When the world gives you lemons...

We were talking about making our own playing cards. Aiden asked, "but how do we make the paper hard? Oh we can lemonade them!" (laminate)

A few days ago, he made a drawing that can fold up... The writing on top says: "Toy from Aide[n]":

He proudly told us that when you open it up, it turns out to be a lemonsine! (limousine)

Elsa: "Papa, you know, with a lot of lego blocks you could build one big lego block."
[silence for a while]
[her eyes open wide]
"And then, with those big lego blocks you could build an even bigger lego block!"
[quickly]
"And then, you could build a huge lego block, and then..."

While Oma was in Singapore we roasted a turkey for dinner with our friends PJ and Oliver. There was some discussion about what should be the name of the turkey we were going to consume. Katelyn suggested: "How about Poke, the turkey? Derived from P[J], O[liver], K[atelyn], E[rik]." We realized Katelyn had forgotten "Mom", so we named the turkey "Pokemom".

Our swimming pool water is chilly. Elsa says to Oma, "The best way is to just jump in."
Oma: "If I do that, I will die!"
Aiden: "Yes, that's because you are old!"

Elsa lets Oma borrow her lanyard to keep her bus card around her neck.
Aiden reminds Oma, "when you leave this whole place, you have to give that back to Elsa!"

Elsa finds the car hot, after it was parked in the sun for a while. "Can you switch on the aircon, papa?"
Me: "It's on, Elsa"
Elsa: "Can you switch to 10 please?"
Me: "It's at 10 already."
Aiden: "Can you switch to twenty?"

There is this road sign outside the childcare where Aiden schools (and Elsa used to). It warns drivers that there are children in the area. A few years ago, a photo was taken of Aiden and Elsa at that childcare. Today, I suddenly realized how stupendously accurate the road signage can be at times:

Over van alles en nog wat in een vreemde wereld....

Loesje: “Vannacht om 4 uur is Rusland met de oorlog in Oekraïne begonnen. Camilo: “Mag ik dan wat vragen? Hoe laat staan ze daar op?”

Sofía: “Als ik een jongen was geweest, was ik zeker transgender geworden!”

Milo: “Papa, durft iemand jou te pakken op het werk? Of zijn ze allemaal bang van jou?”

Op een zondag in maart is er een jeugdtheatervoorstelling in de schouwburg over de Baron van Münchhausen.  Voor het vertrek maken ze zich netjes. Emma doet in de badkamer  haar nieuwe parfum op. Dan komt Maren binnen: “Lekker! Ik ruik tosti’s!”

In het theater bijt een ietwat androgyne actrice het spits af. Maren, fluisterend tegen Emma: “Is dat eh, is dat eh, is die eh, is dat iets een man of een vrouw?”

Camilo kijkt naar een item van het jeugdjournaal over de vluchtelingen. Hij zegt: “mam, over een tijdje is Nederland denk ik vol!”

Bedtijd. Sofía: "Oh! We gaan het boek lezen van de vijand...

Mijn gat

 

Matthias kwam uit school met een kopie van een verhaal dat hij had geschreven n.a.v. de opdracht: “Schrijf een verhaal over een heel gek beroep”. Hij had zijn juf zelf om een kopie gevraagd, omdat hij wel tevreden was over zijn geestesproduct: 

    Julius, de okselhaarplukker

En hij heeft ook wat. Laat aan iedereen zijn gat zien, hierbij dus ook aan jullie...

Sofía kijkt al vooruit: “Mam, ik heb zin in de zomer, dan kan ik mijn zomerkleren weer aan. Maar ik moet waarschijnlijk wachten tot we naar Siberië gaan...” (Sardinië)

Lekker koud

Mijn hele werkende leven heb ik complimenten ontvangen over hoe hard ik wel niet zou werken en de kwaliteit van het resultaat. Dat liet ik me natuurlijk lekker aanleunen, maar zelf had ik die indruk nooit. Vaak kwam er naar eigen smaak niet veel uit mijn vingers of was ik gewoon lui. Als ik me echter ertoe aangezet had om wél te werken, dan ging het niettemin in de overdrive. Volledige focus, zonder oog voor de klok of het moment van de dag: het moest áf en ik moest er trots op kunnen zijn (de lat ligt hoog). Is dat een familietrekje? Ik zie het Julia ook doen: alles-of-niets-werken. 

Een zeker fanatisme in de aanpak van taken, ook bij taken in en rond het huis. Hegje knippen? Nu ik toch bezig ben, beter álle heggen. Kamer stofzuigen? Beter het hele huis. Raampje wassen? Meteen maar álle ramen. Met het behalen van persoonlijke doelen is het al niet veel anders. Sparen? Ik schiet meteen in de oomdagobertstand. Herstellen van een operatie? Recordtijd. Stukkie componeren? Tot de zon opkomt.

Dit stukje schrijf ik bij een temperatuur van 12‘. Naar aanleiding van de stijgende gasprijzen heb ik een maand geleden mijn oog laten vallen op de gasrekening. Nooit eerder gedaan. En er vallen wat doelen samen: de behoefte om én klimaatvriendelijk én zuinig te stoken. Waar anderen hun huis isoleren, isoleer ik nu mijzelf met een dik vest en een dunne trui aan. De man die hier 's winters in korte broek door het huis liep (toen de instelling van de thermostaat nog niet tot zijn jurisdictie behoorde) is geheel verdwenen. Omdat ik nu alleen met mijn eigen koudebestendigheid rekening hoef te houden, doe ik alleen nog voor bezoek de kachel aan. Met een beetje tegenzin eerlijkgezegd, want dat verstoort het behalen van de doelen in het gasreductieproject. 

Mijn eerste stap in dit ecofanatisme: de kachel helemaal uit. Er waren dagen bij van dik onder nul, waarop ik mijn persoonlijke vriespunt kon bepalen. 15 Graden? Prima te doen. 13 Graden? Mwa, ging wel. 11 Graden? Hm. Nu ging ik toch wel héél graag in een verwarmd autootje naar Boxtel. Ik heb de verwarming uiteindelijk ingesteld op 12 graden. Omdat de thermostaat zich in de keuken bevindt (twee buitenmuren), levert dat in de woonkamer een iets hogere temperatuur op. Afhankelijk van de buitentemperatuur is dat 13 graden bij een buitentemperatuur van 10‘C of hoger.  Als het buiten kouder wordt, kan dat oplopen tot of  14 tot 17‘C . Vanaf 16‘C ervaar ik de woonkamer nu als comfortabel warm. Mind you: ik loop wel continu als een klimaatmonnik in mijn dikke zwarte vest rond. 

Mijn gasverbruik in januari was minder dan een kwart van het gasverbruik dat ik normaal in die maand had. Niet gek, al weet de fanaticus dat het nog beter had kunnen zijn (dat verdomde bezoek ook). Ik moet zeggen: het went best snel. Je voelt relatieve verschillen in temperatuur sneller aan. Boven in het huis is het altijd wat warmer dan lager in huis. Ik merk het vrijwel direct als buiten de temperatuur omhoog of omlaag gaat. Zonneschijn door het raam is een welkom fenomeen. Dat neemt niet weg dat de lente voor mij snel mag komen hoor. Weer lekker een korte broek en een T-shirtje aan!  

Bergsche nieuwsflash

We bespreken de toekomstplannen aan tafel. Pien wil kunstenaar worden, Jeppe boswachter en leraar, Flinn wordt Spiderman en Neeltje? "Voetbalkampioen!"

Neeltje is boos. Ze loopt stampvoetend naar de gang: "Jullie hebben mijn level helemaal verpest. Ik had zin in een leuk leven, maar dat is nu helemaal mislukt!"

Met al die lockdowns en quarantaines halen we onze pleziertjes uit kleine dingen, zoals het uitproberen van niet-gebruikelijk etenswaren. Zo heeft Jeppe de rode grapefruit ontdekt. Die wil Neeltje ook wel eens proberen: "Jeppe, mag ik ook een stukje BigFoot?"
Flinn is ook wel benieuwd: "Mag ik ook wat brainfruit?"

Jeppe had begin december corona, gelukkig zonder ernstig ziektebeeld. Onze brugpieper vond het niet per se erg om een weekje thuis te blijven.

Op 17 januari, één week na de schoolstart in het nieuwe jaar, kwam het bericht dat groep 5, de groep van Flinn, in quarantaine moest vanwege een derde coronageval binnen één week. Flinn baalde, want hij had net een nieuwe bril die hij graag aan de klas wil laten zien. Op vrijdag werd hij getest en op zaterdag kwam de verlossende uitslag: negatief. Dolblij danste hij door het huis, want nou kon hij maandag op school eindelijk zijn bril laten zien!!

Zondagmiddag klaagt Pien over hoofdpijn. Haar testuitslag: positief. Dus wéér een week quarantaine voor Flinn. Bij nader inzien kan hij er toch niet zo heel erg mee zitten: "Ach, die bril staat nog wel een tijdje op mijn neus."

Jeppe heeft zich volledig gestort op de voorbereiding van zijn spreekbeurt 'Van mond tot kont'. Tot zijn grote schrik ontdekt hij dat hij twee dagen na zijn spreekbeurt een topotoets heeft over West-Europa waar hij nog niks aan gedaan heeft. Dus de woensdagmiddag wordt besteed aan het stampen van steden en rivieren. Op donderdagochtend, bij het opstaan, repeteren we nog even de moeilijkste plekjes: rivier door Parijs, stad in Zuid-Frankrijk, bij de Middellandse zee... "Seine en Marseille". Flinn, halfslapend in het bed ernaast - want hij hoeft niet naar school vanwege die quarantaine - steekt zijn duim op en mompelt: "En door London loopt de Theems." Die gaat het straks niet moeilijk hebben als hij aan topo toe is.

Thuiswerk: Flinn zit aan zijn rekenwerk. Neeltje heeft voor haar groep 2 ook wat thuisopdrachten, thema sprookjes. Ze heeft al een prachtige Sneeuwwitje getekend en het liedje van de dwergen drie keer achter elkaar geluisterd. Dan vraagt ze: "Mama, als jij straks klaar bent met Flinn, wil je dan even met mij iets doen? Niet voor school, maar iets waarvan je écht slim wordt. Wil je met mij een potje schaken?"

Flinn wil wel graag gevaccineerd worden tegen corona: "Want dan ben ik tenminste niet meer besmetbaar!"

Neeltje maakt zich klaar voor bed. We horen haar bezig in de badkamer. “Zo, eerst mijn tanden poetsen... al die kip, aardappels en witte bonen in tomatensaus tussen mijn tanden weghalen... spoelen... zo, en nu moet ik nog even keihard een potje poepen.”

Als we wakker worden in een licht berijpte wereld snapt Neeltje wel hoe dat ongemerkt heeft kunnen gebeuren: "Pien en ik hebben vannacht zó diep geslapen, dat we de sneeuwvlokken niet eens hebben horen vallen!"

Neeltje en ik wandelen een rondje. We komen langs de Mariakapel bij de kerk. Zoals altijd moeten we daar even naar binnen voor het doen van een wens. Het regent een beetje, dus het is een welkom schuilmomentje. Neeltje doet, in stilte, een wens. Dan vraagt ze of ik ook een wens heb gedaan. Jazeker, ik wens dat het stopt met regenen. Als we weer buiten staan, is het inderdaad droog. "Kom," zegt Neeltje, "snel naar huis om te kijken of mijn wens ook uitgekomen is en er thuis een babybroertje of babyzusje op mij zit te wachten!"

Dommes vanuit de zoveelste lockdown

Matthias is als enige van onze 4 kleinkinderen nog nimmer positief getest, niettemin moet hij het langst van allemaal in quarantaine. Eén week is achter de rug, zijn deze week positief geteste zus mag maandag weer naar school, hij moet echter nog een week thuis blijven.....

Emma is erin geslaagd haar kinderen aan het eetlezen te krijgen, een oude Termeerse gewoonte bij de broodmaaltijden. Ze lezen zelfs door als ze klaar zijn met eten. Kanttekening: aan de foto’s te zien, gaat het voornamelijk om Donald Duckies. Emma ziet daar geen probleem in. “Ik heb mijn gevoel voor taal absoluut te danken aan Donald Duck. Of eigenlijk met name aan diens oom...”

Mm, waar doet mij dat aan denken.....

Toen ze in de eindexamenklas zat, kon ze maar niet bedenken wat ze na haar examen zou gaan studeren.  Ze dacht zelf aan een jaar Amerika, maar dat wilden wij niet financieren. Wij spraken met haar, vroegen: “Emma, hoe zie jij zelf eigenlijk als werkende vrouw? Waar zie jij jezelf, als je aan je toekomst denkt?”  Zij: “Nou, ik zie mezelf een cafeetje binnengaan, nonchalant spelend met mijn autosleutels...”

Avondeten. Matthias staat op het punt een sperzieboon door te breken en roept: “Let op! De onthoofding van Oldebarneboon!”

Broer en zus spelen een gezelschapsspel. Matthias: “Maren wil je alsjeblieft niet valsspelen?” 
“Nee hoor! Dat doe ik alleen bij Pesten, met oma!”

Maren: “Wat zijn rellen?”
Matthias: “Dat zijn gebeurtenissen die relschoppers doen!”

Ondanks de lockdown worden ze wel eens uitgelaten in de duinen, daar is toch niemand! Ze passeren een reclamebord van een loterij die 455 miljoen als hoofdprijs heeft. Emma vraagt wat ze ermee zouden doen. Maren: "Erin zwemmen!" Matthias: "Zou je het niet op je bankrekening storten?" Die hebben ze namelijk sinds kort. Maren: "Jij doet normale dingen. Ik doe graag dingen die niemand  doet!"

Sofía is sinds de kerstkaarten heen en weer gingen, naar haar idee een correspondentie begonnen met Edouard en Marleen: “Ik ben opeens  briefvrienden geworden met twee bejaardjes!”

Kerstvakantie 2021 / Schoolstart 2022

Maren op 31 december in Ypenburg, waar het feest zoals altijd groots gevierd wordt. “Dit is de leukste Oud & Nieuw van dit jaar!”

Het viertal heeft in de kerstvakantie 3 dagen in Gouda gelogeerd. Wat heeft Sofía daar allemaal gedaan? “We hebben de hele dag met de poppen gespeeld.” En wat deden opa en oma in die tijd? “Ze hebben een beetje rondgehangen als tieners.”

Matthias heeft op oma’s computer een plan gemaakt voor het rondbrengen van zelfgemaakte Nieuwjaarskaartjes in de straat:

HOE GAAN WE DE BRIEVEN POSTEN waar wonen ouderen mensen? die krijgen voorrang. daarna de kinderen. daarna volwassenen. (die zonder kinderen of ouderen wonen) reacties afwachten van de mensen. (bij boze reacties verbetering toepassen) (misschien een beloning verzinnen zelf kiezen wat)

WIE HEEFT WELKE TAAK/BAAN (MEDEWERKERS) Sofia: assistente Maren: assistente Beppie: computer assistente Camilo: versierder van de kaarten Toon/Ton:  vice assistente Ik/Matthias: baas/directeur

___________________________________________________________________________                                                              

De Columbians zijn eindelijk weer eens in Nederland geweest. Milo (6) tegen zijn kalende opa Samuel: “Weet je nog dat ik je hoofd geverfd heb met een kwast? Dat wil ik nog een keer!” Hij komt aanstappen met een kleurpotlood. Loes: “Nee Milo, dat gaat niet met een potlood!” Hij: “Met een stift dan?”

Sofía krijgt een nieuwe broek. Ze trekt hem aan en rent meteen naar haar kamer, “Mam, ik ga even shinen!” Wat is dat? “Mooi zijn voor de spiegel!”

Aan tafel vertelt papa over de tijd dat hij naar de les ging om Nederlands te leren. En dat oma Beppie hem toen ook geholpen heeft. Camilo, zeer geïnteresseerd: “Hoe heb jij oma eigenlijk leren kennen?” En Sofía vraagt: “Had oma toen nog een paar bruine haartjes?”

Als de familie uit Colombia na de kerstvakantie weer vertrokken is, zegt Milo iets tegen zijn vader, maar die verstaat hem niet. Milo: “Papa, kan je nog wel Nederlands?”

Sofía zit achter een schaakbord. Wat ze gaat doen? “Ik ga spelen met de twee volken wit en zwart!”

Het tweetal ziet een film waar een babysitter in voorkomt. Sofía: “Ik ben bang voor babysitters.” Loes: “Nou, Matthias en Maren hebben er heel vaak een gehad.”
Milo: “Echt? Zijn babysitters gevaarlijk?”

Sofía: “Mag ik wat vragen? Zijn er nou twéé nieuwe virussen? Omikron en Booster?”

Ze kijkt de laatste tijd graag 'oude' fotoboeken, bv die uit haar eigen babytijd. Met haar duim in de mond gaat ze de pagina's langs. Dan, zuchtend: “Jullie gaven wel veel om mij.”

Of het familiefotoboek, dat Beppie ooit gemaakt heeft, dat in 1865 begint en eindigt in 2012/2013 met de komst van Matthias en Sofía in de familie: “Wat ben ik blij dat wij baby’s een grote rol spelen in dit boek.”

Camilo ligt in bed zó hard te zingen, dat Sofía er last van heeft. Ze roept: “Ik kan niet slapen door Milo’s noten!”

Milo: “Mama, ik hou van jou tot aan de ster van Jezus en terug! Mag ik mijn half uurtje op de I-Pad?

Sofía (9): “Ik hoop dat ik nog lekker ga groeien deze twee jaar, zodat ik indruk kan maken op de middelbare school!”

In bed mijmert ze over haar toekomst. “Ik weet nog niet helemaal of ik wel kinderen wil, want het lijkt me heel moeilijk om ze op te voeden.” Mama Loes: “Ja, dat is soms wel zo. Wat zou jij eigenlijk anders doen dan ik?” Ze antwoordt zonder na te denken: “Ik zou méér aandacht besteden aan de tuin! Onder onze trampoline is het gras héél lelijk!”

Broer en zus spelen Pim Pam Pet. Camilo moet een groente raden met een s en heeft géén idee. Sofía helpt hem:  “We eten het heel vaak!” Hij roept uit: “Snelle boontjes!” (snijboontjes)

Als Sofía de provincie Limburg heeft behandeld met topo, wil ze dolgraag een keertje naar het Drielandenpunt in Vaals. Dat kan geregeld worden: 1 nachtje slapen met het hele gezin in een hotel in Valkenburg en dus ook eerst een bezoek aan dát stadje. Driemaal lopen ze erdoorheen. Sofía: “Ik weet niet of ik nog naar Vaals wil, ik wist niet dat Valkenburg zó leuk was. Misschien wil ik hier nóg een dag blijven!”

Sofía tegen haar broer: “Ik vertrouw je, vertrouw jij mij ook?” Hij: “Ja natuurlijk Soof.” Zij: “En mama?” Hij: “Ja natuurlijk ook mama.” Roept ze: “Hé mam, ik heb hier een kerel die in je vertrouwt!”

Sofía knuffelt haar moeder en haar broertje. “Wat zijn we toch een prachtig gezin!””  

Maren (7) moet rekenhuiswerk maken, Emma zit erbij ter stimulans. De som is 77 - 7 = ... 
Maren denkt lang en heel diep na en zegt uiteindelijk: 70! Hoe ze dat heeft uitgerekend? 

Maren: “Nou, 77 - 10 = 67 en dan plus 3!”

De pandemie giert al een tijd door de basisscholen. De halve schoolpopulatie zit ondanks de extra week vakantie meteen al weer thuis. Nu is Maren besmet. Matthias: “Hoe zeg je hoeveel Corona je hebt? In grammen, kilo’s of liters?”

Das war einmal

Ach ja. Ze gaan één voor één de pijp uit, de popsterren van de radio uit de jaren '50 en '60. Ik denk dat we jaren '50 al zo'n beetje gehad hebben, omdat ik de laatste tijd vooral deuntjes uit de jaren '60 op het journaal hoor. In het begin van de jaren '60, de doorbraak van de Beatles: die maakten we liggend op de vloer van "de kamer van A3n" in de Ridder van Cuijckstraat mee. Daar stond een oude "vliegtuigradio" met een grote ronde antenne (zo groot als een band van een kinderfiets), die op zondagmiddag gedurende één uur de top 20 uitzond via Radio Luxemburg (op z'n Engels uitgesproken). Een deuntje van Cliff Richard (binnenkort een posthuum op het journaal verwacht ik) kondigde het programma aan en dan hoorden we hoe het de nieuwste hits verging. Margriet, daarna Marleen en Beppie hielden een plakboek bij waarin ze de titels van de deunen noteerden. Er werden plaatjes bij geplakt, uit de "Muziek Express", dat blad werd dus zo nu en dan gekocht. Ik gok als cadeautje voor haar zusjes door A3n, van haar eerste loon als secretaresse bij de Remington. Ik dacht dat ik dat plakboek hier in de kast had staan, maar nu ik hem zoek... niet te vinden. Misschien meegegeven aan één van jullie? A3n en Richard waren trouwens tijdens die zondagse luistersessies niet van de partij, die vergooiden hun tijd niet aan "beatmuziek". Dat éne uurtje in de week herinner ik me als elektrisch, we zogen die muziek - in alle stilte overigens - naar binnen, mijn liefde voor muziek moet daar ontstaan zijn. Buiten de popliedjes zelf zal de welhaast religieuze toewijding van mijn zussen aan dit nieuwe fenomeen "hitparade" daar ook wel debet aan zijn geweest. Later in het decennium zorgden "piratenzenders" als Radio Caroline en Radio Noordzee voor méér gelegenheden om naar popmuziek te luisteren en werd pop al wat gewoner, de elektriciteit verdween met de jaren. Je kon het je veroorloven om sommige liedjes maar "stom" te vinden en persoonlijke voorkeuren te ontwikkelen. The Stones waren bijvoorbeeld stom (niet voor niets "gecanceld" in mijn middelbareschoolagenda, zie beneden) en The Beatles waren geweldig. The Pretty Things waren "vies", Herman's Hermits "leuk".  Het spreken in chocoladeletters (supercool, vet, ziek!) was nog niet uitgevonden. 

Rich bracht een platenspeler in huis voor zijn herbertvonkarajantjes en horowietsjes, daarnaast kwamen er  voorzichtig wat popsingeltjes in huis. Ze staan hier in de kast. Op elk singeltje staat de naam van wie het was; je moest natuurlijk niet denken dat Beppy van de "Lovin' Spoonfull" hield en Michael van de "Buffoons" (haha! gekke Beppie). Ik denk niet dat ik ooit zelf een singeltje heb gekocht, dat was véél te duur. Ramses Shaffy kregen we met Sinterklaas van mama, daar waren we heel blij mee... al moesten we dat bezit wel met "de drie kleintjes" delen. Het liedje was/is gelukkig leuk genoeg om op ons aller geloofsartikelenlijstje te staan. Twéé Gibbjes en Ramses zijn we al kwijt, de anderen treffen we binnenkort in de krant aan. Ik ging wél eens op de markt de platenwinkel in om te luisteren, via de handtelefoontjes aan de balie. Zogenaamd om "te kijken of ik die wil kopen". Als de winkelbaas echter dóór had dat je helemaal niks ging kopen, werd je de winkel uit gejaagd. Pas in de jaren '70 durfde ik daar weer naar binnen te lopen om mijn eerste LP's te kopen. 

Vandaag reed ik met A3n langs de friettent waar we naartoe gingen toen we nog in de Ridder van Cuyckstraat woonden. Tegenwoordig heet hij Golden City cafetaria, vroeger was dat iets met een "H", of een "B"? Daar stond een jukebox. Ik werd er altijd op uitgestuurd om friet te halen, waarschijnlijk onder het dreigement "alleen als JIJ het gaat halen". In de jukebox zaten in de vroege jaren '60 al die leuke liedjes die ik kende van de hitparade op de radio en ik was altijd héél blij, als een medeklant tijdens het wachten op de bestelling achteloos drie liedjes intoetste. Hoe konden die bands zoiets moois maken! Zelf had ik het geld niet om van het apparaat gebruik te kunnen maken. Later wist ik geld uit het zondagse pak van papa (voor de collecte) te jatten en had ik wél het benodigde kwartje voor de jukebox. Toen merkte ik evenwel dat het niet het geld was dat mij daarvan weerhield. Ik wilde héél graag mijn muziek horen, maar... niet in het openbaar. Dat iemand me op mijn voorkeur zou kunnen betrappen, dat lag blijkbaar heel gevoelig. Misschien is daar weinig aan veranderd. Ik houd nog steeds van de Beatles en daar is inmiddels wel een heleboel bijgekomen. Neem alleen al de hele riedel van pakweg Josquin tot Prokofiev. Dat mag iedereen weten. Maar echt luisteren doe ik nog steeds het liefste alleen. 

Binnenkort zijn mijn pophelden aan de beurt voor een in memoriam: Joni Mitchell, Paul McCartney, Paul Simon etc. etc. tot vér in de jaren '70 met Ian Anderson (Jethro Tull), Peter Gabriël (Genesis) etc. etc.. Dat mijn klassieke helden dood zijn, dat was me al bekend vóórdat ik van ze ging houden. De zangeres van The Ronettes kan me gestolen worden, het laatste broertje Gibb wuif ik vrolijk uit. De rest gaat vast een beetje pijn doen. Das war einmal. Eerst gaan je helden, daarna ben jij aan de beurt.

Kerstpost

Sinds begin dit jaar hebben wij nieuwe achterburen, een echtpaar met twee jonge kinderen. Vanaf het moment dat zij de grote dode boom vol klimop in hun achtertuin gekapt hebben en zeker nu, nu onze eigen appelboom bladloos is, kunnen wij ongestoord bij hen naar binnen kijken. Vanachter mijn grote  slaapkamerraam zie ik hun grote kerstboom in vol ornaat bij de tuindeuren staan. Ook hangt er een dubbele slinger vol kerstpost, nee, onze buren zijn niet vergeten dit jaar.

Mm.

Wie stuurt er óns eigenlijk nog kerstpost? Of mogen wij niet klagen? Afgelopen week arriveerden er immers een stuk of wat enveloppen, vandaag kwamen deze twee erbij.

Jullie zien het al. Ik kan moeilijk een slinger maken met kaarten van Unicef, Cordaid, Het Rode Kruis, Het Leger des Heils, de Hospice Gouda, de Maag Lever Darm Stichting, Het Zuid-Hollands Landschap, Oxfam Novib, KWF Kankerbestrijding, de Partij van de Arbeid, de Concertzender, de Hartstichting en dan vergeet ik nog de naar een goed doel doorgestorte Airmiles - hé, waar blijft jullie kaart eigenlijk?

Lieve hemel!

Al die stichtingen en dan niet één vriend of vriendin die aan mij denkt in deze Coronatijd en die daar een postzegeltje aan besteedt. Nou is dat niet helemaal waar, ik ontving er twee van oude vrienden die het digitale tijdperk dapper trotseren, maar een kerstslinger met twee kaarten, ik hang nog liever mezelf eraan!

En geef toe, aan wie stuur ik zelf nog een kerstkaart sinds tante P is gaan hemelen! De oude Cor, onze ex-timmerman van ver boven de 90 tel ik even niet mee, die hoort hier bij de inventaris - letterlijk.

Het is duidelijk, mijn tijdperk is voorbij. Ik hoor er niet meer bij. Maar waarom, zo vraag ik mij af, zetten wij dan eigenlijk nog die boom? Moeten die 26 dozen vol ballen en lichtjes weer van de zolder gehaald. Al die ballen van 2 jaar verkering en 47 jaar huwelijk. 

Voor wie, zeg mij dat toch eens! Voor wie?  

Kunstveiling

 In het kader van al weer iets anders in de klas dan gewoon goed leren rekenen, lezen en schrijven, moesten Matthias en zijn klasgenoten een schilderij maken dat geveild zou gaan worden met het WereldNatuurFonds als goede doel. 

Hiermee kwam-ie op dinsdag, onze vaste oppasmiddag, de school uit.

 

Een eend met een hip kapsel, dacht ik, maar het moest een boom voorstellen.

's Avonds zetten zijn ouders de boomeend op een app met veel gefortuneerde familieleden, en het veilen kon beginnen. Het ging er stevig aan toe, en hoewel de meesten van het type waren: kijken kijken, maar niet kopen, zette neef Bart al spoedig de toon met een openingsbod van 24,99. Emma ging daar ruim overheen met €25,-, maar Loes overtrof tenslotte alles en iedereen met € 35,-.  Een opgewonden veilingmeester Matthias sloot onmiddellijk af! 

Maren kon een en ander niet zo goed volgen, maar zij was intussen zelf erg gehecht geraakt aan de boomeend. En geef haar eens ongelijk:

Emma hoorde Maren heel mineur tegen haar broer zeggen: "Heb je het schilderij echt aan tante Loes verkocht? Maar dan kunnen wij er niet meer naar kijken..."Matthias sloeg een arm om haan heen en sprak troostend: "Wij zijn best vaak in Ypenburg. Je kunt het schilderij daar nog veel zien!

Ik kwam weliswaar te laat bij de veiling aan, want was aan de afwas, maar meende alles en iedereen alsnog omver te kunnen bluffen met mijn bod van € 50 euro. Matthias: "Echt? Oma Beppie is een geweldige oma, maar soms een beetje getikt. Vijftig euro?!!!?

Ook Lonneke kwam te laat. Zij had ook willen bieden. Een echte van Wijck tussen háár Vermeers, dat was pas écht mooi geweest!

Decemberdommes

Toon en ik verschillen totáál in de aanpak van vervelende dingen die toch gedaan moeten worden. Zoals de vuilnisbak buiten zetten. Wil ik dat de avond tevoren alvast doen, dan zegt hij steevast: "Dat doe ik morgenochtend wel."  Ik: "Jij bent een uitsteller." Hij: "En jij een aansteller!"

Hij mijmert over de Venus van Milo. De ideale vrouw volgens hem, namelijk: geen hoofd! Ik sus hem: " Ik ben toch ook een beetje jouw Venus van Milo?" Hij: "Nee, jij bent de Oma van Milo!"

Camilo klaagt over zijn "lipteken", een klein litteken op, inderdaad, zijn lip. Loes: "Nou, die valt best mee. Kijk jij maar eens naar míjn litteken (keizersnede)." Hij is zéér onder de indruk. "Deed dat pijn?" Zij: "Nee, ik was verdoofd." Hij, Freek-Vonk-dierenprogramma's-kijker: "Met een pijl?"

En weer een lijstje van Matthias, ditmaal een contract voor de aanschaf van een zeer dringend gewenst computerspel:

Doemme doemme

Sascha (vriend van Julia) maakt al behoorlijke vorderingen met het Nederlands. Op mijn vraag wat hij van mijn kerstversieringen vindt, krijg ik dan ook een enthousiast antwoord terug; "Verschríkkelijk!"

Sascha noteert op het boodschappenbriefje: brodje hart. (hard broodje)

Wat bij ons normaal is, geldt nog niet meteen voor Sascha: "In mijn kringels zijn we dat niet gewoon."

Kringen zijn sowieso ingewikkeld: "Misschien hebben ze dat in de kringelloop?" (Julia stuurt later een foto van een tafel met supersjieke gebruiksvoorwerpen uit het Rijksmuseum: "We zijn in de rijkskringloop!")

Sascha, wil je dit teeveeprogramma kijken? "Ja daar kan ik ietswat van leren."

Sascha moet rijmen voor Sinterklaas: "Julia zit in de puet, ze zegt heel vaak kuet kuet kuet!"

Sascha hoort vaak "boeie!"zeggen, snapt de uitdrukking niet helemaal, maar vat het als positief/ondersteunend op. Een vriend van Julia vertelt later over een wat trieste gebeurtenis die hem was overkomen. Sacha leeft erg met hem mee: "Boeie!"

Van alles en nog wat

In de quarantaineweek - die gelukkig al weer achter de rug is - hoort Sofía van de 19.000 Coronabesmettingen op één dag. Zegt ze: “Mam, weet Rutte het eigenlijk al van Camilo?

Sofía: “Ik wil straks wel met Milo in bad. Ik heb een heel leuk spel voor ogen gehad.”

Een dag later: “Mam, mag ik vandaag nog een keer in bad? Zonder Camilo? Ik had gisteren toch een leuk spel voor ogen? Nou, dat ging een beetje fout qua wildheid.”

Sofía aan tafel: “Niks is belangrijker dan pakjesavond hashtag mijn verjaardag!”

Milo: “Ja, ik ga even naar buiten. Een verfrissende neus zal wel helpen!”

Sofía: "Milo en mijn vader zijn naar het zwembad."
Matthias: "Alweer?"
Sofïa: "Ja, dat doen ze iedere zondag."
Matthias: "Echt? Nou, dan zullen jouw ouders wel blut zijn!"

Matthias heeft ook zo zijn bezigheden op zondag. Zoveel, dat hij er een lijst van aanlegt:

Physics-in-singapore

Elsa is pumping the bicycle pump with the end inserted into... nothing...
Aiden: "Stop pumping Elsa, you are wasting the air!"

Aiden looks at me seriously: "Papa, how did they make the earth?"
Me: "Well, it started with a bunch of gas and the sun, and then..."
Aiden interrupting, "okayokayokay, then how did they make the sun? Ah... No, how did they make space?"
Me: "It all started with the Big Bang, that kind'a created space... And before you ask, nobody really knows how the big bang got started."
Aiden, walking away with a swagger, "Okay, that's all for now."

It is bedtime, and I am the last one leaving the kids room, saying "weltrusten..."
In a desperate attempt to extend the conversation before quiet darkness ensues, Elsa calls: "Papa! Just one more question..."
[...quietly she thinks for a few seconds...]
"How many dwarf planets are there?"

Aiden: "I set up an obstacle course for the ants to come and play":

Corona! Corona!

En de week was nog wel zo gezellig begonnen! Neefjes en nichtjes in het weekend bijeen om ter gelegenheid van de komst van de Sint samen pepernoten te bakken! Vooral Camilo had er allemachtig veel zin in:

Maar er drongen berichten en waarschuwingen uit de boze buitenwereld door, van schooldirecteuren, van vriendjes en al gauw sloeg de stemming om....

En dus ging daar de karavaan, piepend en kreukend, weer op pad, hij voorop natuurlijk:

en zij dus ook:

En de rest natuurlijk ook, opa Janus zou gezegd hebben: heel de flikkerse boel!

Oh nee sorry, hij niet, hij had een date in Rotterdam en ging daar gewoon heen, met de trein. Maar ze doen het mooi wél allemaal voor hem, en voor mij....

En nu zitten ze dus opnieuw thuis, een hele week, langer misschien, omdat klassen, nee, hele scholen dicht zijn, omdat er op uitslagen gewacht moet worden en daarna moeten ze nóg een keer testen, want er moet 5 dagen tussen verdachte ontmoetingen zitten en de neefjes en nichtjes kunnen nu ook elkaar besmet hebben... 

Dat alles betekent: binnen blijven, opgestuurd huiswerk maken, niet met vriendjes spelen, je vervelen, kibbelen met je broer of zus, TV kijken, I-petten, Corona's tekenen tot je een ons weegt: 

en tenslotte ook maar touwtje springen. Maren is er buitengewoon fanatiek in. Ze kan het al tachtig keer zonder te stoppen. Vanaf 80 telt ze door naar 155. Op enig moment stopt ze en zegt: "Ik heb 129.000 keer gesprongen!" Emma: "Dat is onmogelijk!" Maren: "Oh! Maar wat komt er dan na 155?"

Grote zus en kleine broer

Sofía: “Weet je hoe ik echt niet wil dat mijn man gaat heten later? Roderik!” Milo ligt in een deuk. Gierend zegt hij: “Nee, Paarserik!”

Camilo droogt zichzelf af na het douchen. Sofía: “Nou mam, kijk daar eens! Volgens mij hebben we een tiener in zicht!”

Sofía in de bieb: “Ik heb voor Milo boekjes uitgezocht. 'Pip is sip' zag er zielig uit maar ik heb het ter controlatie even gelezen en het loopt goed af."

Gewoon zomaar, voor de leuk!

Gefeliciteerd wij!

 Gefeliciteerd wij met ons jubileum, zie het bericht van Erik hieronder.

Nou ja, wij..... we zijn nog maar met een heel klein clubje, zowel schrijvers als lezers! Hoe meer mensen ter wereld online zijn, des te minder Te Land ter Zeeërs iets willen delen / lezen op het web. En hoe hoger de leeftijd van de auteurs, met Erik, Lonneke en Jeroen als dappere uitzonderingen, des te sneller ons einde nadert. 

Jammer! 

Hiep hiep hoera?

De blog is 15 jar oud morgen! De eerste blog posting was op 4 November 2006...

en dus...

Moeilijke woorden en onderwerpen

Samen met je grote broer voorgelezen worden uit Harry Potter is een zware zit! De uitdrukking “van repliek dienen” komt voorbij en Maren wil weten wat dat betekent. Emma legt het uit. Maren: “Dus dan zeg ik iets tegen jou en dan geef jij mij een duunja van rubliek.”

“Fataal”, ook al zo’n moeilijk woord. Emma legt uit dat het ”doodgaan” betekent. Maren: “Dus tante Piet is fataal gegaan?”

De radio staat aan op de achtergrond. Maren: "Mama, wat is de intensive kerk?"

Emma is bezig in de keuken, Matthias komt naast haar staan. “Mam, ik heb gehoord op school dat het weer erg onrustig is in Soedan.”

En kijk, zelfs zijn eeuwig in fantasieland verkerende nichtje Sofía begint haar blik naar buiten te richten. Ze neemt met opa Toon plaats op de bank om samen naar het jeugdjournaal te gaan kijken, en zegt: "Ik ben erg benieuwd hoe het met Ronald Koeman gaat."