Evolutie slaat op alles. Of je het nu ontwikkeling noemt of evolutie, dat maakt niks uit.
Vanaf het beginste begin en al die tijd tot nu toe én verder: alles is in ontwikkeling, waarbij voortdurend nieuwe vormen ontstaan en ofwel verdwijnen/vervallen ofwel blijven bestaan of zelfs voortgezet of vermeerderd worden.
Dit speelt overduidelijk bij dier- en plantsoorten, waar zowel de soorten en hun veranderingen te onderscheiden zijn als hun omgevingsfactoren waardoor nieuwe veranderingen/aanpassingen al dan niet in stand gehouden worden. Maar dit speelt evengoed op het niveau van meer en minder stabiele molekulen en zelfs atomen. Geen wonder dat leven ooit van daaruit is ontstaan.
Voor een goed begrip, evolutie speelt zelfs op hele andere vlakken. Waarom werken we nu bijna allemaal met Windows? Waarom houden sommige filosofieën wel stand en andere niet? Waarom zien huidige auto's eruit zoals ze nu zijn? Noem maar op.
8 opmerkingen:
Interessant is het wanneer je een mens uit elkaar haalt. Stel: je haalt je buurvrouw uit elkaar zodat je haar organen kunt bekijken. Deze organen zijn nog ergens anders te implanteren. We vinden dit nog 'leven'. Maar die organen zijn ook weer uit elkaar te halen zodat we de verschillende cellen afzonderlijk kunnen bekijken. Een cel heeft in principe de eigenschap zichzelf in stand te houden en zijn genetisch pakket te vermeerderen. We vinden dit ook nog 'leven'. Halen we zo'n cel onder een sterke microscoop, kunnen we de 'levende' organellen bekijken, zoals mitochondriën en het zogenoemde Golgi-apparaat. Maar deze bestaan op hun beurt uit zeer functionele haast 'levende' enzymen, die hun werk zo doen, dat het net lijkt of hier ook nog sprake is van 'leven'. Neem nu het ribonuclease-enzym, dat over een enkele DNA-streng wandelt om de code te kunnen lezen en een nieuw enzym (bijvoorbeeld een tweede ribonuclease-enzym) te synthetiseren. Enzymen bestaan/zijn op hun beurt uit molekulen met hun functionele chemische eigenschappen. En een molekuul bestaat uit atomen, die weer bestaan uit elektronen, protonen en neutronen, met elk hun eigen streven naar zelfbehoud, voortbestaan, energiebehoud en -overdracht. De interessante vraag die ontstaat: ergens ga je de grens over tussen leven en levenloos/dood. Want vanuit atomen, molekulen, etc. weer je buurvrouw opbouwen is een hopeloze zaak. Van iets levenloos de grens overstappen en iets levends maken is behoorlijk moeilijk, schijnbaar. Dit idee heb ik eens gelezen in een Quest, ik vind het treffend.
Misschien ligt het ook in onze definitie van wat we onder 'leven' verstaan.
Een virus is immers een molekuul. Dit molekuul weet zichzelf verdomd goed voort te planten. Dat het daarvoor ander leven nodig heeft is een feit, maar zal het zelf niet zo ervaren. Het ligt aan ons dat we met een definitie iets afbakenen, terwijl we de grenzen van de definitie juist zouden moeten vervagen.
Het eerste leven is begonnen met eencelligen. Nee, met nanobacteriën en mitochondriën die onder symbiose met elkaar gingen leven. Nee, het is begonnen met 'slimme' enzymen die elkaar wisten te vinden en de strijd om energie aangingen, die meestal besloten lag in de 'slimme' chemische wisselwerking met fosfaat. Nee, die 'slimme' enzymen zijn op hun beurt ontstaan uit eenvoudigere (dommere?) molekulen, die toch maar mooi instandhouding of voortplanting voor elkaar wisten te krijgen, zoals waterstofperoxide, dat zich wist te handhaven en steeds opnieuw kon ontstaan (chemie). Maar natuurlijk zijn ook de molekulen het resultaat van een evolutie die al veel langer gaande was onder atomen. Het vervallen en blijven bestaan van molekulen en atomen heeft geleid tot een prachtig periodiek systeem. Maar op hun beurt ligt deze evolutie weer aan het feit dat de toestand van elektronen, neutronen en protonen op een bepaalde manier fysisch op elkaar reageren. Waarmee ik wil aangeven: big bang en evolutie van de mens staat helemaal zo ver niet van elkaar.
Hmmm... Volgens mij gaat het Windows voorbeeld precies de andere kant op: Steeds meer mensen gaan (zoals ik) over op Linux. Maar of dat nou een vorm van "Darwinian Evolution" is? Het is in ieder geval een vorm van "human selection" :)
Probeer eens wat van (prof) Richard Dawkins (bijv Climbing Mount Improbable). Lonneke heeft die vast in haar boekenkast staan.
Ter illustratie een citaat uit de Volkskrant over Climbing Mount Improbable: een hoofdstuk uit het oorspronkelijke boek van Richard Dawkins: “Climbing Mount Improbable” (uit 1996) en beschrijft de onwaarschijnlijke evolutie van het oog van de landvertebraten.
Je kan op twee manieren “Mount Improbable” beklimmen zegt Dawkins, gewoon steil omhoog uitsluitend via de kansberekening, of via de achterkant de helling op naar de top langzaam-aan, want dan kan je mutatie en selectie laten samenwerken. Op die helling kan je op de toppen van allerlei tussenheuveltjes eindstadia van ogensoorten aantreffen, zoals die van inktvissen, slakken, platwormen, insecten. Op de hoogste top is het hoornvlies+lens oog van de landvertebraten tot ontwikkeling gekomen door selectie uit de tussendalletjes.
Geweldig, natuurlijk! Of beter nog: geweldig natuurlijk! Waarom mocht ik Prof. R. Dawkins proberen? Ter bevestiging of ter weerlegging van m'n eigen ideeën?
het is het idee dat ik ook al eens bij Midas Dekkers heb gelezen: De mens is ontstaan uit een aapachtige voorouder. Dat maakt de aap niet tot een slecht of nog-niet-ontwikkeld mens. De aap is een geperfectioneerde aap, zoals de mens een niet-gelukte aap maar wel-geperfectioneerde mens is. De helling naar boven met kleine heuveltjes kent meerdere toppen. Zet de aap bovenaan, dan staat de mens op zo'n ander heuveltopje.
Bedankt voor aanraden om Dawkins op te zoeken. Mocht iemand ooit zin hebben: De Larf van Midas Dekkers is ook geweldig leesvoer! (al is mijn persoonlijke favoriet van Midas Dekkers: De Vergankelijkheid)
groet,
Jeroen
O jee, ik ben de draad kwijt!
Emma, reageer gerust op het eerste artikeltje of kies één van de comments om op te reageren. Net zoals ik nu reageer op het feit dat jij gereageerd hebt.
De draad hoef je niet kwijt te zijn als je denkt dat het ingewikkelde kluwen wol is. Pak gewoon een klein stukje en bekijk slechts dát.
't Is jammer dat er in de familie geen Creationisten zitten die de evolutietheorie met argumenten kunnen bestrijden. Een filosofische discussie met voortdurend "Ja, denk ik ook," is minder interessant, dan wanneer iemand er tegenin gaat.
En nu ik het toch tegen jou heb, Emma, dat andere boek van Midas Dekkers (mijn favoriete boek) kan ik jou echt heel erg aanraden: De Vergankelijkheid. Gaat ook over stervende bomen! Hoe gaat het met de jouwe? Heb je hem al geringd? Scheelt je die 1500 euro!
Groeten,
Jeroen (Lord of the Rings)
De beste uitleg van het verschil tussen 'dood' en 'levenloos' die ik ooit onder ogen kreeg, was die van Jeroen zelf, die het ooit op een proefwerk biologie als volgt formuleerde:
Het verschil tussen dood en levenloos is de letter 'n'. Dood heeft ooit geleefd en levenloos heeft nooit geleefd.
Heb je daar uiteindelijk nog het volle aantal punten voor gekregen, Jeroen?
Nee, ze vond het niet het antwoord dat ze had willen zien. Ik kreeg toen een zeven in plaats van een tien!
Een reactie posten