De universiteit van Nijmegen timmert hard aan de weg. Stukje bij beetje worden de oude gebouwen weggehaald en komen er nieuwe voor in de plaats. De aanpak is simpel en slim. Er wordt een deel van de oude bebouwing neergehaald en vervolgens wordt er op die plek een hele nieuwe vleugel uit de grond gestampt alvorens men overgaat tot het volgende sloopproject.
Toen ik hier in augustus begon waren ze druk bezig met de bouw van een prachtig nieuw complex. Ik vond het bijna jammer dat ik al een baan had en niet daar aan de slag mocht. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en is het sloopproces hervat. Als gevolg daarvan viel niet zo lang geleden tot twee keer toe de stroom uit. Binnen de universiteit, maar ook in een groot deel van Nijmegen. Mijn laptopje loopt op batterijen en gelukkig was de NS niet getroffen, dus veel last had ik daar niet van.
De laatste tijd is dat wel anders. Ik heb nu vele malen per dag een "Jurassic park ervaring". Ik weet niet of jullie die film kennen, maar er is een scene waarin twee kinderen naar een glas water kijken. Zacht klinkt in de verte een dreun, waarop het water in het glas trilt. Niet lang daarna verschijnt de eerste dinosaurus ten tonele.
In mijn geval is het glas water een kop thee en trilt niet alleen de vloeistof in mijn kopje, maar bibber ik zelf ook regelmatig van mijn stoel. Turende door een microscoop zie ik af en toe hele verrassende dingen als het beeld, door een trilling, plotseling verschuift. Regelmatig verslikt zich iemand als de dreun gelijk komt met het nemen van een slok.
De trillingen blijken veroorzaakt te worden door het grote gevaarte dat zo'n 75 meter verderop grote happen uit een oud gebouw neemt. Maar ik kan het niet helpen, ik tuur regelmatig uit het raam in de verte, op zoek naar die dinosaurus die nu toch ieder moment in beeld zou moeten verschijnen.
