Nog eens Elsa

Je moet er wat voor over hebben. Natte schoenen, natte voeten, een natte broek. Maar dan krijg je Vader Jacob in het Mandarin.

Vertaald in het Engels zingt ze:

Two tigers (2x)

Run fast (2x)

One has no ears, one has no tail

How weird (2x)

Bedankt Katelyn!

Kerstverhaal 2015

Marijntje wil een verhaal vertellen, of ik het even wil typen. Oké, misschien kan ik het dan ook wel op de blog zetten. Al vertellende blijkt wel dat Marijntje dit verhaal op school gehoord heeft en dus niet zelf verzonnen heeft maar eigenlijk na vertelt. Persoonlijk vind ik wel dat ze het, voor een zesjarige, wel heel erg knap na vertelt. Ik heb letterlijk opgeschreven wat zij achter elkaar tegen mij zei. En de layout is ook op verzoek van Marijntje zelf:

Het kind

De herbergier was erg gesteld op een goede nachtrust.

Toen werd er aan de deur geklopt.

“Vol!” riep de herbergier.

“Maar we hebben een hele dag gereisd en we zijn moe en we hebben het koud,” zeiden Maria en Jozef.

“Om de hoek is een stal, hier twee dekens,” zei de herbergier.

Hij deed de deur dicht, klom de trap op, kroop in bed en viel in slaap.

Toen werd er weer op de deur geklopt.

“Sorry, maar mogen we nog een kleinere deken?” vroeg Jozef.

“Hier, een kleinere deken,” zei de herbergier.

Hij deed de deur dicht, klom de trap op, kroop in bed en viel weer in slaap.

Toen maakte een verblindend licht hem wakker.

Hij klom uit bed, liep de trap af, deed de deur dicht, klom de trap weer op, deed de gordijnen dicht en kroop weer in bed.

Toen werd er nog een keer op de deur geklopt.

Er stonden drie herders.

“Wat moeten jullie? Zijn jullie je schapen kwijt?” zei de herbergier.

“Nee, we zijn op zoek naar Maria en Jozef,” zeiden de herders.

“Om de hoek is een stal, daar zijn ze,” zei de herbergier.

Hij klom de trap op, kroop in bed en viel weer in slaap.

Toen werd er voor de zoveelste keer op de deur geklopt.

Er stonden drie koningen.

Ze zeiden: “Wij zijn o…”

“Om de hoek!!!!” schreeuwde de herbergier.

De koningen schrokken zich geen hoedje, maar een kroontje.

De herbergier sloeg de deur dicht, stampte de trap op, sprong in bed en viel weer in slaap.

Toen maakte een hemels gezang hem wakker.

“Nou is het genoeg,” schreeuwde de herbergier.

Hij sprong uit bed, stormde de trap af, sloeg de deur open, rende de hoek om, stormde de stal binnen en wilde net wat gaan zeggen toen…

“Sssssssssssssssssssssssssssssssssssht! Je maakt de baby wakker!”

“Baby?” zei de herbergier verbaasd.

“Ja, er is vannacht een baby geboren,” zei Maria.

De herbergier keek over de rand van de kribbe en voelde plots tot zijn stomme verbazing zijn woede verdwijnen.

“Wat een kanjer!” zei hij.

Hij vond het zo bijzonder, dat hij gelijk de stal uitstormde, de hoek omrende, de deur opensloeg en alle logeerders in de herberg wakker maakte.

Eerst waren ze boos, maar toen ze in de kribbe keken, voelden zij ook plots tot hun stomme verbazing hun woede ook verdwijnen.

De herbergier vroeg: ”Hoe heet het kind?”

Maria fluisterde: “Ik denk dat het Jezus gaat heten.”

Einde.

 

 

Zij kan het ook

Nu nicht Iris zich in de kijker heeft gespeeld met haar eerste stappen, kan Maren natuurlijk niet achterblijven. Hoewel ziek de afgelopen week - oorontsteking, vandaar ook de speen in haar mond - wil ze toch graag laten zien dat zij het intussen ook kan!

Als afsluiter een domme domme van nicht Sofía:
"Opa, ga je weer naar Gouda?"
"Ja."
"Gaan de speculaasjes ook mee?"

Dancing in public

Elsa is normaal erg verlegen als er vreemde mensen bij zijn, maar dit keer danst ze in een shopping mall. Singaporese kinderen groeien zowat op in een shopping mall (een enorm gebouw helemaal vol winkels) dus voor haar is dit misschien een beetje thuis.

Ik kies deze video om jullie te laten horen dat ze chinees kan. Eerlijk gezegd zit er ook wat Elsa-taal tussen, maar jullie (en ik) horen het verschil toch niet.

Ik houd erg van roodborstjes...

... maar had dat misschien beter niet tegen poes kunnen zeggen. Weer een dooie bij de achterdeur.

Geluk

Wel heel verdacht hoor dat hij, de dag nadat ik met pensioen was gegaan, ineens de bezem door de rotzooi in zijn werkkamer haalde, waardoor het er zowaar gezellig uit begon te zien.

Maar toen hij mijn beëindigingsvergoeding aanwendde voor de aanschaf van een digitale piano, begon ik te begrijpen waar het hier werkelijk om draaide.

Met blozende wangen leidde hij mij rond in zijn paradijs.
"Ik denk niet dat ik nog vaak naar beneden kom," sprak hij, innig tevreden.

Computer was een tijdje stuk. Nu doet ie het weer.

 

Tltztm checken. Wat heb ik gemist?

Wat hebben jullie gemist?

 

Iris zet haar alleerste stapjes! Op Jeppes verjaardag! Op de film:

 



Een weekje later oefent ze haar kunstje nog steeds, gesteund door haar zussen Marijntje en Femke die dan steeds naast haar moeten komen zitten.

Alternatieve drugs?

Mooi liedje van Elsa, maar behalve bellen doen wij ook niet meer aan zingen. Hier in Nederland hebben we apparaten die voor ons zingen. Wij komen op heel andere manieren aan onze trekken...

callpoll

Bellen doen we ook al nauwelijks in de familie.  Het woord 'hermit' begint steeds meer als 'Termeer' te klinken.

En na dit trieste nieuws voelen we ons allemaal weer een tikje eenzamer... Maar gelukkig is Elsa er, om ons allemaal blij te maken met een Nederlands liedje... Herken je het?

Ik hoop dat de video werkt. Ik kan hem zelf niet afspelen op mijn Linux, maar ik heb de morele stimulans ook niet echt nodig, want ik bel misschien wel 10 personen vandaag, en één daarvan is wellicht  Elsa.

Domme domme

Flinn doet gek, doet onhandig en valt. Als hij ziet dat wij het zien, begint hij te huilen. Dus we reageren heel overdreven: "Ach jee, Flinn, ben je gevallen? En heb je je nu verschrikkelijk pijn gedaan? Zit er nu een deuk in je ego?"
Pien en Jeppe, in koor: "Je ego? Je Lego, zul je bedoelen!"

Met een beetje fantasie....

De kleine Termeertjes rolden vroeger met hun knikkers tussen legomuurtjes en speelden dan dat het personen waren. Tegenwoordig is zoveel fantasie niet meer nodig, met al die poppetjes die je overal in allerlei soorten en maten kunt kopen.

Sofia kreeg een Lego-huisje op haar slaapkamertje toen haar broertje geboren werd, om haar ook boven een mogelijkheid tot spelen te geven. Haar favoriete spel met dat huisje is keer op keer het naspelen van scènes uit het gezin van haar neef, sinds ze daar onlangs een hele dag heeft doorgebracht en zag hoe Matthias een keer van zijn moeder op zijn kop kreeg.

Ze heeft precies drie Playmobielpoppetjes die de volgende hoofdpersonen voorstellen: Matthias, Sofia en Emma. Het spel draait doorgaans om dit drietal.

Maar op een dag hoort Loesje dat ook Miguel een rol in het spel heeft gekregen. "Miguel! Miguel!", hoort ze Sofía roepen, "Kom! We gaan eten!"
Loes werpt een blik op het spel en ziet hoe Sofia haar 4e persoon heeft opgelost:

Praatjes en een draak

Matthias: "Oma, ik vind jou lief."
"Oh, dat vind ik heel fijn!"
Het blijft even stil. Dan: "Oma, als ik zeg: ik vind jou lief, dan moet jij zeggen: ik jou ook!"

Sofía: "Mama! Kijk! Er zit een draakje bij mijn tuin!"

Kleine jongens worden groot

Jeppes allerlaatste dag op het kinderdagverblijf...

 

Op weg naar het kinderdagverblijf leert Jeppe, net als iedere dag, weer iets nieuws. Deze keer is het de letter V. We wijzen de letter aan op de auto voor ons. Hij spot zelf het tweede en derde exemplaar.

"Goed zo, Jeppe, dat is inderdaad de V. De V van Vermeer en van Verjaardag en van Verrassing en van Veel taart."

"Ja, en van lantaarnpaal!"

Dommes

Matthias is sinds kort zindelijk en dat wil hij weten ook: "Kijk mijn plasser. Die is in-te-res-sánt!"

Er is nóg een zaak van groot belang: namelijk de Sint en zijn bontgekleurde partner. De kleintjes zingen de liederen uit volle borst mee, ze kennen ze nog van vorig jaar. Sofía heeft er eigenlijk al weer een beetje genoeg van, ze verzint er voor de verandering een eigen tekst bij:

Voor het eerst van haar leven mocht ze 's avonds haar schoen zetten. Daar bleek 's morgens een verrassingsei van het Kruidvat in te zitten. In eerste instantie reageerde ze verrukt, maar daar kwam ze even later toch op terug: "Ik voel een beetje zielig omdat Sinterklaas mij niet een groot cadeau heeft gebrengt".....

Dan maar broertje Camilo knuffelen. Want die had helemaal niets gekregen. Terwijl-ie vandaag toch precies 4 weken oud was!

In de voortuin, met een najaarsstorm op til.

Een of andere prunus, maar dan van de eigenwijze soort.

Slimme slimme

Edouard en Pien hebben een aftelkalender tot 5 december gemaakt. Achter ieder vakje zit een verrassing. Op de 21ste dag voor het grote feest komen er 6 smarties tevoorschijn. Pien verdeelt ze zorgvuldig onder de drie Vermeertjes. Peter, nooit te beroerd om zijn dochter iets te leren, vraagt: "Dus wat heb je nou gedaan, Pien? Zes snoepjes gedeeld door...?"
Pien: "Pien!"

We rijden langs de P+R van station Bunde. Pien wil weten wat dat betekent. We leggen uit dat de trein beter is voor het milieu dan de auto, vanwege die vieze uitlaatgassen. We leggen uit dat de uitlaatgassen de lucht vies maken en we kaarten aan dat zelf fietsen eigenlijk nog beter is dan de trein. Het is even stil, dan concludeert Pien: "Nee, want als je op de fiets zit, adem je al die vieze uitlaatgassen in!"

Song van de maand

Nooit gedacht dat de hel al in Parijs begon, maar ik had hem recent al in een liedje gestopt. Als je je afvraagt wat het lelijke "task force subjectification" in de tekst doet, dan is het goed te weten dat er op mijn school een heuse "werkgroep subjectivering" aan de slag is, die voor de school uitzoekt wat "een goed mens" is. Gezegend een land dat de luxe heeft om dit soort werkgroepen in te stellen. Men is begonnen met een enquête onder het personeel. Muziekvoorbeeldje is hier te vinden. Normaal gesproken hoop ik dat de tekst voldoende zeggingskracht heeft, maar in dit geval geeft de muziek wel een het bedoelde ironische tintje aan het laatste couplet.

Drawing circles

A simple question is put to me

What is “a good man” meant to be?

“Task force subjectification” wants to know

I’m not making this up: bussiness is slow

So what is your bit? And what is mine?

I’m drawing circles all the time 

The one that’s drawn along my skin:

Six inches radius, has peace within

But in every other circle that I draw

There’s words and quarrel, all-out war

And further down, not hard to tell

A frightful glimpse of Dante´s hell

Repelling circles, magnet hearts

While closing in, they bounce apart

The question’s not “how am I to be?”

But all the more pressing towards WE

So let us gaze towards the stars

And draw a circle infinitely far

In search of peace for subject WE

To match the peace inside of me

And share a devine tranquility

Domme domme

Edouard komt aangekleed en wel naar beneden. Hij ziet er weer tiptop uit: bruine trui, zwarte broek, goed gepoetste schoenen. Flinn kijkt even op en roept: "Blauwe jurk aan! Gek hè?!"

Toetjes-tijd. Er staat een pak gele vla en een pak bruine vla op tafel. "Flinn, welke kleur wil jij?"
"Blauwe!"

De paradoxale Grote Verandering

Toen Petra naar Haïti verhuisde voelde ik de kriebels weer even, maar ik ben nog niet aan de beurt. Mijn datum nadert, nog een paar jaar en dan is het weer zover.

Beppie schrijft over veranderings-angst, en misschien is dat wel een gevolg van risico aversie. Katelyn is risico mijdend, dus ik ben haar maar gaan voorbereiden, want onze Grote Verandering komt. Nog een paar jaar, en dan gebeurt er weer iets belangrijks. "Waar in de wereld wil je wonen, en waar wil je dat Elsa naar school gaat, Katelyn?" Ik vraag het haar gewoon, want we kunnen vast de windrichting beïnvloeden.

Ik ken de tafels van zes en twaalf, en vierentwintig. Mijn leven ontplooit zich in veelvouden daarvan. Toen ik vijf was (eigenlijk een jaartje te vroeg), verhuisden we van Sittard naar Rosmalen. Op mijn twaalfde gingen we naar België - dat was echt een Grote Verandering. Precies zes jaar later dreef ik naar Tilburg voor de studie, en dat duurde ongeveer zes jaar. Het laatste jaar ging ik naar Australië en uiteindelijk Singapore (eigenlijk was dit een jaartje te laat), ook dat was echt een Grote Verandering. Je hoeft geen hoog IQ te hebben om deze reeks te voorspellen: 6, 12, 18, 24... En inderdaad, het hield niet op: Rond mijn 30ste trouwde ik fout, en kocht ik een flat goed.

Zes jaar later vond ik mijn reboot-knop en begon mijn huidige, gouden era. Een verfrissende storm: eigen bedrijf, nieuw lief, weg uit de flat, een nieuw leven. Geen high-impact immigratie naar een nieuw land, maar deze verdiende heus de titel 'Grote Verandering'. Ongeveer zes jaar in, kochten en verhuisden Katelyn en ik naar flat II, en Elsa werd geboren. Ik was ongeveer 42. Dat is intussen alweer een paar jaar geleden.

De volgende is dus 48, en dat is nog best een hoop nachtjes slapen. Maar 48 is een veelvoud van twaalf (en van vierentwintig!), dus dit wordt weer zo'n massale! Nog een puzzelstukje valt op haar plek: in dat jaar begint Elsa aan de lagere school. Je snapt dat ik steeds minder rustig slaap, want wat staat me te wachten? Zullen we deze keer weer naar een ander land gaan?

En dan droom ik weg, beseffend dat het allemaal puur toeval is. Heel misschien is er wel een hormoon, dat echt mensen loswrikt na een aantal jaar stil te zitten, denk bijvoorbeeld aan de 'seven year itch'.

Maar, nu heerst het gevaar dat mijn Grote Verandering een self fullfilling profecy wordt. Als ik er al jaren van tevoren naar toe leef, is het dan nog wel zo'n enorme ommezwaai? Ik zou het eerlijk gezegd ook niet zo erg vinden als deze keer alles precies hetzelfde blijft, hahah.

En misschien is het dat wel; mijn verandering is deze keer dat de verandering niet komt! Want het breken van routine, dat is toch precies de definitie van verandering - wat een prachtige paradox :)

Vraag van de week: moet alles hetzelfde blijven?

Nu ik met prepensioen ben gegaan, vragen mensen mij hoe het voelt om niet meer te hoeven werken. Ik heb dat ook wel eens aan iemand gevraagd. Meestal zeggen mensen dingen als: "Het voelt als eeuwig vakantie" of  "Ik heb het werk geen seconde gemist." Alleen Adrienne zei ronduit: "vanaf de dag dat ik stopte, voelde ik me oud."

Vandaag schreef ik een oud-collega in een mail: "Dat ik niet meer naar mijn werk hoef te gaan, voelt tot nu toe als een herfstvakantie met ergens in de verte iets ongemakkelijks aan de horizon. Zo denk ik op sommige ochtenden: sta ik nu werkelijk op zonder dat ik afspraken heb voor deze dag? Zonder dat iemand mij verwacht? Waarom dan wel?"

De dag die voor me ligt, voelt dan ineens een beetje leeg.

Die leegte blijft gelukkig niet hangen, maar keert terug, als er weer zo'n dag is die niets concreets van me verlangt. Komt het omdat stoppen met werken meestal samenhangt met OUD worden? Of is hier iets anders aan de hand? Is het zoals gewoonlijk weer De Grote Verandering die mij parten speelt?

Ik heb gemerkt dat ik niet van grote veranderingen houd. Van kleine eigenlijk ook niet. Voor mij bleef alles het liefst maar altijd hetzelfde. Vroeger had ik heimwee naar huis, als ik ergens ging logeren. En heimwee naar mijn oude school toen ik ging studeren in een andere stad. Elke verhuizing opnieuw heimwee naar mijn oude huis, hoeveel fijner het nieuwe objectief gezien ook was.

Ik stem mijn hele volwassen leven al PvdA, ook al werd mij in dat verband laatst op het hart gedrukt dat ik toch echt "met mijn tijd mee moest gaan." Uit de tijd raken, wie wil dat nou! Maar betekent dat dan ook dat ik de man met wie ik er al 43 jaar op heb zitten, onderhand eens de deur moet wijzen?

Ik koop altijd in dezelfde winkels. Toen onze bakker zijn deuren sloot, ging ik met een brok in mijn keel naar een andere. Ik heb via internet twee maal exact hetzelfde paar schoenen gekocht en ik overweeg om ze opnieuw aan te schaffen, want ook het 2e paar begint intussen vaal te worden.
Mijn kast hangt vol met dezelfde vesten. Ik heb mijn nieuwe brillenglazen in het oude montuur laten zetten. Ik koop bij AH elke week precies dezelfde etenswaren en ook in de schoonmaak-sfeer ga ik nimmer vreemd.

Wat lingerie betreft, ben ik van mijn geloof gevallen en heb ik me bekeerd tot een internetshop. Maar uit al die honderden modellen ze me bieden, bestel ik iedere keer weer hondstrouw exact hetzelfde model en ik zou dood neervallen als dat model ooit uit de productie genomen wordt.

Deze herfst zijn we bezig met de aanschaf van een nieuwe keuken. Omdat Emma genoeg kreeg van ons getreuzel om hiertoe stappen te zetten, stuurde ze haar eigen timmerman op ons af. Die kwam aan huis en inventariseerde onze wensen.
"Om maar met iets te beginnen: waar wilt u het fornuis?"
"Nou, waar het nu staat zo ongeveer."
"En wat voor aanrechtblad had u gedacht?"
"Hier links roestvrij staal," zei ik, "en rechts een houten aanrechtblad. En daar zo de koelkast."
"En de kleur van de kastjes?"
"Ik dacht aan roomwit of zo."
"Maar dat is allemaal precies hetzelfde als wat u nu heeft!"
"Eh, eigenlijk wel, ja."

Hebben jullie dat nu ook?
Moet voor jullie ook alles hetzelfde blijven?