Dommes en Tantepietjes

Op de zoveelste schoolstakingsdag hebben we 4 kinderen om op te passen. Op gegeven moment liggen de twee jongsten - die elkaar normaal gesproken niet altijd evenveel licht in de ogen gunnen - op hun buik op de vloer twee grote vellen te beschilderen en voeren daar op ongebruikelijk vriendelijke toon een gesprekje bij. Dan kijkt Milo ineens blij naar mij op en zegt: “Ik geloof dat Maren en ik vrienden zijn geworden.”

Er wordt soldaatje gespeeld in Yp. Sofía: “Soldaat! Je moet meteen naar Bretagne, daar gaan we mensen redden!” Milo: “Ja! Ik ben al bij dat Tagne!”

Camilo ruikt iets vies als ze over straat fietsen. Loes: “Misschien is er iemand iets aan het koken.”Hij: “Nee! Eten stinkt er niet zo uit!”

De juf van de BSO heeft haar voet bezeerd en loopt erg moeilijk. Wat is er toch met haar gebeurd?
Milo, heel stellig: “Hij heeft zijn pootje gebroken!”

Maren toont haar moeder een Ken (Barbiepop) - die Nakie genoemd wordt, omdat hij doorgaans ongekleed door het spel gaat - en vraagt: "Zou je met deze man willen trouwen?" Emma: "Nee, want hij is van plastic!" Maren: "Maar als hij echt zou zijn?" Emma: "Maar ik ben al getrouwd." Maren: "Maar als die meneer niet bestond, zou je dan wél met Ken trouwen?"

Sinds Matthias een keer in Sint Oedenrode is geweest, waar hij de oudste van onze familie heeft bezocht, strooit hij vrijwel dagelijks (!) zijn zogenaamde Tantepietjes in het rond: 
Hoe hitte gij?”
“Van wie bende gij er inne?”
“Luste gullie un kuukske?”
“Wè zinde gij?”

Matthias vraagt ’s avonds om een kruik en zegt dan: “Hé, dat doet me denken aan tante Piet, die zei dat ze zo lui was as - de Brabantse tongval nabootsend - unne kraak!” Als een wat? “Un kraak. Zo noemt tante Piet een kruiwagen. En die is heel lui, want hij wordt altijd rondgereden!”

Dommes

Neeltje is dol op kleuren, maar liever nog zit ze de hele dag haar potloden, stiften en pennen te schillen, dan wel te scheren (slijpen).

Scheren is een terugkerend thema in ons gezin, vooral als papa het een dag of twee niet heeft gedaan en dan een kusje geeft. Neeltje: "Papa, jij hebt kruis, dat prikt! Jij moet je kruis scheren!"

Jeppe ziet de slogan van een oudheidkundig museum: 'Het verleden laat je nooit meer los'.
"Ik vind dat zo'n mooie zin! Ik heb geen idee wat het betekent, maar ik vind het prachtig!"

Ik kom na een lange heuvel-op-fietstocht thuis. Neeltje kruipt op schoot en snuift eens diep: "Mama, je ruikt naar kippieflé!!" (kipfilet)

Flinn heeft zo zijn slaapmaniertjes: wie heeft er een dekbed dan wel een slaapmuts nodig als je ook een kussensloop tot je beschikking hebt?

Over vechten en Brexit

7 uur ’s morgens, Milo (4) is al beneden en hij roept naar boven: “Mama, de brengs zijn er!”  Loes: “De wat?” Hij: “de eh... de brengs!” Loes: “Ik begrijp het niet Milo.” Hij is even stil, roept dan: “De buurmannen zijn er!”
Wie er waren? De boodschappen van Albert Heijn.

Sofía (7) in een speelgoedwinkel. “Ik kan echt niet kiezen, ik weet niet van wie ik dat heb geërfd.”

Milo is dol op zijn klasgenootje Lara. Wat vindt hij zo leuk aan haar? “Ze is zo lief en nooit stout en ze heeft een hele mooie jas. En het leukste aan haar vind ik...” (hij denkt even na) “...dit stukje vel van haar.” Hij pakt het gleufje tussen zijn neusje en bovenlip tussen twee vingers. “Dát stukje vel van Lara vind ik het leukst! (Ze heeft een wipneusje)

Sofía: “Wat is het pikkestil in huis!”

Camilo mist het stoeien als zijn papa in het buitenland zit, dus vraagt hij zijn zus of ze mee wil doen. Sofía: “Ik kan niet tegen vechten. Ik heb teveel gevoelens in mijn lijfje.”

Loes: “Milo, wil je misschien op een sport waarbij je kan vechten?” Daar moet hij even over nadenken. Zegt dan: “Oké, maar dan wel met kleine jongens.”

 Matthias zingt een Engels liedje mee met de autoradio en Emma prijst hem. “Zo leer je Engels!” Hij: “Maar dan moet je wel eerst begrijpen wat de Engelse woorden betekenen. Want als je met een Engelsman bijvoorbeeld over een patatje praat en je zegt dan: I sleep, dan slaat dat natuurlijk nergens op!”

In de veronderstelling dat Maren er wel niets van zal begrijpen, vertelt Emma haar kinderen toch over de Brexit. Ze kijken haar ernstig aan. Hun reacties:
Matthias (7): “Blijven we wel met Engeland samenwerken?
Maren (5): “Kunnen we niet naar de rechter?”

Matthias weet veel van geschiedenis. Zo kan hij feilloos alle tijdperken opnoemen: Egyptenaren, tijd van Grieken en Romeinen, de Middeleeuwen, de Renaissance, de tijd van Koningen en pruiken, de wereldoorlogen. Nu alleen nog even leren in welk jaar we ons nu bevinden....

Dommes uit 't zuiden

Onze kinderen groeien op in Limburg en of je het wil of niet, dat hoor je. Vooral bij Neeltje, die regelmatig de eind-t vergeet. Omdat wij er toch erg waarde aan hechten dat onze kinderen ABN spreken, verbeteren we haar regelmatig.
Neeltje: "Dâ paz ech nog."
Ik: "Wat zeg je?"
Neeltje: "Dâ paz ech nog."
Ik: "Wat zegt u?"
Neeltje: "Dâ paz ech nogT."

Nog een bewijs van haar Limburgerschap: Neeltje wil het liefst sjrwoip (stroop) op haar brood. Maar van de een op de andere dag vertikt ze het om het woord te gebruiken. Ook na enig aandringen, want stiekem vinden we het natuurlijk toch wel leuk, houdt ze vol: "Nee, dat kan ik niet. Dat kan ik pas weer als ik vier ben!"

Neeltje is net drie geworden, maar kijkt graag vooruit: "Als ik vier ben dan komt Sinterklaas weer en dan mag ik naar school, naar de Elsa-Anna-school!"
Die sinterklaasstemming zit er bij haar nog steeds in. Van achterop de fiets, vanuit bed, regelmatig klinkt het:
"Ik zie ginds komt de stomboot uit Spanje weer aan
Hij brengt ons Sint Micolaas ik zie hem al staan
Hoe huppelt zijn paardje, hij dek op en neer..."
En daar laten wij het verbeteren van die eind-t maar even achterwege...

Neeltje legt nog maar weer eens uit: "Als ik vier ben dan mag ik naar school en als ik drie ben dan mag ik in de ach(t)baan en dan krijg ik een pino zoals Flinn en Jeppe en dan kan ik op de wc plassen met mijn pino."

Inmiddels is ze zindelijk en mag ze in een groot bed slapen. Ze heeft een dekbedovertrek met Minnie Mouse, maar dat moet uiteraard zo nu en dan eens in de was. Als ze bij het naar bed gaan ziet dat er een ander dekbedovertrek op ligt, is ze zichtbaar teleurgesteld: "Hé, waar is mijn dekbed met Pikkie Langkous?!"

Niet alleen zijn ze behept met een Limburgs accent, ook zijn ze geen van allen rijkelijk bedeeld met lengte-genen. Ik troost Jeppe met iets wat de arts op het consultatiebureau ooit tegen mij zei: sommige kinderen steken veel energie in groeien, anderen in de ontwikkeling van hun hersenen. Jeppe denkt even na en concludeert dan: "Dus ik ben al slim en word nu steeds langer, en die lange kinderen worden straks steeds slimmer en daarna steeds kleiner?!"

Jeppe heeft een losse tand en dat levert het nodige drama op, want zo kan hij écht niet eten. Door zijn tranen heen verzoekt hij: "Ik wil dat papa weer zijn trucje doet van mijn tand uittrekken en tegelijkertijd in mijn billen knijpen."

De achteringang van de school ligt aan de Pastoorslaan. Pien: "Hé, we mogen de pastoor slaan!"

Dommes van het nieuwe jaar

De autoradio staat aan en Justin Bieber wordt aangekondigd. Maren wil weten wie dat is. Emma: “Geen idee, ik luister nooit naar de beste man.” Maren: “Nee, want jij hebt al een beste man, Miguel.”

Milo ziet mij de Duplodoos pakken, roept: “Oma, ik kom eraan, dan ga ik jou meehelpen. Dat betekent: samenwerken.” Loes en opa zitten aan tafel en moeten een beetje lachen. Camilo: “Wat is er? Ik hoorde gegiechel.”

Milo maakt een tekening van de familie. “Mama, ik kan niet zo goed een bek maken.”

Vier jaar worden en dan ineens hele dagen naar school moeten tussen onbekende kinderen vraagt bepaalde talenten. Milo: “Oma, er zat een jongen bij mij aan de tafel en die vraagde mij hoe oud ben jij? En toen zei ik 5, want ik dacht dat hij mij anders ging uitlachen.”

En: na aan het eind van de dag de juf bij de deur keurig de hand geschud te hebben, loopt hij met mij naar de uitgang van de school. Daar roept-ie ineens: “Oh nee, ik heb mijn juf nog geen knuffel gegeven.” Waarop hij zich terug haast naar het lokaal, waar een verbouwereerde juffrouw alsnog een innige omhelzing in ontvangst neemt.

Sofia en T bespreken de krant van de dag. Het gaat over banen en beroepen. Hij: “En wat wil jij eigenlijk worden?"Zij: “Ik wil president worden. Ik wil mensen helpen.”

’s Morgens op weg naar school, in de bakfiets, zien ze een ster. Sofía: “We mogen een wens doen! Ik wens dat iedereen op de wereld gelukkig is en dat iedereen nooit meer dood gaat!"
"En Milo wat wens jij?" Hij: “Dat ik ridder ben. En die ridder had dan toen hij een klein jongetje was een tèbelèt (tablet) en een raceauto met vuur.”

Maren blijft maar geboeid door bepaalde woorden. Als Emma haar op een ochtend komt wekken, is dit haar eerste conversatie van de dag: “Goedemorgen mama. Kak, drol, schijt, pies. Mama, weet je wat mijn favoriete vieze woorden zijn? Kak en schijt. Maar schijt, die vind ik het allermooiste. Ja, schijt....”

Goede voorbereiding, het halve werk

Één afspraak op school, midden op de dag, 12.30 uur. Da's best lastig, want dat kun je zomaar vergeten. Natuurlijk heb je de dag van tevoren alles al klaar gezet wat je nodig hebt: tas en gitaar. Dus hoef je vanaf het opstaan alleen te denken aan het op tijd op weg gaan. Ruim van tevoren natuurlijk, om 11.15 uur, want het is een half uurtje rijden en aan te laat komen heb je een hekel. Maar... dan ga je nog even piano spelen... en dan vergeet je zomaar te tijd. Dus snel-snel met de tas de auto in en om goed 11.20 uur ben je op weg, ach, tijd zat. Half-uurtje tuf-tuf en daar is de afslag naar school al , bijna ter plekk... Verrek! Gitaar vergeten. Snel beslissen: géén gitaar of terug ophalen, want je bent immers toch vééél te vroeg...? Hup, terug de snelweg op... eh... maar dan ga je pas rekenen... twee keer een half uur extra... Je komt nu onvermijdelijk te laat! Er is vanaf de snelweg geen omkeren meer mogelijk, dus moet je je bij de domme keuze neerleggen. Het gaspedaal gaat diep in, de stoplichten in Nijmegen zijn diep-oranje, elke minuut telt. Kijk, daar is de straat al, nog even snel parkere... Tak! In de haast heb je de aanvlieghoek verkeerd berekend en heb je de auto van de buurman aangetikt. Flinke kras op zijn bumper. Gelukkig is zijn auto - net als de mijne - verder toch al een fraai autokerkhofmodel met deuken en viezigheid. "Sorry buur, maar ik heb NU geen tijd, want ik kom al te laat op mijn afspraak, later!" Gitaar erin, snel appje naar de collega op school dat ik te laat kom poep, en rijden maar weer. Tring tring halverwege onderweg... "Jaja! Ik ben onderweg, ik kom iets van 10 minuten te l... Wat? Weet je het zeker? Volgende wéék pas?"

Winterdommes

Op de achterbank wordt geconverseerd. Maren: “Matthias, wat is jouw lievelingswoord? Die van mij kak en schijt.”

Het boek over de oude Grieken is uit, nu wordt Matthias voorgelezen uit een kinderboek over de Romeinen. “Mama! Ik heb wat geleerd in mijn boek over de Romeinen! Julius Caesar was helemaal geen keizer! En de Romeinen hebben hem vermoord!” Op Emma’s vraag waarom, antwoordt hij: “Hij was een eigenbeheerser!”

Sofía: “Mama, wat zijn kandelaarzen?”

Na het ontwaken vertelt Camilo over een nachtmerrie die hij heeft gehad: “Iedereen was dood en ik moest alles alleen doen. Ik moest ook alleen eten maken en ik ben zo klein. Ik was helemaal verbrand.” Later op de dag komt hij erop terug: “Mama, ik vond ook in mijn nachtmerrie dat ik geen lekker eten had gebakt!”

Bij het avondeten eet hij alles op en wordt daarvoor geprezen. Zegt ie: “Ik denk dat ik een vuilnisbak ben.”

De kleintjes hebben in Gouda op de ijsbaan geschaatst, na afloop is Camilo boos op zijn zus. Op de terugweg, achterop de fiets bij zijn moeder zegt hij: “Ik denk dat ik jaloers ben op Sofía...” Loes vindt dat een goede reflectie en ze gaat erop door: “Ik ben ook wel eens jaloers op iemand, hoor Milo. Bijvoorbeeld op jou omdat je zo goed een tijger kan nadoen. En op Sofía omdat ze zo goed kan zingen.” Hij: “Nee, niet op Sofía jaloers zijn, dat ben ik al....”

Ze gaat verder: “Ik ben jaloers op opa omdat hij zo goed paardje kan spelen, en op oma omdat ze zo goed kan voorlezen en op papa omdat hij zo sterk is.” Hij is even stil. Zegt dan: “Ik vind het wel zielig voor jou dat jij op iedereen jaloers bent.” Loes: “Ja, maar wat kan ik dan goed vind jij?” Hij moet wel erg lang nadenken. Zegt dan: “Jij kan goed spekjes bakken.”

Sofía speelt met haar kerststal. Maria roept Jozef: “Joos! Kom je?”

Sofía is met papa en tia Sara naar de bioscoop geweest. Na afloop mag ze naar een speelgoedwinkel om voor haar broertje een cadeautje te kopen. Natuurlijk kiest ze ook iets voor zichzelf. Uiterst tevreden met haar aanschaf loopt ze de speelgoedwinkel uit en zegt dan bestraffend tegen haar vader: “Mama heeft gezegd dat jij moet leren om “nee” te zeggen!”

Milo: de leerhaart (leraar)

Buiten is geknal van vuurwerk te horen. Milo: “Oh! Ik vind dit heel woestig spannend!”

Na 2 weken in Yp te hebben gelogeerd, gaat Sara op Nieuwjaar weer naar Colombia. Sofía is een beetje verdrietig. Ze pakt een glas van tafel en zegt: “Dit was een glas van haar, dit zullen we nooit vergeten...”

Domme dommes langs het zwembad

Terwijl ik het een beetje moeilijk heb (zes weken huisarrest vanwege een geopereerde teen), zitten mijn nakomelingen er warmpjes bij. Merel is met Philip bij haar ouders in Miami: twee zwembaden tot hun beschikking. Erik, Katelyn, Elsa en Aiden vieren vakantie in Phuket in Thailand: vijf zwembaden en een strand.
Och, zo zielig ben ik niet. Ik zit in het Franse zonnetje in de kas die aan mijn huisje is gebouwd. Met uitzicht op één zwembad. Dat helemaal is afgedekt

While walking to the bus, we hear a loud bird call.
Erik: "That could well be a hornbill!"
Elsa: "He sounds horny."
Erik: "Eh.. Hmmm, maybe yeah and also eh, billy?"
Katelyn: "Wait, what?"
Erik: "Hornbill, so he's horny and billy"
Elsa sighs, "No papa, I said HUNGRY! He sounds hungry!"

 Met een vriendin van Erik en Katelyn 'koekjes bakken' in de keuken. Verplicht nummer voor alle kinderen.







Katelyn has a bloodsugar test today and needs to keep the stomach empty.
Erik: "mama isn't allowed to eat anything!"
Elsa: "is mama a Muslim now?"


Elsa is playing make-belief restaurant. She asks Katelyn what food she wants to order and serves her "air".
Elsa: "that will be 5 dollars, please"
Katelyn passes her some imaginary money and Elsa gives her something in return.
"Here, this is your receipt."
When shirls starts eating, Elsa shouts incredulously "Mama! You're eating the receipt?!"

Aiden is feeling a bit hyper. When it is time to brush his teeth he runs through the flat, shouting "IT IS MINE! IT IS MINE! IT IS MINE!"
When he reaches the toilet, Erik gives him a scolding: "Aiden, no screaming tantrums, OK?"
Aiden takes the toothbrush and then says very quietly, "ok, but the toothbrush is mine papa."




Elsa firmly stands on the door stopper and says in the squeaky high voice of a 'lady': "look, I'm wearing high heels."






Katelyn is incredulous about something Elsa said: I said "i don't think so"
Elsa: "yes you think so, or else i will make you think so"

Elsa, out of the blue: "Papa, when will we have a camper van?" (ze hebben niet eens een auto)

Aiden has a big fan (waaier). He's playing with it for half an hour. It's big. It's as large as his chest. He shows everyone.
He holds the fan behind his back. It sticks out at various angles.
Then he asks, rather seriously,  "guess what's behind my back?"











Elsa: "if mama fall down, then everybody will panic, and one will take a video."

Then i let the kids watch some Christmas songs on you tube. They watched the 12 days of Christmas. After the (long) song, aiden said "too many..... Too many presents....."

Kerststal Den Andel

De Rijswijkertjes waren ons al voor, maar wij hebben nu ook een kerststal, getekend dit jaar.

Door Iris (5):

 

 

Oh, wacht, er moest nog iets bij, vond ze:

 

Een geitje.

 

 

Vrolijk Kerstfeest iedereen,

en een gelukkig 2020!

Milo's en een paar Sofietjes

Camilo zit in de stoel bij de tandarts, als hij tegen zijn moeder fluistert: “Zal ik het zeggen?” Loes heeft geen idee wat, maar knikt: “Ja, zeg het maar.” Zegt-ie: “Nou tandarts, ik heb wel goed gepoetst maar ik heb toch een zwart plekje op mijn kies.”

“Papa, heeft de zon het niet heet? En als de zon het heet heeft, wat gebeurt er dan?”

“Als een Auto Nieuw is, gaan we oliebollen eten!” (Oud & Nieuw)

Als Milo op de BSO komt, gaat hij altijd even zijn ex-crèchemaatjes in hetzelfde gebouw opzoeken om de kleintjes uitgebreid te omhelzen. Maar de nieuwe school brengt ook nieuwe vrienden. Thuis zegt hij: “Weet je wie vriendin ze ik ben?” En fluistert: “Lara, zij is het liefste van de klas.”

Als hij van school wordt opgehaald: “Wacht even, mama, ik wil Lara nog een zwaai geven!”

Loes geeft Milo het onderste randje van de kaas. Hij: “Wat lief dat je iets voor me over hebt gelaten!”

Maar hij is ook wel eens ontstemd over zijn moeder: “Jij bent niet de echte baas van onze familie! Dat is papa! Omdat papa is veel groter dan jou!”

Sofía: “Kom even hier mama, dan kan Camilo verder gaan met zijn emoties!”

De ouders zitten samen te praten en ja, mama eindigt haar zinnen wel heel vaak met een dwingend: “Toch”? Sofia is dat ook opgevallen: “Jij met je ge-toch tegen je schattige mannetje.”

Sofía vertelt thuis dat een klasgenootje wel eens blaadjes van de struiken eet. “Bah,” zegt Loes.
Sofía: “Ja, dat is inderdaad vies. Tycho’s hondje staat daar ook altijd geparkeerd.”

Eindejaarsdommes

In huize Rijswijk zijn de diverse beeldengroepen al weer uitgestald. Dit jaar komen er naambordjes bij:

Tijdens een ruzie met zijn zus roept Milo uit: “Zoek een berg voor mij, ik wil er vanaf vallen!”

Sofía: “Hoe schrijf je toilet?” Loes: “Ja, dat is een moeilijk woord hè? Hoe zou je dat schrijven?” Sofía kijkt bedenkelijk en zegt dan: “WC!”

Sofía: “Papa Freydell! Venga a tu hija!” (Kom bij je dochter!”)

Woorden die elke vierjarige weleens gezegd heeft, nu ook Milo: "Ik wil niet verliefd zijn. Ik wil altijd in dit huis blijven wonen.”

Er lukt iets niet. Milo verzucht: “Ik vind het leven van een kindje zó moeilijk!”

Grapjaspiet is langs gekomen.

Leuk hè, LEGO!

Hollandse dommes

Sofía kijkt een filmpje over een meisje dat op een boerderij woont met veel huisdieren. Zegt ze: “Huisdieren hebben eigenlijk ook pensioen.”

Loes brengt haar dochter naar bed en zegt hoe lief ze was die dag, tegen haar broertje, tegen haar. Sofía: “Mama, wat geef je me toch altijd lieve complimenten!”

Sofía: “Hij liep op de bso Cats te zingen.” Loes: “Wie bedoel je?” Sofía knikt naar haar broertje: “Die kerel naast me...”

Milo zit sinds een maand op de basisschool, dat kun je horen aan zijn taalgebruik: “Wauw! Dat is gaaf cool!” Dan serieus: “Je kan zeggen cool, gaaf én leuk.”

Zelfs tijdens een ruzie met zijn zus maakt Milo nog grapjes: “Zoek een berg voor mij, ik wil er vanaf vallen!”

Zoals altijd vergezelt Emma haar zoon naar de wekelijkse voetbaltraining. Het regent een beetje, dus ze kondigt aan in de kantine te zullen plaatsnemen. Matthias vraagt bezorgd of ze daar de klok wel in de gaten houdt. Waarom? “Nou toen papa één keer meeging naar de training, ging hij ook in de kantine zitten. En toen de training klaar was, toen zat hij daar nog steeds. En mama, het leek wel of papa ons vergeten was!” 

Welkom op planeet aarde! Spoiler.... hij is niet ideaal...

Dag straatgenoten,

Via deze mail wil ik aangeven dat wij al maanden last hebben van kattenoverlast . Het laatste half jaar kakken de katten in onze tuin aan de voorzijde maar net zo goed in de achtertuin o.a. zandbak en tussen de planten/groenten. Inmiddels hebben we het zand in de voortuin met gaas afgeschermd( niet echt mooi) dus kakken daar is lastig. De afgelopen week werd de voordeurmat 2x  bevuild met als gevolg shit aan de schoen en shit en stank in huis .( zie ook de foto indien je dat wenst) We gingen over onze nek. Duidelijk is dat mijn irritatie groeit en mijn vriendelijkheid naar jouw??? kat afneemt. Een kat als huisdier is leuk maar de gevolgen voor mij uiterst irritant. Wat mij betreft denk dus eens na wat jij als eigenaar daar aan kunt doen .

Met groeten ,  X

-----------------------------

 Beste straatgenoten,

Ja, ik heb ook al jaren last van kattenpoep, vooral in de voortuin. Al van alles geprobeerd! 

Dus eigenlijk wel blij X, dat jij het aankaart en het probleem ‘op straat’ legt.

met groet, Y

 -----------------------------

Hoi,
Ik herken X z'n irritatie helemaal. Ook onze voor- en achtertuin zijn gepromoveerd tot kattenbak. Dat is echt niet leuk meer.

Groet, Q

 -----------------------------

Wij hadden ruim 15 jaar geleden ook last van in onze tuin poepende katten (vooral achter), maar sinds wij honden hebben: nergens meer last van! Niet dat we daarom een hond hebben, maar het lijkt wel te helpen als ik deze mails zo lees.
Groeten, W

 -----------------------------

Ook bij ons al jaren aanhoudend gekak o.a pal naast onze voordeur... Geen aangenaam binnenkomertje. Van alles geprobeerd, nu kleine dennenappels en citroengeur daar gestrooid, lijken ze vooralsnog geen fijne wc meer te vinden. Katten horen thuis een goede kattenbak te hebben .. ook kunnen 'eigenaars' plekken met rulle tuinaarde in de eigen tuin creeeren, daar zijn katten dol op om in te poepen. Opbouwend ideetje???

Groet van H         

                       

-----------------------------

 Beste straatgenoten,

Ik ben geen kattenhater, kan plezier beleven aan een zonaanbiddende kat in de tuin, maar wil graag hieraan iets toevoegen: behalve poepterrein is mijn voortuin al sinds jaar en dag omgetoverd tot een grensconflict van katten. Krijsende vechtpartijen tussen katten bij voorkeur midden in de nacht waar ik wakker van schrik. Hierbij een oproep aan de eigenaar van de zwarte kat(er) die met name voor veel vechtpartijen zorgt met andere katten om “het beest ’in ieder geval ‘s nachts binnen te houden. Verder een oproep aan kattenminnende straatgenoten te overwegen om geen nieuwe kat(er) aan te schaffen, als de huidige kat(er) is overleden. Ik begrijp dat jullie veel plezier beleven aan jullie huisdier maar de overlast voor straatgenoten is groot.

Bij voorbaat dank. B

 -----------------------------

 Dag allen,

Ai ai… Ik heb tegen wil en dank zo’n poepbeest in huis en ik snap jullie ergernis prima. Poes heeft binnen een bak, maar heeft daar nog nooit gebruik van gemaakt... Huisarrest ga ik haar niet geven (ze slaapt elke dag al zo’n 20 uur in de vensterbank), maar het idee van poepzandbakken spreekt me wel aan. Ik zal er één aanleggen voor de poezen in mijn tuin. Verder wacht ik maar rustig af totdat poes aan ouderdom bezwijkt, voordat ik weer enigszins onbeschaamd over straat kan…

Groet, P

PS: Ik heb kort geleden nog een collega waarvan de poes pas was overleden gevraagd of we misschien van poes konden ruilen…  te meten naar haar ontzetting was dat blijkbaar niet de meest invoelende reactie die ik had kunnen geven.

 -----------------------------

 Hallo allemaal,

Toen wij onze poes kregen hebben wij onderschat hoeveel overlast zoveel katten bij elkaar in de straat zouden veroorzaken. Sorry hiervoor. Wij houden poes zoveel mogelijk ’s nachts binnen en wij proberen ook een uitnodigende poepplek te creëren in onze tuin.

Groeten, K

Sinterklaas en Zwartepiet voor onze Albert Haard

 

 

 



Novemberdommes

Milo: “Jij bent de liefste mama, ook van Frankrijk, Colombia, Azië en van het dorp, van allemaal!”

Hij aait zijn moeders arm die zo pas is ingesmeerd: “Mama, jouw vacht voelt niet fijn door de crème.”

Papa heeft een beetje hoofdpijn, zoonlief legt een koud doekje op zijn voorhoofd. Loes: “Jeetje Milo, dat doe je goed zeg, jij kan wel een dokter worden!” Hij: “Ik wíl ook dokter worden. Oh nee! Ik wil leeuw worden.”

Milo is iets opgevallen: “Mama, als je grappig doet, kom je dan op de televisie?”

Sofía spreekt zo haar talen. Bijvoorbeeld als ze haar eten krijgt voorgezet: “Thanks for the eat!”

Wat vindt Sofía niet zo leuk op school? “Nou, dat iedereen mij zo klein en schattig vindt. Ze vinden het in de klas allemaal zo grappig dat ik kleiner ben dan de bezem.”

Matthias stelt zijn grootvader voor aan een vriendje: “Dit is mijn opa. Die heeft in militaire dienst gezeten.”

Maren, de voormalige plakvlieg: “Matthias, ik ga even op mijn eigen kamer spelen. Ik kom straks weer even bij je kijken hoe het met je gaat.”

Matthias heeft een paar dagen in Gouda gelogeerd en is daar iets heel belangrijks kwijtgeraakt: “Oma zoekt de sleutel van mijn dagboek, maar misschien kan ze hem niet vinden!”
Maren spreekt hem moed in: “Maar dan zet opa zijn geheime onzichtbare helm op!”

Het Greta-effect

Nu had ik kind van de principiële jaren '70 altijd al een probleem met toerisme naar niet-westerse landen, vanwege de pijnlijke verschillen in levensstandaard, mensenrechten e.d. tussen "hier" en "daar". Met toenemende plaatsvervangende schaamte moet ik nog steeds van minder getroebleerde geesten vernemen dat "het daar allemaal geen  drol kost" en "die mensen daar zo dankbaar en gastvrij zijn" en "zo tevreden zijn met het weinige wat ze hebben". Ja, dat zal wel, dikke gewetenloze kortzichtige portemonnee op pootjes (eh... dat zeg ik meestal niet hoor) achter je veilige tariefmuren van de invoerbelasting ter bescherming van jouw welvaart (eh... en dat zeg ik ook niet, anders moet ik het nog uitleggen). (Ik zeg meestal heel wijs: "O?") Een aanvechting om in een vliegtuig te stappen naar een verre bestemming kan ik derhalve zeer eenvoudig weerstaan en van vliegschaamte heb ik dus geen enkele last. Eten weggooien deed ik ook al niet, zuinig als Termeers zijn. Vlees-eten was al een aandachtspunt sinds Julia uit Wageningen met allerlei nieuwe inzichten en begeleidend vega-hippievolk terugkwam. Ik eet nu alleen nog vlees in een restaurant en thuis alleen soja en vis (ja, sorry vis).

Julia was dus mijn eerste klimaatguru, maar kleine Greta Thunberg  - de moeder Maria van de linkse kerk - heeft bij mij weer nieuwe gedragseffecten veroorzaakt. Als mijn huurders niet thuis zijn (ik vrees anders voor jongemeidenkoukleumerij) gaat tegenwoordig de thermostaat op 15 met een dik vest aan en het water voor de tuin haal ik niet meer uit de kraan, maar uit mijn waterboerderij in de achtertuin. (Ik heb als moderne boer ook meteen subsidie aangevraagd bij de EU voor tijden van droogte, maar daarop heb ik gek genoeg nog niets gehoord.) En wat doe je als de tuin geen water nodig heeft en de oogst juist rijk is? Juist, ik heb nu al twee weken nauwelijks doorgespoeld (oeps... nog een paar keer per ongeluk). In het begin moest ik vooral erg wennen aan het gemis van de herrie die doortrekken met zich meebrengt. Ik heb de emmertjes "Greta-emmertjes" genoemd, al gebruikte zij Haar Heilige Emmer tijdens de Grote Overtocht (psalm 6 vers 11) in de zeilboot een klein beetje anders. Hoe staat het met jullie geloof? Of zit ik hier nog tussen de klimaatheidenen? 

Eindelijk: ik heb niks te doen!

 Na anderhalf jaar ploeteren, huilen, afzien en nachten lang wakker liggen, kon ik alleen nog maar in de tuin werken. De spanning van de bouw is heel langzaam uit mijn systeem verdwenen.
Maar is nu het moment gekomen. Ik kan weer bloggen. Straks kan ik ook weer lezen, borduren en breien. Dat heb ik allemaal gemist.
Roelof is nog steeds aan het werk. Vooral het waterbeheer en de tuin moeten nog geregeld worden.

En dus volgt hier een tweede verslag van het bouwen van de een annex aan de annex. Ik zit hier warm, droog en tevreden en ik kan zeggen: het was verschrikkelijk, maar het was de ellende waard.

We waren gebleven bij een flinke plak beton en daar moest een gebouw op komen. De uitleg staat steeds onder de foto.

 Het laden gebeurt weer vanaf de weg.

 Antoine en Michel zijn terug van vakantie.

De chef en zijn onderdanen (of was het andersom?).

 Kleine, hoge raampjes aan de kant van de weg.

 Achterin zie je het raam dat de toegang gaat worden van de oude annex naar het nieuwe deel.

 Grote ramen aan de tuinkant, een deur naar de achterkant.

 Het duurste onderdeel: de dakplaten, ze mogen niet nat worden, niet stoten en zijn heel zwaar.

 En zo ziet dat er van binnen uit, het plafond is al klaar.

De pannen op het dak en de schuiframen staan daaronder klaar.

Een bijna-plat dak verbindt de oude annex met het huisje ernaast. Ze weten op dat moment nog niet dat ze maanden bezig zullen zijn om het dak waterdicht te krijgen.

 Altijd overal spullen, bergen grond, materialen.

Vanaf de weide kun je zien dat de gebouwen rond de boom zijn geplaatst. Knus.

De witte randen passen niet zo, maar 'die worden toch binnen de kortste tijd vuil'.

Het huisje is met cement afgestreken en heeft de voordeur van de oude annex. 

Op die plek zit nu een raam.

 Toen kwam er rust, want Roelof werkte alleen de hele binnenkant af. Eerst de gaten dichten, dan een frame, dan overal elektriciteit, dan isolatie, dan een waterdicht zeil en dan gipsplaten. Tenslotte heeft hij alles wit geverfd.

De verbinding met de oude annex is met een deken afgedekt tegen stof.
Daar achter woonde ik .
Tot Roelof stopte met werken en dan zat ik lekker bij de kachel in het nieuwe huisje.

Dezelfde plek veel later.

Roelof maakte deze afscheiding tussen de woonkamer en de hal.
Links zie je de voordeur.

Daarna kwamen de mannen weer. Het huisje wordt geel, de kleur van de stenen in de Gers.

De tegels worden binnen en buiten gelegd. Een muurtje erbij en een buitentrap.

En dan eindelijk vinden we iemand die het grondverzet wil doen en zelfs op tijd  komt opdagen.

Hij begint met het trekken van sleuven voor elektriciteit en water naar het zwembad. 

Die waren nu niet meer nodig voor de bouw.

Maar voor Roelof is het nog lang niet klaar. 

Hier maakt hij een plafond bij de voordeur.

 Als toegift kreeg ik ook nog een kas. 

Ik kan er vanuit de tuin en vanuit de achterdeur in.

Links staat het buitendeel van de warmtepomp die Roelof heeft geplaatst.

En de straatkant heeft een begin van een heg.

Het muurtje rechts schermt de kas af. 

De goten moeten nog afgemaakt worden.

 En door de voordeur kan ik zien hoe er gras groeit op de maandenlange modder.

 Het huisje is ingericht

De kas is een fijne plek om te zitten.

Knap van je dat je dit helemaal hebt doorgeworsteld!