donderdag, september 11, 2008
verdrietjes vieren
Wij, ons drietjes,
hoort de liedjes
over drietjes!
hoort de liedjes
over drietjes!
Wist geniet?
Straks dan vieren
wij gevieren,
zing ik zelf...
wij gevieren,
zing ik zelf...
en geniet!
woensdag, september 10, 2008
Strange matters
Vandaag gaat de LHC bij CERN aan (live webcast -- echt waar). Zie ook newsweek [click].
Indien we allemaal morgen samengepakt in een klein zwart gat zitten:
Doei!
Indien we allemaal morgen samengepakt in een klein zwart gat zitten:
Ik heb het geweldig naar mijn zin gehad!
Doei!
maandag, september 01, 2008
Lisa is negen!
Vrijdag heeft Lisa op school getrakteerd. De tas was niet zwaar, maar sleepte bij Lisa over de grond!
Zaterdag, 30 augustus, was ze jarig.
Na de felicitatiekaartjes en kleine cadeautjes (zoals het maandblad Penny, over paarden) volgde een gedicht dat ik voor haar had geschreven. Ik las het voor. Zij luisterde lief. Het hele gedicht lang.
Dit was het gedicht:
Want zolang jij met een zadel
op je rug een vriendje draagt,
zal de jeuk vanzelf verdwijnen.
Zorg dus dat je iemand vraagt!”
Lisa, jij bent dol op paarden.
Paarden zijn ook dol op jou.
In de Winsumse manège
En om de verrassing compleet te maken: Lisa's eerste les was vandaag, over één uurtje!
Nou, ze kon er wat van!
Ze kon alle kunstjes en ging zelfs in draf en galop al, de eerste les!
...en dat wilde ze zo graag!
Een eigen éénwieler!
Het was een heel gezellige dag. Lisa gaf spontaan een speech om te bedanken:
Maar de meiden hadden ook nog een verrassing in petto voor ons. Ze hadden een dansje ingestudeerd dat met uiterste concentratie en vol overgave voor ons werd opgevoerd. Zie hier een kort stukje daarvan:
Zaterdag, 30 augustus, was ze jarig.
Na de felicitatiekaartjes en kleine cadeautjes (zoals het maandblad Penny, over paarden) volgde een gedicht dat ik voor haar had geschreven. Ik las het voor. Zij luisterde lief. Het hele gedicht lang.
Dit was het gedicht:
Lisa, jij bent dol op dieren.
Dieren zijn ook dol op jou!
Jij speelt graag met Roest en Snorkie.
Dankbaar zeggen zij: “miauw.”
Noura, Holle en die kleine
rennen ’s ochtends uit hun hok
als ze jou weer zien verschijnen.
Enthousiast roept Noura: “Tok!”
Stip en Streepje zijn tevreden,
net zoals hun babyguppen.
Jij verzorgt ze reuze goed.
Soms kan je ze horen bluppen.
Jij bent echt heel lief met dieren.
Waar je fietst of loopt of staat,
overal kijk jij naar mieren,
in de tuin, maar ook op straat.
Slakken zet je in de schaduw.
Broodkruimel hangt aan zijn draad
als jij hem weer eens voorzichtig
aan zijn draad naar buiten laat.
Piet en Hein zijn soms vervelend.
Hein eet vaak van tafel mee.
Piet zit liever op je voorhoofd.
Maar ze meppen, jij? Oh, nee!
Het milieu wordt niet vergeten.
Zuinig ben je met de kraan.
Jij zorgt dat geen ijsbeer uitsterft
en de Panda blijft bestaan.
Kikkers met hun schimmelziekte
help je ook al waar je kan.
Dieren zijn je beste vrienden
en je weet er alles van:
wat ze eten, waar ze leven,
of ze eitjes kunnen leggen...
Maar nog één ding weet je niet.
Dat is: wat de dieren zeggen.
Kikkers roepen zomaar: “kwaak.”
Eenden doen dat ook heel vaak.
Tetterend schreeuwt een olifant.
Kwetterend schalt een sneeuwfazant.
Leeuwen brullen
vóór het smullen.
Beren grommen.
Bijen brommen.
Orka’s, muizen,
slangen, luizen,
kolibries en kaketoes,
vleermuizen en kangoeroes...
Alle dieren zeggen veel,
naar elkaar, maar ook naar jou.
Wat roept elke merel ’s ochtends?
Wat zegt soms een jonge kauw?
Meestal zeggen dieren: “Lisa,
wij zijn ook heel dol op jou!”
Of ze zeggen: “dank je, Lisa,”
of gewoon: “hoi Lies, tot gauw!”
Lisa, jij bent negen jaar
en jij wil graag paardrijles,
maar dat zitten op zo’n rug,
dat vind jij niet al te best.
Jij wil graag gaan paardje rijden
op zo’n paardenrug in draf,
maar bent bang dat hem dat pijn doet.
Is dit niet een beetje maf?
Kon je nu maar goed verstaan,
wat ze zeggen als ze praten.
Dan had jij het volgende
zeker heel vlug in de gaten:
in de buurt op een manege
staan de paarden luid te hinniken.
Als je weet wat ze bedoelen,
moet je vast wel grinniken.
“Hihihi, wat kietelt dat!”
“Sta niet zo te wiebelen!”
“Ja, maar, hihi hihi hihi,
’t is zo aan het kriebelen!”
“Ach, Merrie, het is niet waar!
Zeg me eens dat het niet waar is!
’t Is je rug toch niet die jeukt?
Anders word je ’n dromedaris!
Want die jeuk die jij daar voelt,
- dat gebeurt ontzettend veel -
is het groeien van een bult!
Of je word zelfs een kameel!”
“Nee toch, Bitje, zou het echt?
Hihihi, dat is niet leuk!
Inderdaad, achter mijn schouders
op mijn rug, daar zit de jeuk!
Is er, hihi, niet iets tegen?
Dieren zijn ook dol op jou!
Jij speelt graag met Roest en Snorkie.
Dankbaar zeggen zij: “miauw.”
Noura, Holle en die kleine
rennen ’s ochtends uit hun hok
als ze jou weer zien verschijnen.
Enthousiast roept Noura: “Tok!”
Stip en Streepje zijn tevreden,
net zoals hun babyguppen.
Jij verzorgt ze reuze goed.
Soms kan je ze horen bluppen.
Jij bent echt heel lief met dieren.
Waar je fietst of loopt of staat,
overal kijk jij naar mieren,
in de tuin, maar ook op straat.
Slakken zet je in de schaduw.
Broodkruimel hangt aan zijn draad
als jij hem weer eens voorzichtig
aan zijn draad naar buiten laat.
Piet en Hein zijn soms vervelend.
Hein eet vaak van tafel mee.
Piet zit liever op je voorhoofd.
Maar ze meppen, jij? Oh, nee!
Het milieu wordt niet vergeten.
Zuinig ben je met de kraan.
Jij zorgt dat geen ijsbeer uitsterft
en de Panda blijft bestaan.
Kikkers met hun schimmelziekte
help je ook al waar je kan.
Dieren zijn je beste vrienden
en je weet er alles van:
wat ze eten, waar ze leven,
of ze eitjes kunnen leggen...
Maar nog één ding weet je niet.
Dat is: wat de dieren zeggen.
Kikkers roepen zomaar: “kwaak.”
Eenden doen dat ook heel vaak.
Tetterend schreeuwt een olifant.
Kwetterend schalt een sneeuwfazant.
Leeuwen brullen
vóór het smullen.
Beren grommen.
Bijen brommen.
Orka’s, muizen,
slangen, luizen,
kolibries en kaketoes,
vleermuizen en kangoeroes...
Alle dieren zeggen veel,
naar elkaar, maar ook naar jou.
Wat roept elke merel ’s ochtends?
Wat zegt soms een jonge kauw?
Meestal zeggen dieren: “Lisa,
wij zijn ook heel dol op jou!”
Of ze zeggen: “dank je, Lisa,”
of gewoon: “hoi Lies, tot gauw!”
Lisa, jij bent negen jaar
en jij wil graag paardrijles,
maar dat zitten op zo’n rug,
dat vind jij niet al te best.
Jij wil graag gaan paardje rijden
op zo’n paardenrug in draf,
maar bent bang dat hem dat pijn doet.
Is dit niet een beetje maf?
Kon je nu maar goed verstaan,
wat ze zeggen als ze praten.
Dan had jij het volgende
zeker heel vlug in de gaten:
in de buurt op een manege
staan de paarden luid te hinniken.
Als je weet wat ze bedoelen,
moet je vast wel grinniken.
“Hihihi, wat kietelt dat!”
“Sta niet zo te wiebelen!”
“Ja, maar, hihi hihi hihi,
’t is zo aan het kriebelen!”
“Ach, Merrie, het is niet waar!
Zeg me eens dat het niet waar is!
’t Is je rug toch niet die jeukt?
Anders word je ’n dromedaris!
Want die jeuk die jij daar voelt,
- dat gebeurt ontzettend veel -
is het groeien van een bult!
Of je word zelfs een kameel!”
“Nee toch, Bitje, zou het echt?
Hihihi, dat is niet leuk!
Inderdaad, achter mijn schouders
op mijn rug, daar zit de jeuk!
Is er, hihi, niet iets tegen?
Zou ertegen iets bestaan?”
“Ja, heel simpel, eigenlijk:
iemand moet op rijles gaan!
“Ja, heel simpel, eigenlijk:
iemand moet op rijles gaan!
Want zolang jij met een zadel
op je rug een vriendje draagt,
zal de jeuk vanzelf verdwijnen.
Zorg dus dat je iemand vraagt!”
Lisa, jij bent dol op paarden.
Paarden zijn ook dol op jou.
In de Winsumse manège
hinniken ze: “kom je gauw?”
En om de verrassing compleet te maken: Lisa's eerste les was vandaag, over één uurtje!
Nou, ze kon er wat van!
Ze kon alle kunstjes en ging zelfs in draf en galop al, de eerste les!
(het eerste filmpje laat 'de molen' zien, in het filmje ernaast gaat Lisa in draf. Het paard heet trouwens: Puck!)
Na het paardrijden volgde voor Lisa een volgende verrassing:
bezoek van Lonneke, Edouard én haar tweelingoma Marleen en A3n.
...en dat wilde ze zo graag!
Een eigen éénwieler!
Hij werd gelijk in elkaar gezet en buiten uitgeprobeerd! Inmiddels is Lisa er steeds handiger in aan het worden.
Jeroen heeft het na één poging voor gezien gehouden.
Het was een heel gezellige dag. Lisa gaf spontaan een speech om te bedanken:
Maar de meiden hadden ook nog een verrassing in petto voor ons. Ze hadden een dansje ingestudeerd dat met uiterste concentratie en vol overgave voor ons werd opgevoerd. Zie hier een kort stukje daarvan:
Echt een geslaagde feestdag!
De volgende dag zat Lisa 's ochtends op de bank na te genieten, lezend in haar nieuwe 'Penny', op haar éénwieler!
zondag, augustus 31, 2008
De appel valt van de boom
Als Margriet mag pochen, dan ik ook. In onze zonnige achtertuin, gezeten onder de wilde appelboom, heb ik zojuist het boek De herschepping van de wereld; het ontstaan van de moderne natuurwetenschap verklaard uitgelezen. Voor een oer-alfa als ik een prestatie van heb-ik-jou-daar. En terwijl ik een beetje zat na te peinzen over hoe verschrikkelijk knap ik nu toch wel was geworden, moest ik voortdurend wegduiken voor de vele kleine appeltjes die rakelings langs mij heensuisden, aangetrokken als ze werden met hun kleine massa door de kracht van de veel grotere massa van de aarde. Nee, de natuurwetenschap heeft geloof ik geen geheimen meer voor mij. Maar mijn praktische geest ontwaakte gelukkig snel: twee jaar geleden heb ik immers onbedoeld een van die appeltjes in ons kakelverse tapijtje gelopen. Wel je hoofd erbij houden, Beppie!
woensdag, augustus 27, 2008
Nieuws uit Oudenbosch
Voor ons als thuisblijvers is de vakantie wel wat tegengevallen. Elk jaar weer hoop ik op zo'n zomer als 2003, het jaar dat Roelof-jan en ik op het landgoed kwamen wonen. Elke dag een blauwe lucht, hangen in de hangmat, iedere avond buiten eten en 's avonds tot laat buiten zitten kletsen. Maar kennelijk moet je naar Frankrijk verhuizen om dat te krijgen …
Het was wel een fantastisch jaar voor de tuin, speciaal de moestuin. We hebben zoveel producten ingevroren dat ons wintermenu nu al vaststaat: elke week een keer rode kool, een keer prei, een keer rode bieten, een keer asperge en een keer pompoen en een keer andijvie. Hebben we per week nog maar een dag om een lekkere curry te eten. Natuurlijk met chinese kool of paksoi, dat hebben we ook nog tig keer.
De ijsvogels hebben nog een tweede nest gehad, in hetzelfde hol. Dit keer waren de jongen zeer luidruchtig, we hoorden ze in het nest voortdurend geluid maken. Zoiets lees je niet in de internetsites over de ijsvogel. Dat geluid werd steeds harder, en toen was het ineens voorbij. Ik heb nog twee ijsvogels op de tak gezien (hun tak moet ik zeggen, het is de tak die speciaal voor ijsvogels is gespaard). Ik denk dat dat jongen waren. Maar het hele gezin hebben we niet meer gezien en het is nu heel erg stil bij de vijver.
Behalve twee gezinnen ijsvogel, hebben we ook twee snoeken in de vijver. Ze zijn allebei even groot en het duurde een paar maanden voordat we door hadden dat de snoek die we zo vaak zagen de helft was van een koppel. Dat is volgens ons de verklaring voor het feit dat alle kleine visjes uit de vijver zijn verdwenen. Er waren er altijd zoveel dat zelfs de kinderen ze met een schepnetje konden opvissen. Ik had elke winter een dozijn visjes in een aquarium in huis. Dat kan nu niet meer. Overigens zegt de enige echte vissenkenner van de familie dat dat niet kan, alle visjes weg door twee snoeken. Dus komen ze misschien nog tevoorschijn vanonder de vele vele eendenkroos.
Ik heb weer eens meegedaan aan een wedstrijd hardlopen. Af en toe doe ik mee om gemotiveerd te blijven. Criterium voor een wedstrijd is: het moet op fietsafstand zijn en er moet een langere afstand zijn dan de mijne, zodat ik niet in mijn eentje als laatste binnenkom. Vorig jaar deed ik mee aan de zes kilometer in Zegge (tijd 37 minuten), dit jaar aan de tien kilometer in Hoeven (tijd 59 minuten en 48 seconden, dus net binnen een uur). Ik was beide keren supertrots op mijn tijd. Ik heb gemerkt dat ik tijdens een wedstrijd veel en veel harder loop dan alleen. Ik denk dat het komt omdat ik 'meeloop' met anderen, als die lekker hard gaan, dan ga ik gewoon mee. Daarom heb ik besloten om bij een atletiekclub te gaan. Ik meldde mij voorzichtig aan met de mededeling dat ik al zestig jaar ben, maar dat werd weggewuifd, de oudste deelnemer is 76 jaar. Deze week ben ik al twee keer gaan 'trainen'. Gezellig en super-relaxed. Alleen: twee avonden per week. Ik weet niet of ik dat volhoud.
Ik merk dat er zoveel foto's op de blog komen. Dat is het grote voordeel van internet ten opzichte van een papieren krantje. Dank zij Eriks vriendin Katelyn heb ik Picasa (van Google) ontdekt. Met Picasa kun je ook via deze blog foto's laten zien. Je moet dan een Google account aanmaken als je dat nog niet hebt (en aangezien deze blog ook van Google is, heb je die misschien al). Dan zoek je linksboven in Google naar foto's (bij mij onder het kopje 'meer'). En dan kun je heel veel foto's opslaan in fotoalbums. Ik zet dus bij dit stukje geen foto's, maar ik verwijs naar een fotoalbum. Het zijn maar een stuk of tien foto's. Klik maar eens op http://picasaweb.google.nl/margriet.termeer/Zomer2008. Picasa is gratis, dus dat past wel bij de zuinige telandterzeetermeers.
Het was wel een fantastisch jaar voor de tuin, speciaal de moestuin. We hebben zoveel producten ingevroren dat ons wintermenu nu al vaststaat: elke week een keer rode kool, een keer prei, een keer rode bieten, een keer asperge en een keer pompoen en een keer andijvie. Hebben we per week nog maar een dag om een lekkere curry te eten. Natuurlijk met chinese kool of paksoi, dat hebben we ook nog tig keer.
De ijsvogels hebben nog een tweede nest gehad, in hetzelfde hol. Dit keer waren de jongen zeer luidruchtig, we hoorden ze in het nest voortdurend geluid maken. Zoiets lees je niet in de internetsites over de ijsvogel. Dat geluid werd steeds harder, en toen was het ineens voorbij. Ik heb nog twee ijsvogels op de tak gezien (hun tak moet ik zeggen, het is de tak die speciaal voor ijsvogels is gespaard). Ik denk dat dat jongen waren. Maar het hele gezin hebben we niet meer gezien en het is nu heel erg stil bij de vijver.
Behalve twee gezinnen ijsvogel, hebben we ook twee snoeken in de vijver. Ze zijn allebei even groot en het duurde een paar maanden voordat we door hadden dat de snoek die we zo vaak zagen de helft was van een koppel. Dat is volgens ons de verklaring voor het feit dat alle kleine visjes uit de vijver zijn verdwenen. Er waren er altijd zoveel dat zelfs de kinderen ze met een schepnetje konden opvissen. Ik had elke winter een dozijn visjes in een aquarium in huis. Dat kan nu niet meer. Overigens zegt de enige echte vissenkenner van de familie dat dat niet kan, alle visjes weg door twee snoeken. Dus komen ze misschien nog tevoorschijn vanonder de vele vele eendenkroos.
Ik heb weer eens meegedaan aan een wedstrijd hardlopen. Af en toe doe ik mee om gemotiveerd te blijven. Criterium voor een wedstrijd is: het moet op fietsafstand zijn en er moet een langere afstand zijn dan de mijne, zodat ik niet in mijn eentje als laatste binnenkom. Vorig jaar deed ik mee aan de zes kilometer in Zegge (tijd 37 minuten), dit jaar aan de tien kilometer in Hoeven (tijd 59 minuten en 48 seconden, dus net binnen een uur). Ik was beide keren supertrots op mijn tijd. Ik heb gemerkt dat ik tijdens een wedstrijd veel en veel harder loop dan alleen. Ik denk dat het komt omdat ik 'meeloop' met anderen, als die lekker hard gaan, dan ga ik gewoon mee. Daarom heb ik besloten om bij een atletiekclub te gaan. Ik meldde mij voorzichtig aan met de mededeling dat ik al zestig jaar ben, maar dat werd weggewuifd, de oudste deelnemer is 76 jaar. Deze week ben ik al twee keer gaan 'trainen'. Gezellig en super-relaxed. Alleen: twee avonden per week. Ik weet niet of ik dat volhoud.
Ik merk dat er zoveel foto's op de blog komen. Dat is het grote voordeel van internet ten opzichte van een papieren krantje. Dank zij Eriks vriendin Katelyn heb ik Picasa (van Google) ontdekt. Met Picasa kun je ook via deze blog foto's laten zien. Je moet dan een Google account aanmaken als je dat nog niet hebt (en aangezien deze blog ook van Google is, heb je die misschien al). Dan zoek je linksboven in Google naar foto's (bij mij onder het kopje 'meer'). En dan kun je heel veel foto's opslaan in fotoalbums. Ik zet dus bij dit stukje geen foto's, maar ik verwijs naar een fotoalbum. Het zijn maar een stuk of tien foto's. Klik maar eens op http://picasaweb.google.nl/margriet.termeer/Zomer2008. Picasa is gratis, dus dat past wel bij de zuinige telandterzeetermeers.
vrijdag, augustus 22, 2008
RE: BLOEMKOLEN
Ik denk niet dat men vaak teruggaat naar oudere artikelen om te zien of er een "reactie" bij is gekomen, dus maak ik hier maar even een vervolg van het bloemkolenverhaal. Ik had me vergist, de man die mij geld had afgetroggeld, was toch niet op een ander stukje grond opnieuw begonnen. Dat was een look-alike, al die oudere magere mannen met petje en sigaret lijken op elkaar. Vandaag liep ik met Zebbie langs de tuintjes en maakte een praatje met een ander ouder mager mannetje. Ik vroeg hem waar zijn buurman was gebleven. Hij keek me een beetje raar aan en vroeg: "Heddegijdèniegeheurtdan?" Wat had ik gehoord moeten hebben? "Heddegijdèniegelezedan?" Het had dus in de krant gestaan: ik was niet de enige die besodemieterd was, de booswicht had geld gestolen van "aauw vrouwkes" in verzorgingstehuizen, pinpassen en -codes ontvreemd, waarschijnlijk bij diezelfde aauw vrouwkes, geld gestolen van een zielige Surinamer en ook de snijbonen van mijn informant. Voor de meeste van deze vergrijpen werd hij veroordeeld tot een aantal maanden gevangenisstraf. Sindsdien had men hem niet meer gezien in Boxtel. Zijn vrouw had hem in de steek gelaten en bij de tuintjes was hij niet meer welkom. Uiteraard heb ik niet verteld wat mij was overkomen, want ik wilde niet ingedeeld worden bij de aauw-vrouwkes-groep!
p.s. toen ik doorliep voelde ik toch een beetje medelijden met de boef. Hoe kon iemand die zulke mooie bloemkolen kon laten groeien, zomaar op z'n ouwe dag het slechte pad opgaan?
p.s. toen ik doorliep voelde ik toch een beetje medelijden met de boef. Hoe kon iemand die zulke mooie bloemkolen kon laten groeien, zomaar op z'n ouwe dag het slechte pad opgaan?
maandag, augustus 18, 2008
Rondje IJsselmeer
vrijdag, augustus 08, 2008
donderdag, juli 24, 2008
donderdag, juli 17, 2008
Noah
op veler verzoek foto's van Noah. Hij lijkt veel op marc. Wij hebben er nog niet zoveel Termeer in ontdekt. Deze foto's is van 12 juli gemaakt door Klaartje.
Gemaakt op 16-7 gemaakt door opa Rich
zondag, juli 13, 2008
Klein groot nieuws!!!!!!!
Geboren op 12 juli 2008 om 11.30 uur: NOAH.
Zoon van Dirkje en Marc.
Noah weegt 2750 gr en is volgens Dirkje de mooiste baby ter wereld. (en of ze gelijk heeft!!!)
Bevalling was zwaar, ruim 36 uur en heeft plaatsgevonden in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Moeder en zoon door maken het goed maar moeten vanwege koorts nog wel enkele dagen blijven.
Zoon van Dirkje en Marc.
Noah weegt 2750 gr en is volgens Dirkje de mooiste baby ter wereld. (en of ze gelijk heeft!!!)
Bevalling was zwaar, ruim 36 uur en heeft plaatsgevonden in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Moeder en zoon door maken het goed maar moeten vanwege koorts nog wel enkele dagen blijven.
donderdag, juli 10, 2008
Je weet maar nooit
Roelof-jan en ik gaan als gewoonlijk niet met vakantie. Om ons door de regendagen heen te werken, zoeken we een nieuw huis op internet. We hebben ons oog laten vallen op Zuid-Frankrijk, aan de betaalbare westkant dan. Ergens tussen Toulouse en de Atlantische kust. We gaan in januari wel met vakantie en zijn van plan daar te gaan rondtoeren om de regio in de winter te kunnen zien en huizen te bekijken. Het feit dat de gemeenteraad de afgelopen week nogmaals het besluit over het traject van de rondweg heeft bevestigd, geeft ons voldoende energie.
Om een beetje focus te krijgen, hebben we een plaats uitgezocht die als uitgangspunt kan dienen, en dat is Eauze geworden (makkelijk op te zoeken in Google Earth, typ Eauze Frankrijk). eauze heeft 4000 inwoners en is daardoor een van de grotere plaatsen in het gebied. Naast het bekijken van allerlei huizensites, zoeken we ook op blogs en in de toeristische informatie. Eauze ligt in het gebied van de Armagnac. Dat is op zich al een aanbeveling voor Roelof. Van de Armagnac (een soort cognac) maken ze in Eauze een lokaal aperitief dat Floc de Gascogne heet.
We gingen gisteren - in de regen - een rondje winkelen in Oudenbosch, en Roelof wilde graag in onze Gall&Gall gaan vragen of ze Floc de Gascogne hadden. Ik vond dat een stom idee, en nog terwijl hij de winkeldeur openduwde mopperde ik dat het geen pas geeft om die mensen om dat soort exotische drankjes te gaan vragen, want ze hebben ze toch niet.
Maar Roelof deed het toch.
"Heeft u toevallig ook Floc de Gascogne?"
"Jazeker, wilt u rood of wit?"
Van de schrik hebben we ze allebei gekocht.
Om een beetje focus te krijgen, hebben we een plaats uitgezocht die als uitgangspunt kan dienen, en dat is Eauze geworden (makkelijk op te zoeken in Google Earth, typ Eauze Frankrijk). eauze heeft 4000 inwoners en is daardoor een van de grotere plaatsen in het gebied. Naast het bekijken van allerlei huizensites, zoeken we ook op blogs en in de toeristische informatie. Eauze ligt in het gebied van de Armagnac. Dat is op zich al een aanbeveling voor Roelof. Van de Armagnac (een soort cognac) maken ze in Eauze een lokaal aperitief dat Floc de Gascogne heet.
We gingen gisteren - in de regen - een rondje winkelen in Oudenbosch, en Roelof wilde graag in onze Gall&Gall gaan vragen of ze Floc de Gascogne hadden. Ik vond dat een stom idee, en nog terwijl hij de winkeldeur openduwde mopperde ik dat het geen pas geeft om die mensen om dat soort exotische drankjes te gaan vragen, want ze hebben ze toch niet.
Maar Roelof deed het toch.
"Heeft u toevallig ook Floc de Gascogne?"
"Jazeker, wilt u rood of wit?"
Van de schrik hebben we ze allebei gekocht.
maandag, juli 07, 2008
Domme Domme
Ja Puck gaat vrolijk door met het produceren van domme domme's.
Woensdag tijdens het avondeten was er een heleboel geflits en gedonder boven Boxtel. Onweer dus. Het ging er af en toe best heftig aan toe en ik zag dat Puck af en toe wel een beetje schrok van met name het gedonder moest er wat uitgelegd gaan worden.
Puck: ""mama, wat is al die herrie?"
Klaartje: "dat zijn de wolken en die hebben een beetje ruzie."
Puck: "waarom?"
Klaartje: "omdat ze tegen elkaar gebotst zijn."
Bij een nieuwe flits en donderslag zegt Puck: "maken ze nu alweer ruzie??"
Klaartje: " Ja maar ze zijn ook verdrietig want het regent ook, kijk maar."
Puck: "Nou dan moeten ze maar snel sorry zeggen en het goed maken!"
Later die avond zit Puck bij Opa op de fiets en vertelt het verhaal van de ruziende wolken tegen opa omdat het opnieuw gaat onweren. Even later vraagt ze dan: "waarom botsen de wolken tegen elkaar Opa?"
Waarop Rich antwoordt: "Kijk maar eens hoe druk het is, er zijn heel veel wolken in de lucht en dan botst het wel eens. "
Puck snapt het niet zo goed en vraagt waarom.
Rich: "nou dat is net als bij Domino (het kinderdagverblijf). Als je met heel veel kindjes tegelijk op het wc bent dan botsen jullie ook wel eens."
Waarop Puck antwoordt: "maar dan kun je ze toch gewoon doorspoelen!!!"
Woensdag tijdens het avondeten was er een heleboel geflits en gedonder boven Boxtel. Onweer dus. Het ging er af en toe best heftig aan toe en ik zag dat Puck af en toe wel een beetje schrok van met name het gedonder moest er wat uitgelegd gaan worden.
Puck: ""mama, wat is al die herrie?"
Klaartje: "dat zijn de wolken en die hebben een beetje ruzie."
Puck: "waarom?"
Klaartje: "omdat ze tegen elkaar gebotst zijn."
Bij een nieuwe flits en donderslag zegt Puck: "maken ze nu alweer ruzie??"
Klaartje: " Ja maar ze zijn ook verdrietig want het regent ook, kijk maar."
Puck: "Nou dan moeten ze maar snel sorry zeggen en het goed maken!"
Later die avond zit Puck bij Opa op de fiets en vertelt het verhaal van de ruziende wolken tegen opa omdat het opnieuw gaat onweren. Even later vraagt ze dan: "waarom botsen de wolken tegen elkaar Opa?"
Waarop Rich antwoordt: "Kijk maar eens hoe druk het is, er zijn heel veel wolken in de lucht en dan botst het wel eens. "
Puck snapt het niet zo goed en vraagt waarom.
Rich: "nou dat is net als bij Domino (het kinderdagverblijf). Als je met heel veel kindjes tegelijk op het wc bent dan botsen jullie ook wel eens."
Waarop Puck antwoordt: "maar dan kun je ze toch gewoon doorspoelen!!!"
zaterdag, juli 05, 2008
Verstrooid?
Soms ben ik wat verstrooid. Dat vind ik zelf mooier klinken dan het vermoeden te uiten dat de leeftijd al een spelletje met me speelt.
Lonneke nam me mee naar Ikea in Heerlen. Dat is slim van haar, mijn auto is veel groter dan de hare. De aanschaf was echter zo overdadig, dat zelfs die te klein was. Op naar de verhuurder van de boedelbakken. Om te mogen huren moet je een geldig rijbewijs overleggen. Ik snuffelde in mijn autopapieren en vond alleen die van meneer mijn man. Geen bak dus. We proppen de auto zo vol mogelijk en bellen een vriend of we zijn karretje mogen komen halen: jammer, kapot! Dan maar naar Maastricht, daar een boedelbak huren en weer terug naar Heerlen. In Maastricht zit Edouard. Hij rommelt in de papieren en haalt er zo mijn rijbewijs uit. Ik was vergeten dat dit er tegenwoordig uitziet als een roze ziekenhuispasje!
Maar wat veel erger is: ik realiseerde me opeens dat ik helemaal niet naar mijn rijbewijs had gezocht. Het document waar ik op misgreep was mijn paspoort!
Lonneke nam me mee naar Ikea in Heerlen. Dat is slim van haar, mijn auto is veel groter dan de hare. De aanschaf was echter zo overdadig, dat zelfs die te klein was. Op naar de verhuurder van de boedelbakken. Om te mogen huren moet je een geldig rijbewijs overleggen. Ik snuffelde in mijn autopapieren en vond alleen die van meneer mijn man. Geen bak dus. We proppen de auto zo vol mogelijk en bellen een vriend of we zijn karretje mogen komen halen: jammer, kapot! Dan maar naar Maastricht, daar een boedelbak huren en weer terug naar Heerlen. In Maastricht zit Edouard. Hij rommelt in de papieren en haalt er zo mijn rijbewijs uit. Ik was vergeten dat dit er tegenwoordig uitziet als een roze ziekenhuispasje!
Maar wat veel erger is: ik realiseerde me opeens dat ik helemaal niet naar mijn rijbewijs had gezocht. Het document waar ik op misgreep was mijn paspoort!
Sleutels, deel twee.
Een jaar geleden vond Edouard ineens dat we een nieuwe auto nodig hadden. En toen we hem hadden vond ik dat ook. Wat een prachtkar. Wat ‘n toeters en bellen. En wat een sleutel: van verre kan je de chauffeursdeur open klikken, met twee keer drukken gaan de andere portieren van het slot en daarbij knipperen de lichten op een schalkse manier. Natuurlijk zat er ook een reservesleutel bij. Van onze oude auto zijn we die jarenlang kwijt geweest, tot we hem vonden in Matthijs’ toilettas. De nieuwe reservesleutel waren we al in de eerste week kwijt.
We namen de auto mee naar Duitsland. Ik wist zeker dat we de sleutel wel in de bagage zouden aantreffen. Niet dus. Weer thuis werden alle hoeken en gaten doorzocht. Nergens. Dan word je nerveus. Meneer de boef hoeft onze reservesleutel maar te vinden en dan in Maastricht een beetje rond te lopen, alsmaar klikkend op die prachtige knopjes. Ergens in de stad zou dan een (onze) auto beginnen te knipogen en weg ben je met die prachtige bolide!
De garageman heeft uren voorin de auto gelegen om de computergegevens op de sleutel te wijzigen, zodat het gevreesde nooit zal kunnen gebeuren. Daarbij raadde hij ons aan geen nieuwe reservesleutel te kopen, omdat “die krengen godsallejezus duur zijn”. Zenuwslopend: stel dat we de originele verliezen!
Omdat ons prachtwagentje groot genoeg is wordt hij vaak gebruikt voor allerlei verhuisperikelen. Daartoe moet de stoel soms in een andere positie gezet worden. Ook dat kan in deze auto. Op een gegeven moment lukte het Lonneke niet om de stoel weer terug te zetten. Daarom graaide ze lukraak onder de zetel. Haar triomfantelijke gezicht sprak boekdelen: na tien maanden hadden we onze reservesleutels alweer terug!
We namen de auto mee naar Duitsland. Ik wist zeker dat we de sleutel wel in de bagage zouden aantreffen. Niet dus. Weer thuis werden alle hoeken en gaten doorzocht. Nergens. Dan word je nerveus. Meneer de boef hoeft onze reservesleutel maar te vinden en dan in Maastricht een beetje rond te lopen, alsmaar klikkend op die prachtige knopjes. Ergens in de stad zou dan een (onze) auto beginnen te knipogen en weg ben je met die prachtige bolide!
De garageman heeft uren voorin de auto gelegen om de computergegevens op de sleutel te wijzigen, zodat het gevreesde nooit zal kunnen gebeuren. Daarbij raadde hij ons aan geen nieuwe reservesleutel te kopen, omdat “die krengen godsallejezus duur zijn”. Zenuwslopend: stel dat we de originele verliezen!
Omdat ons prachtwagentje groot genoeg is wordt hij vaak gebruikt voor allerlei verhuisperikelen. Daartoe moet de stoel soms in een andere positie gezet worden. Ook dat kan in deze auto. Op een gegeven moment lukte het Lonneke niet om de stoel weer terug te zetten. Daarom graaide ze lukraak onder de zetel. Haar triomfantelijke gezicht sprak boekdelen: na tien maanden hadden we onze reservesleutels alweer terug!
Sleutels
Ik heb iets met sleutels. Ik koester ze. En niet alleen de sleutels van mijn huis. Ook die van mijn buren en zelfs oude sleutels, waarvan ik niet eens weet waarop ze passen, krijgen een liefdevol bedje achter in de keukenla. Omdat ik bang ben dat de deur ineens achter mij dichtklapt hebben ook al mijn buren een sleutel van mijn voordeur. Lonneke, Jeroen en Matthijs hebben er een en natuurlijk Maria, onze Poolse wervelwind. Wat dat betreft voel ik me wel zeker.
Toen Matthijs zijn flat betrok heb ik dan ook zeventien sleutels laten bijmaken, zodat hij die kon uitdelen aan al zijn flatgenoten en natuurlijk een voor mijn verzameling. Omdat hij speciale veiligheidssloten heeft, was dat nog een hele exercitie; in Maastricht vond ik uiteindelijk een slotenmaker die de Udense sleutels kon vervaardigen. Nou is Matthijs anders dan ik. Dat weet ik natuurlijk al langer dan vandaag, dus had ik mijn voorzorgen genomen, want je weet maar nooit.
Op een zonnige zaterdagmiddag gaat de telefoon: “Ik sta buiten mijn appartement en de deur is door een tochtvlaag in het slot gevallen. Nu kan ik niet meer naar binnen!” (Zijn telefoontje had hij dus wel op zak.) Maastricht is niet naast de Udense deur, dus mijn sleutel gaan brengen was niet mijn eerste inval. Maar nu komt dan mijn overdreven zorg van pas: in de verhuistijd heb ik een van de sleutels op het Esscheheike achtergelaten, met een cryptische label eraan zodat meneer de inbreker niet meteen naar Matthijs zou vertrekken om ook daar de tv weg te halen. De label was zo onduidelijk dat het een hele tijd duurde voor Adrienne geloofde dat het echt zijn sleutel was. Maar toen pakte ze haar auto en reed spoorslags naar de wachtende Matthijs. Na een uur kon hij eindelijk weer naar binnen. Hij was zo dankbaar, dat hij voor Adrienne een kopje thee zette: dat had hij nog nooit eerder gedaan. Toen zij weer naar Boxtel vertrokken was heeft hij onmiddellijk sleutels uitgedeeld aan al zijn buren!
Toen Matthijs zijn flat betrok heb ik dan ook zeventien sleutels laten bijmaken, zodat hij die kon uitdelen aan al zijn flatgenoten en natuurlijk een voor mijn verzameling. Omdat hij speciale veiligheidssloten heeft, was dat nog een hele exercitie; in Maastricht vond ik uiteindelijk een slotenmaker die de Udense sleutels kon vervaardigen. Nou is Matthijs anders dan ik. Dat weet ik natuurlijk al langer dan vandaag, dus had ik mijn voorzorgen genomen, want je weet maar nooit.
Op een zonnige zaterdagmiddag gaat de telefoon: “Ik sta buiten mijn appartement en de deur is door een tochtvlaag in het slot gevallen. Nu kan ik niet meer naar binnen!” (Zijn telefoontje had hij dus wel op zak.) Maastricht is niet naast de Udense deur, dus mijn sleutel gaan brengen was niet mijn eerste inval. Maar nu komt dan mijn overdreven zorg van pas: in de verhuistijd heb ik een van de sleutels op het Esscheheike achtergelaten, met een cryptische label eraan zodat meneer de inbreker niet meteen naar Matthijs zou vertrekken om ook daar de tv weg te halen. De label was zo onduidelijk dat het een hele tijd duurde voor Adrienne geloofde dat het echt zijn sleutel was. Maar toen pakte ze haar auto en reed spoorslags naar de wachtende Matthijs. Na een uur kon hij eindelijk weer naar binnen. Hij was zo dankbaar, dat hij voor Adrienne een kopje thee zette: dat had hij nog nooit eerder gedaan. Toen zij weer naar Boxtel vertrokken was heeft hij onmiddellijk sleutels uitgedeeld aan al zijn buren!
dinsdag, juli 01, 2008
BLOEMKOLEN
Zo’n tien jaar geleden liep ik met Tosca regelmatig een rondje langs de volkstuintjes bij ons in de buurt. Op de hoek had een man een keurig net perceel, er was geen sprietje onkruid, zijn schuurtje werd ieder jaar geverfd, de groenten hadden het er naar hun zin, vooral de bloemkolen, die allemaal in een emmertje zonder bodem stonden. De man was er dan ook altijd bezig, in ieder geval als Toos en ik voorbij kwamen. We maakten dan meestal even ‘n praatje, het onderwerp was meestal een mooie peul of een leuke krop sla.
Op een dag kwam hij ons huis voorbij toen ik net in onze brievenbus keek. Hij zei dat hij helemaal te voet naar huis moest, want hij was zijn portemonnee vergeten en wilde sigaretten kopen bij Het Renpaard. Ik bood aan hem wat geld te lenen. “Geef maar gelijk 10 euro”, zei hij, “dan heb ik zeker genoeg”. Ik vond dat wel wat veel voor een pakje sigaretten, maar ik gaf het hem toch maar. Daarna zag ik hem niet zo vaak meer, en dat tientje al helemaal niet! Na een paar weken was hij weer aan het wieden tussen de preistelen. “Je hebt zeker dat tientje niet gevonden in je brievenbus, hè?” vroeg hij. Wat koeltjes gaf ik toe dat dat klopte. “Ik heb het er wel ingedaan, hoor, in een verfrommelde envelop. Maar het zat ook vol reclame, jouw brievenbus.” Ik zei dat wij nooit reclamefolders kregen op het Essche Heike (die worden, voor ze bij ons zijn meestal wel ergens in een sloot gekieperd) en dat ik ook geen verfrommelde envelop was tegengekomen. “Nee, allicht niet!” zei hij, “die gooi je natuurlijk meteen weg met de reclamefolders! “ Ik liep toen maar door. Onze vriendschap was uiteraard over. Tosca en ik namen voortaan een andere route en als ik hem toevallig ergens tegenkwam, negeerde ik hem. .
Ik liep vandaag toch maar weer eens dat rondje met Zebbie, en het viel me op dat het hoektuintje één grote onkruidmassa was. Wat zou er aan de hand zijn? Is hij ziek en kan hij niet meer tuinieren? Is hij misschien doodgegaan? Meteen had ik er spijt van dat ik hem nooit vergeven had. Stel je voor dat hij nu zelfs te arm is om de huur van een tuintje te betalen! En heb ik dat geld nou echt gemist? Ik heb er geen ijsje minder om gegeten, en zeker geen tuinboon of rooie kool. Ik vond mezelf een mispunt!
Totdat ik hem vandaag plotseling weer zag. Hij heeft een tuintje verderop op het complex! Met een nog mooier schuurtje en ongetwijfeld prachtige snijbonen en bloemkolen in emmertjes. En, wat denken jullie, was ik blij dat het toch goed met hem ging, blij dat ik de kans kreeg om te vergeven en te vergeten dat hij mij voor de gek heeft gehouden? Bestolen zelfs?
Niks hoor! Ik ben weer nét zo boos op hem als tien jaar geleden!
Op een dag kwam hij ons huis voorbij toen ik net in onze brievenbus keek. Hij zei dat hij helemaal te voet naar huis moest, want hij was zijn portemonnee vergeten en wilde sigaretten kopen bij Het Renpaard. Ik bood aan hem wat geld te lenen. “Geef maar gelijk 10 euro”, zei hij, “dan heb ik zeker genoeg”. Ik vond dat wel wat veel voor een pakje sigaretten, maar ik gaf het hem toch maar. Daarna zag ik hem niet zo vaak meer, en dat tientje al helemaal niet! Na een paar weken was hij weer aan het wieden tussen de preistelen. “Je hebt zeker dat tientje niet gevonden in je brievenbus, hè?” vroeg hij. Wat koeltjes gaf ik toe dat dat klopte. “Ik heb het er wel ingedaan, hoor, in een verfrommelde envelop. Maar het zat ook vol reclame, jouw brievenbus.” Ik zei dat wij nooit reclamefolders kregen op het Essche Heike (die worden, voor ze bij ons zijn meestal wel ergens in een sloot gekieperd) en dat ik ook geen verfrommelde envelop was tegengekomen. “Nee, allicht niet!” zei hij, “die gooi je natuurlijk meteen weg met de reclamefolders! “ Ik liep toen maar door. Onze vriendschap was uiteraard over. Tosca en ik namen voortaan een andere route en als ik hem toevallig ergens tegenkwam, negeerde ik hem. .
Ik liep vandaag toch maar weer eens dat rondje met Zebbie, en het viel me op dat het hoektuintje één grote onkruidmassa was. Wat zou er aan de hand zijn? Is hij ziek en kan hij niet meer tuinieren? Is hij misschien doodgegaan? Meteen had ik er spijt van dat ik hem nooit vergeven had. Stel je voor dat hij nu zelfs te arm is om de huur van een tuintje te betalen! En heb ik dat geld nou echt gemist? Ik heb er geen ijsje minder om gegeten, en zeker geen tuinboon of rooie kool. Ik vond mezelf een mispunt!
Totdat ik hem vandaag plotseling weer zag. Hij heeft een tuintje verderop op het complex! Met een nog mooier schuurtje en ongetwijfeld prachtige snijbonen en bloemkolen in emmertjes. En, wat denken jullie, was ik blij dat het toch goed met hem ging, blij dat ik de kans kreeg om te vergeven en te vergeten dat hij mij voor de gek heeft gehouden? Bestolen zelfs?
Niks hoor! Ik ben weer nét zo boos op hem als tien jaar geleden!
zondag, juni 29, 2008
Aussie says hi!
Jullie krijgen allemaal de hartelijke en liefdevolle groeten van de familie uit Australie! We hebben gisteren een heerlijke middag vol thee, lekkers en goede gesprekken gehad. Uncle Lyn en Auntie Marj maken het goed, ze zien er beiden stralend uit. Ook met de rest van de familie gaat het prima. Alle persoonlijke knuffels die ik her en der moet uitdelen, kom ik zo snel mogelijk geven!
G`day!
G`day!
Abonneren op:
Posts (Atom)