Overname(n) (reactie op Stoa)

ik was The Masterbrain.

De oorsprong van die naam kwam van Descartes' homunculus begrip. Een homunculus is een identiteit in je hoofd die het voor het zeggen heeft in je lichaam en bewustzijn. Een soort kleine zelfstandigheid in je hersens. De vraag wie het dan in die homunculus voor het zeggen heeft ontwijkt Descartes gemakshalve. Er dreigt namelijk een gevaarlijke recursie: in mijn brein zit een brein, daarin zit een brein, daarin zit een brein, etc. Leidt dit dan tot een soort meta-brein? Een meester voor al die gecapsuleerde breinen? Eureka, een naam: The Masterbrain.

Later schreef ik als R-Ego. R-Ego was gewoon Er-Ik, de Er is een uitgesproken r en Ik in Latijn is Ego. Dus het was een soort vertaling van mijn naam albeit half Latijn. Alter ego en R-Ego zijn al te hetzelfde. Voldoende diepgang dus.

Na R-Ego gebruikte ik Erique. Dit idee kwam van vriend, die mijn naam steevast met que schreef. Die que klinkt als we en veel van mijn schrijven is semi schizofreen materiaal, dus was de term erik-we wel toepasselijk. En het was nog steeds mijn naam.

Tegenwoordig is het TweeWo. Ook dit komt rechtstreeks uit Er en Ik. Het woord er in Chinees is twee in het Nederlands en ik vertaalt in Chinees naar wo. In een soort dubbele kruisvertaling:

Er Ik (Chinees - Nederlands)

Twee Wo (Nederlands - Chinees)

TweeWo is dus Erik is dus twee-ik (Nederlands - Nederlands). We zijn dus met z'n tweetjes. Diep genoeg.

Ik heb nog heel wat namen op schap: stommerik en slimmerik, meneerik, computerik etc. Hoezo onzin? Heerlijk!

Gisteren vond ik een nieuwe. Als je Erik weer opsplitst in Er en Ik, dan zou je de Ik kunnen zien als een verwijzing naar mezelf. Op naar een formule.

ik = erik => er“ik” = er“erik” (lees: ik ben erik, dus erik is ererik)

Dat kan nog een keer. Er volgt al snel dat ik = erik = ererik = erererik = ererererik = ...

Wooah, mijn naam is recursief! Hey, bedankt Mam! We kunnen die erererer... lezen als een soort oneindig product. We hebben dan:

ik = erik = er.ik = er.er.ik = er.er.er.ik = ... = er.er.er...er.ik = (er)^∞ik

Voor de mensen die het niet weten, ∞ is het universele symbool voor oneindig, dus (er)^∞ is er tot de macht oneindig. Nog één stapje. Vertaal de “(er)” even naar de uitgesproken “(r)”. Als ik (r) typ op mijn toetsenbord, dan verschijnt er automatisch een ®. Dat komt mooi uit. We hebben nu een kracht formule:

ik = erik = ®^∞ik

Prachtig. Al die ®en zijn natuurlijk mijn Recursief oneindig aantal breinen (Descartes' homunculus komen de set weer op). Dat verklaart de ®^∞. En die ik? Hoera, een herhaal verhaal:

ik was The Masterbrain.