Merel

Terwijl de familie verblijd wordt met heel wat baby-nieuws, zijn wij dit jaar (Michael en Ineke overigens ook) alweer een paar stappen verder. Babies groeien op tot peuters, die kleuter worden, die naar de basisschool gaan en ineens ben je bij een volgend stadium: alleen nog maar middelbaar scholieren in het huis, pubers. Want vandaag was het Merel's eerste dag op de middelbare school. Het kleine meisje is een jonge dame geworden.

November 2003:
Vandaag:

Domme dommes en ook een klein nieuwtje

De eerste domme domme van Job.
Op vakantie zien we een kleine salamander lopen en Job roept enthousiast: "Kijk, KROKODIL!"

Puck had ook weer een leuke. Ze was zich aan het omkleden voor de dagelijkse duik in het zwembad. "Mama het lukt niet zo goed mijn zwembroek zit onderstebinnen."

Het kleine nieuwtje komt van Teun en Josje. Ongeveer half maart komt het wonder op de wereld.

Klein nieuws...

Loosha in America

Het appartement is gehuurd, de kamers zijn ingericht, Esteban kan terug naar Nederland. Nu hard aan het werk om de rekeningen van IKEA te kunnen betalen.....

Eén rat is geen rat

De mijnheer van de gemeente wist het zeker. We hadden geen rat. We kregen een heel college hoe ratten zich gedragen en hoe ze hun aanwezigheid verraden, maar dit, nee, dit was geen rat. Hoogstens een muisje. Eigenwijs gingen we toch met cement en gif aan de slag, want een muis, nee dat was het zeker niet. Daarna kwamen de stank en de vliegen. Uit de kruipruimte haalden we - na een paar dagen uitstel, want dat is wel een vies karweitje - een dooie rat bovengronds. Harrie bleek flink uit de kluiten gewassen: zo'n 25 cm. bruine rat schoon aan de haak. (Schijnt heerlijk te smaken, maar dat hebben we maar niet gedaan.) Weg stank. Maar gek genoeg kwam de stank na een dag weer sterker terug. Nog een rat in de kruipruimte? Toch maar eens even goed de kelder zelf geïnspecteerd. En de meneer van de gemeente kreeg toch gelijk: het was inderdaad geen rat. Het waren er twee. Harriet, wat beter toonbaar, staat op de foto. We houden het erop, dat zij van liefdesverdriet gestorven is toen alle gaten naar de kruipruimte - waar Harrie lag te creperen - waren dichtgesmeerd. Maar misschien had het zakje gif onder de kast er ook iets mee te maken. Hopelijk zijn we er nu een beetje klaar mee. Wie komt er een keer langs om de keldervoorraad mee op te maken?

Fietsen in Italie

Hierbij de vakantie bijdrage uit Nieuw-Vennep - enigszins verplicht (zie vakantie-stukje van ons mam - nou ja, we zijn ook best trots en vertellen het graag aan iedereen).

Begin juli zijn we met de slaaptrein uit Amsterdam tot Como gereden. Vanuit Como zijn we vervolgens in 13 dagen naar Umbrie gefietst - in totaal ruim 800km afgelegd. Het was een prachtige belevenis: afwisselende natuur, dorpjes, stadjes, mensen, maar ook overal lekker eten, ijsjes, uitstekende hotelletjes, en heel weinig last van zadelpijn (alleen eerste paar dagen).

Het weer was uitstekend. De eerste week hadden we een paar keer een middag bui-tje, en dat was eigenlijk wel verfrissend. Daarna werd het steeds warmer. Toen het echt een hittegolf werd, waren we gelukkig al in Umbrie op plaats van bestemming (met een groot zwembad om af te koelen!!).

Het noorden van Italie is redelijk vlak (Po-vlakte), maar daarna was het klimmen geblazen over de Apennijnen. Ook in Toscane en Umbrie moest het nodige geklommen worden. Dat viel niet altijd mee. Een goede motivatie was de belofte van een ijsje bovenop de berg of in het volgende dorpje. En dan op de top - wat een prachtig uitzicht! De afdaling is nog veel leuker, ook al duurt het wel kort, zeker in vergelijking met de tijd die je aan het klimmen bent geweest.

Je komt zo al fietsend ook regelmatig op plekken waar geen toerist ooit komt. Met onze kennis van de Italiaanse taal betekende dat uitleggen met handen en voeten. Maar altijd behulpzaam en vriendelijk, op een bazige hoteldame na. Die sprak heel snel en dan na elke zin: capito? Nou nee, niet echt, maar daar moesten we het maar mee doen.

Alleen de eerste twee nachten en het verblijf in Umbrie waren vooraf vastgelegd. We hadden een routebeschrijving met vermelding van in de buurt gelegen hotelletjes. Elke avond bekeken we waar we de dag erop naar toe zouden fietsen, en lieten dan het hotel waar we die nacht sliepen naar het volgende hotel bellen om kamers te bespreken. Deze tactiek werkte uitstekend, laat die Italianen het onderling maar regelen! Overigens was de (toeristen)crisis wel zichtbaar: regelmatig zo goed als de enige gasten geweest...

Slechts 2x pech gehad: 2x een lekke band. Een keer bij vertrek uit een B&B, de andere keer toevallig vlakbij een mobile home parkeerplaats (met een waterkraantje). Daar hebben we van een Italiaanse familie nog een teiltje geleend want we konden het gaatje niet gemakkelijk vinden.

De beloning na 800km fietsen was een week met vrienden op een grote Agriturismo met zwembad: 9 families in een groot huis, 23 kinderen, 18 volwassenen.
We gaan al verschillende jaren zo samen op vakantie: de kinderen vermaken elkaar en dus hebben de ouders ook echt vakantie. Iedere dag gaat een aantal boodschappen doen (elke dag 2 volle winkelkarren!), anderen helpen bij het snijden van groente, koken of afwassen - maar eigenlijk is het elke keer weer zo gepiept. Het is vooral een week relaxen, bijkletsen, lezen, lekker eten en drinken (je kunt de hele dag aperitieven als je wilt...).

En toen gingen we vanuit Umbrie met de trein terug naar Milaan. Het Italiaanse treinsysteem is uitstekend geregeld, ook voor de fietsen. Een aantal treinen heeft airco - dat is echt zalig, want we hebben er ook eentje zonder airco gehad. Dat was HEET!
Vanuit Milaan vervolgens weer de slaaptrein naar Amsterdam en tenslotte fietsend naar Nieuw-Vennep.

Samengevat: een supervakantie.

Snoek!

Ik was helemaal ontdaan van het nu hiernavolgend verhaal van Loesje. En ik aarzelde een beetje om er een gewoon stom Hollands verhaal voor te zetten. Maar iemand moet het doen.
Dit verhaal gaat over een snoek. Ik heb het al aan de grote visser opa verteld en hij vond het een mooi verhaal. Dus dan toch maar.

Zoals jullie weten hebben we een prachtige droomvijver in het bos liggen. Het is ook mijn zorgenkindje, want er is altijd wat mee. Soms overstroomt hij en soms is alle water bijna weg. Dan weer dood ik alle vissen met een zuurstoftekort en dan weer vinden we zonder enige reden twee dode palingen. Elke zomer is de hele vijver dicht met eendenkroos, die ik dan (met een waadpak aan of vanuit de boot) zorgvuldig eruit vis met twee visnetjes. Alleen al het eendenkroos is goed voor avonden vol plezier, rustig eendenkroos vissen en denken dat het nuttig is. En dat is het, voor mezelf, want als er ergens een plek eendenkroos weg is, kan ik uren in het water staren naar de visjes. Allemaal voorntjes, zo'n 20 cm op zijn hoogst, een zilveren visje met rode vinnen.

We hadden altijd veel vis in de vijver. De reiger kwam regelmatig lunchen en dat vonden we goed want er was vis genoeg. Daarbij kwam dat we er niks aan konden doen! Sinds vorig jaar waren er twee snoeken zichtbaar in de vijver. Je kunt ze goed zien, want ze liggen stil, soms bij elkaar, en loeren dan dreigend in het rond (dat laatste verzin ik). Als er dan vis voorbij komt dan maken ze een gigantische juist ja snoekduik. Het geeft een hoop kabaal en de vissen springen boven het water uit van de schrik.

Iedereen vraagt hoe zulke vissen in de vijver komen en dat weten we dus niet. Men zegt dat eenden aan hun poten vaak visseneitjes meenemen, dus dat geloven we dan maar.
Ik vroeg ons pap of dat kwaad kon, die snoeken, maar hij vond dat dat heel goed was voor de vijver: het houdt de visstand gezond. Dus lieten we het maar zo. Ook weer omdat we niet zoveel keus hadden.

Maar dit jaar is het eendenkroos vissen helemaal niet leuk. Als ik een wak had gemaakt en begon te staren, kwam er helemaal geen voorntje meer. En hoe verder ik de vijver vrijmaakte, hoe meer ik zag dat het grootste deel van de vis weg is. Weg! Van de honderden redelijk grote voorntjes waren er nog een stuk of twintig over. Beestjes die niet lekker in zonnige plekjes kwamen luieren, maar alerte beestjes die bij elk zuchtje wind in paniek verdwenen. Ik weet zeker dat het komt van die twee alsmaar groter en dikker wordende snoeken.

En toen bedacht ik de oplossing: vissen! Ik belde neef Roel van RJ. Hij zou toch bij ons komen logeren en vroeg hem of hij op snoek kon vissen. Ja graag, was het antwoord. Hij kwam met drie andere neven en twee hengels. Enthousiast begonnen ze te werpen en in te halen, schattige blinkertjes zwommen pijlsnel door het water en ik wist zeker dat een snoek die niet zou kunnen weerstaan. Helaas deden de neven in het begin alles fout: met de boot in het water gaan en schreeuwen. Ik als dochter van een visser – zelfs ooit koning visser – wist dat het zo niet moest.

Maar 's avonds na het eten begonnen ze opnieuw, en binnen enkele minuten klonk er gekrijs van de vijver. Van alle kanten kwamen we aangerend, nichtjes, tantes, neven op zoek naar een mes, RJ en ik. Roel had een snoek gevangen. Hij had de tegenwoordigheid van geest gehad om meteen zijn voet erop te zetten toen hij hem inhaalde, want het beest ging hevig tekeer. In de algemene paniek was een haakje van het blinkertje in zijn schoenveter terechtgekomen en ging er niet meer uit (RJ heeft hem er later rustig uitgepeuterd). Maar de eerste zorg was die snoek doodmaken, vandaar dat mes. En op de foto zie je de trotse Roel met zijn vangst, een vervaarlijke snoek. Enorme driehoekige vinnen geven hem het aanzien van een oorlogswerktuig. Zijn kop meet zeker tien centimeter. In de algehele consternatie zijn we vergeten de hele vis op te meten.

Een andere neef, die niet eens saus op zijn pasta lust, stelde voor om de vis te roosteren en op te eten. Ik heb geleerd dat zo'n vis naar grond smaakt, dus ik vond dat onzin. Maar ze zetten door en de vis werd keurig geprepareerd en met een stok boven het vuur gehouden, zie foto. En hij smaakte uitstekend! Wel veel graatjes, en dan moet ik altijd even aan Lonneke denken.

Helaas wisten de heren de volgende ochtend beide hengels onklaar te maken, dus de tweede snoek zit nog altijd in de vijver. Zijn er nog liefhebbers die willen komen vissen? Gegarandeerd spanning en sensatie. En je mag meteen verse vis blijven eten.

Margriet

Standplaats Emeryville: het Amerikaanse systeem

Ik heb begrepen dat bijna niemand van de PI's (professors, assistant professors) 100% salaris krijgen. Vaak krijgen ze maar 40% (voor het onderwijs van september tot mei) en moeten ze de rest van het geld (voor onderzoek en vakantie) zelf bijverdienen door het krijgen van grants (beurzen). Nu met de crisis is dat heel moeilijk en vliegen er dus veel mensen uit. Ik heb al voorbeelden gehoord van hoogleraren met echt een goede reputatie, die hun EIGEN geld in het lab hebben moeten steken, omdat ze geen geld hadden voor chemicaliën. Geen chemicaliën betekent geen experimenten, dus geen resultaten en zonder resultaten ook geen nieuwe grant. Kortom, je MOET wel eigen geld inbrengen, anders verlies je je baan. Vergelijk dat eens met ons systeem, waar een vaste positie gewoon betekent dat je tot je 65ste kunt blijven zitten zonder dat je presteert (even zwart-wit gezien).
En nog zoiets, vanochtend kregen we een mailtje van P&O met de volgende strekking:
Diane, een collega, heeft alvleesklierkanker en kan door heftige chemo een aantal weken, misschien maanden niet werken. Haar vrije dagen zijn op en daardoor kan ze niet langer in het ziekenhuis blijven en MOET ze komen werken. Want als ze niet komt werken, vervalt haar ziektekostenverzekering, en moet ze de kankerbehandeling zelf betalen, wat natuurlijk niet mogelijk is.
De vraag was of wij allemaal een vrije dag, of een aantal uur willen inleveren om Diane te helpen. Diane is de assistent/secretaresse van Liz en werkt al meer dan 15 jaar bij haar. Dat geloof je toch niet!!! Ze is opgenomen in het ziekenhuis en heeft zware chemo, dus dat ze moet komen werken is gewoon onmogelijk. Ik weet niet of mensen vakantiedagen gaan inleveren. Moet je voorstellen, je krijgt er hier maar 10 per jaar!!!!!! Per jaar!!! Dan ga je niet zo snel een dag doneren aan een zieke collega, toch?
Een land van uitersten! Je kunt hier in een dag je huis verliezen en in een week miljonair worden. Maar geef mij maar ons systeem.

Tweede vakantiebericht

Ineke, Emma, Agnes en ik zijn naar een huisje in Toscane geweest, in the middle of nowhere. Zie de rechterfoto voor het dagelijkse uitzicht en zie de andere foto voor de belangrijkste toeristische attractie.Nog een foto onder (sorry, niet zo handig als Margriet): het meest opmerkelijke beest, formaat grote luciferdoos. Julia had ook een erg leuke vakantie: thuis met Artur terwijl wij de hort op waren en op dit moment zijn ze samen door Nederland aan het fietsen. Inmiddels zijn we al lang en breed terug en binden we maar weer eens de strijd aan met Harrie, onze huisrat, die gedurende onze afwezigheid op herhalingsbezoek is gekomen. Schade ditmaal: een winkelwagentje vol met nuttige en lekkere boodschappen. Harrie's favoriete gerecht: pasta. Tot nu toe heeft hij - misschien heet hij Houdini van achteren - al onze vallen en gif weten te omzeilen. We vullen nu al zijn toegangsgaten met cement. Eat that.

Het eerste vakantieverhaal van 2009 op deze blog

Roelof-jan en ik gaan elke zomer één dag met vakantie. Twee jaar geleden naar Vlissingen, vorig jaar naar Utrecht en gisteren naar Doel. Het dorpje Doel ligt in België, ten westen van Antwerpen, net buiten Zeeuws-Vlaanderen. Het is vooral bekend van de kerncentrale, die je vanuit Nederland ook goed kunt zien. Het dorp gaat verdwijnen omdat de haven van Antwerpen daaroverheen gaat uitbreiden. In Doel wonen alleen nog kunstenaars, krakers en enkele oorspronkelijke Doelenaren die strijden voor het behoud van hun dorp. Een aardig doel voor onze vakantie.

We hebben een wandeling door Doel gemaakt. Het is een beetje luguber, tachtig procent van de huizen staat leeg. En er zijn heel veel kunstuitingen, vooral gedichten van de verschillende dorpsdichters. Aan alle kanten zie je de oprukkende kranen van de Antwerpse haven. Dreigend torent ook de kerncentrale boven het dorp uit. Zie de fotoreportage van Doel:



De eerste foto laat verleden en heden bijeen zien: de oudste stenen molen van België en zijn moderne pendant, de kerncentrale. We lunchten in de molen, natuurlijk met een broodje smos.

Daarna gingen we wandelen in het verdronken land van Saeftinghe, dat vrij droog was omdat het hartstikke eb was.


We reden verder in Nederland naar Hulst. Een leuk vestingstadje, waar we op de wallen wandelden. Hier staat ook de mooiste kerk van Nederland, zie de fotoserie. (Dat was een internetwedstrijd, met onze basiliek als tweede en het kerkje van Bant dank zij geenstijl.nl als derde. Alle drie volgens ons behorende bij de categorie: lelijkste kerk van Nederland.) Daarna gingen we shoppen, dat hoort ook bij de vakantie! We kochten nieuwe keukenhanddoeken, wel erg praktisch.



We vierden het slot van onze vakantie in Antwerpen. Ik verdwaalde er! Maar we vonden uiteindelijk wel een lekker plekje om mosselen te eten.



Het was dus wel een heel volle vakantie, we hebben ons niet verveeld.
Moe maar voldaan reden we weer naar huis: de vakantie 2009 zit er op voor ons. En nu mogen jullie met je vakantieverhalen. Bijvoorbeeld die van de fietsende p&p&z&m in Italië.

PS ik heb wat geëxperimenteerd met fotoalbums. Als je de foto's op normaal formaat wilt zien, moet je in de rechter-onderhoek van de foto's klikken en vervolgens op de naam van het album. Geloof ik ....

Margriet

Standplaats Emeryville

Hier weer een paar berichten van Loesje, uit haar mails geplukt:

Naar het werk gaan:
ik heb 40 minuten nodig om van deur tot deur te komen. Helaas is het met de veiligheid op straat niet al te goed gestemd. Ik loop echt door een soort achterbuurt die nog erger is dan Rdam-zuid. Ik kom erg ongure types tegen in die 10 minuten die ik moet lopen. Ik neem 2 shuttles om de looptijd te verkorten, dus 1 van mijn huis naar het BART station, en 1 van het BART station naar het ziekenhuis. Maar vanaf het ziekenhuis moet ik nog 10 minuten lopen naar het CHORI-lab. Mannen hangen uit auto's, van die ontzettend grote, zwarte mannen. Arme mannen en geen enkele vrolijke uitdrukking op hun gezichten. Ik bedoel, het helpt niet om leuk 'hallo' tegen ze te zeggen of zo. Ze hebben hier super zware levens, de verschillen tussen mensen zijn echt groot. Waarschijnlijk zijn ze allemaal werkeloos en hebben ze nergens uitzicht op. In de shuttle (waar ook soms ongure types inzitten) hoorde ik iemand vertellen dat haar moeder net was overleden aan een overdosis drugs en de ander vertelde over een meisje dat homeless was geworden omdat ze haar huis was kwijtgeraakt door de alcoholschulden van haar man. En ze had twee kleine kinderen. De mensen uit deze buurt hebben werkelijk niks gemeen met bijvoorbeeld mijn blanke baas Liz die in San Francisco in een mooi huis woont. Er zijn ook tachtigduizend TV kanelen, dus waarschijnlijk kijken ze niet eens naar hetzelfde nieuws. Dat is bij ons voor de meeste mensen toch hetzelfde :))) Nou ja, misschien zijn het hier Obama, Oprah en dr Phil die mensen verbinden :-) die kent iedereen.
Ik heb er dus een week over nagedacht en na met een aantal mensen gesproken te hebben ben ik er wel achter dat we een auto moeten kopen. In de winter is het hier om 5 uur donker en dan kan ik niet alleen lopen, het is echt te gevaarlijk. Ook Liz heeft gezegd dat ik niet moet lopen na 5 uur.

Het lab:
Ik heb een klein eigen kantoortje, meer een soort hoek, want er zijn niet echt deuren. Suranjana en de meesten hier beginnen pas om 10 uur, dus ik ben het eerste uur alleen :) Mijn eerste indruk van het lab is niet al te goed, het is super smerig, stoffig en oud. De machines die hier staan, hebben we in Delft al jaren geleden weggedaan. Voordeel is wel dat ik veel herken en dat ik wel weet hoe ik het allemaal moet gebruiken, maar erg high tech is het niet. Ook met de veiligheid nemen ze het hier minder strikt dan in Nederland. Ze werkt mijn collega met radioactiviteit in hetzelfde lab als ik, terwijl wij in Nederland daar speciale ruimtes voor moeten afsluiten. In Delft bijvoorbeeld, mogen wij er helemaal niet mee werken. Ook mogen ze ratten en muizenwerk doen op hetzelfde lab waar ik sta. Apart, maar goed, ik wen er vast wel aan. Ik ga eens goed schoonmaken voordat ik ga beginnen. Met het werk zelf alles goed, heb intussen een praatje gehouden dat goed viel, heb spullen besteld en al wat dingetjes op het lab gedaan.

Van alles en nog wat:
Het hoogpolig tapijt in ons appartement helemaal laten reinigen met huismijt-dodend poeder. Meteen daarna een klacht gekregen van de onderbuurman dat we teveel herrie maakten. Hij wist natuurlijk ook niet waarom er zo met meubels geschoven werd…. Moet nog steeds veel dingen kopen, een nieuwe telefoon, een vuilnisbak en een lamp voor onze slaapkamer maar bijvoorbeeld ook sokken:) Ik had alleen maar open schoenen meegenomen, maar het is hier echt best koud. Naar de bank om cheques te halen om de huur te betalen – want ze doen hier bijna niks met overschrijven - en ik MOET een credit kaart regelen bij de bank. Je moet hier krediet history opbouwen. Dat is de reden waarom wij 2375 dollar borg moesten betalen ipv 500.... alleen maar omdat we hier geen credit history hebben. Ik ga dus een kaart regelen bij de Bank of America en eentje bij Macys. Dan heb ik binnen 2 weken al wat credit history en kan ik makkelijker een auto kopen. Verder moet ik uitzoeken hoe ik mijn rijbewijs kan halen, want mijn Nederlands rijbewijs is hier maar 90 dagen geldig. Ik moet dus ergens een afspraak maken voor een examen, zowel theorie als praktijk...!!!

Ons eerste echte weekend hier was super leuk. Op zondag een uurtje naast het zwembad gelegen en op zaterdag naar SF geweest. Van deur tot deur is dat 45 minuten (als je de shuttle mee hebt.) We zijn uitgestapt in Powell Street en dan sta je ECHT midden in de winkels. Nog meer dan in NY!!! Echt overweldigend.
Anyway, ik heb een paar schoenen gekocht en wat warmere kleren. Maar ja, zul je net zien, nu is het hier de hele week tussen de 80 en 90 F!!! Terwijl het hiervoor 65-70 was. Het is dus eigenlijk net Nederland :)) Ik heb in ons eigen Bay Street zaterdag ook een iPhone gekocht en ik ben er heeeeel blij mee. Hij is echt zo snel en amazing, net science fiction. Als je je vinger lang op het scherm houdt, ontstaat er een loepje, en er zitten allerlei functies op! Maar dat heb je met alle telefoons tegenwoordig waarschijnlijk. Jammer genoeg heb ik (nog) niemand hier die me belt, maar daar komt misschien nog wel verandering in ;-))

Filiaal San Francisco

Na een leuke stop van een paar dagen in New York, waar we hadden afgesproken met Estebans ouders, zijn jongere zus en kleine broertje, zijn we op 19 juli in San Francisco aangekomen, waar we in het Marriott hotel op Oakland Airport een kamer hadden besproken. Hier zijn we 1 ½ week gebleven op een long stay-tarief. Met behulp van een huurauto daarna een druk programma afgelopen: een appartement zoeken, de benodigde spullen kopen en vervoeren, maar ook afspraken nakomen op het het CHORI (instituut waar ik per 3 augustus start) en op het bijbehorende ziekenhuis, waar ik voor vaccinaties heen moest (TB en BMR), waarbij ik tot tweemaal toe ben flauwgevallen...

Voor het appartement bezochten we Berkeley en Emeryville, allebei tegen Oakland aan. We moesten rekening houden met:
- de ‘veiligheid’ van de buurt. Zo wordt Oakland zelf, waar het CHORI ligt, als een onveilige buurt beschouwd. Mij werd aangeraden binnen op Esteban te wachten, mijn chauffeur, en niet buiten op de stoep…
- Mijn astma en allergie voor huisstof. In alle appartementen lag echter hoogpolig tapijt, dus toen telde vooral hoe schoon dat eruit zag.

Uiteindelijk hebben we voor een relatief nieuw complex in Emeryville gekozen (adres: 5648 Baystreet apartments, nr. 611, Emeryville CA 94608, the USA) een appartement op 5 hoog, met winkels op de begane grond en allerlei faciliteiten voor de bewoners.
Zie: http://www.windsorcommunities.com/Apartment/Default.aspx?PropID=113&Region=CA (type Boston).

Het zwembad heeft uitzicht op SF, de Golden Gatebridge, en de bergen op de achtergrond. Het appartement heeft 1 slaapkamer met grote inloopkast en een mooie keuken met koelkast, fornuis, oven en wasmachine ingebouwd. De Emery-go-round (= buurtbus) stopt voor de deur. Die kan ik nemen tot aan de BART (= tram) en vandaar heeft het ziekenhuis een shuttle. Allemaal gratis en voor niks!

Er is 1 nadeel aan het appartement, het ligt aan de Amtrak rails, en de Baybridge met zijn vele auto’s is vlakbij, maar het heeft dubbel glas, dus ik denk dat het wel mee zal vallen. Ik heb altijd nog mijn oordoppen…! Baystreet is een gezellige en mooie winkelstraat van Emeryville. Er is een Gap, Nike store, body shop etc.etc. Leuke supermarkt, honderdduizend eettentjes en dus belangrijk: leven en mensen op straat. En super grappig, op 200m de Ikea!

Daar hebben we dus onze hele inventaris vandaan gesleept: een slaapbank, nachtkastjes, bedframe, handdoeken, douchegordijn, bordenset (alles hetzelfde als in Delft..), een TV en TV-tafeltje, klein tafeltje voor bij de bank, 2 dekbedden, 2 dekbedovertrekken, kussens, hoeslakens, matras en stofzuiger (een hele fancy one, ze zien er hier allemaal zo anders uit. Ze werken niet met zakken, maar met plastic bakjes die je er zelf uit moet halen). Verder: koffiezetapparaatje, toaster (het brood is hier anders niet lekker), CD/DvD speler/radio, bureautje, bureaustoel, een tafel met 4 stoelen voor 39 dollar (aanbieding), glazen, koffiekopjes, pannen en allerlei kookdingen: onderzetters, lepels, plankjes enz. We hebben geluk dat de dollar zo gunstig staat!

Intussen zijn we weer volop aan het werk: E is druk met schrijven, en ik heb een werkbespreking gehad met Liz, mijn baas. Op 4 augustus moet ik al een praatje geven voor Liz, mijn naaste collega Suranjana (een postdoc uit India) en Ward (een dokter uit het ziekenhuis, die vorige week een praatje gaf). Ik vind het wel leuk om dat meteen te doen, dan weten ze ook wat mijn achtergrond is. Wel jammer dat de groep zo klein is, maar ik voel me er daardoor wel snel thuis denk ik! Het gebouw lijkt trouwens wel een beetje op het lab in Delft :)

Verder hebben we ook al een sportschool. We gingen in een straat hier tegenover eten, en toen zagen we een grote In-shape gym. We wilden alleen naar binnen voor wat info, maar ze laten je hier niet gaan! Ze blijven op je inpraten, totdat je ja zegt, en als je in het begin ECHT niet wil, heb je alleen maar meer kans dat je een goede deal krijgt. Ik kan er voor 50 dollar per maand sporten en dan heb ik ook lessen en veel keus in apparaten. Leuk dat we hier 'thuis' ook een fitnessruimte hebben, maar het is beter om de deur uit te gaan. Zaterdagochtend is mijn eerste kennismakingsles met een personal trainer, haha!

Update

Tijd voor een kleine update.
We zitten nu op iets meer dan 6 weken na de operatie en het gaat heel erg goed. Ik ben inmiddels aardig gewend aan mijn nieuwe eetpatroon. Ik moet van de diëtiste behoorlijk veel eten en krijg het niet elke dag allemaal naar binnen maar de basis gaat prima.
Ik moet per dag (en schrik nu niet): 3 sneeën brood, 2 porties fruit, 600 ml melkproducten, een aardappel, 2 lepels groenten en 100 gram vlees naar binnen werken. Daanaast moet ik ook nog 1,5 liter drinke (water of thee oid). Het moet zoveel zijn omdat ik anders te weinig eiwitten binnen krijg en ik mijn spieren ga afbreken en dat is natuurlijk niet de bedoeling.
Over het algemeen gaat het goed hoewel ik mijn boterhammen niet altijd op krijg.
Ik moet er wel goed aan denken dat ik eet want ik heb dus geen honger meer. Ik eet omdat ik op de klok zie dat het tijd is om weer iets te eten of omdat ik merk dat ik me iets te slap begin te voelen. Maar dat is ook prima. Naast de honger is ook de lekkere trek een stuk minder. Het is makkelijker nee te zeggen omdat ik weet dat als ik iets verkeerds op eet ik er mijn bouwstoffen niet meer in krijg of dat ik er ziek van wordt (zoals te veel suiker of vet).

Het resultat van dit regime is er wel.
Sinds de operatie ben ik nu ruim 12,5 kilo afgevallen!!
Dit tempo zal nog wel wat afnemen maar dat is niet erg. Ik moet nu al wennen aan het makkelijke bewegen en meer conditie hebben!
Ik ga vrolijk door en ben benieuwd naar alle reacties!
Groetjes

DAAR BEN IK WEER!

Een hele tijd kon ik niet op de blog. Hij verdween samen met mijn vorige computer! Op de nieuwe computer kon ik alleen maar commentaar geven op de stukjes van mijn lieve familieleden, en dan alleen maar als anoniempje.
Maar nu ben ik er weer en kan weer verhalen van mijn spannende avonturen. Als die er waren, tenminste. Nee, ze waren er niet. Ik heb echt niks meegemaakt, de laatste tijd! Geen inbrekers, geen keukenbrandje, geen auto in de sloot, geen wespenplaag, geen Spaanse, Hongkong of Mexicaanse griep, ik sloeg mezelf niet eens met een Zebbie-stok op mijn kop. Wat een saai leven heb ik toch!
Buurvrouw Ineke en ik gaan regelmatig samen wandelen met hondjes Tim en Zebbie. Een paar weken geleden kregen we tijdens een van die tochtjes ruzie met een man die zijn vier honden uitliet. Ik weet niet eens meer hoe het precies begon, het lag niet aan de honden, die wilden heel graag met elkaar spelen. Een week daarna kon ik niet mee, Ineke en Tim deden het rondje met z'n tweetjes. En ja hoor, daar was-ie weer, die man. De ruzie laaide weer op, het begon toen hij een van zijn hondjes aan de kopharen naar zich toe sleurde. De manier waarop Ineke keek beviel hem niet: " wat sta je daar te kijken, arrogant wijf?" De toon was gezet. Ineke was toen nog niet op haar mondje gevallen, en er vielen aan beide kanten onvriendelijke woorden. "Zal ik je eens een klap geven?" vroeg de man. Ik zou dan meteen "nee, dank u!" gezegd hebben, maar Ineke nodigde hem uit om dat maar eens te proberen. Ze kreeg een vuist vol tegen haar slaap en ging tegen de grond. Toen ze weer bijkwam en overend krabbelde, zei de man dat het haar eigen schuld was: ze had maar door moeten lopen.
We gaan nu voortaan altijd samen, telefoontjes mee, en Ineke heeft een busje pepperspray gekregen van haar broer in Duitsland. Ik weet niet hoe Zebbie zou reageren bij een eventueel volgend incident, op Tim hoeven we in ieder geval niet te rekenen: hij stond rustig gras te eten in de berm toen zijn vrouwtje werd neergemept!
Ineke heeft nu een verhaal waarmee ze de komende 10 jaar kan scoren op feestjes en partijen.
Dat soort avonturen zitten niet in mijn saaie leventje. Eerlijk gezegd ben ik daar niet rouwig om!

Nieuws uit Oudenbosch: de rondweg

Zoals jullie vast wel weten, zijn we nog steeds bezig met onze rondweg. We zijn nu in het stadium van 'bestemmingsplannen'. Dat betekent dat de gemeente precies aangeeft waar ze de rondweg wil neerleggen en welke maatregelen daaromheen nodig zijn.
Wij hebben bij alle ongeluk, een klein geluk. De rondweg komt niet 'aan de andere kant van de heg' zoals ik altijd zei, maar ietsje verder. Op de volgende kaart is het te zien.

De rode streep is de geplande rondweg. Onder het groene wolkje (het paarse stukje stelt het huis voor) aan de rechterkantvan de rondweg ligt ons landgoed. Niet precies helemaal, want ze hebben aan de linkse kant al wat extra groen ingetekend. Ze noemen dat: een robuuste groenstructuur. Niemand kon ons zeggen wat robuust was, maar we gaan er van uit dat dat meer is als een paar struiken. Je ziet ook dat de rondweg de achterste, linkse hoek van ons landgoed precies schampt. Maar de gemeente heeft al aangegeven dat ze ons niet raken en dat er geen aanleiding is om met ons een gesprek te voeren over de verwerving van (een stukje van) ons bezit. De Jan Teunisstraat heeft geen kruising met de rondweg, daarom maken ze een ventweg die ten zuiden van de Jan Teunisstraat langs de rondweg loopt (de bruine streep). De gele streep ten noorden van ons landgoed stelt niks voor.


Deze foto is gemaakt vanaf 'het midden van de rondweg' naar ons huis toe. De maïs dient deze zomer als 'robuuste groenstructuur', ons huis is nauwelijks te zien. Soms denk ik heel even: zullen we toch maar hier blijven wonen? Heel even maar, Frankrijk wordt een steeds leuker perspectief.

We hebben inmiddels drie gesprekken met de gemeente gevoerd en veel brieven geschreven. De negatieve energie die altijd bij dit soort processen hoort, wordt elke keer weer versterkt als we contact hebben met die ambtenaren. Ze luisteren welwillend, zeggen elke keer wat anders, ontkennen wat ze de vorige keer gezegd hebben en beantwoorden onze vragen niet, ze 'nemen er kennis van'. We hebben nu een adviseur in de arm genomen die tussen ons en de gemeente in komt. Hij is geen advocaat of jurist maar een 'rentmeester'. Hij is daarvoor opgeleid aan de HAS in Wageningen. Hij is overigens ook makelaar/taxateur, dus helemaal te vertrouwen is hij niet. Hij heeft al heel veel mensen bijgestaan in dit soort processen, onteigeningen, verkoop, enzovoort. Voorlopig werkt hij op no cure no pay basis, als hij iets bereikt bij de gemeente dan betaalt de gemeente zijn kosten. Hij heeft al één nieuw idee geopperd: ons huis is mogelijk geschikt als woning voor iemand die vanwege de rondweg zijn huis uit moet en in de buurt wil blijven wonen. Maar zijn belangrijkste functie is toch onze ergernis wegnemen over de manier waarop dit proces gaat.


Deze foto is van de 'boxtelborder' dat zijn allemaal bloemen die uit opa's tuin komen. Achter de border zie je de maïs oprijzen. Dit is het robuuste groen dat straks het zich op de weg helemaal weg kan nemen.

Intussen houdt RJ de huizenmarkt in Frankrijk bij. We hebben samen elke week Franse les van Corrie, zijn zus, en we studeren ijverig. Voorlopig doen we helemaal niks. Ons huis verkopen heeft geen zin, vanwege de crisis en omdat we dan geen enkele schade meer mogen claimen. En iets nieuws kopen in Frankrijk durven we niet omdat we bang zijn nog jaren hier vast te zitten. Dat is overigens niet echt een straf, ik plan nog steeds veranderingen in de borders en RJ werkt ijverig aan het opknappen van de buitenkant van de schuur.

Foto's van de vakantie van Erik en Katelyn, van de tuin en van de opgeknapte schuur kun je zien op de volgende link:

Zomer 2009

California, here we come!

Op woensdag 15 juli hebben we Loes en Esteban in Schiphol uitgezwaaid voor hun vliegreis naar los Estados Unides. Na een tussenstop in New York, gaat het tweetal in Oakland bij San Francisco een appartement zoeken, eerst alleen voor Loesje die op 1 augustus start met haar werk in het Children's Hospital Research Institute. Esteban keert halverwege augustus terug naar Nederland. Zodra hij de Nederlandse nationaliteit heeft, zal Esteban de woning in Delft opzeggen en zich bij haar voegen. En ik zal op deze weblog regelmatig verslag doen van hun ervaringen in California.

Reclame-actie

De laatste Engelse-lesavond van het schooljaar is traditioneel een etentje met alle klassen tesamen. Dit jaar hadden we al in mei vastgelegd dat we naar de Chinees zouden gaan voor een avondje wokken. Een van de cursisten bracht een bon mee die ze diezelfde avond nog uit de stadskrant had geknipt en waarin het restaurant een zomeractie aankondigde van twee euro korting p.p. onafhankelijk van het aantal personen.

De Chinees was bijzonder sportief, toen wij met die bon aan kwamen zetten, en gaf ons de 2 euro korting p.p., ook al waren we met 70 man. De 70 x 2 euro waar hij naast greep, hebben we overigens toch opgehaald, maar voor een goed doel: de aanschaf van een serie luisterboeken voor onze school.

Domme domme

Nog maar eentje van de Oisterwijkstraat.

Puck en Bas hebben het samen over bruin worden door de zon. Puck denkt dat ze al bijna net zo bruin is als Abigail (haar donkere vriendinnetje) maar Bas spreekt haar tegen.
Bas: "Nee joh, Abigail is net zo bruin als chocopasta".
Waarop Puck triomfantelijk antwoordt: "O ja, en ik ben net zo bruin als pindakaas!"

Domme Domme

Puck handdoek valt per ongeluk in een nog vol bad. Klaartje zegt: "Hè toch, nu is 'ie drijfnat. " Puck met een onschuldig gezichtje: "Dat maakt toch niet uit, die in de kast zijn nog drijfdroog."

Op safari in Gouda

Bood Gouda aan Wild Life tot nu toe met name merel, koolmees, Vlaamse gaai en echtpaar houtduif, onlangs is daar de egel bijgekomen. Twee maal is-ie nu al gespot, eerst 's morgens vroeg, de tweede keer 's avonds toen we met Miguel en Emma nog laat buiten zaten met een glas. Hevig ritselend door het struikgewas kwam-ie aanschommelen tot op het terras, stond ons een tijdje aan te staren en dronk toen op zijn dooie gemak enige slokjes uit het vogelbad.