dinsdag, januari 16, 2007
Nieuws - Winsum
Wat een Kerstdagen! Wat een start van het nieuwe jaar! Maar nu hebben we het ergste weer achter de rug.
Mocht iemand ooit in een ziekenhuis terechtkomen om wat voor reden dan ook: blijf alert. Hoe aardig alle medewerkers ook zijn, de overdracht van gegevens leidde tot af en toe schokkende anekdotes. Van het tien keer moeten zeggen waar de pijn zit (zelfs vijf minuten vóór de operatie), tot het toedienen van een klisma bij een kamergenote, terwijl het bedoeld was voor de patiënte op een andere kamer. "Ja, maar ik heb hier ook maar een nummer staan," was het verweer van de verpleegster. En zelfs werd een toxisch pijnbestrijdend middel bij een patiënte toegediend dat beslist niet een te hoge dosis mocht zijn. Even later komt een andere verpleegster binnen om hetzelfde te doen.
"Dat hebben jullie al gedaan."
"Nee hoor, mevrouw, dit is iets heel sterks."
"Jawel."
"Nee hoor."
Bij toch maar even navragen bleek patiënte gelijk te hebben.
Blijf altijd alert!
Mocht iemand ooit in een ziekenhuis terechtkomen om wat voor reden dan ook: blijf alert. Hoe aardig alle medewerkers ook zijn, de overdracht van gegevens leidde tot af en toe schokkende anekdotes. Van het tien keer moeten zeggen waar de pijn zit (zelfs vijf minuten vóór de operatie), tot het toedienen van een klisma bij een kamergenote, terwijl het bedoeld was voor de patiënte op een andere kamer. "Ja, maar ik heb hier ook maar een nummer staan," was het verweer van de verpleegster. En zelfs werd een toxisch pijnbestrijdend middel bij een patiënte toegediend dat beslist niet een te hoge dosis mocht zijn. Even later komt een andere verpleegster binnen om hetzelfde te doen.
"Dat hebben jullie al gedaan."
"Nee hoor, mevrouw, dit is iets heel sterks."
"Jawel."
"Nee hoor."
Bij toch maar even navragen bleek patiënte gelijk te hebben.
Blijf altijd alert!
over het labelen
beste allemaal en a3n,
de stukjes die we schrijven worden gelabeld, zodat we met het aanklikken van een label gemakkelijk stukjes terug kunnen vinden. Het labelen is eenvoudig en niet onbelangrijk. Wanneer je niet een label aan een stukje hangt, zie je op het scherm een lijst met labels, waarin jouw stukje tekst dan niet is ondergebracht en op die manier (via labels dus) niet is terug te vinden. Dat vind ik zelf jammer.
"Jamaar, er bestaat geen label voor het soort tekst dat ik heb gemaakt?" hoor ik sommigen al denken. Maar het is handig om een bestaande label te kiezen en dus eentje die zoveel mogelijk bij je tekst past. Maar als er echt geen goeie is, kun je door zelf in te typen gewoon een nieuw label creëren. Zo is er nog geen Van de Straat, maar ieder van ons kan de eerste daarmee zijn. Of wat te denken van Piektes van Zetra. Maken we die niet meer?
Succes.
Als het niet lukt, laat TweeWo of jeroen maar weten, dan kunnen we altijd helpen. Al hebben we het ontzettend druk op ons werk aan twee kanten van de wereld, we vinden altijd wel een gaatje.
En (mg) ja, soms is het nodig om minderinteressante teksten zoals deze, 'over de website', wel gewoon hier te plaatsen. Maar we weten ook wel dat dat er steeds minder zullen worden, naarmate iedereen er steeds meer aan gewend geraakt is.
de stukjes die we schrijven worden gelabeld, zodat we met het aanklikken van een label gemakkelijk stukjes terug kunnen vinden. Het labelen is eenvoudig en niet onbelangrijk. Wanneer je niet een label aan een stukje hangt, zie je op het scherm een lijst met labels, waarin jouw stukje tekst dan niet is ondergebracht en op die manier (via labels dus) niet is terug te vinden. Dat vind ik zelf jammer.
"Jamaar, er bestaat geen label voor het soort tekst dat ik heb gemaakt?" hoor ik sommigen al denken. Maar het is handig om een bestaande label te kiezen en dus eentje die zoveel mogelijk bij je tekst past. Maar als er echt geen goeie is, kun je door zelf in te typen gewoon een nieuw label creëren. Zo is er nog geen Van de Straat, maar ieder van ons kan de eerste daarmee zijn. Of wat te denken van Piektes van Zetra. Maken we die niet meer?
Succes.
Als het niet lukt, laat TweeWo of jeroen maar weten, dan kunnen we altijd helpen. Al hebben we het ontzettend druk op ons werk aan twee kanten van de wereld, we vinden altijd wel een gaatje.
En (mg) ja, soms is het nodig om minderinteressante teksten zoals deze, 'over de website', wel gewoon hier te plaatsen. Maar we weten ook wel dat dat er steeds minder zullen worden, naarmate iedereen er steeds meer aan gewend geraakt is.
Boom Twee
Jarenlang was hij mijn trouwe vriend, die prachtige eikenboom die ik vanaf mijn bureau boven kon aanschouwen. Hij bracht inspiratie als ik een proefwerk in mekaar moest zetten, of een stukje voor tltztm; bij het luisteren naar muziek of gewoon bij het denken, want dat doe ik ook weleens, gaf hij een schitterende achtergrond, in alle jaargetijden, vooral in de herfst was hij heel heel mooi.
Hij was een van de drie bomen die dankzij Michael behouden zijn gebleven. Bijna een halve eeuw geleden, was de Gasunie op eigen houtje (!) begonnen aan het rooien van de bomen, er waren er al twee om toen Mike, ongeveer 14 jaar oud, met woeste kreten naar buiten stormde en met wijdgespreide armen de volgende boom beschermde. Intussen belde een ander familielid naar het gemeentehuis om te vragen of dat wel kon. Er was geen vergunning voor afgegeven, de Gasunie moest onmiddellijk stoppen met kappen. Langs een omweg is het hen gelukt om toch hun zin te krijgen, want vanochtend heeft de grootste van de drie, mijn grote vriend dus, het loodje moeten leggen. De aanleg van een gasbuis een aantal jaren geleden had zijn wortels zodanig beschadigd, dat hij een gevaar vormde voor het gebouw van de Gasunie (dat overigens leeg staat!)
Ik heb boven vanachter het raam zitten rouwen, iedere keer als een tak naar beneden kukelde sprong mijn hart een beetje op en neer. Het huis ook, trouwens, die takken waren zware jongens! Nu is er een heel groot gat in mijn uitzicht. In plaats van boom heb ik nu de schoorstenen op het dak van de Gasunie. Ach, ik hoef toch geen proefwerken meer te maken!
Wel kan ik Emma en Miguel precies vertellen hoe zo'n boom om moet: Je hebt nodig: Een hoogwerker, met twee hoogwerkende mannen erin, twee kleine vrachtwagentjes, eentje voor de boomstammen, eentje voor het verkeersregelend materiaal. En een wagen waar een hakselaar aan vast zit voor de takken. JE BEGINT BOVENIN DE BOOM, da's heel belangrijk. Oordoppen en een masker zijn onmisbaar, en je hebt een paar electrische zagen nodig. En sterke mannen om de boel op te rapen. Ik heb van een van de sterke mannen een schijfje gekregen van een dikke tak. Die leg ik op mijn bureau, voor als ik toch nog eens inspiratie nodig heb, of gewoon een beetje wil gaan denken.
Hij was een van de drie bomen die dankzij Michael behouden zijn gebleven. Bijna een halve eeuw geleden, was de Gasunie op eigen houtje (!) begonnen aan het rooien van de bomen, er waren er al twee om toen Mike, ongeveer 14 jaar oud, met woeste kreten naar buiten stormde en met wijdgespreide armen de volgende boom beschermde. Intussen belde een ander familielid naar het gemeentehuis om te vragen of dat wel kon. Er was geen vergunning voor afgegeven, de Gasunie moest onmiddellijk stoppen met kappen. Langs een omweg is het hen gelukt om toch hun zin te krijgen, want vanochtend heeft de grootste van de drie, mijn grote vriend dus, het loodje moeten leggen. De aanleg van een gasbuis een aantal jaren geleden had zijn wortels zodanig beschadigd, dat hij een gevaar vormde voor het gebouw van de Gasunie (dat overigens leeg staat!)
Ik heb boven vanachter het raam zitten rouwen, iedere keer als een tak naar beneden kukelde sprong mijn hart een beetje op en neer. Het huis ook, trouwens, die takken waren zware jongens! Nu is er een heel groot gat in mijn uitzicht. In plaats van boom heb ik nu de schoorstenen op het dak van de Gasunie. Ach, ik hoef toch geen proefwerken meer te maken!
Wel kan ik Emma en Miguel precies vertellen hoe zo'n boom om moet: Je hebt nodig: Een hoogwerker, met twee hoogwerkende mannen erin, twee kleine vrachtwagentjes, eentje voor de boomstammen, eentje voor het verkeersregelend materiaal. En een wagen waar een hakselaar aan vast zit voor de takken. JE BEGINT BOVENIN DE BOOM, da's heel belangrijk. Oordoppen en een masker zijn onmisbaar, en je hebt een paar electrische zagen nodig. En sterke mannen om de boel op te rapen. Ik heb van een van de sterke mannen een schijfje gekregen van een dikke tak. Die leg ik op mijn bureau, voor als ik toch nog eens inspiratie nodig heb, of gewoon een beetje wil gaan denken.
maandag, januari 15, 2007
Muizenissen
Sommige mensen hebben een muis als huisdier, sommigen gaan nog een stapje verder en nemen een rat. Het zijn geen dieren die ik graag in huis zou willen, het liefst zie ik ze helemaal NIET. Dat is echter niet altijd te voorkomen als je op het platteland woont, ratten hebben we gelukkig alleen verderop in de straat, die schijnen op kippenvoer af te komen, maar kippen hebben we gelukkig ook niet. Muizen echter wél, helaas. Ze komen voornamelijk in de winter het huis binnen, lekker warm, en soms ligt er wel een stukje kaas. In de vallen uiteraard, maar er was tot voor kort geen enkele muis die het na kon vertellen en zijn broers en zusters kon waarschuwen. Ik vouwde dan val met dode muis in de krant die er al onder lag, bundelde het in een plastic tas en gaf het dan aan opap die de val openmaakte en de muis weggooide. De val ging vervolgens in de vaatwasser en deed daarna weer dienst voor de volgende indringer.
Totdat een muisje in de keuken half in de val terecht kwam, zichzelf eruit wist te halen en versuft in de keuken bleef zitten, het staartje om zich heen gekruld. Het zag er zo zielig uit dat de tranen me in de ogen sprongen. Hij bleef daar maar zitten, na die vreselijke ervaring, en dus kon ik urenlang de keuken niet in. Uiteindelijk is hij toch verdwenen, maar ik ben daarna in de dierenwinkel (waar ze dus ook vallen en vergif verkopen om dieren te doden!) een speciale val gaan kopen waar de muis in kan, maar er niet meer uit. Terwijl hij wacht op de bevrijding kan hij lekker dat stukje kaas of worst opeten. Ik loop ermee naar de overkant van de straat (tegenover de buren, uiteraard) en laat hem dan vrij. Soms moet ik zelfs een beetje schudden voordat hij de vrijheid kiest! Zo'n val werkt natuurlijk alleen op een plek waar je dagelijks komt. Voor de zolder koos ik toch maar voor de gewone, dodelijke vallen. Om half twee in de morgen hoorde ik de val dichtklappen. Daarna heb ik niet meer geslapen, want de muis zat dan wel gevangen, hij was duidelijk niet dood. De hele nacht, de hele ochtend liep ik telkens naar boven om te horen of het intussen stil was op de zolder. Ik smeekte de muizengod om zijn zoon uit zijn lijden te verlossen, maar die was misschien ook net in een val gelopen en niet aanspreekbaar. Edouard en Marleen kwamen op de thee, en Edouard was flinker dan ik. Hij ging op de zolder kijken en meldde dat hij noch val noch muis zag. Toen durfde ik ook over de rand van de zolder te kijken. Blijkbaar was de muis een stukje verderop in een gat tussen twee planken gevallen en daar kon Edouard niet bij. Kort daarna hebben we hem niet meer gehoord.
Op de krant waar de val opgestaan had, lag een muizenplasje. En daarnaast een stukje kaas. Ik heb dat maar laten liggen. De volgende muis krijgt die kaas gratis en mag blijven leven.
Totdat een muisje in de keuken half in de val terecht kwam, zichzelf eruit wist te halen en versuft in de keuken bleef zitten, het staartje om zich heen gekruld. Het zag er zo zielig uit dat de tranen me in de ogen sprongen. Hij bleef daar maar zitten, na die vreselijke ervaring, en dus kon ik urenlang de keuken niet in. Uiteindelijk is hij toch verdwenen, maar ik ben daarna in de dierenwinkel (waar ze dus ook vallen en vergif verkopen om dieren te doden!) een speciale val gaan kopen waar de muis in kan, maar er niet meer uit. Terwijl hij wacht op de bevrijding kan hij lekker dat stukje kaas of worst opeten. Ik loop ermee naar de overkant van de straat (tegenover de buren, uiteraard) en laat hem dan vrij. Soms moet ik zelfs een beetje schudden voordat hij de vrijheid kiest! Zo'n val werkt natuurlijk alleen op een plek waar je dagelijks komt. Voor de zolder koos ik toch maar voor de gewone, dodelijke vallen. Om half twee in de morgen hoorde ik de val dichtklappen. Daarna heb ik niet meer geslapen, want de muis zat dan wel gevangen, hij was duidelijk niet dood. De hele nacht, de hele ochtend liep ik telkens naar boven om te horen of het intussen stil was op de zolder. Ik smeekte de muizengod om zijn zoon uit zijn lijden te verlossen, maar die was misschien ook net in een val gelopen en niet aanspreekbaar. Edouard en Marleen kwamen op de thee, en Edouard was flinker dan ik. Hij ging op de zolder kijken en meldde dat hij noch val noch muis zag. Toen durfde ik ook over de rand van de zolder te kijken. Blijkbaar was de muis een stukje verderop in een gat tussen twee planken gevallen en daar kon Edouard niet bij. Kort daarna hebben we hem niet meer gehoord.
Op de krant waar de val opgestaan had, lag een muizenplasje. En daarnaast een stukje kaas. Ik heb dat maar laten liggen. De volgende muis krijgt die kaas gratis en mag blijven leven.
vrijdag, januari 12, 2007
Alle tijd van de wereld
Zo het grote wachten is begonnen.
Alles wat echt klaar moet zijn is klaar. Het bed staat op klossen en is nu zo hoog dat Puck er niet meer zelf in en uit kan klimmen. Ze durft het ook ineens neit meer zo goed. De babykamer is af bedje opgemaakt maxicosi klaar. Een logeertas voor Puck staat klaar. En mijn tas voor verblijf in het ziekenhuis ook. (ik moet wel naar het ziekenhuis omdat Puck via keizersnee geboren is!)
Kinderwagen moet nog even worden omgebouwd maar dat kan ook later en box moet nog in de kamer maar die staat klaar in de garage. Ik wil dat ding er nu nog niet hebben.
Gisteren nog op controle geweest bij de gynaecoloog. Flupke wordt nu al ingeschat op zo'n 4 kilo en in moet nog een week of 2 (misschien 3). Kan nog leuk worden straks.
Begin het wel een beetje gehad te hebben met die dikke buik. Hij zit in de weg en draaien in bed gaat steeds lastiger! Krijg je daarboven op ook een telefoontje dat nicht Elke (van Marij, zus van Jose) gisteren is bevallen van dochter Peppe. Ze was een week eerder uitgerekend als ik. En als je dan ook nog een nacht slecht slaapt door allerlei nodeloos gepeiker over het feit dat je die zwangerschap een beetje gehad hebt. Nou dan mag Flupke echt wel komen.
Scheelt ook voor jullie. Als Flupke er eenmaal is heb ik geen tijd meer voor allerlei geneuzel en gezeur over zwangerschappen en zo.
Groet Klaartje
Alles wat echt klaar moet zijn is klaar. Het bed staat op klossen en is nu zo hoog dat Puck er niet meer zelf in en uit kan klimmen. Ze durft het ook ineens neit meer zo goed. De babykamer is af bedje opgemaakt maxicosi klaar. Een logeertas voor Puck staat klaar. En mijn tas voor verblijf in het ziekenhuis ook. (ik moet wel naar het ziekenhuis omdat Puck via keizersnee geboren is!)
Kinderwagen moet nog even worden omgebouwd maar dat kan ook later en box moet nog in de kamer maar die staat klaar in de garage. Ik wil dat ding er nu nog niet hebben.
Gisteren nog op controle geweest bij de gynaecoloog. Flupke wordt nu al ingeschat op zo'n 4 kilo en in moet nog een week of 2 (misschien 3). Kan nog leuk worden straks.
Begin het wel een beetje gehad te hebben met die dikke buik. Hij zit in de weg en draaien in bed gaat steeds lastiger! Krijg je daarboven op ook een telefoontje dat nicht Elke (van Marij, zus van Jose) gisteren is bevallen van dochter Peppe. Ze was een week eerder uitgerekend als ik. En als je dan ook nog een nacht slecht slaapt door allerlei nodeloos gepeiker over het feit dat je die zwangerschap een beetje gehad hebt. Nou dan mag Flupke echt wel komen.
Scheelt ook voor jullie. Als Flupke er eenmaal is heb ik geen tijd meer voor allerlei geneuzel en gezeur over zwangerschappen en zo.
Groet Klaartje
woensdag, januari 10, 2007
postbank
Erik heeft nog een account bij de Postbank. En als je wat spaart bij de postbank, kun je leuke cadeautjes krijgen. Vandaag kwam er weer een binnen.
Een fietslamp.
Ik schaam me nu een beetje. Erik heeft helemaal geen fiets.
Margriet
PS Erik kun je bij de labels ook Van de straat en Domme Domme zetten
Een fietslamp.
Ik schaam me nu een beetje. Erik heeft helemaal geen fiets.
Margriet
PS Erik kun je bij de labels ook Van de straat en Domme Domme zetten
maandag, januari 08, 2007
Boom
Wij hebben in onze achtertuin een boom. Een hele grote, dikke, oude, gezonde esdoorn. Zo’n 15 m hoog, met een stam-diameter van ongeveer 1 m. Wij vinden hem erg mooi, maar ook wel erg groot. Naar verwachting houdt hij in de zomer erg veel zonlicht tegen. Ook vinden wij hem niet zo fraai gesnoeid.
Graag zouden wij hem daarom wat willen “inperken”. Wij kunnen ons voorstellen dat dit door een “professional” moet gebeuren. Want zomaar die boom inklimmen en een tak afzagen, zal niet gaan. Bovendien zal een vallende tak ernstige schade aan tuin en/of schutting van de buurman kunnen veroorzaken.
Misschien weet of is een van de familieleden zo’n “professional”, of heeft een van jullie een goeie snoeitip voor ons? NB: er kan geen hele grote machine in onze achtertuin worden geplaatst: wij hebben namelijk geen achterom. Al het materiaal zal door ons huis moeten en dus ook door de voordeur....
Graag zouden wij hem daarom wat willen “inperken”. Wij kunnen ons voorstellen dat dit door een “professional” moet gebeuren. Want zomaar die boom inklimmen en een tak afzagen, zal niet gaan. Bovendien zal een vallende tak ernstige schade aan tuin en/of schutting van de buurman kunnen veroorzaken.
Misschien weet of is een van de familieleden zo’n “professional”, of heeft een van jullie een goeie snoeitip voor ons? NB: er kan geen hele grote machine in onze achtertuin worden geplaatst: wij hebben namelijk geen achterom. Al het materiaal zal door ons huis moeten en dus ook door de voordeur....
zondag, januari 07, 2007
Makkelijker kunnen we het niet maken, leuker wel
Dit verhaal beschrijf ik, omdat ik er aan tafel om moest lachen. Het verhaal is van RJ, maar die schrijft toch nooit, dus doe ik het maar.
De vader van RJ had een BV en die diende nog uitsluitend om pensioen uit te keren. Er werd besloten dat de pensioen-bv geliquideerd zou worden. Dat gebeurt niet met een pistool maar met een accountant en dat duurt eeuwen, het is nog steeds niet voltooid.
RJ wist dus begin vorig jaar dat het leven van de BV eindig was. Helaas moest er elke maand een ‘loonbelastingformulier’ worden ingevuld. De belastingdienst had de makkelijke oplossing, doe het via de computer. Maar RJ had geen zin om voor een jaartje allerlei software aan te schaffen en hij deed er een paar maanden over om de belastingdienst daarvan te overtuigen. Bovendien ging het om enkele centen per maand. Goed dan, hij was zowat de laatste Nederlander die elke maand een loonbelastingformulier op papier mocht inleveren.
RJ is consciëntieus, dus hij vulde het formulier netjes elke maand in. Er veranderde helemaal niets aan de BV, dus schreef hij elke maand het formulier over van de maand ervoor. Eenmaal deed hij dat zo nauwgezet dat hij zelfs het nummer van die maand had overgenomen, toen heeft hij dat formulier verscheurd en netjes een nieuw exemplaar ingevuld.
Dat ging goed tot in december. Toen kreeg hij een brief van de belastingdienst. Ze waren niet boos maar vonden wel dat hij iets niet helemaal goed gedaan had. ‘U hebt die-en-die rubriek niet juist ingevuld’, zo schreven zij, ‘en dat zullen we door de vingers zien en het corrigeren, maar doet u dat asjeblief niet meer’. RJ verhaalde hiervan aan tafel, maar hij snapte het niet. Die rubriek, daar had hij helemaal niks in ingevuld, hij had zoals altijd alles netjes overgeschreven. Het duurde wat denkdagen voordat hij doorhad wat er werkelijk gebeurde. Dit is zijn idee.
RJ is de laatste Nederlander die voor loonbelasting van een papieren formulier gebruik mag maken. Maar die papieren formulieren passen niet meer in de administratie van de belastingdienst. Dus wat doen ze daar als er toch een papier binnenkomt? Juist, dan gaat er iemand met dat formulier achter de computer zitten en typt het alsnog in. De betreffende typist had echter die maand een fout gemaakt en een of ander getal in de verkeerde rubriek ingevuld. Waarop RJ prompt door een collega van de typist op de fout werd gewezen.
Schatjes zijn het daar bij de belasting. Voor die paar centen.
Margriet
De vader van RJ had een BV en die diende nog uitsluitend om pensioen uit te keren. Er werd besloten dat de pensioen-bv geliquideerd zou worden. Dat gebeurt niet met een pistool maar met een accountant en dat duurt eeuwen, het is nog steeds niet voltooid.
RJ wist dus begin vorig jaar dat het leven van de BV eindig was. Helaas moest er elke maand een ‘loonbelastingformulier’ worden ingevuld. De belastingdienst had de makkelijke oplossing, doe het via de computer. Maar RJ had geen zin om voor een jaartje allerlei software aan te schaffen en hij deed er een paar maanden over om de belastingdienst daarvan te overtuigen. Bovendien ging het om enkele centen per maand. Goed dan, hij was zowat de laatste Nederlander die elke maand een loonbelastingformulier op papier mocht inleveren.
RJ is consciëntieus, dus hij vulde het formulier netjes elke maand in. Er veranderde helemaal niets aan de BV, dus schreef hij elke maand het formulier over van de maand ervoor. Eenmaal deed hij dat zo nauwgezet dat hij zelfs het nummer van die maand had overgenomen, toen heeft hij dat formulier verscheurd en netjes een nieuw exemplaar ingevuld.
Dat ging goed tot in december. Toen kreeg hij een brief van de belastingdienst. Ze waren niet boos maar vonden wel dat hij iets niet helemaal goed gedaan had. ‘U hebt die-en-die rubriek niet juist ingevuld’, zo schreven zij, ‘en dat zullen we door de vingers zien en het corrigeren, maar doet u dat asjeblief niet meer’. RJ verhaalde hiervan aan tafel, maar hij snapte het niet. Die rubriek, daar had hij helemaal niks in ingevuld, hij had zoals altijd alles netjes overgeschreven. Het duurde wat denkdagen voordat hij doorhad wat er werkelijk gebeurde. Dit is zijn idee.
RJ is de laatste Nederlander die voor loonbelasting van een papieren formulier gebruik mag maken. Maar die papieren formulieren passen niet meer in de administratie van de belastingdienst. Dus wat doen ze daar als er toch een papier binnenkomt? Juist, dan gaat er iemand met dat formulier achter de computer zitten en typt het alsnog in. De betreffende typist had echter die maand een fout gemaakt en een of ander getal in de verkeerde rubriek ingevuld. Waarop RJ prompt door een collega van de typist op de fout werd gewezen.
Schatjes zijn het daar bij de belasting. Voor die paar centen.
Margriet
woensdag, januari 03, 2007
Oliebollen op de Evenaar
We moesten en we zouden. Nederlanders ver weg.
Zo doe je dat nou eenmaal in Nederland, zeiden we tegen iedereen. Je maakt oliebollen voor de hele familie en al je vrienden. Ik kan me vaag een beeld voor de geest halen van 's Pap die in een plastic emmer stond te roeren met het zweet aan zijn voorhoofd. Vervolgens reed hij stad en land af om het resultaat kwijt te raken. Rob (collega directeur) had herinneringen van zo'n grote hoeveelheden dat de boormachine gebruikt moest worden om het deeg te kneden.
Rob vond een oude email met een heus moeders recept. Met mijn goedkope Philips Cucina mixer gewapend begonnen we met meerdere kilo's bloem. Cucina werd zo heet dat ze voor Playboy had kunnen modelleren, dus we deelden het beslag in porties en ze hield het uiteindelijk vol tot de laatste pan. De boormachine mocht in de gereedschapskist blijven. Anyhow, stoppen was geen optie.
We besloten de smurrie met gist te maken in plaats van zelfrijzend bakmeel. Toen we na vier uur gisten de blubber kwamen waarnemen bleek het (letterlijk) de pannen uit gerezen! Arme Rob is nog altijd zijn keuken aan het schrobben. Veel was opeens dubbel veel.
De frituurpan sprong de aardlek in de flat. Het hield ons niet tegen! Om 23:30 is in Singapore Mustafa nog altijd open. En taxi op en neer naar little India en "Bob's your uncle": we waren weer aan het bakken! Diep in de nacht werden de laatste schraapjes deeg met twee lepels de pan in en, na zes minuten, uit geheveld.
Ze smaken, natuurlijk, geweldig. En, het zijn er vooral veul.
Veelste veul, om precies te zijn. Iedereen die we kennen heeft mogen proeven. Rob en ik hebben een rantsoen van oliebollen voor breakfast, lunch en supper volgehouden voor vierdagen. Katelyn is er dol op. Gelukkig, want er zijn er nog altijd een paar over. Dus, iedereen die honger heeft mag bij Rob oliebollen komen eten. Zijn condo heeft ook een zwembad, dus je kan een duik nemen om de calorieën er weer af te zwemmen.
Zo doe je dat nou eenmaal in Nederland, zeiden we tegen iedereen. Je maakt oliebollen voor de hele familie en al je vrienden. Ik kan me vaag een beeld voor de geest halen van 's Pap die in een plastic emmer stond te roeren met het zweet aan zijn voorhoofd. Vervolgens reed hij stad en land af om het resultaat kwijt te raken. Rob (collega directeur) had herinneringen van zo'n grote hoeveelheden dat de boormachine gebruikt moest worden om het deeg te kneden.
Rob vond een oude email met een heus moeders recept. Met mijn goedkope Philips Cucina mixer gewapend begonnen we met meerdere kilo's bloem. Cucina werd zo heet dat ze voor Playboy had kunnen modelleren, dus we deelden het beslag in porties en ze hield het uiteindelijk vol tot de laatste pan. De boormachine mocht in de gereedschapskist blijven. Anyhow, stoppen was geen optie.We besloten de smurrie met gist te maken in plaats van zelfrijzend bakmeel. Toen we na vier uur gisten de blubber kwamen waarnemen bleek het (letterlijk) de pannen uit gerezen! Arme Rob is nog altijd zijn keuken aan het schrobben. Veel was opeens dubbel veel.
De frituurpan sprong de aardlek in de flat. Het hield ons niet tegen! Om 23:30 is in Singapore Mustafa nog altijd open. En taxi op en neer naar little India en "Bob's your uncle": we waren weer aan het bakken! Diep in de nacht werden de laatste schraapjes deeg met twee lepels de pan in en, na zes minuten, uit geheveld.
Ze smaken, natuurlijk, geweldig. En, het zijn er vooral veul.
Veelste veul, om precies te zijn. Iedereen die we kennen heeft mogen proeven. Rob en ik hebben een rantsoen van oliebollen voor breakfast, lunch en supper volgehouden voor vierdagen. Katelyn is er dol op. Gelukkig, want er zijn er nog altijd een paar over. Dus, iedereen die honger heeft mag bij Rob oliebollen komen eten. Zijn condo heeft ook een zwembad, dus je kan een duik nemen om de calorieën er weer af te zwemmen.
maandag, januari 01, 2007
dinsdag, december 26, 2006
kerst in winsem
het is tweeden kerstdag en we zijn met z'n allen in winsem. weheben een wandeling gemaakt. het is heel gezelig. ik heb van lonneke een knufel gekreegen die kan piepen.
lisa en es en lonneke en marleen en edouard en jeroen
prettig kerst en een gelukkig nieuw jaar!
vrijdag, december 22, 2006
Vooroordelen
Advocatenkantoren en advocaten. Hoezo toch altijd geassocieerd met geld, commercie, oppervlakkigheid en mantelpakjes? Wat mijn binnenkort nieuwe werkgever betreft, is niets minder waar.
Tijdens mijn sollicitatiegesprekken bij wat ik voortaan maar enkel “Wybenga Advocaten” zal noemen, want anders is de pagina zo vol, was het me al opgevallen dat ik met een vreemde eend in de bijt te maken had.
Zo was Wybenga het enige kantoor dat mijn Brusselse, behoorlijk theoretische en daardoor voor de meeste juristen volstrekt oninteressante scriptie wilde inzien en zelfs een weekje onder zich wilde houden. Tijdens de tweede sollicitatieronde lag mijn scriptie daar ineens op tafel, met een stuk of 10 post-itts op diverse pagina’s, die kennelijk allerlei vragen van mijn interviewer aanduidden.
Tijdens de derde sollicitatieronde – een lunch - ging het alleen maar over politiek en ontdekte ik dat de meeste advocaten van het kantoor afkomstig waren uit het “advocatenkollektief”, een enorm links bolwerk van juristen dat zich enkele decennia terug met name inzette voor de rechten van de Rotterdamse havenarbeiders. Ook nu nog is Wybenga een van de weinige kantoren dat zich bezig houdt met zeerecht en dat opkomt voor muitende matrozen. Daarnaast heeft het kantoor een enorme “toevoegingspraktijk”: zaken van mensen die zelf geen advocaat kunnen betalen.
Een groot deel van het kantoor bleek te hebben gestudeerd in Nijmegen en zij die dan wel uit Leiden kwamen, hadden toch in ieder geval deelgenomen aan de bestorming van het Maagdenhuis. Op de website las ik dat de jonkies van het kantoor naast hun studie Rechten, ook psychologie, of filosofie hadden gestudeerd.
Ik begon het allemaal steeds leuker te vinden.
Gisteren was ik uitgenodigd voor de kerstborrel en het culinaire kerstbuffet bij Wybenga en Van den Puttelaar (naast zakenpartners ook een echtpaar) thuis in Rotterdam. Hoe kon ik ook een sjieke, dure, kakkineuze bedoening vrezen?
Eenmaal binnen, werd ik verrast door de 1000 decibel aan operamuziek die door de huiskamer schalde. In mijn ogen in eerste instantie wat pretentieus, maar de dame op de CD bleek de echtgenote van mijn patroon – Wildeboer – te zijn!
Hoewel het huis van Wybenga enorm oud, klassiek en groot was en in zoverre voldeed aan mijn verwachting (of misschien: vooroordeel), lag het vol met rommel, zag ik alleen maar beige jaren '70 meubels en stond er in de boekenkast geen boek rechtop. Ik was de enige in paaskleedje gehuld, maar juist daarmee viel ik uit de toon, want om mij heen liepen alleen maar advocaten in kabeltruien en zag ik afgetrapte instappers voorbij komen. Over de enige man die een pak met stropdas aan had, werd mij onmiddellijk verteld dat hij dat slechts eens per jaar deed: met kerst.
Iedereen was erg vriendelijk en geïnteresseerd. Met de voormalig filosofie-studente en thans advocate vreemdelingenrecht sprak ik tussen de gevulde tomaat en het stokbrood door over de ethica van Aristoteles en Hobbes, een onderwerp waarvan ik dacht dat het in mijn juridische, arbeidszame leven nooit meer aan de orde zou komen. Een andere advocaat, ook op Maastrichtse leest geschoeid, wilde graag weten hoe mijn opzegging bij mijn huidige werkgever was verlopen en bood nota bene zijn hulp aan bij de tijdige afronding van mijn nog lopende zaken aldaar, uiteraard kostenloos.
Nadat we het buffet genuttigd hadden - allemaal zelfgemaakte hapjes die op grootmoeders schalen onder gekreukelde aluminiumfolie vandaan kwamen – werd er vervolgens gezamenlijk gemusiceerd! Er werd een cello tevoorschijn gehaald, een van de advocaten speelde een pianostuk en weer een ander zong een smartlap, door zijn echtgenote op de accordeon begeleid. Ondertussen krioelden overal kleine kinderen. Ik wist niet wat ik meemaakte.
Op 1 februari a.s., na mijn beëdiging door de President van de Rechtbank, ga ik er daadwerkelijk aan de slag. Na alle voormelde, totnogtoe uiterst positieve ervaringen, kan ik niet meer wachten!
Groet,
Emma
Tijdens mijn sollicitatiegesprekken bij wat ik voortaan maar enkel “Wybenga Advocaten” zal noemen, want anders is de pagina zo vol, was het me al opgevallen dat ik met een vreemde eend in de bijt te maken had.
Zo was Wybenga het enige kantoor dat mijn Brusselse, behoorlijk theoretische en daardoor voor de meeste juristen volstrekt oninteressante scriptie wilde inzien en zelfs een weekje onder zich wilde houden. Tijdens de tweede sollicitatieronde lag mijn scriptie daar ineens op tafel, met een stuk of 10 post-itts op diverse pagina’s, die kennelijk allerlei vragen van mijn interviewer aanduidden.
Tijdens de derde sollicitatieronde – een lunch - ging het alleen maar over politiek en ontdekte ik dat de meeste advocaten van het kantoor afkomstig waren uit het “advocatenkollektief”, een enorm links bolwerk van juristen dat zich enkele decennia terug met name inzette voor de rechten van de Rotterdamse havenarbeiders. Ook nu nog is Wybenga een van de weinige kantoren dat zich bezig houdt met zeerecht en dat opkomt voor muitende matrozen. Daarnaast heeft het kantoor een enorme “toevoegingspraktijk”: zaken van mensen die zelf geen advocaat kunnen betalen.
Een groot deel van het kantoor bleek te hebben gestudeerd in Nijmegen en zij die dan wel uit Leiden kwamen, hadden toch in ieder geval deelgenomen aan de bestorming van het Maagdenhuis. Op de website las ik dat de jonkies van het kantoor naast hun studie Rechten, ook psychologie, of filosofie hadden gestudeerd.
Ik begon het allemaal steeds leuker te vinden.
Gisteren was ik uitgenodigd voor de kerstborrel en het culinaire kerstbuffet bij Wybenga en Van den Puttelaar (naast zakenpartners ook een echtpaar) thuis in Rotterdam. Hoe kon ik ook een sjieke, dure, kakkineuze bedoening vrezen?
Eenmaal binnen, werd ik verrast door de 1000 decibel aan operamuziek die door de huiskamer schalde. In mijn ogen in eerste instantie wat pretentieus, maar de dame op de CD bleek de echtgenote van mijn patroon – Wildeboer – te zijn!
Hoewel het huis van Wybenga enorm oud, klassiek en groot was en in zoverre voldeed aan mijn verwachting (of misschien: vooroordeel), lag het vol met rommel, zag ik alleen maar beige jaren '70 meubels en stond er in de boekenkast geen boek rechtop. Ik was de enige in paaskleedje gehuld, maar juist daarmee viel ik uit de toon, want om mij heen liepen alleen maar advocaten in kabeltruien en zag ik afgetrapte instappers voorbij komen. Over de enige man die een pak met stropdas aan had, werd mij onmiddellijk verteld dat hij dat slechts eens per jaar deed: met kerst.
Iedereen was erg vriendelijk en geïnteresseerd. Met de voormalig filosofie-studente en thans advocate vreemdelingenrecht sprak ik tussen de gevulde tomaat en het stokbrood door over de ethica van Aristoteles en Hobbes, een onderwerp waarvan ik dacht dat het in mijn juridische, arbeidszame leven nooit meer aan de orde zou komen. Een andere advocaat, ook op Maastrichtse leest geschoeid, wilde graag weten hoe mijn opzegging bij mijn huidige werkgever was verlopen en bood nota bene zijn hulp aan bij de tijdige afronding van mijn nog lopende zaken aldaar, uiteraard kostenloos.
Nadat we het buffet genuttigd hadden - allemaal zelfgemaakte hapjes die op grootmoeders schalen onder gekreukelde aluminiumfolie vandaan kwamen – werd er vervolgens gezamenlijk gemusiceerd! Er werd een cello tevoorschijn gehaald, een van de advocaten speelde een pianostuk en weer een ander zong een smartlap, door zijn echtgenote op de accordeon begeleid. Ondertussen krioelden overal kleine kinderen. Ik wist niet wat ik meemaakte.
Op 1 februari a.s., na mijn beëdiging door de President van de Rechtbank, ga ik er daadwerkelijk aan de slag. Na alle voormelde, totnogtoe uiterst positieve ervaringen, kan ik niet meer wachten!
Groet,
Emma
maandag, december 18, 2006
Hoi allemaal, onderstaande foto heeft Rich 'op afstand' gemaakt. Nog enkele foto's van het termeerdiner 2007 zijn zichtbaar op http://tltztmfoto.blogspot.com/
Kerstpakket
Toen we in de Ridder van Cuijkstraat woonden (van 1948 - 1965) was de wereld overzichtelijk. Elke dag aten we aardappels, smam deed elke maandag de was en mopperde dan op de buurvrouw die stiekum veel te vroeg begon, elke maand was er wel iets in de kerk van doen zoals de blasiuszegen, elk kwartaal hadden we een rapport met een 10 voor katechismus en elk jaar kwam er een kerstpakket. Ons pap kwam dan met die enorme doos thuis en allemaal samen pakten we uit. In zo'n kerstpakket zat dan van alles wat we niet nodig hadden. Een zakje rozijnen, een flesje puddingsaus, snoepjes die niemand lustte, een pak vijgen en een kaars. Het was ook niet belangrijk wat er in zat, het was belangrijk dat er wat inzat dat we niet kenden. Dat uitpakken, daar ging het om. Op school was ik mede verantwoordelijk voor het kerstpakket en ik koos dan ok altijd voor een doos met veel frutsels. Niks zelf uitzoeken op internet, hoogstens een thema (Italië) met allemaal doosjes en zakjes met spul dat niemand zou kopen.
Vandaag nam ik voor het eerst in zes jaar weer een Kerstpakket mee naar huis waarvan ik de inhoud niet vooraf kende. het was een raar pakket, het woog namelijk te weinig voor de gebruikelijke pot boerenjongens en de fles wijn die er tegenwoordig toch in thuis hoort. RJ, die net zo'n mooie jeugd heeft gehad als ik, vindt het duidelijk ook leuk om kerstpakketten uit te pakken. Na het eten ruimden we de tafel leeg, schatten allebei nog eens wegend in wat er in zou kunnen zitten en pakten de schaar om de belofte van de doos te ontdoen.
We waren stomverbaasd. Het eerste dat tevoorschijn kwam was: een set stokken voor Nordic Walking met een bijbehorende 'handleiding'. En daar hebben wij een absolute hekel aan. Daarbij zat een tegoedbon voor een of ander bungalowpark, die krijgt Petra wel. En onderin zat een bruine tas, naar ik aannam om Nordic-walking-stokken in op te bergen. Teleurgesteld gooide ik de doos dicht, dit jaar een cranberryjam en boerenpaté. Maar RJ is iets nieuwsgieriger dan ik en haalde de tas toch tevoorschijn. Het blijkt een grote weekendtas te zijn, met wieltjes. Daarmee gaat een oude wens van mij in vervulling, ik wilde altijd al een tas met wieltjes, maar die kocht ik nooit omdat ik al zoveel tassen heb. Nergens voor nodig dus maar toch leuk.
Zit ik nog met Nordic-walking-stokken. Die bied ik aan de vaste bezoekers van TLTZTM aan, in ruil voor: een pakje goudmerk thee, een lelijk vaasje, een pak oliebollenmeel-met-een-pak-poedersuiker, een zakje kaaskoekjes (van die melige) of een fles advocaat. Het mag ook een combinatie zijnen liefst nog iets anders dan ik hier vraag. Voorwaarde: verpakt in een doos. Wie ruilt (een deel van) zijn kerstpakket met mij?
Vandaag nam ik voor het eerst in zes jaar weer een Kerstpakket mee naar huis waarvan ik de inhoud niet vooraf kende. het was een raar pakket, het woog namelijk te weinig voor de gebruikelijke pot boerenjongens en de fles wijn die er tegenwoordig toch in thuis hoort. RJ, die net zo'n mooie jeugd heeft gehad als ik, vindt het duidelijk ook leuk om kerstpakketten uit te pakken. Na het eten ruimden we de tafel leeg, schatten allebei nog eens wegend in wat er in zou kunnen zitten en pakten de schaar om de belofte van de doos te ontdoen.
We waren stomverbaasd. Het eerste dat tevoorschijn kwam was: een set stokken voor Nordic Walking met een bijbehorende 'handleiding'. En daar hebben wij een absolute hekel aan. Daarbij zat een tegoedbon voor een of ander bungalowpark, die krijgt Petra wel. En onderin zat een bruine tas, naar ik aannam om Nordic-walking-stokken in op te bergen. Teleurgesteld gooide ik de doos dicht, dit jaar een cranberryjam en boerenpaté. Maar RJ is iets nieuwsgieriger dan ik en haalde de tas toch tevoorschijn. Het blijkt een grote weekendtas te zijn, met wieltjes. Daarmee gaat een oude wens van mij in vervulling, ik wilde altijd al een tas met wieltjes, maar die kocht ik nooit omdat ik al zoveel tassen heb. Nergens voor nodig dus maar toch leuk.
Zit ik nog met Nordic-walking-stokken. Die bied ik aan de vaste bezoekers van TLTZTM aan, in ruil voor: een pakje goudmerk thee, een lelijk vaasje, een pak oliebollenmeel-met-een-pak-poedersuiker, een zakje kaaskoekjes (van die melige) of een fles advocaat. Het mag ook een combinatie zijnen liefst nog iets anders dan ik hier vraag. Voorwaarde: verpakt in een doos. Wie ruilt (een deel van) zijn kerstpakket met mij?
zondag, december 17, 2006
kleine dingetjes
Zo, tekst nummer drie. Ik sta bovenaan de w.c.rol! En dat dus drie maal!
Mijn leven is niet bijster interessant te noemen, dus moet je daar zelf iets aan doen om het wat op te vrolijken. Dat is niet zo moeilijk, want ik ben best een vrolijk mens. En er zijn wel eens kleine dingetjes die me extra vrolijk maken. Zoals:
Voor de kerk in Oudenbosch staan en wie komen daar door de straat gereden? Beppie en Toon!
En zelf in de auto: muziek op Radio 4 gaat precies op de maat van de richtingaanwijzer. Of andersom.
Mijn kerstboom is prachtig geworden, mooier dan ooit. Ik kan er uren naar kijken. Nou ja, telkens een seconde of drie.
Ik heb Zebbie's bal per ongeluk over het hek van het dierenkampje gegooid. Daar ligt ie roodwit te wezen naast de eendjes!
Er zijn er vast wel meer, maar de regen is opgehouden en de zon schijnt goud in het blauw. Effe een rondje met het hondje.
Mijn leven is niet bijster interessant te noemen, dus moet je daar zelf iets aan doen om het wat op te vrolijken. Dat is niet zo moeilijk, want ik ben best een vrolijk mens. En er zijn wel eens kleine dingetjes die me extra vrolijk maken. Zoals:
Voor de kerk in Oudenbosch staan en wie komen daar door de straat gereden? Beppie en Toon!
En zelf in de auto: muziek op Radio 4 gaat precies op de maat van de richtingaanwijzer. Of andersom.
Mijn kerstboom is prachtig geworden, mooier dan ooit. Ik kan er uren naar kijken. Nou ja, telkens een seconde of drie.
Ik heb Zebbie's bal per ongeluk over het hek van het dierenkampje gegooid. Daar ligt ie roodwit te wezen naast de eendjes!
Er zijn er vast wel meer, maar de regen is opgehouden en de zon schijnt goud in het blauw. Effe een rondje met het hondje.
Christmas letters
Rond deze tijd komen de Christmas letters weer aan, voornamelijk uit Australie, maar ook uit Engeland. Wat heb ik daar toch een hekel aan, aan die Christmas letters. Ze geven een overzicht van een heel jaar uit het leven van ... en dat betekent een opsomming van reizen naar verre oorden (compleet met foto-album!) en sportver- en uitslagen. Nou ga ik niet naar verre oorden, dus daar zit misschien wel wat jaloezie van mijn kant, dat geef ik toe, maar zelfs als ik dat wél deed, dan zou ik daar niemand mee lastig vallen. En ik kan ook weinig vertellen over mijn sportevenementen, behalve dan dat ik zeer fanatiek basket- hand- voet- volley- en korfbal bal, en zeer goed ben in tennisbal en badmintonbal, maar minder presteer met een hockeybal. Nou, daar heb ik dus twee regels voor nodig.
Weer een stukje voor tltztm. Knap van mij. Het wordt tijd dat jullie dat beamen (Be-amen, niet met een beamer beamen) Gebruik de comment maar, Erik!
Weer een stukje voor tltztm. Knap van mij. Het wordt tijd dat jullie dat beamen (Be-amen, niet met een beamer beamen) Gebruik de comment maar, Erik!
Technische storingen
Hoi hoi allemaal,
Zoals verwacht gaat het hier en daar nog niet helemaal gladjes en zelfs zo nu en dan een beetje mis. Een korte quote van A3n's mailtje:
Ik wou dat je alles gewoon bij het oude had gelaten, daar was ik nou NET aan gewend!
Sorry voor de frustratie. Dit is een minimale upgrade en waarschijnlijk de enige.
Je moet blijkbaar eerst een google account aanmaken. Voor Lonneke en alle andere gmailer gebruikers is dat geen probleem, je kan gewoon je bestaande gmail account hiervoor gebruiken, maar de minder intense internet bewoners is de extra stap misschien een beetje intimiderend.
Gelukkig:
1. Het is redelijk eenvoudig, je kan bestaande email adres ervoor gebruiken
2. Google wel enigszins betrouwbaar en heeft een goeie privacy policy (maar ja, voor hoelang?)
3. Een google account kost even veel als dit blog: niets
Voor al degenen die nog problemen ondervinden, ik kan je ook overnieuw uitnodigen. Stuur maar een mailtje naar de Helpdesk (uitbesteed naar het goedkopere Singapore ha, ha, ha)...
Zoals verwacht gaat het hier en daar nog niet helemaal gladjes en zelfs zo nu en dan een beetje mis. Een korte quote van A3n's mailtje:
Ik wou dat je alles gewoon bij het oude had gelaten, daar was ik nou NET aan gewend!
Sorry voor de frustratie. Dit is een minimale upgrade en waarschijnlijk de enige.
Je moet blijkbaar eerst een google account aanmaken. Voor Lonneke en alle andere gmailer gebruikers is dat geen probleem, je kan gewoon je bestaande gmail account hiervoor gebruiken, maar de minder intense internet bewoners is de extra stap misschien een beetje intimiderend.
Gelukkig:
1. Het is redelijk eenvoudig, je kan bestaande email adres ervoor gebruiken
2. Google wel enigszins betrouwbaar en heeft een goeie privacy policy (maar ja, voor hoelang?)
3. Een google account kost even veel als dit blog: niets
Voor al degenen die nog problemen ondervinden, ik kan je ook overnieuw uitnodigen. Stuur maar een mailtje naar de Helpdesk (uitbesteed naar het goedkopere Singapore ha, ha, ha)...
bezoek aan Oudenbosch
Het kostte me wel wat moeite, maar na wat bemoedigende woorden van Erik ben ik op de nieuwe blog gearriveerd! Knap van mij, echt heel erg knap. Mogelijk lukt het me straks niet om dit te versturen, dus mogelijk lezen jullie dit niet eens. Kan ik het dus rustig nog eens herhalen, knap van mij, echt heel knap.
Gisteren, 16 dec. was het broertjes en zusjes dag (plus Opap) in Oudenbosch. Er werd wat afgekletst, o.a. over de nieuwe tltztm. Er waren enkele (schoon) broertjes/zusjes die nog niet meededen, maar dat komt wel goed, tenslotte vond ik mezelf altijd de stomste op computergebied, en mij is het toch maar gelukt om als eerste author op deze blog te zitten. Knap van mij, echt heel knap.
Wij (Rich-José-Opap en ik) arriveerden als eersten, dus hadden we ook eerste keus uit de welgevulde koek- en choco-trommeltjes. Ondanks de regen maakten we daarna een bedevaart naar de Sint Pieter (Opap achterlatend bij Rj) en onze bede werd tijdens de vaart verhoord: het werd gewoon heel mooi weer. Mike en Ineke waren intussen per auto bij de kerk aangekomen. Zij waren in de herfstvakantie in Rome geweest, en hadden de bestijging naar de koepel overgeslagen omdat het er veel te druk was. Hier was dus een herkansing! Er was helemaal geen file, maar de koster had nét de deur naar de trap gesloten. Dus nu maar de bedevaart richting borrel.
Michael had de jaarlijkse muziekquiz in mekaar gezet, de c.d. maakte af en toe rare geluiden (ik dacht eerst dat het er gewoon bijhoorde) en met een voorzichtige klap op de installatie probeerde hij het euvel te verhelpen. Wij spraken hem daar streng op aan, zo maar klappen geven op Rj zijn spullen en het hielp toch niet! Totdat Rj erbij kwam en er zo hard op petste dat er een deuk in de c.d.speler zat. Dat hielp dus wél! Voor mij werd de quiz er niet gemakkelijker op, ik heb 'm dus NIET gewonnen, ik kon de antwoorden op het blad van mijn buurman Rich (de uiteindelijke winnaar) niet zo goed zien, en mijn andere buur, Marleen, wist er net zo veel van als ikzelf, dus dat schoot niet echt op.
We dronken wijn uit glazen die Mg en Rj van Erik cadeau hadden gekregen. Daar ging zowat een halve fles in. Uiteraard nam ik een gewoon bescheiden Hema glas, niet zozeer omdat ik die halve liter niet wilde, maar ik kreeg last van het Elizabeth-syndroom (jeweetwel, Elizabeth, de buurvrouw van Hyacinth Bucket, pardon, Boekee)
Het diner bestond uit producten van de streek! Zalm van de plaatselijke A.H., spruitjes van Dirk van den Broek, ijs van de Super de Boer, maar ook boeuf bourgignon van de koeien op de hoek, pompoensoep uit de tuin, peren van de buurman, noten van de eigen boom (voorzover de eekhoorns ze niet hadden gejat) Wat is dat gezellig, zo met z'n allen aan tafel!
Nu moeten we weer een heel jaar wachten tot de volgende br/zs dag. Die zal zijn in M'tricht, maar kan M'leen nog even de datum doorgeven?
Zo. Nu moet ik dit op de blog zien te loggen. Dat kan ik vast. Ben ZOOOO KNAP!
Gisteren, 16 dec. was het broertjes en zusjes dag (plus Opap) in Oudenbosch. Er werd wat afgekletst, o.a. over de nieuwe tltztm. Er waren enkele (schoon) broertjes/zusjes die nog niet meededen, maar dat komt wel goed, tenslotte vond ik mezelf altijd de stomste op computergebied, en mij is het toch maar gelukt om als eerste author op deze blog te zitten. Knap van mij, echt heel knap.
Wij (Rich-José-Opap en ik) arriveerden als eersten, dus hadden we ook eerste keus uit de welgevulde koek- en choco-trommeltjes. Ondanks de regen maakten we daarna een bedevaart naar de Sint Pieter (Opap achterlatend bij Rj) en onze bede werd tijdens de vaart verhoord: het werd gewoon heel mooi weer. Mike en Ineke waren intussen per auto bij de kerk aangekomen. Zij waren in de herfstvakantie in Rome geweest, en hadden de bestijging naar de koepel overgeslagen omdat het er veel te druk was. Hier was dus een herkansing! Er was helemaal geen file, maar de koster had nét de deur naar de trap gesloten. Dus nu maar de bedevaart richting borrel.
Michael had de jaarlijkse muziekquiz in mekaar gezet, de c.d. maakte af en toe rare geluiden (ik dacht eerst dat het er gewoon bijhoorde) en met een voorzichtige klap op de installatie probeerde hij het euvel te verhelpen. Wij spraken hem daar streng op aan, zo maar klappen geven op Rj zijn spullen en het hielp toch niet! Totdat Rj erbij kwam en er zo hard op petste dat er een deuk in de c.d.speler zat. Dat hielp dus wél! Voor mij werd de quiz er niet gemakkelijker op, ik heb 'm dus NIET gewonnen, ik kon de antwoorden op het blad van mijn buurman Rich (de uiteindelijke winnaar) niet zo goed zien, en mijn andere buur, Marleen, wist er net zo veel van als ikzelf, dus dat schoot niet echt op.
We dronken wijn uit glazen die Mg en Rj van Erik cadeau hadden gekregen. Daar ging zowat een halve fles in. Uiteraard nam ik een gewoon bescheiden Hema glas, niet zozeer omdat ik die halve liter niet wilde, maar ik kreeg last van het Elizabeth-syndroom (jeweetwel, Elizabeth, de buurvrouw van Hyacinth Bucket, pardon, Boekee)
Het diner bestond uit producten van de streek! Zalm van de plaatselijke A.H., spruitjes van Dirk van den Broek, ijs van de Super de Boer, maar ook boeuf bourgignon van de koeien op de hoek, pompoensoep uit de tuin, peren van de buurman, noten van de eigen boom (voorzover de eekhoorns ze niet hadden gejat) Wat is dat gezellig, zo met z'n allen aan tafel!
Nu moeten we weer een heel jaar wachten tot de volgende br/zs dag. Die zal zijn in M'tricht, maar kan M'leen nog even de datum doorgeven?
Zo. Nu moet ik dit op de blog zien te loggen. Dat kan ik vast. Ben ZOOOO KNAP!
Labels
Hoi hoi,
Het was zondag ochtend... Een goed moment om te verhuizen... Ik heb vanochtend een test blogje opgezet om te kijken of het allemaal geod werkt. Dat zag er goed uit, dus heb ik maar het initiatief genomen om onze blog naar deze verbeterde omgeving te brengen.
Het valt misschien op dat de rol pleepapier wat breder is geworden en dat de site er weer iets anders uit ziet. Welkom bij blogger beta.
Om in te loggen moet je voortaan naar http://beta.blogger.com/home, maar als het goed is krijg je een mooie verwijzing wanneer je inlogt op de oude plek.
Als je een stukje schrijft kan je er voortaan een label aan toevoegen (dat zijn de categorieën). Je kan ook een nieuw label maken, of je stukje in twee (of meer) labels plaatsen. De voorpagina blijft netjes hoe hij was: chronologisch.
Gelukkig schijnt alle content netjes mee verhuisd te zijn, en het web adres is hetzelfde, en het ziet er naar uit dat zelfs alle huidige schrijvers ook mee zijn verhuisd, dus misschien hoef je niet opnieuw uitgenodigd te worden om te schrijven. Anders stuur mij maar een mailtje.
Helaas voor de mensen die nog niet hebben gereageerd op de eerdere subscriptie (Edouard, Toon en Esmeralda, misschien meer, ik weet het niet), stuur mij nog eens een mailtje en ik zet je weer op de lijst van uitgenodigden.
Ik zag dat we deze nieuwe blog inderdaad ook kunnen afschermen voor buitenstaanders, maar daar ben ik (nog) geen voorstander van.
Jeroen, Lonneke of ikzelf gaan nog een keertje gedurende een lang weekend met slecht weer kijken naar wat er allemaal verder mogelijk is met de site qua vormgeving en functionaliteit.
Ik hoop dat we met deze opzet tevreden genoeg zijn. Nogmaals, iedereen mag administrator van ons blog worden en in de layout hacken. Ik maak zo nu en dan een keer een backup, maar die backup neemt geen fotos en comments mee, dus blijf voorzichtig bij de "delete this blog" knop :)
Blog ze!
Het was zondag ochtend... Een goed moment om te verhuizen... Ik heb vanochtend een test blogje opgezet om te kijken of het allemaal geod werkt. Dat zag er goed uit, dus heb ik maar het initiatief genomen om onze blog naar deze verbeterde omgeving te brengen.
Het valt misschien op dat de rol pleepapier wat breder is geworden en dat de site er weer iets anders uit ziet. Welkom bij blogger beta.
Om in te loggen moet je voortaan naar http://beta.blogger.com/home, maar als het goed is krijg je een mooie verwijzing wanneer je inlogt op de oude plek.
Als je een stukje schrijft kan je er voortaan een label aan toevoegen (dat zijn de categorieën). Je kan ook een nieuw label maken, of je stukje in twee (of meer) labels plaatsen. De voorpagina blijft netjes hoe hij was: chronologisch.
Gelukkig schijnt alle content netjes mee verhuisd te zijn, en het web adres is hetzelfde, en het ziet er naar uit dat zelfs alle huidige schrijvers ook mee zijn verhuisd, dus misschien hoef je niet opnieuw uitgenodigd te worden om te schrijven. Anders stuur mij maar een mailtje.
Helaas voor de mensen die nog niet hebben gereageerd op de eerdere subscriptie (Edouard, Toon en Esmeralda, misschien meer, ik weet het niet), stuur mij nog eens een mailtje en ik zet je weer op de lijst van uitgenodigden.
Ik zag dat we deze nieuwe blog inderdaad ook kunnen afschermen voor buitenstaanders, maar daar ben ik (nog) geen voorstander van.
Jeroen, Lonneke of ikzelf gaan nog een keertje gedurende een lang weekend met slecht weer kijken naar wat er allemaal verder mogelijk is met de site qua vormgeving en functionaliteit.
Ik hoop dat we met deze opzet tevreden genoeg zijn. Nogmaals, iedereen mag administrator van ons blog worden en in de layout hacken. Ik maak zo nu en dan een keer een backup, maar die backup neemt geen fotos en comments mee, dus blijf voorzichtig bij de "delete this blog" knop :)
Blog ze!
Abonneren op:
Posts (Atom)