Sinds begin dit jaar hebben wij nieuwe achterburen, een echtpaar met twee jonge kinderen. Vanaf het moment dat zij de grote dode boom vol klimop in hun achtertuin gekapt hebben en zeker nu, nu onze eigen appelboom bladloos is, kunnen wij ongestoord bij hen naar binnen kijken. Vanachter mijn grote slaapkamerraam zie ik hun grote kerstboom in vol ornaat bij de tuindeuren staan. Ook hangt er een dubbele slinger vol kerstpost, nee, onze buren zijn niet vergeten dit jaar.
Mm.
Wie stuurt er óns eigenlijk nog kerstpost? Of mogen wij niet klagen? Afgelopen week arriveerden er immers een stuk of wat enveloppen, vandaag kwamen deze twee erbij.
Jullie zien het al. Ik kan moeilijk een slinger maken met kaarten van Unicef, Cordaid, Het Rode Kruis, Het Leger des Heils, de Hospice Gouda, de Maag Lever Darm Stichting, Het Zuid-Hollands Landschap, Oxfam Novib, KWF Kankerbestrijding, de Partij van de Arbeid, de Concertzender, de Hartstichting en dan vergeet ik nog de naar een goed doel doorgestorte Airmiles - hé, waar blijft jullie kaart eigenlijk?
Lieve hemel!
Al die stichtingen en dan niet één vriend of vriendin die aan mij denkt in deze Coronatijd en die daar een postzegeltje aan besteedt. Nou is dat niet helemaal waar, ik ontving er twee van oude vrienden die het digitale tijdperk dapper trotseren, maar een kerstslinger met twee kaarten, ik hang nog liever mezelf eraan!
En geef toe, aan wie stuur ik zelf nog een kerstkaart sinds tante P is gaan hemelen! De oude Cor, onze ex-timmerman van ver boven de 90 tel ik even niet mee, die hoort hier bij de inventaris - letterlijk.
Het is duidelijk, mijn tijdperk is voorbij. Ik hoor er niet meer bij. Maar waarom, zo vraag ik mij af, zetten wij dan eigenlijk nog die boom? Moeten die 26 dozen vol ballen en lichtjes weer van de zolder gehaald. Al die ballen van 2 jaar verkering en 47 jaar huwelijk.
Voor wie, zeg mij dat toch eens! Voor wie?
