zondag, september 20, 2009

Door een toeval kwam ik via Google op een antiquariaat-site een boek van Ad Bevers (broer van mijn vader/opa Ed) tegen. Ad Bevers was mede-oprichter en decennialang redacteur van De Volkskrant. Hij heeft meerdere boeken geschreven, die allemaal in vergetelheid zijn geraakt.
Ik ben verder gaan zoeken en kwam op een gemeenschappelijke site van antiquariaten, boekwinkeltjes.nl geheten. Tot mijn verrassing kwam ik wel 20 titels van Ad Bevers tegen!! Fictieboeken, maar ook veel documentaire fotoboeken over bouwen in Nederland met tekst van Ad Bevers; verder een reisverslag over Rome, een paar romans, boeken 'voor de oudere jeugd' zoals 'Plicht gebood', en een boek samen met Godfried Bomans e.a.
Ik heb ALLE titels besteld, voor heel weinig geld, want hij wordt natuurlijk niet meer gelezen. De boeken krijgen een aparte plaats in mijn boekenkast!

zaterdag, september 19, 2009

Een dollar

Vanuit haar standplaats in the Bay area meldt onze reporter behalve de stand van het aantal homicides in Oakland this year (75 victims van januari tot september, 124 in 2008), ook wel eens iets leuks. Bij de kassa in supermarkt wordt de klanten meestal gevraagd of ze een donatie willen doen. Iedere week staat er een goed doel centraal, zoals het borstkankerfonds of een organisatie voor daklozen.
Een ouder, wat armoedig heertje was aan de beurt. De kassajongen vroeg hem: "Would you like to make a donation today, sir?" Het oude meneertje haalde zijn schouders op. "Well", mompelde hij tegen zichzelf, "Let's give him a dollar today." Waarop de kassajongen de microfoon greep en het door de winkel schalde: "We've got a donation!!!!!"

dinsdag, september 15, 2009

Birjani

Ik had in juli bij een afscheidsetentje een gerecht gegeten dat door een Irakese cursiste was bereid, Birjani genaamd, met rijst en flinters kip en noten en rozijnen en vermicelli en kikkererwten en heerlijke kruiden en wat al niet meer. Ik probeerde het thuis na te maken, maar dat leek nergens op. Dus vroeg ik haar in september alsnog naar het recept. En ze antwoordde: 'Beppie, ik ga Birjani koken voor jou."
Maar ik zei "Nee, ik wil alleen het recept. Schrijf het voor me op alsjeblieft."
En zij zei: "Ik kan niet goed schrijven, ik ga koken voor jou."
En ik zei "NEE, ik wil alleen het recept. Ik schrijf het wel op, zeg maar wat ik er in moet doen."
En zij zei: "Ik kan niet goed zeggen, ik ga koken voor jou."
En ik zei "NEE, ik wil ECHT ALLEEN het recept."
En toen zei ze: "Ik vraag het mijn dochter."

Enfin, jullie begrijpen het al. Komt ze op MAANDAGOCHTEND HALF NEGEN aanzetten met een reuzeschaal met 5 kilo Birjani erin, nog warm, in aluminiumfolie gewikkeld in een koeltas. Ik werd GEK. Ik liet de schaal met inhoud eerst de hele ochtend op mijn bureau staan, toen kwam iemand op het idee om hem in de koelkast op de lerarenkamer te zetten.... 's Avonds ging de schaal in mijn fietstas mee naar huis en tot mijn grote verbazing durfde Toon ervan te eten (hij is een pietlut die op houdbaarheidsdata let). Hij vond het zelfs lekker - en dat was het ook! Nu het recept nog!!!

maandag, september 14, 2009

Oma goes on the internet

Zondag 13 september bereikte Oma An Bevers-van Meurs de respectabele leeftijd van 92 jaar. Dit was een feestje waard, vooral omdat haar verjaardag van vorig jaar zo in het water was gevallen, vanwege spoedopname in het ziekenhuis. Velen hadden de moeite genomen om haar even te komen feliciteren in verzorgingshuis Molenweide, zelfs haar kleindochter in San Francisco was van de partij.


Oma vond het geweldig, maar ook een beetje... eh... vreemd. Aan het einde van het gesprek zei ze: "en U ook hartelijk bedankt!"

Plee-naam

Vier jaar lang was me niet opgevallen.
Opeens zag ik het merk van het toilet.
Met mooie kleine krulletters geschreven.


zaterdag, september 12, 2009

Luister nu eens mee!

Haal je I-pod van de oren en zet je Skype uit. Er valt weer wat te luisteren! Donderdag heb ik voor het eerst sinds jaren een gesprek gehad met mijn vader, voor de meesten van jullie opa of superopa. Terwijl A3n aan een groepje dames Engelse les gaf, zaten wij samen buiten. We keken naar de vijver en naar het gras dat zo netjes gemaaid wordt door Richard. Het was bewolkt, maar terwijl wij spraken, kwam er langzaam een zonnetje door. We zaten daar anderhalf uur, vredig te kijken en te babbelen.

Waar wij het over hadden? Hij denkt dat hij spoedig dood gaat. Ik denk van niet, de Termeers hebben sterke harten. Maar hij had die ochtend om vier uur gevoeld dat hij op dat moment dood zou gaan. Ik vroeg wat hij dan gevoeld had, maar hij had eigenlijk niks gevoeld. Vervolgens was hij in slaap gevallen en weer levend wakker geworden. Jullie zien dat ik gelijk heb. En hij praatte over de veranderingen Boxtel. Alles wordt volgebouwd. En in elk huis wonen veel minder mensen. Vroeger zorgden hele families voor opa en oma, nu moesten ze naar verzorgingstehuizen. We besloten dat komt omdat bijna alle vrouwen tegenwoordig een baan buitenshuis hebben.

Een stuk van het gesprek wil ik jullie niet onthouden. We hoorden het geluid van een vogel.
Opa: Wat was dat?
Ik: Een kraai.
Opa: Nee!
Ik: Dan was het een ekster.
Opa: Eksters maken geen geluid.
Ik: Bij ons wel, heel erg. Maar het kan ook een Vlaamse gaai geweest zijn.
We hoorden het geluid weer.
Opa: Volgens mij is het wel een kraai.

Jullie vragen je af hoe dit mogelijk is? Dat een opa die altijd in een hoekje heeft zitten slapen nu gesprekken voert van anderhalf uur? Juist, omdat hij weer kan luisteren. Dank zij een nieuw apparaatje.

Bereid je erop voor: als je naar het Essche Heike gaat valt er ineens heel veel te luisteren.

Margriet

vrijdag, september 11, 2009

Nu al ADHD...

Van een wurmpje van 2,2 cm met een klein staartje, is Baby Vermeer nu uitgegroeid tot een volledig mensje van 5,6 cm van kop tot kont. Twee armpjes, twee beentjes, twee hersenhelftjes, een dikke navelstreng en zelfs de vingertjes zagen we terug op de echo.
Het ukkie heeft de grootste lol daarbinnen! Hij stuitert door de baarmoeder, draait om zijn as en weer terug, maakt koprollen en hoewel zijn moeder er nog niks van merkt, maakt hij het de dames en heren artsen nu al knap lastig, want stil liggen voor een hartslagmeting, daar had hij geen zin in...

A la mexicana in America


Vandaag bracht onze mexicaanse schoonmaakster Aurora salsa en tortilla's mee. Gisteren vertelde ze aan ons (mijn collega Suranjana, Sofie, een Duitse studente die hier stage loopt en mij) dat haar moeder de beste salsa van Mexico maakt, en vandaag had ze de salsa meegenomen! Ze is denk ik zo eind dertig, halverwege veertig en ze praat engels met een zwaar spaans accent. Ze vertelde dat ze zelf geen salade nam omdat ze op dieet was (ze is best flink gebouwd, haha) maar na een kwartier praten over haar salsa, begon ze zelf toch ook maar mee te eten. Het was heel lekker, maar wel veel... En zwaar! Zij maakte de tortillas voor ons en deed overal een mega schep sour cream op. Maar super aardig natuurlijk. Ze wil morgen of volgende week weer iets meenemen, iets met cactus plant. Ben benieuwd...
Groeten van Loesje!

woensdag, september 09, 2009

Zwembad West

Ineke heeft de tuin erg romantisch ingericht, hetgeen hogelijk gewaardeerd wordt door de vogeltjes. Hier een kiekje van Zwembad West, waar het elke dag een komen en gaan is van badgasten. Boven is het poeliebadje, onder het diepe. Een paar keer per dag is het topdrukte als de wat lawaaierige familie Mus gaat baden (altijd met zijn allen). Op de foto een van de rustiger momenten waarvan een pimpelmeesje profiteert. Ik heb geconstateerd dat vogels voor de lol gaan zwemmen, net als mensen. De mussen gaan daarna vaak op een bankje in de zon zitten. Eén van de mussen legt dan altijd zijn kopje een beetje opzij, om maximaal van de warmte te kunnen genieten.

dinsdag, september 08, 2009

Sinterklaas????

Gespot op 5 september in de Albert Heijn, precies 3 maanden te vroeg: pepernoten en marsepein. Nog even en we eten pepernoten met pasen!

1e Schooldag


Evenals Merel uitgevlogen: Agnes op weg naar haar eerste schooldag op de middelbare school. Voor één jaar zitten Agnes, Emma en Julia bij elkaar op school. Julia doet eindexamen, Emma doet de 4e klas.

zondag, september 06, 2009

vrijdag, september 04, 2009

Van onze correspondent in de Bay-area


Labor-day-weekend staat voor de deur. Maandag 7 september is het labor day, een nationale feestdag. De bay-bridge, de belangrijkste weg van Oakland naar San Francisco, gaat dan 4 (!!!) dagen dicht en heel de East-bay staat op zijn kop. Ze kondigen het al weken overal aan, en de mensen zijn echt in rep en roer. Er worden honderduizend D-tours en omwegen aangeboden, maar vanochtend zei een politie-agent op het nieuws: ' please guys, in worst case, you can always still take public transport'. En met dat 'public transport' ben je in 20 minuten in downtown hartje SF!!!! Ik begrijp ECHT niet waarom die Amerikanen zo moeilijk doen. Het tweede bericht/aankondiging met betrekking tot het sluiten van de bay-bridge was de oproep dat mensen echt niet het alarmnummer 911 moeten bellen als ze in de file staan. Dit gebeurde volgens de nieuwslezer nog steeds erg vaak.
JEEE! Apart volkje :))

woensdag, september 02, 2009

What's in a name...

Kinderopvang kan je, ook in een provinciestad als Maastricht, niet vroeg genoeg regelen. Dus hoewel er nog nauwelijks iets zichtbaar is en ik de enige ben die merk dat mijn broeken wat strakker zitten, togen wij met onze hummel op pad op zoek naar een kinderdagverblijf waar wij volgend jaar met een gerust hart onze kleine achter willen laten.
Een landelijke instantie, Maatwerk In Kinderopvang, heeft duidelijk onze voorkeur, niet in de laatste plaats omdat het kinderdagverblijf op een luttele 100 meter vanaf onze werkplek in de stad zit. Handig met halen en brengen en tussendoor binnenlopen als het gemis te erg wordt. Dus wij schreven ons in. Of beter gezegd, we plaatsten ons wurmpje op de wachtlijst.
Het in te vullen formulier vroeg om de roepnaam van het kind. Nou hebben wij wel "werknamen". Iedere week wordt mijn buik aangesproken met een andere naam: Bertje, Suzette, Kareltje, Abeltje, Sam, Hellebert. Geen van alle namen waar we ons nu al op willen vastpinnen. Dus lieten we het vakje roepnaam open.
Gisteren kregen we de bevestiging dat we op de wachtlijst staan. En plotseling heeft dat 5 centimeter grote mensje in mijn buik naamsbekendheid bij een officiele instantie: Baby Vermeer.

dinsdag, augustus 25, 2009

Merel

Terwijl de familie verblijd wordt met heel wat baby-nieuws, zijn wij dit jaar (Michael en Ineke overigens ook) alweer een paar stappen verder. Babies groeien op tot peuters, die kleuter worden, die naar de basisschool gaan en ineens ben je bij een volgend stadium: alleen nog maar middelbaar scholieren in het huis, pubers. Want vandaag was het Merel's eerste dag op de middelbare school. Het kleine meisje is een jonge dame geworden.

November 2003:
Vandaag:

Domme dommes en ook een klein nieuwtje

De eerste domme domme van Job.
Op vakantie zien we een kleine salamander lopen en Job roept enthousiast: "Kijk, KROKODIL!"

Puck had ook weer een leuke. Ze was zich aan het omkleden voor de dagelijkse duik in het zwembad. "Mama het lukt niet zo goed mijn zwembroek zit onderstebinnen."

Het kleine nieuwtje komt van Teun en Josje. Ongeveer half maart komt het wonder op de wereld.

zondag, augustus 23, 2009

zaterdag, augustus 22, 2009

Loosha in America


Het appartement is gehuurd, de kamers zijn ingericht, Esteban kan terug naar Nederland. Nu hard aan het werk om de rekeningen van IKEA te kunnen betalen.....

donderdag, augustus 20, 2009

Eén rat is geen rat

De mijnheer van de gemeente wist het zeker. We hadden geen rat. We kregen een heel college hoe ratten zich gedragen en hoe ze hun aanwezigheid verraden, maar dit, nee, dit was geen rat. Hoogstens een muisje. Eigenwijs gingen we toch met cement en gif aan de slag, want een muis, nee dat was het zeker niet. Daarna kwamen de stank en de vliegen. Uit de kruipruimte haalden we - na een paar dagen uitstel, want dat is wel een vies karweitje - een dooie rat bovengronds. Harrie bleek flink uit de kluiten gewassen: zo'n 25 cm. bruine rat schoon aan de haak. (Schijnt heerlijk te smaken, maar dat hebben we maar niet gedaan.) Weg stank. Maar gek genoeg kwam de stank na een dag weer sterker terug. Nog een rat in de kruipruimte? Toch maar eens even goed de kelder zelf geïnspecteerd. En de meneer van de gemeente kreeg toch gelijk: het was inderdaad geen rat. Het waren er twee. Harriet, wat beter toonbaar, staat op de foto. We houden het erop, dat zij van liefdesverdriet gestorven is toen alle gaten naar de kruipruimte - waar Harrie lag te creperen - waren dichtgesmeerd. Maar misschien had het zakje gif onder de kast er ook iets mee te maken. Hopelijk zijn we er nu een beetje klaar mee. Wie komt er een keer langs om de keldervoorraad mee op te maken?

dinsdag, augustus 18, 2009

Fietsen in Italie

Hierbij de vakantie bijdrage uit Nieuw-Vennep - enigszins verplicht (zie vakantie-stukje van ons mam - nou ja, we zijn ook best trots en vertellen het graag aan iedereen).

Begin juli zijn we met de slaaptrein uit Amsterdam tot Como gereden. Vanuit Como zijn we vervolgens in 13 dagen naar Umbrie gefietst - in totaal ruim 800km afgelegd. Het was een prachtige belevenis: afwisselende natuur, dorpjes, stadjes, mensen, maar ook overal lekker eten, ijsjes, uitstekende hotelletjes, en heel weinig last van zadelpijn (alleen eerste paar dagen).

Het weer was uitstekend. De eerste week hadden we een paar keer een middag bui-tje, en dat was eigenlijk wel verfrissend. Daarna werd het steeds warmer. Toen het echt een hittegolf werd, waren we gelukkig al in Umbrie op plaats van bestemming (met een groot zwembad om af te koelen!!).

Het noorden van Italie is redelijk vlak (Po-vlakte), maar daarna was het klimmen geblazen over de Apennijnen. Ook in Toscane en Umbrie moest het nodige geklommen worden. Dat viel niet altijd mee. Een goede motivatie was de belofte van een ijsje bovenop de berg of in het volgende dorpje. En dan op de top - wat een prachtig uitzicht! De afdaling is nog veel leuker, ook al duurt het wel kort, zeker in vergelijking met de tijd die je aan het klimmen bent geweest.

Je komt zo al fietsend ook regelmatig op plekken waar geen toerist ooit komt. Met onze kennis van de Italiaanse taal betekende dat uitleggen met handen en voeten. Maar altijd behulpzaam en vriendelijk, op een bazige hoteldame na. Die sprak heel snel en dan na elke zin: capito? Nou nee, niet echt, maar daar moesten we het maar mee doen.

Alleen de eerste twee nachten en het verblijf in Umbrie waren vooraf vastgelegd. We hadden een routebeschrijving met vermelding van in de buurt gelegen hotelletjes. Elke avond bekeken we waar we de dag erop naar toe zouden fietsen, en lieten dan het hotel waar we die nacht sliepen naar het volgende hotel bellen om kamers te bespreken. Deze tactiek werkte uitstekend, laat die Italianen het onderling maar regelen! Overigens was de (toeristen)crisis wel zichtbaar: regelmatig zo goed als de enige gasten geweest...

Slechts 2x pech gehad: 2x een lekke band. Een keer bij vertrek uit een B&B, de andere keer toevallig vlakbij een mobile home parkeerplaats (met een waterkraantje). Daar hebben we van een Italiaanse familie nog een teiltje geleend want we konden het gaatje niet gemakkelijk vinden.

De beloning na 800km fietsen was een week met vrienden op een grote Agriturismo met zwembad: 9 families in een groot huis, 23 kinderen, 18 volwassenen.
We gaan al verschillende jaren zo samen op vakantie: de kinderen vermaken elkaar en dus hebben de ouders ook echt vakantie. Iedere dag gaat een aantal boodschappen doen (elke dag 2 volle winkelkarren!), anderen helpen bij het snijden van groente, koken of afwassen - maar eigenlijk is het elke keer weer zo gepiept. Het is vooral een week relaxen, bijkletsen, lezen, lekker eten en drinken (je kunt de hele dag aperitieven als je wilt...).

En toen gingen we vanuit Umbrie met de trein terug naar Milaan. Het Italiaanse treinsysteem is uitstekend geregeld, ook voor de fietsen. Een aantal treinen heeft airco - dat is echt zalig, want we hebben er ook eentje zonder airco gehad. Dat was HEET!
Vanuit Milaan vervolgens weer de slaaptrein naar Amsterdam en tenslotte fietsend naar Nieuw-Vennep.

Samengevat: een supervakantie.