komt de vraag: “Opa, heb jij ook wel eens een vriend voor één dag gehad?”

Aiden popsicle show-and-tell

Someone sent me this link and I started watching it: https://www.youtube.com/watch?v=3yORCZxEXto

After a while I somehow just couldn't stop, even though it is a bubble of expensive air. I confess saw it at 1.25 times the speed - oh I am truly a Philistine. Perhaps I enjoyed it so much, because we visited the Basque area last year and we positively loved the region. We spent a wonderful day at San Sebastian and enjoyed a fantastic meal there in some random restaurant - nothing alta cocina of course.

Anyhowz... While I watched the marriage of music to gastronomy, Katelyn was behind me editing the short video below. Condensing the 12 minutes of original footage to fit 4 minutes took her about the same time as me watching the documentary.

We will only share the result with Aiden's class on Tuesday. So you are all getting a sneak preview here.

Warning: there are no interesting musicians or even instruments in our video. But as you will hear towards the end, in Elsa's words, our popsicles are...

...super-duper-ultra-bum-bum-yummi!

Surely our posicles can thus be added to the Mugaritz menu. All we need some music to accompany it... Michael? I was thinking something like "knispering" freezing sounds.

Geschiedenis

Omdat Maren voor het slapen gaan tegen haar gewoonte in plots door haar vader voorgelezen wil worden, krijgt Emma vandaag Matthias met zijn geschiedenisboek. “Mama, we zijn gebleven bij dat Johan van Oldenbarneveldt werd onthoofd.”

In de thuisschool is Matthias bezig met begrijpend lezen, de tekst gaat over Het meisje met de parel van Vermeer.  Emma zegt: “Ik heb haar zien hangen, in Den Haag."
Maren, die meeluistert: “Echt? Aan de galg?”

De twee nichtjes zitten samen in bad te spelen met de Barbies. Of ze er ook een Ken bij willen? Maren: “Ja, die op papa lijkt.”

Singaporona... counting down 1.5 weeks

I have lost count, because we are now officially counting down.

On June 2nd the childcare reopens for Elsa, and a week later Aiden will return too. Katelyn and I will remain working from home. We look forward to increased productivity.

I read somewhere that it is good to stick to a routine. Slicing up every day into segments and grind your way through those. Our day is naturally broken up by mealtimes, and Aiden takes a nap after lunch. While he sleeps, Elsa does some reading/writing/math followed by some tablettime.

Our evenings have followed a regular pattern for years, with a carefully choreographed sequence of dinner, shower, family TV, brushing teeth, storytime, and finally bedtime.

So, we really only need to fill the few hours between breakfast and lunch and between after nap to dinner. And hey, some mornings the kids have "zoom" lesson sessions... Can't be hard that, right?

Right...

I read a tweet at the start of the lockdown: "Been homeschooling a 6-year old and 8-year old for one hour and 11 minutes. Teachers deserve to make a billion dollars a year."


Anyway, below are some of the activities we went through. Katelyn makes these collages so she can share them on whatsapp, without sending a bunch of photos. Very useful for a blog.

We make pizza (once a week):

Elsa made a pet shop house, drawing the pets on the sides:

We made fruity frozen popsicles from blueberries, and blended lychees and orange juice:

One of us is all into letters nowadays and he decorates them with pictures:

And, it was Mother's Day, which in Singapore is not associated with Nazism:

One and a half week more to go... 10 days, to be precise... ten... more... days... ten... more...

Tennnnnn......

Lockdownies

Camilo (4): “Mama, toen jij klein was, had jij toen ook een klein broertje?”

Hij wil een slokje van mama’s koffie. “Waar heb jij gedrinkt, wil ik weten?”

Milo, midden in een spel waarin de prins verliefd wordt op twee meisjes: “Mam, kan je met twee trouwen?” Dan zelf: “Nee, dat kan niet, dat is te druk.”

Hij is helemaal in de ban van insecten, loopt de hele dag met een bakje rond om kleine beestjes te verzamelen: pissebedden, torren, spinnen, slakken, alles wat hij maar te pakken kan krijgen. Dan ontdekt hij kleine springbeestjes. “Hé mam, dit springbeestje springt hoog, dat is vast een vaderspringbeestje.”

Mama en zoon gaan fietsen. Halverwege moeten ze een heuveltje op. Loes: “Jij doet dit goed Camilo, jij hebt écht sterke spieren!” Zegt ie: “Jij vindt het moeilijk hè, klein aanstellertje!”

Hij kijkt bij de buren naar binnen en zegt ondeugend: “Ik ga ze expirimeren!”

Loes moppert omdat Sofía niet dagelijks een half uurtje leest. Zegt ze: “Mama, is verzinnen of bedenken óók een soort van leestechniek?”

Met spelling leert Sofía woorden met ch en g. Loes oefent met haar: “de president van een land heeft veel m....?” Zij: “Miljoenen!”

Moeder en dochter praten over dingen en de eerste zegt: “Ja, dat hoort allemaal bij het leven...” Sofía, met een diepe zucht: “en ik heb mijn hele leven nog te goed...”

Loes spreekt Sofía ergens op aan. Zij: “Je weet dat ik een kind ben en misschien heb jij je ook wel zo gedragen.”

Sofía kijkt naar haar broer en zegt opeens: “Is hij geadopteerd? Hij lijkt wel een beetje een rijkeluiskindje.”

Intussen zijn de scholen - een beetje - begonnen, en zijn ook de neven en nichtjes tot hun grote vreugde weer met elkaar verenigd:

Het project van de cuves

Inmiddels is het een jaar geleden dat ik het nieuwe huisje mocht betrekken, maar het is allemaal nog steeds niet af. En de moeilijkste klussen komen natuurlijk het laatst. De regenwateropvang.
We hebben al een vijver in de beek die heel veel water opvangt. Maar in hoog zomer is de bron uitgeput en de vijver droog. En dan hebben we water nodig.

We besloten om vier bakken van ieder 1000 liter te kopen voor het opvangen van regenwater bij het huisje. Die werden in de wei gezet. Ik heb er twee jaar lang plezier van gehad, want we vulden ze met water van de vijver. Wij noemen de bakken: de cuves. Wijn wordt hier ook bewaard in cuves, maar die zijn nog groter.

Mijn huisje heeft vier daken. Van rechts maar linksop de foto: het dak van de oude annex, een beetje verstopt het platte dak boven de voordeur en de hal en het dak van de woonkamer:

En op de volgende foto,  iets verder naar links nogmaals het dak van de woonkamer en van de kas. Je ziet op deze foto dat je al een flinke trap op moet om in de kas te komen.  Links van de kas is het nog dieper, daar is de wateropvang gemaakt.

Je ziet op de foto hierboven ook een regenton. Dit regenwater, van het dak aan de tuinkant van de woonkamer,  wordt gebruikt in de kas. Van november tot mei staat de kas vol planten. Een regenton naast de deur van de kas is dus superhandig. Nu is de kas leeg, het is er veel te heet. Maar de regenton wordt nog goed gebruikt voor de planten op het terras.

De kas staat op een laag beton van ruim een meter. Tegen die muur komen de cuves. Om het terrein klaar te maken heeft Roelof vorig jaar november van grijze betonstenen een fundering gemaakt. De cuves passen daar precies op:

 Rechts zie je een stopcontact. ik leg aan het eind van de blog uit waar die voor is.

De harde klei vol stenen en de zware betonstenen waren geen ideaal speelveld.  Roelof moest de hele winter uitrusten van dat werk. Op bovenstaande foto zie je ook een afvoer. Als de regenton van de vorige foto vol is, loopt hier water weg. Onder de cuves door, naar de straat.

Toen de zon begon te schijnen en wij gezellig in de lock down zaten, was er weer energie om het project te vervolgen. Met de tractor werden de lege cuves naar de goeie plek gereden.
Ik was beng dat de zware cuves met heel veel moeite geplaatst zouden moeten worden, maar Roelof deed het in zijn eentje. Wat een zonnetje kan doen.

Kijk nu staan de cuves op de juiste plek. Ze zijn onderling wat verschillend, maar het waren dan ook tweedehandsjes. De kas ziet er niet uit met die lappen, maar dat was om de laatste kleine plantjes te beschermen tegen de zon.

Gelukkig had Roelof de meeste spullen die hij nodig had al vorig jaar gekocht. Want tijdens de lock down kon je alleen online spullen bestellen. En dat is niet hetzelfde als in een winkel staan en kijken welke mogelijkheden er zijn. We moesten op elke zending wel drie weken wachten.
Och, we hebben tijd genoeg.


Nu ga ik vertellen hoe er regenwater in deze cuves wordt opgevangen. Daarvoor beginnen we weer bovenaan, bij het dak van de oude annex. Die heeft een nieuwe goot en afvoer gekregen van mijn inwonende loodgieter.

Je ziet op de foto het raam van de slaapkamer van de annex. De pijp komt uit op het platte dak van de hal.


De volgende stap in het opvangen van het regenwater is zichtbaar aan de andere kant van het huis, de straatkant. Het regenwater van de eerste twee daken loopt naar rechts in de goot onder het platte dak.

Deze goot kwam helaas ONDER de goot van de woonkamer uit. Aangezien water niet vrijwillig omhoog loopt, wordt dat water naar beneden geleid, onder de ramen. Dus op de volgende foto zie je twee goten, waarin water verder naar rechts stroomt.

Het is een noodoplossing. Maar ik vind het niet eens echt gek.

Aan het einde van deze goten valt het water in stapjes naar beneden. Het water van drie daken is verenigd. En het stroomt weer naar rechts. De pijp waar het regenwater door stroomt is om de hoek gebogen. Daar staat een cuve, er zit zelfs een beetje water in.

 En zo ziet het er om de hoek uit. De pijp wordt gesteund door een blok hout en buig naar de opening in de cuve. Daar heeft Roelof met plankjes een afdekking gemaakt die ook weer weggehaald kan worden. Zo kunnen er geen beesten en blaadjes in de cuve vallen.

 (Het ronde ding achter de cuve is de de buiten unit van de warmtepomp van mijn woonkamer.)


En zo staan de vier cuves te wachten op de volgende stap in het project. Bij de linkse cuve is een tijdelijke afvoer gemaakt voor het geval dat het gaat regenen. En in de andere cuves heb ik weer wat vijverwater laten lopen.  Roelof wilde controleren of de cuves stabiel staan. En dat doen ze.

De niveaus van het water verschillen, ik heb er zomaar wat water in gedaan.

 De volgende stap. De cuves worden onderling verbonden. Onderaan elke cuve zit een blauwe kraan, en aan elke kraan is een slang gemaakt. Die slangen zijn dan weer aan elkaar verbonden. Toen Roelof de vier kranen opende, is het waterpeil in de vier cuves is 'vanzelf' even hoog geworden. Communicerende vaten.

In de volgende foto zie je de slangen beter. Het is een frutsysteem dat we online hebben gekocht. De slangen moeten ondersteund worden, vandaar de witte en bruine plaatjes. Op het eind van de slangen (rechts) is een kraantje. Daarmee zou je water kunnen tappen, maar ik gebruik het niet. Het is mij allemaal te kwetsbaar.

De rode slang is zo hoog mogelijk vastgemaakt aan de laatste cuve. Want er moet ook een afvoer zijn van het regenwater. Dat water gaat met de pijp die helemaal onder de cuves doorloopt en aan de straat tevoorschijn komt:

Waar de stenen liggen, is de uitlaatbuis van de hele systeem. Dat water loopt in een slootje langs de weg naar de beek.

We hebben een 'heg' gemaakt om het allemaal een beetje aan te kleden, maar die moet nog groeien.

Het heeft hier twee dagen lang heel hard geregend. Zo erg hebben we nog nooit meegemaakt. Maar de cuves gaven geen krimp. Het water is op de hoogste stand:

Oh ja, nog even vertellen hoe we het water van de cuves gebruiken: met een dompelpomp in een van de cuves. Vandaar het stopcontact naast het systeem dat je op deze foto niet kunt zien.
Vanwege de communicerende vaten, pompt dat ene pompje alle cuves weer leeg wanneer dat nodig is. En als het regent lopen ze allemaal weer vol. Ik kan er niet genoeg van krijgen!

De Meeloper

Op de savanne leefde een groep bavianen trots,
tevreden en gelukkig op hun bavianenrots.
Ze zaten als gewoonlijk wat te vlooien en te geeuwen,
maar toen kwam daar ineens een heel gevaarlijk troepje leeuwen.

Dit was de bavianenvoorman niet zo naar de zin.
Dus stelde hij onmiddellijk een Uitbraakhulpteam in.
Hij vroeg wat nu te doen in deze enge situatie.
Slimme apen dachten na met diepe concentratie.

Ze keken naar de springbokantilopen en gazellen
en konden toen de bavianenvoorman wel vertellen:

“Ook al lijkt dit goed advies misschien wat ongehoord;
we komen hier echt absoluut veel sterker uit als soort.
Want wat we wel van evolutie fijn hebben geleerd,
is dat de groep pas overleeft, als die maar wat probeert.”

Zou dat lukken om te rennen net als springbokantilopen?
Ja, bedacht het UHT, tenminste ‘t was te hopen.

Aanvankelijk was er nog wel een hele sterke roep
om veiligheid voor iedereen vanuit de apengroep.
Daarom ging eerst de bavianenrots maar eens op slot.
Totdat geen baviaan het volhield. Daarna ging het vlot.

Dus toen de leeuwen kwamen, renden alle apen weg.
De meesten hadden veel geluk en sommigen maar pech.

Een enkeling die twijfeld’ aan ‘t advies van UHT
deed, al klonk het zo plausibel, zelf bewust niet mee.
Die rende niet mee ter versterking van de populatie,
maar klom omhoog of hield zich schuil, verstopt in isolatie.

De enkeling dacht wat hem goeddunkt, maar verwachtt’ geen wonder.
Voor bavianengroep niet erg; wel sneu, maar die kon zonder.

Maar waar het UHT zich toch beslist erg in vergiste,
is dat als allen rennen zouden, deze groep iets miste!
Want elke bavianengroep die ‘t best zal overleven,
moet proberen zijn diversiteit niet op te geven.
Dan heeft men baat bij heel hard rennen en bij volgzaamheid,
maar wil men ook de enkeling met eigen plan niet kwijt.

Had ik maar, net als die enkeling, een eigen plan!
Maar nee, helaas, volg UHT en ren zo hard ik kan.