EENOOG

Ik ga jullie een probleem voorleggen, zoals men wel in de Zaterdagbijlage van de Volkskrant tegenkomt. Ik zie heel graag jullie adviezen tegemoet, die ik dan wel of niet de wind in zal slaan.
Ik geef sinds een paar jaar operacursussen in Eindhoven bij Educatief 50plus. De naam zegt het al: de meeste cursisten zijn ouder dan ik. De baas van het spul is Alma. Zij gaf nogal laat door wanneer ik weer kon beginnen, met excuses, er waren erg veel problemen! Een daarvan was dat de docente Spaans-beginners ziek was geworden en ze kon geen vervanger vinden. Ik keek eens in het rooster wanneer die Spaanse cursus gegeven werd, en zag dat die vlak voor de cursus Opera zat. Je raadt het al: ik bood mezelf aan als tijdelijke docent Spaans. Tenslotte zit ik al in boek 2, een tijdje beginners begeleiden, dat moest wel kunnen. Blijkt intussen dat ze me het hele jaar willen laten doen. Moet kunnen.
Maar nu komt het probleem:
Ik wil graag aan de cursisten zeggen dat ik inval voor een zieke docent, dat ik zelf nog student Spaans ben en dat ik ze zeker nog niet in het Spaans toe kan spreken. Maar ook dat ik van huis-uit een taaldocente ben en ze in ieder geval goed op weg kan helpen, dingen uitleggen, zoals grammatika en uitspraak. Mogelijk moet ik zelf af en toe iets opzoeken in het woordenboek.
Alma zegt dat ik dat juist niet moet doen. De leerlingen verliezen dan het vertrouwen in hun docent, gaan dan denken: klopt het wel allemaal wat ze daar zegt? Volgens Alma moet ik helemaal niets zeggen, ik ben de lerares en de leerlingen hoeven niet te weten hoe weinig ik eigenlijk weet. In het land der blinden, za'k maar zeggen.
Wat vinden jullie dat ik moet doen?

Rubber relaxed

Domme domme

Puck heeft lekker gedouched en de haren zijn gewassen en lekker met cremespoeling makkelijk te kammen gemaakt. Het eerste wat ze doet nadat ze is aangekleed is een borstel pakken om de haren te kammen.
"Zo deze moet deze kant op en dat moet die kant op en dan zie je daar mijn schaduw," zegt ze trots als ze klaar is.

Oja, en Job is verzot op kekepoep en kekkebol. En de tranine is zijn favoriete speelobject.

Door een toeval kwam ik via Google op een antiquariaat-site een boek van Ad Bevers (broer van mijn vader/opa Ed) tegen. Ad Bevers was mede-oprichter en decennialang redacteur van De Volkskrant. Hij heeft meerdere boeken geschreven, die allemaal in vergetelheid zijn geraakt.

Ik ben verder gaan zoeken en kwam op een gemeenschappelijke site van antiquariaten, boekwinkeltjes.nl geheten. Tot mijn verrassing kwam ik wel 20 titels van Ad Bevers tegen!! Fictieboeken, maar ook veel documentaire fotoboeken over bouwen in Nederland met tekst van Ad Bevers; verder een reisverslag over Rome, een paar romans, boeken 'voor de oudere jeugd' zoals 'Plicht gebood', en een boek samen met Godfried Bomans e.a.

Ik heb ALLE titels besteld, voor heel weinig geld, want hij wordt natuurlijk niet meer gelezen. De boeken krijgen een aparte plaats in mijn boekenkast!

Een dollar

Vanuit haar standplaats in the Bay area meldt onze reporter behalve de stand van het aantal homicides in Oakland this year (75 victims van januari tot september, 124 in 2008), ook wel eens iets leuks. Bij de kassa in supermarkt wordt de klanten meestal gevraagd of ze een donatie willen doen. Iedere week staat er een goed doel centraal, zoals het borstkankerfonds of een organisatie voor daklozen.
Een ouder, wat armoedig heertje was aan de beurt. De kassajongen vroeg hem: "Would you like to make a donation today, sir?" Het oude meneertje haalde zijn schouders op. "Well", mompelde hij tegen zichzelf, "Let's give him a dollar today." Waarop de kassajongen de microfoon greep en het door de winkel schalde: "We've got a donation!!!!!"

Birjani

Ik had in juli bij een afscheidsetentje een gerecht gegeten dat door een Irakese cursiste was bereid, Birjani genaamd, met rijst en flinters kip en noten en rozijnen en vermicelli en kikkererwten en heerlijke kruiden en wat al niet meer. Ik probeerde het thuis na te maken, maar dat leek nergens op. Dus vroeg ik haar in september alsnog naar het recept. En ze antwoordde: 'Beppie, ik ga Birjani koken voor jou."
Maar ik zei "Nee, ik wil alleen het recept. Schrijf het voor me op alsjeblieft."
En zij zei: "Ik kan niet goed schrijven, ik ga koken voor jou."
En ik zei "NEE, ik wil alleen het recept. Ik schrijf het wel op, zeg maar wat ik er in moet doen."
En zij zei: "Ik kan niet goed zeggen, ik ga koken voor jou."
En ik zei "NEE, ik wil ECHT ALLEEN het recept."
En toen zei ze: "Ik vraag het mijn dochter."

Enfin, jullie begrijpen het al. Komt ze op MAANDAGOCHTEND HALF NEGEN aanzetten met een reuzeschaal met 5 kilo Birjani erin, nog warm, in aluminiumfolie gewikkeld in een koeltas. Ik werd GEK. Ik liet de schaal met inhoud eerst de hele ochtend op mijn bureau staan, toen kwam iemand op het idee om hem in de koelkast op de lerarenkamer te zetten.... 's Avonds ging de schaal in mijn fietstas mee naar huis en tot mijn grote verbazing durfde Toon ervan te eten (hij is een pietlut die op houdbaarheidsdata let). Hij vond het zelfs lekker - en dat was het ook! Nu het recept nog!!!

Oma goes on the internet

Zondag 13 september bereikte Oma An Bevers-van Meurs de respectabele leeftijd van 92 jaar. Dit was een feestje waard, vooral omdat haar verjaardag van vorig jaar zo in het water was gevallen, vanwege spoedopname in het ziekenhuis. Velen hadden de moeite genomen om haar even te komen feliciteren in verzorgingshuis Molenweide, zelfs haar kleindochter in San Francisco was van de partij.


Oma vond het geweldig, maar ook een beetje... eh... vreemd. Aan het einde van het gesprek zei ze: "en U ook hartelijk bedankt!"

Plee-naam

Vier jaar lang was me niet opgevallen.
Opeens zag ik het merk van het toilet.
Met mooie kleine krulletters geschreven.

Luister nu eens mee!

Haal je I-pod van de oren en zet je Skype uit. Er valt weer wat te luisteren! Donderdag heb ik voor het eerst sinds jaren een gesprek gehad met mijn vader, voor de meesten van jullie opa of superopa. Terwijl A3n aan een groepje dames Engelse les gaf, zaten wij samen buiten. We keken naar de vijver en naar het gras dat zo netjes gemaaid wordt door Richard. Het was bewolkt, maar terwijl wij spraken, kwam er langzaam een zonnetje door. We zaten daar anderhalf uur, vredig te kijken en te babbelen.

Waar wij het over hadden? Hij denkt dat hij spoedig dood gaat. Ik denk van niet, de Termeers hebben sterke harten. Maar hij had die ochtend om vier uur gevoeld dat hij op dat moment dood zou gaan. Ik vroeg wat hij dan gevoeld had, maar hij had eigenlijk niks gevoeld. Vervolgens was hij in slaap gevallen en weer levend wakker geworden. Jullie zien dat ik gelijk heb. En hij praatte over de veranderingen Boxtel. Alles wordt volgebouwd. En in elk huis wonen veel minder mensen. Vroeger zorgden hele families voor opa en oma, nu moesten ze naar verzorgingstehuizen. We besloten dat komt omdat bijna alle vrouwen tegenwoordig een baan buitenshuis hebben.

Een stuk van het gesprek wil ik jullie niet onthouden. We hoorden het geluid van een vogel.
Opa: Wat was dat?
Ik: Een kraai.
Opa: Nee!
Ik: Dan was het een ekster.
Opa: Eksters maken geen geluid.
Ik: Bij ons wel, heel erg. Maar het kan ook een Vlaamse gaai geweest zijn.
We hoorden het geluid weer.
Opa: Volgens mij is het wel een kraai.

Jullie vragen je af hoe dit mogelijk is? Dat een opa die altijd in een hoekje heeft zitten slapen nu gesprekken voert van anderhalf uur? Juist, omdat hij weer kan luisteren. Dank zij een nieuw apparaatje.

Bereid je erop voor: als je naar het Essche Heike gaat valt er ineens heel veel te luisteren.

Margriet

Nu al ADHD...

Van een wurmpje van 2,2 cm met een klein staartje, is Baby Vermeer nu uitgegroeid tot een volledig mensje van 5,6 cm van kop tot kont. Twee armpjes, twee beentjes, twee hersenhelftjes, een dikke navelstreng en zelfs de vingertjes zagen we terug op de echo.
Het ukkie heeft de grootste lol daarbinnen! Hij stuitert door de baarmoeder, draait om zijn as en weer terug, maakt koprollen en hoewel zijn moeder er nog niks van merkt, maakt hij het de dames en heren artsen nu al knap lastig, want stil liggen voor een hartslagmeting, daar had hij geen zin in...

A la mexicana in America

Vandaag bracht onze mexicaanse schoonmaakster Aurora salsa en tortilla's mee. Gisteren vertelde ze aan ons (mijn collega Suranjana, Sofie, een Duitse studente die hier stage loopt en mij) dat haar moeder de beste salsa van Mexico maakt, en vandaag had ze de salsa meegenomen! Ze is denk ik zo eind dertig, halverwege veertig en ze praat engels met een zwaar spaans accent. Ze vertelde dat ze zelf geen salade nam omdat ze op dieet was (ze is best flink gebouwd, haha) maar na een kwartier praten over haar salsa, begon ze zelf toch ook maar mee te eten. Het was heel lekker, maar wel veel... En zwaar! Zij maakte de tortillas voor ons en deed overal een mega schep sour cream op. Maar super aardig natuurlijk. Ze wil morgen of volgende week weer iets meenemen, iets met cactus plant. Ben benieuwd...
Groeten van Loesje!

Zwembad West

Ineke heeft de tuin erg romantisch ingericht, hetgeen hogelijk gewaardeerd wordt door de vogeltjes. Hier een kiekje van Zwembad West, waar het elke dag een komen en gaan is van badgasten. Boven is het poeliebadje, onder het diepe. Een paar keer per dag is het topdrukte als de wat lawaaierige familie Mus gaat baden (altijd met zijn allen). Op de foto een van de rustiger momenten waarvan een pimpelmeesje profiteert. Ik heb geconstateerd dat vogels voor de lol gaan zwemmen, net als mensen. De mussen gaan daarna vaak op een bankje in de zon zitten. Eén van de mussen legt dan altijd zijn kopje een beetje opzij, om maximaal van de warmte te kunnen genieten.

Sinterklaas????

Gespot op 5 september in de Albert Heijn, precies 3 maanden te vroeg: pepernoten en marsepein. Nog even en we eten pepernoten met pasen!

1e Schooldag

Evenals Merel uitgevlogen: Agnes op weg naar haar eerste schooldag op de middelbare school. Voor één jaar zitten Agnes, Emma en Julia bij elkaar op school. Julia doet eindexamen, Emma doet de 4e klas.

Vakantie

Van onze correspondent in de Bay-area

Labor-day-weekend staat voor de deur. Maandag 7 september is het labor day, een nationale feestdag. De bay-bridge, de belangrijkste weg van Oakland naar San Francisco, gaat dan 4 (!!!) dagen dicht en heel de East-bay staat op zijn kop. Ze kondigen het al weken overal aan, en de mensen zijn echt in rep en roer. Er worden honderduizend D-tours en omwegen aangeboden, maar vanochtend zei een politie-agent op het nieuws: ' please guys, in worst case, you can always still take public transport'. En met dat 'public transport' ben je in 20 minuten in downtown hartje SF!!!! Ik begrijp ECHT niet waarom die Amerikanen zo moeilijk doen. Het tweede bericht/aankondiging met betrekking tot het sluiten van de bay-bridge was de oproep dat mensen echt niet het alarmnummer 911 moeten bellen als ze in de file staan. Dit gebeurde volgens de nieuwslezer nog steeds erg vaak.
JEEE! Apart volkje :))

What's in a name...

Kinderopvang kan je, ook in een provinciestad als Maastricht, niet vroeg genoeg regelen. Dus hoewel er nog nauwelijks iets zichtbaar is en ik de enige ben die merk dat mijn broeken wat strakker zitten, togen wij met onze hummel op pad op zoek naar een kinderdagverblijf waar wij volgend jaar met een gerust hart onze kleine achter willen laten.

Een landelijke instantie, Maatwerk In Kinderopvang, heeft duidelijk onze voorkeur, niet in de laatste plaats omdat het kinderdagverblijf op een luttele 100 meter vanaf onze werkplek in de stad zit. Handig met halen en brengen en tussendoor binnenlopen als het gemis te erg wordt. Dus wij schreven ons in. Of beter gezegd, we plaatsten ons wurmpje op de wachtlijst.

Het in te vullen formulier vroeg om de roepnaam van het kind. Nou hebben wij wel "werknamen". Iedere week wordt mijn buik aangesproken met een andere naam: Bertje, Suzette, Kareltje, Abeltje, Sam, Hellebert. Geen van alle namen waar we ons nu al op willen vastpinnen. Dus lieten we het vakje roepnaam open.

Gisteren kregen we de bevestiging dat we op de wachtlijst staan. En plotseling heeft dat 5 centimeter grote mensje in mijn buik naamsbekendheid bij een officiele instantie: Baby Vermeer.

Merel

Terwijl de familie verblijd wordt met heel wat baby-nieuws, zijn wij dit jaar (Michael en Ineke overigens ook) alweer een paar stappen verder. Babies groeien op tot peuters, die kleuter worden, die naar de basisschool gaan en ineens ben je bij een volgend stadium: alleen nog maar middelbaar scholieren in het huis, pubers. Want vandaag was het Merel's eerste dag op de middelbare school. Het kleine meisje is een jonge dame geworden.

November 2003:
Vandaag:

Domme dommes en ook een klein nieuwtje

De eerste domme domme van Job.
Op vakantie zien we een kleine salamander lopen en Job roept enthousiast: "Kijk, KROKODIL!"

Puck had ook weer een leuke. Ze was zich aan het omkleden voor de dagelijkse duik in het zwembad. "Mama het lukt niet zo goed mijn zwembroek zit onderstebinnen."

Het kleine nieuwtje komt van Teun en Josje. Ongeveer half maart komt het wonder op de wereld.

Klein nieuws...