King Poth

Van zijn troon heerst hij over een buffet van krekel-sashimi en fruit salade.
Maar zelf eten? Vergeet het maar. De koning zou omkomen van de honger als hij zijn loyale onderdaan niet had.

Zucht.

PRINTEN

Dit is niet echt een artikel maar een mededeleling. Ik wil hiermee echter BOVENAAN de wc-rol staan. Ik ga tijdens het Paasweekend de Blog uitprinten, alle artikeltjes (tenzij ze alleen over de Blog zelf gaan) en de comments, voor zover ze leuk zijn. Speciaal voor Opa maak ik dan weer een papieren krantje, dat zal over een tijdje ook beschikbaar zijn voor anderen. Foto's doe ik niet, die komen toch niet mooi uit, dus helaas, mooie Merel, geen rooie foto van je. En ook de bulbul komt er niet in. Hoe is het daar nu mee? Ik wens wel op de hoogte gehouden te worden!!

100 gepasseerd!

Nieuws: we zijn inmiddels bij post 106! Dat betekent dat we de 100ste bijdrage aan onze blog al gepasseerd zijn. Welk stuk heeft de eer op plaats nummer 100 te staan? Het stukje met de titel Merel (http://termeer.blogspot.com/2007/03/merel.html)!

Behalve deze leuke mededeling wil ik ook nog even droog opmerken dat de overzichtelijkheid van onze website gewaarborgd is, als we zo min mogelijk nieuwe labels verzinnen. Een toegevoegde 'van de trein' als we ook een 'van de straat' hebben, is leuk. Maar als we ook label 'life' kunnen kiezen, is het beter het bij dit ene label te houden. Een post met filmpjes over dieren en beide labels 'film' en 'dieren', heb ik ook gewijzigd in alleen het onderwerp 'dieren'. Mijn voorstel dus: kies slechts één label en verzin niet gauw een nieuwe erbij. Anders hebben we straks labels nodig om de juiste in de te groot geworden lijst labels terug te kunnen vinden.

Frysk

Aangezien het werk verlangt dat we Fries kunnen verstaan, krijgen mijn collegae en ik sinds afgelopen vrijdag Friese les. En zo zal ik over een tijdje als oorspronkelijke Mestreechteneer een echte allrounder worden!
Ik ken al heel wat woordjes. Wat dachten jullie van:

in heal = een half
in hiel = een heel

in beuker = een kleuter

mem = moeder
heit = vader

en:
beppe = oma

Kruidvatjunkie 4

Afgelopen vrijdag moest Julia optreden op een muziekavond van haar school. Ze had me gevraagd om iets te maken voor haar muziekmaatjes van school (piano, fluit, viool en klarinet) en zo kwam ik op dezelfde bladzijde van het programmaboekje te staan als Haydn en Liszt. Niet slecht voor een uurtje werk. Helaas stond er op dezelfde bladzijde ook "Björk", maar in plaats van de associatie met overgeven, moet deze artieste blijkbaar tot de betere popmuziek gerekend worden. Voor de gelegenheid had ik een stukje voor drie piano's bewerkt dat ik eerder voor een van Ineke's ensembles had gemaakt. Hoewel het resultaat ten opzichte van het origineel mij wat "uitgekleed" voorkwam, was het voldoende om Julia's groepje veel complimentjes te bezorgen. Ze speelden het dan ook heel mooi. Een andere kwaliteit van het stukje was, dat het niet te lang was. De Haydncompositie betrof een compleet strijktrio waar de leerlingen maar liefst alle delen van speelden en helemaal zo slecht nog niet. Maar vanwege de lengte - en omdat het wat plichtmatig klonk - was dat zelfs voor het publiek van het Stedelijk Gym wat veel. In de 3e editie (tja, als je de delen 1 en 2 al gekocht hebt kun je deel 3 natuurlijk niet laten liggen) van de strijkkwartetten van Haydn is een bewerking van Die sieben lezten Worte unseres Erlösers am Kreuze voor strijkkwartet opgenomen. Ook een beetje uitgekleed ten opzichte van de gezongen versie met koor en solisten. Het origineel is een braaf en plechtig gekweel in ingehouden tempi. Wie een aangrijpend dramatisch verslag van het sterven van Christus verwacht, komt bedrogen uit en dat terwijl Haydn in andere werken vaak zo verrassend en meeslepend is. Zeven woorden wekken de suggestie van kort maar krachtig, maar het tegendeel is het geval. De strijkversie is niet veel spannender, maar heeft het voordeel dat je hem tijdens het eten op kunt zetten zonder dat er ooit een erwtje door van je vork zal rollen.

Van de trein

Afgelopen maandag haastte ik mij om kwart voor 7 naar het perron waar mijn trein zou vertrekken. Ik ben altijd bewust 5 minuten te vroeg, omdat ik steeds hoop op een dubbeldekker. Dubbeldekkers zijn namelijk gezegend met een eenzame stoel boven, helemaal achterin de coupé. Deze eenzame stoel is een uitkomst voor mensen zoals ik die graag een reis lang boekje lezen, slapen of naar buiten kijken, zonder last te hebben van het zweterige been van de buurman, de snotterende loopneus van de snurkstudent of de smakgeluiden van de nette dame met de boterham met pindakaas.

Sinds kort heb ik een concurent op deze stoel. Een man met een snor die bij aankomst het perron scant op zoek naar mij, om zich vervolgens strategisch vóór mij op te stellen, zodat hij een fractie eerder bij de gewenste stoel is. Gevolg is dus dat ik gedwongen geconfronteerd word met datgene wat ik op maandagochtend het liefste uit de weg ga: andere mensen.

Afgelopen maandag greep ik weer mis. Snor was net iets eerder. Ik liet mij niet kennen en zocht een plaatsje in de benedencoupé. De trein begon aan haar route. Wijhe, Olst, Deventer... Op de cadans van de vierkante wielen dommelde ik weg. Zutphen.

"Door een aanrijding tussen Dieren en Arnhem rijdt deze trein niet verder. Reizigers voor de richting Nijmegen, kunnen omreizen via Apeldoorn en Amersfoort."

In gedachten maakte ik de reis die tot mijn schrik zo'n twee uur extra in beslag zou nemen. Ik was al bezig mijn terugreis te plannen en te bedenken wat ik thuis allemaal voor nuttig werk zou kunnen doen en hoeveel tijd ik daarmee zou winnen. Intussen schuifelden mijn treingenoten braaf richting de gereedstaande trein naar Apeldoorn. Ik besloot voor de zekerheid toch nog even een NS-man aan te schieten.

"Hoe lang gaat mijn reis duren als ik via Apeldoorn naar Nijmegen reis?"

De NS-man bevestigde mijn berekening, maar zei toen: "Ik zou er niet aan beginnen. Ik heb zojuist doorgekregen dat deze trein toch door gaat rijden naar Arnhem en Nijmegen."

Ik dacht verder niet na over de wonderlijke manier waarop dit medium zijn informatie had gekregen en liep resoluut naar de achterste coupé van de trein die ik zojuist verlaten had. Gelaten keken de mensen in de trein naar Apeldoorn mij na, een enkeling schudde meewarig zijn hoofd. Ik meende Snor te ontdekken die chagrijnig een bank met een corpulente dame deelde.

Op het moment dat ik voor de treindeur stond, werd er omgeroepen dat onze trein toch zou gaan rijden. Er ontstond een ware stormloop. De trein naar Apeldoorn stroomde leeg. Als een losgeslagen kudde buffels, kwam de mensenmenigte op mij af, Snor voorop. Maar ik had een voorsprong. Ik keek nog even over mijn schouder, stapte rustig de trein in, de trap op en zonk neer op de eenzame stoel. Hij was nog een beetje warm.

Snor heb ik niet meer gezien.

Bulbul feeding session

Dit doe ik dus ongeveer 10 keer per dag (maar het gaat wat sneller zonder camera):




De foto van Mummy (Goth) en van Poth:

VAN DE TREIN

MISSEN jullie weleens een trein?
Ik wel. Eigenlijk altijd! Ik ben namelijk altijd zo erg op tijd dat ik nét de voorgaande trein mis, dus moet ik bijna een half uur wachten op de trein die ik eigenlijk wil hebben. En hoe verder ik moet, des te vroeger ben ik al op het station.
Als je toevallig ooit met Toon reist: je haalt altijd de trein die je moet hebben, maar dan zo ontzettend op het nippertje, dat je nog nahijgt als je op de plek van bestemming aankomt. Ik reis meestal met Toon van of naar de opera in A'dam. Hij zal bijvoorbeeld zeggen: "We hebben tijd zat, we kunnen nog met gemak naar het station lopen in plaats van de tram te nemen!" En dat betekent dat je de laatste minuten op je zondagse schoentjes loopt te hollen, tussen de op de stoep geparkeerde auto's, fietsen, winkeluitstallingen, wandelend publiek en bomen door.
Een paar dagen geleden moest ik naar Den Bosch om mijn tweede operales te gaan geven aan de Volksuniversiteit. Ik liep al 5 minuten relaxed over het perron toen ik plotseling besefte dat ik mijn kaartje niet had afgestempeld. Ik had nog 10 minuten, dus even relaxed maakte ik mijn tas open. En vond mijn portemonnee dus niet. Ik rende naar de kaartjesbalie (dat is trap op, halve traverse, trap af, hal door, Wizzle (of zoiets) winkel door en dan in de rij staan achter al die achterlijke dames van 63 die geen kaartje durven halen uit de automaat. Ik had drie losse euro's gevonden in mijn jaszak, maar dat bleek niet genoeg te zijn voor een kaartje zonder korting. Bij hoge uitzondering mocht ik mijn twee tassen achterlaten om harder naar de auto te kunnen rennen, die uiteraard helemaal achteraan op de parkeerplaats stond. Geen portemonnee te zien. Gelukkig wel wat parkeergeld. En dan weer terughollen op mijn zondagse schoentjes tussen de geparkeerde auto's en plassen en scheve stoeptegels en bomen door, om weer achteraan de rij van achterlijke etc. etc. te gaan staan.
Eenmaal terug op het perron bleek ik nog ruim drie minuten te hebben, dus had ik de tijd om mijn bonzend hart een beetje normaal te krijgen. Net toen de trein binnenrolde kwam de kaartjesman naar me toe. Met mijn tweede tas. Want die had ik bij de kassa laten staan. Bij al die achter..., ach, laat maar.

Merel

Op vraag van Merel en Oma (ons mam) - foto's van Merel met haar nieuwe haarkleur. Zoals ons mam al zei: zo moeder zo dochter. Dat belooft...

Domme domme aan tafel 2

Ineke heeft haar best gedaan in de keuken (normaal kook ik), maar Agnes is tijdens het eten erg aan het zeuren en jengelen. Emma: "Agnes hou 's op. Je verpest het eten." Agnes: "Ja, hallo!! Ik heb niet gekookt!"

Domme domme aan tafel

We hebben het erover dat de meeste dingen niet gratis zijn. Merel verzint wat wel gratis is: 'De zon. De lucht. En je ouders, die krijg je gewoon, die hoef je niet te betalen.'
Waarop Zeger zegt: 'Maar ja, die zijn dan ook niets waard!'

Kruidvatjunkie 3

Mooie, heldere uitvoering. Uitvoerder Carmignola zegt mij niks, maar speelt heel doorzichtig en licht. De tempi liijken wat laag in het begin, maar dat haalt hij later in. Alhoewel we zeer tevreden waren met de van de bieb gekopieerde versie van Kennedy, hebben we deze ook gehaald voor het inlegvelletje wat erbij zit. Daar lees je soms leuke dingen op. Vivaldi staat natuurlijk al bekend om het flauwe verwijt één vioolconcert 500 keer over te hebben geschreven. En ergens anders lazen we het verhaal dat hij midden in de kerkdienst wegliep om even in de sacristie een opborrelend melodietje te noteren. Hier lezen we dat een behoorlijk aantal concerten religieuze titels heeft meegekregen. Er wordt gespeculeerd op de religieus-symbolische betekenis van chromatische toonladders, ritmische figuren en harmonisch wendingen, maar ik vermoed dat de reden veel platvloerser is. Met een religieuze titel kun je het concert makkelijk aan de kerk kwijt ter ere van de Here en zonder zo'n titel dus niet. Het lijkt een beetje op het maken van speelstukjes voor Havo 3. Die geef ik altijd een catchy Engelse titel mee: Production Line, Minimal Chinese, Pajama Party etc.. Daar gaan ze dan met plezier mee aan de slag. Noem ik het daarentegen Speelstuk Havo 3, dan kan ik verder wel schudden. Speel het lekker zelf. Vivaldi componeerde veel voor de meisjes van de weesschool die hij onder zijn hoede had. Ook hij maakte speelstukjes voor Havo 3 dus. Het niveau, moet ik bekennen, ligt tegenwoordig wel een heel klein beetje lager...

Het bul bul verhaal

De eerste film van het nest met de eieren is van 27 February.




Het volgende stukje filmde ik een paar weken later (14 Maart), toen de eitjes net uitgekomen waren:




Op 19 Maart waren de jongen al behoorlijk groot. Ze zaten op het nest en vielen vaak half vliegend naar de grond. Ik zette ze dan terug hoog in de ficus, wat achteraf gezien stom blijkt te zijn.





Eergisteren. Het filmpje begint terwijl de moeder haar jongen aan het voeden is in de ficus, en dan is al snel de camera leeg. Kort na dit filmpje sprong een van de twee jongen van het balcon. Hij kon net genoeg vliegen om op het balcon te komen, dus misschien is'ie niet te hard terecht gekomen beneden. De ouders zijn vervolgens niet meer terug bij de flat geweest. Misschien hebben ze geprobeerd om hun kamikaze kuiken te redden. Misschien is dat wel gelukt en hebben ze daarom de ander bij mij achter gelaten. Misschien...





Dit laatste stukje heb ik vandaag gefilmd. Nu heb ik dus een bulbul kuiken onder mijn hoede. Ik verwacht dat het niet goed gaat, want ik kan hem niet laten zien waar hij later zijn voedsel moet halen. Hij eet in iedergeval goed en zit vol leven.





Alle filmpjes zijn in YouTube ge-upload, www.youtube.com/tweewo

Even een NB Jeroen - ik weet niet wat de Nederlandse naam is, in het Engels heten ze Yellow-Vented-Bulbul (dat spreek je uit als boelboel - en ja, hun poep heet dus bul-bullshit).

zoekfunctie!

Kijk, ik heb een zoekfunctie aan onze blog toegevoegd!
Typ in: kippen, en je krijgt alle artikelen waar het woord kippen in voorkomt.
Typ daarna in: de naam van ons nieuwste familielid, en je krijgt alle artikelen te lezen over ons nieuwste familielid. (ik typ zijn naam hier niet, anders komt dit artikeltje daar ook bij te staan)

Leuk hè?

Volgens mij zoekt-ie helaas niet de woorden in de comments, maar alleen in de posts. Maar beter dan niks, nietwaar?

Job

Bij deze de prachtige foto van Job voor allen die hun email nog niet bekeken hebben.

Zeger Bondskampioen!

Bondskampioenschap - 100m schoolslag, categorie jongens tot en met 12 jaar, Zeger zwom de gouden plak. Ziehier een zeer trotse Zeger!

Nieuwe lente, nieuw geluid!

Wat vinden jullie van de nieuwe opmaak?
Vrolijk, fris en gezellig, toch?

eitje goed bewaren

J: Ik heb ooit gehoord dat je eitjes buiten de koelkast en met het puntje naar beneden moet wegzetten om ze te bewaren. Dan blijven ze het lekkerst...
L: Kom kijken, ze hebben weer een ei gelegd!
Ml: Hoe doen ze dat toch? Ik wou dat wij dat konden!
Ed: Ja, inderdaad. Wij kunnen wel wat anders leggen. Maar ik heb nooit gedacht: goh, wat lekker.
L: Nee, bah, dat stinkt!
Ed: Ja, alsof het niet meer goed is!
J: Je moet het ook goed bewaren...
...met het puntje naar beneden!

kippen

de aanschaf

We hebben kippen. Ik kreeg ze op mijn verjaardag vorig jaar. Nooit geweten dat je er zoveel lol aan beleeft!

Toen het kippenhok af was - het is eigenlijk een groot konijnenhok, maar geschikt voor vijf krielkipjes of twee grote - kochten we bij Welkoop twee grote kuikens. Ras? Wist men niet. Leghen, werd als 'ras' genoemd. Het zijn van die gewone bruine kippen.

Alhoewel, één bleek een haantje te zijn. We noemden de haan en de kip: Pik en Pok.
En toen was er de vogelgriep. Ophokplicht. Week na week zaten ze daar in hun dichte hok. We wilden ze zo graag door de tuin laten scharrelen, maar dat mocht niet.

Ze groeiden groter en Pik werd een echte haan! Ik mocht hem gelukkig gaan ruilen bij de leverancier van de Welkoop, een vriendelijke hobbyboer uit nabijgelegen dorp Baflo.
Dus daar zat ik in de auto, met mijn Pik in een doos. Het was zondagavond en al donker (winter). Meneer Baflo had als enige licht een knijpkat en zo liepen we zijn tuin door, ruilden we Pik voor Iepje, en gingen we weer terug naar huis.

Pok kreeg tijdelijk een nieuwe naam: Elsje. Zodat Elsje en Iepje leuk naar bomen genoemd waren, die ik tijdens mijn veldwerk moest controleren. Hadden we dat maar niet gedaan. Iepje werd ziek. Iepenziekte? Na een week lag ze dood in het nachthok.

Gelukkig had boer Baflo nog kippen over. En een week later kreeg Elsje haar oude naam terug en zat ze met een nieuwe huisgenoot opgescheept (volgens mij had ze niet eens door dat het steeds een nieuwe was) met de naam: Pingu.
Pingu bleek ook weer een haan te zijn.

Ten slotte werd Pingu geruild voor de succesvolle een jaar oudere hen met onhandige grote veren aan de poten: Vrouw Holle.

Vanaf 8 februari 2007 begon Vrouw Holle met de leg. Pok deed haar vanaf 9 februari na. Sindsdien heb we bijna om de dag wel een ei.


de tuin

Behalve de eieren is het gewoon heerlijk om ze te zien scharrelen. De twee katjes (ja we hebben ook nog poezen) bleken banger van de kippen dan andersom. Ik wil zeggen: dat ging dus goed, maar eigenlijk hebben die katjes nu haast geen leven meer. In onze tuin dan. Ze kijken door hun luikje of ze vooral Pok nergens zien, en zetten het dan op een lopen. Op de schutting zijn ze veilig. We hebben dan ook helemaal geen kattepoep in onze tuin. Wel veel kippepoep!
En andersom, als Pok een van de katjes ook maar even ziet, rent ze erop af om ze tegen de kop te pikken, weg te jagen.

Behalve geen kattepoep, hebben we ook geen last meer van ongedierte. En geen onkruid. En we hebben zelfs geen planten en mos meer in de tuin. Ze eten alles.

(Wat ik hier verder over wil vertellen heb ik eerder eens naar Marleen en A3n en Matthijs gemaild. Op verzoek van A3n om dat op de blog te zetten, wil ik dan ook volstaan met knip- en plakwerk vanuit deze mails.)

We zijn, om onze tuin groen te krijgen, nu aan het uitproberen wat onze kippen allemaal niet lusten. Op internet vonden we giftige planten die de beesten meestal met rust laten. Dus hadden we voorzichtig een klein plantje Monnikskap neergezet. Lekker dat ze het vonden! We hebben het gauw weggehaald en in de voortuin gezet. Een dag later legde Vrouw Holle een windei en leek ze misselijk of buikpijn te hebben. Ze had een dikke krop en gedroeg zich passief. Pok leek gezond. 's Middags was Vrouw Holle op haar bolle krop na weer de ouwe. Pok was nu ziek. Heel ziek. Ze kreeg haar ogen niet meer open en zakte door haar poten. Haar rechtervleugel hing. Verlammingsverschijnselen. Op idee van Es hebben we haar in een doosje met
stro binnen gezet, gezellig op de gang. 's Nachts heeft ze bij ons doorgebracht (nee A3n, niet bij ons in bed, want dat zou niet eerlijk zijn tegenover de katten die dat ook al niet mogen). De volgende ochtend was ze gelukkig weer beter en legde ze een ei. Met harde schaal (dus geen windei). Ik weet niet of we dat moeten eten.
Kom ik met verlammingsverschijnselen op kantoor!

Matthijs opperde om een cactus voor deze testkippen aan te planten. Ik heb het volgende teruggemaild:

Gisteren in de tuin geklooid. Je wordt gek van ze. Overal waar je bezig bent, komen ze kijken. Ze trekken elk groen plantje en elk wriemelend beestje dat ze vinden uit de grond. Eigenlijk kun je niks doen. Van de andere kant is het wel weer erg leuk om - als je een vieze made, pop, cocon, rups, wurm, duizendpoot, slak of ander ondermaats wezen tegenkomt - deze aan de snavelige tweevoeters aan te bieden. Ze vreten alles! Een slak hakken ze nog wel even op in, maar een worm, hoe dik en hoe lang ook, slurpen ze zo naar binnen! Die rotkippen. Maar ze hebben gisteren wel wéér een ei gelegd. Ja, dat gaat maar door en blijft lekker.

Om met de spade te gaan spitten waar die onhandige gevederde lijven steeds daar lopen waar je met aarde beweegt, dat werd toch te riskant, dus hebben we ze na een middag onhandig tuinieren, toch maar even in hun hok opgesloten. Zo konden we de rozemarijn planten waarvan we wisten dat dit eindelijk een plant is die ze niet lusten, niet giftig is en dus geen kwaad kan. Zo wordt onze tuin toch nog een beetje groen.
Eind van de middag mochten ze er weer uit. Ze renden gelijk naar de rozemarijn en begonnen eraan alsof ze nog nooit zo iets lekkers hadden gehad!

Misschien is cactus nog niet zo'n gek idee!

Ze laten het breed hangen

Merel babbelt over een vriendje bij wie ze aan het spelen was. Zeger zegt: "Oh ja, die hebben een leuk huis." Ik was benieuwd wat iemand van 12 een 'leuk' huis zou vinden dus dat vroeg ik aan Zeger. "Ze hebben een breedbeeldscherm aan de muur hangen, oma!"