Sommige mensen hebben een muis als huisdier, sommigen gaan nog een stapje verder en nemen een rat. Het zijn geen dieren die ik graag in huis zou willen, het liefst zie ik ze helemaal NIET. Dat is echter niet altijd te voorkomen als je op het platteland woont, ratten hebben we gelukkig alleen verderop in de straat, die schijnen op kippenvoer af te komen, maar kippen hebben we gelukkig ook niet. Muizen echter wél, helaas. Ze komen voornamelijk in de winter het huis binnen, lekker warm, en soms ligt er wel een stukje kaas. In de vallen uiteraard, maar er was tot voor kort geen enkele muis die het na kon vertellen en zijn broers en zusters kon waarschuwen. Ik vouwde dan val met dode muis in de krant die er al onder lag, bundelde het in een plastic tas en gaf het dan aan opap die de val openmaakte en de muis weggooide. De val ging vervolgens in de vaatwasser en deed daarna weer dienst voor de volgende indringer.
Totdat een muisje in de keuken half in de val terecht kwam, zichzelf eruit wist te halen en versuft in de keuken bleef zitten, het staartje om zich heen gekruld. Het zag er zo zielig uit dat de tranen me in de ogen sprongen. Hij bleef daar maar zitten, na die vreselijke ervaring, en dus kon ik urenlang de keuken niet in. Uiteindelijk is hij toch verdwenen, maar ik ben daarna in de dierenwinkel (waar ze dus ook vallen en vergif verkopen om dieren te doden!) een speciale val gaan kopen waar de muis in kan, maar er niet meer uit. Terwijl hij wacht op de bevrijding kan hij lekker dat stukje kaas of worst opeten. Ik loop ermee naar de overkant van de straat (tegenover de buren, uiteraard) en laat hem dan vrij. Soms moet ik zelfs een beetje schudden voordat hij de vrijheid kiest! Zo'n val werkt natuurlijk alleen op een plek waar je dagelijks komt. Voor de zolder koos ik toch maar voor de gewone, dodelijke vallen. Om half twee in de morgen hoorde ik de val dichtklappen. Daarna heb ik niet meer geslapen, want de muis zat dan wel gevangen, hij was duidelijk niet dood. De hele nacht, de hele ochtend liep ik telkens naar boven om te horen of het intussen stil was op de zolder. Ik smeekte de muizengod om zijn zoon uit zijn lijden te verlossen, maar die was misschien ook net in een val gelopen en niet aanspreekbaar. Edouard en Marleen kwamen op de thee, en Edouard was flinker dan ik. Hij ging op de zolder kijken en meldde dat hij noch val noch muis zag. Toen durfde ik ook over de rand van de zolder te kijken. Blijkbaar was de muis een stukje verderop in een gat tussen twee planken gevallen en daar kon Edouard niet bij. Kort daarna hebben we hem niet meer gehoord.
Op de krant waar de val opgestaan had, lag een muizenplasje. En daarnaast een stukje kaas. Ik heb dat maar laten liggen. De volgende muis krijgt die kaas gratis en mag blijven leven.
5 opmerkingen:
Wauw, zat die muizengod toch niet ook net in een val en had-ie je smeekbede blijkbaar gehoord!
Ik krijg zelfs tranen in mijn ogen bij het lezen van dit verhaal. Het leven van een muis, dat toch al vrij miezerig is, gaat niet over rozen! Sterkte met de verwerking. Emma
En dan te bedenken dat ik werk op een afdeling waar ze (anderen, niet ik!) muizen bewust kanker geven om vervolgens te kijken wat er gebeurt. Velen dienen slechts als controle, krijgen de kanker en gaan dood. Een enkele muis heeft geluk, die zit in de groep die het geneesmiddel krijgt, maar als hij het al overleefd, komt hij uiteindelijk toch aan zijn eind, omdat men wil weten wat het geneesmiddel precies heeft veroorzaakt in het kleine muizenlijfje. En deze muisjes krijgen niet eens een stukje kaas!
Zullen we daar eens naar aanleiding van een apart artikeltje over converseren/debatteren? Is dat wel ethisch verantwoord, dat onderzoek mét dieren voor mensen?
...en wat de Muizengod daarvan zal vinden, natuurlijk!
Een reactie posten