...

we hoorden het hart vandaag!
het klopte als een trein!

Noah

op veler verzoek foto's van Noah. Hij lijkt veel op marc. Wij hebben er nog niet zoveel Termeer in ontdekt. Deze foto's is van 12 juli gemaakt door Klaartje.

Gemaakt op 16-7 gemaakt door opa Rich

Klein groot nieuws!!!!!!!

Geboren op 12 juli 2008 om 11.30 uur: NOAH.

Zoon van Dirkje en Marc.

Noah weegt 2750 gr en is volgens Dirkje de mooiste baby ter wereld. (en of ze gelijk heeft!!!)
Bevalling was zwaar, ruim 36 uur en heeft plaatsgevonden in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Moeder en zoon door maken het goed maar moeten vanwege koorts nog wel enkele dagen blijven.

Je weet maar nooit

Roelof-jan en ik gaan als gewoonlijk niet met vakantie. Om ons door de regendagen heen te werken, zoeken we een nieuw huis op internet. We hebben ons oog laten vallen op Zuid-Frankrijk, aan de betaalbare westkant dan. Ergens tussen Toulouse en de Atlantische kust. We gaan in januari wel met vakantie en zijn van plan daar te gaan rondtoeren om de regio in de winter te kunnen zien en huizen te bekijken. Het feit dat de gemeenteraad de afgelopen week nogmaals het besluit over het traject van de rondweg heeft bevestigd, geeft ons voldoende energie.

Om een beetje focus te krijgen, hebben we een plaats uitgezocht die als uitgangspunt kan dienen, en dat is Eauze geworden (makkelijk op te zoeken in Google Earth, typ Eauze Frankrijk). eauze heeft 4000 inwoners en is daardoor een van de grotere plaatsen in het gebied. Naast het bekijken van allerlei huizensites, zoeken we ook op blogs en in de toeristische informatie. Eauze ligt in het gebied van de Armagnac. Dat is op zich al een aanbeveling voor Roelof. Van de Armagnac (een soort cognac) maken ze in Eauze een lokaal aperitief dat Floc de Gascogne heet.

We gingen gisteren - in de regen - een rondje winkelen in Oudenbosch, en Roelof wilde graag in onze Gall&Gall gaan vragen of ze Floc de Gascogne hadden. Ik vond dat een stom idee, en nog terwijl hij de winkeldeur openduwde mopperde ik dat het geen pas geeft om die mensen om dat soort exotische drankjes te gaan vragen, want ze hebben ze toch niet.

Maar Roelof deed het toch.
"Heeft u toevallig ook Floc de Gascogne?"
"Jazeker, wilt u rood of wit?"

Van de schrik hebben we ze allebei gekocht.

Domme Domme

Ja Puck gaat vrolijk door met het produceren van domme domme's.

Woensdag tijdens het avondeten was er een heleboel geflits en gedonder boven Boxtel. Onweer dus. Het ging er af en toe best heftig aan toe en ik zag dat Puck af en toe wel een beetje schrok van met name het gedonder moest er wat uitgelegd gaan worden.
Puck: ""mama, wat is al die herrie?"
Klaartje: "dat zijn de wolken en die hebben een beetje ruzie."
Puck: "waarom?"
Klaartje: "omdat ze tegen elkaar gebotst zijn."
Bij een nieuwe flits en donderslag zegt Puck: "maken ze nu alweer ruzie??"
Klaartje: " Ja maar ze zijn ook verdrietig want het regent ook, kijk maar."
Puck: "Nou dan moeten ze maar snel sorry zeggen en het goed maken!"

Later die avond zit Puck bij Opa op de fiets en vertelt het verhaal van de ruziende wolken tegen opa omdat het opnieuw gaat onweren. Even later vraagt ze dan: "waarom botsen de wolken tegen elkaar Opa?"
Waarop Rich antwoordt: "Kijk maar eens hoe druk het is, er zijn heel veel wolken in de lucht en dan botst het wel eens. "
Puck snapt het niet zo goed en vraagt waarom.
Rich: "nou dat is net als bij Domino (het kinderdagverblijf). Als je met heel veel kindjes tegelijk op het wc bent dan botsen jullie ook wel eens."
Waarop Puck antwoordt: "maar dan kun je ze toch gewoon doorspoelen!!!"

Verstrooid?

Soms ben ik wat verstrooid. Dat vind ik zelf mooier klinken dan het vermoeden te uiten dat de leeftijd al een spelletje met me speelt.
Lonneke nam me mee naar Ikea in Heerlen. Dat is slim van haar, mijn auto is veel groter dan de hare. De aanschaf was echter zo overdadig, dat zelfs die te klein was. Op naar de verhuurder van de boedelbakken. Om te mogen huren moet je een geldig rijbewijs overleggen. Ik snuffelde in mijn autopapieren en vond alleen die van meneer mijn man. Geen bak dus. We proppen de auto zo vol mogelijk en bellen een vriend of we zijn karretje mogen komen halen: jammer, kapot! Dan maar naar Maastricht, daar een boedelbak huren en weer terug naar Heerlen. In Maastricht zit Edouard. Hij rommelt in de papieren en haalt er zo mijn rijbewijs uit. Ik was vergeten dat dit er tegenwoordig uitziet als een roze ziekenhuispasje!
Maar wat veel erger is: ik realiseerde me opeens dat ik helemaal niet naar mijn rijbewijs had gezocht. Het document waar ik op misgreep was mijn paspoort!

Sleutels, deel twee.

Een jaar geleden vond Edouard ineens dat we een nieuwe auto nodig hadden. En toen we hem hadden vond ik dat ook. Wat een prachtkar. Wat ‘n toeters en bellen. En wat een sleutel: van verre kan je de chauffeursdeur open klikken, met twee keer drukken gaan de andere portieren van het slot en daarbij knipperen de lichten op een schalkse manier. Natuurlijk zat er ook een reservesleutel bij. Van onze oude auto zijn we die jarenlang kwijt geweest, tot we hem vonden in Matthijs’ toilettas. De nieuwe reservesleutel waren we al in de eerste week kwijt.
We namen de auto mee naar Duitsland. Ik wist zeker dat we de sleutel wel in de bagage zouden aantreffen. Niet dus. Weer thuis werden alle hoeken en gaten doorzocht. Nergens. Dan word je nerveus. Meneer de boef hoeft onze reservesleutel maar te vinden en dan in Maastricht een beetje rond te lopen, alsmaar klikkend op die prachtige knopjes. Ergens in de stad zou dan een (onze) auto beginnen te knipogen en weg ben je met die prachtige bolide!
De garageman heeft uren voorin de auto gelegen om de computergegevens op de sleutel te wijzigen, zodat het gevreesde nooit zal kunnen gebeuren. Daarbij raadde hij ons aan geen nieuwe reservesleutel te kopen, omdat “die krengen godsallejezus duur zijn”. Zenuwslopend: stel dat we de originele verliezen!
Omdat ons prachtwagentje groot genoeg is wordt hij vaak gebruikt voor allerlei verhuisperikelen. Daartoe moet de stoel soms in een andere positie gezet worden. Ook dat kan in deze auto. Op een gegeven moment lukte het Lonneke niet om de stoel weer terug te zetten. Daarom graaide ze lukraak onder de zetel. Haar triomfantelijke gezicht sprak boekdelen: na tien maanden hadden we onze reservesleutels alweer terug!

Sleutels

Ik heb iets met sleutels. Ik koester ze. En niet alleen de sleutels van mijn huis. Ook die van mijn buren en zelfs oude sleutels, waarvan ik niet eens weet waarop ze passen, krijgen een liefdevol bedje achter in de keukenla. Omdat ik bang ben dat de deur ineens achter mij dichtklapt hebben ook al mijn buren een sleutel van mijn voordeur. Lonneke, Jeroen en Matthijs hebben er een en natuurlijk Maria, onze Poolse wervelwind. Wat dat betreft voel ik me wel zeker.
Toen Matthijs zijn flat betrok heb ik dan ook zeventien sleutels laten bijmaken, zodat hij die kon uitdelen aan al zijn flatgenoten en natuurlijk een voor mijn verzameling. Omdat hij speciale veiligheidssloten heeft, was dat nog een hele exercitie; in Maastricht vond ik uiteindelijk een slotenmaker die de Udense sleutels kon vervaardigen. Nou is Matthijs anders dan ik. Dat weet ik natuurlijk al langer dan vandaag, dus had ik mijn voorzorgen genomen, want je weet maar nooit.
Op een zonnige zaterdagmiddag gaat de telefoon: “Ik sta buiten mijn appartement en de deur is door een tochtvlaag in het slot gevallen. Nu kan ik niet meer naar binnen!” (Zijn telefoontje had hij dus wel op zak.) Maastricht is niet naast de Udense deur, dus mijn sleutel gaan brengen was niet mijn eerste inval. Maar nu komt dan mijn overdreven zorg van pas: in de verhuistijd heb ik een van de sleutels op het Esscheheike achtergelaten, met een cryptische label eraan zodat meneer de inbreker niet meteen naar Matthijs zou vertrekken om ook daar de tv weg te halen. De label was zo onduidelijk dat het een hele tijd duurde voor Adrienne geloofde dat het echt zijn sleutel was. Maar toen pakte ze haar auto en reed spoorslags naar de wachtende Matthijs. Na een uur kon hij eindelijk weer naar binnen. Hij was zo dankbaar, dat hij voor Adrienne een kopje thee zette: dat had hij nog nooit eerder gedaan. Toen zij weer naar Boxtel vertrokken was heeft hij onmiddellijk sleutels uitgedeeld aan al zijn buren!

BLOEMKOLEN

Zo’n tien jaar geleden liep ik met Tosca regelmatig een rondje langs de volkstuintjes bij ons in de buurt. Op de hoek had een man een keurig net perceel, er was geen sprietje onkruid, zijn schuurtje werd ieder jaar geverfd, de groenten hadden het er naar hun zin, vooral de bloemkolen, die allemaal in een emmertje zonder bodem stonden. De man was er dan ook altijd bezig, in ieder geval als Toos en ik voorbij kwamen. We maakten dan meestal even ‘n praatje, het onderwerp was meestal een mooie peul of een leuke krop sla.

Op een dag kwam hij ons huis voorbij toen ik net in onze brievenbus keek. Hij zei dat hij helemaal te voet naar huis moest, want hij was zijn portemonnee vergeten en wilde sigaretten kopen bij Het Renpaard. Ik bood aan hem wat geld te lenen. “Geef maar gelijk 10 euro”, zei hij, “dan heb ik zeker genoeg”. Ik vond dat wel wat veel voor een pakje sigaretten, maar ik gaf het hem toch maar. Daarna zag ik hem niet zo vaak meer, en dat tientje al helemaal niet! Na een paar weken was hij weer aan het wieden tussen de preistelen. “Je hebt zeker dat tientje niet gevonden in je brievenbus, hè?” vroeg hij. Wat koeltjes gaf ik toe dat dat klopte. “Ik heb het er wel ingedaan, hoor, in een verfrommelde envelop. Maar het zat ook vol reclame, jouw brievenbus.” Ik zei dat wij nooit reclamefolders kregen op het Essche Heike (die worden, voor ze bij ons zijn meestal wel ergens in een sloot gekieperd) en dat ik ook geen verfrommelde envelop was tegengekomen. “Nee, allicht niet!” zei hij, “die gooi je natuurlijk meteen weg met de reclamefolders! “ Ik liep toen maar door. Onze vriendschap was uiteraard over. Tosca en ik namen voortaan een andere route en als ik hem toevallig ergens tegenkwam, negeerde ik hem. .

Ik liep vandaag toch maar weer eens dat rondje met Zebbie, en het viel me op dat het hoektuintje één grote onkruidmassa was. Wat zou er aan de hand zijn? Is hij ziek en kan hij niet meer tuinieren? Is hij misschien doodgegaan? Meteen had ik er spijt van dat ik hem nooit vergeven had. Stel je voor dat hij nu zelfs te arm is om de huur van een tuintje te betalen! En heb ik dat geld nou echt gemist? Ik heb er geen ijsje minder om gegeten, en zeker geen tuinboon of rooie kool. Ik vond mezelf een mispunt!

Totdat ik hem vandaag plotseling weer zag. Hij heeft een tuintje verderop op het complex! Met een nog mooier schuurtje en ongetwijfeld prachtige snijbonen en bloemkolen in emmertjes. En, wat denken jullie, was ik blij dat het toch goed met hem ging, blij dat ik de kans kreeg om te vergeven en te vergeten dat hij mij voor de gek heeft gehouden? Bestolen zelfs?

Niks hoor! Ik ben weer nét zo boos op hem als tien jaar geleden!

Aussie says hi!

Jullie krijgen allemaal de hartelijke en liefdevolle groeten van de familie uit Australie! We hebben gisteren een heerlijke middag vol thee, lekkers en goede gesprekken gehad. Uncle Lyn en Auntie Marj maken het goed, ze zien er beiden stralend uit. Ook met de rest van de familie gaat het prima. Alle persoonlijke knuffels die ik her en der moet uitdelen, kom ik zo snel mogelijk geven!

G`day!

Nieuwe Balie

Er gaat bijzonder veel mis op onze school (een ROC), en we zuchten wat af als docenten, maar soms worden we gecompenseerd. Zo verloren we op onze locatie (= een grote school met 3 aparte gebouwen rond 1 centraal plein), in ons eigen gebouw de balie. Een bezuiniging natuurlijk.
Hiervoor in de plaats kwam in een van de andere gebouwen een nieuwe, sjieke, centrale balie met veel rondhangend personeel. Er werden richtingaanwijzers naar die nieuwe balie geplaatst, maar oude en nieuwe cursisten letten daar natuurlijk niet op en lopen zoals vanouds ons gebouw binnen, kunnen de balie niet vinden en vallen vervolgens iedereen die ze op hun weg tegenkomen (ons) lastig met hun vragen over inschrijven, uitschrijven, inburgering, uitburgering, informatie, klachten en noemt u maar op.
Op het moment dat we daar schoon genoeg van begonnen te krijgen, sjouwden concierges grote dozen vol zakken met M&M's en Smarties ons docentenlokaal binnen: aan elk zakje een kaartje geniet met info over de nieuwe balie. Wij werden geacht die in onze klassen uit te delen.
Jullie begrijpen wat er gebeurde. Natuurlijk, in een enkele klas werden wat zakjes rondgegooid, maar de meeste hielden we ter compensatie gewoon zelf. Dus staan er nu koffiebekers vol Smarties op onze bureau's, koektrommels met M&M's bij de telefoon en de printer. Keurige collega's met voorheen rood gestifte lippen hebben ineens een roestbruine mond en rode en blauwe vlekken op de bloes. Wie ons lokaal binnentreedt, krijgt een flauwte door de chocoladegeur.
Collega's zuchtten nog steeds, maar nu dat ze er niet van af kunnen blijven.
Het is ook nooit goed.

Oma An en de zorg in Nederland

Oma An heeft een kleine terugslag gehad, mogelijk weer een (kleine) TIA (de huisarts was er niet zeker van) en ten gevolge daarvan is ze nog slechter gaan lopen dan ze al deed. Schoonzoon Jan, haar mantelzorger bij uitstek, regelde binnen 1 dag intensieve thuiszorg. Had oma tot dan toe alleen hulp in de ochtend, bij het douchen en aankleden, vanaf nu zou er 4 x daags zorg komen, 's morgens, tussen de middag, rond het avondeten en 's avonds bij het slapen gaan. Even wat extra hulp en toezicht, voorlopig voor een maand. Iedereen blij.
Maar het een en ander bleek toch niet goed gecommuniceerd.
De nachthulp die zich tegen tienen 's avonds bij oma meldde, bleek te zullen blijven slapen. Ze wilde de hele nacht in een stoel naast het bed van oma zitten! Oma zei: Wat zullen we nou krijgen? En ze ging ons opbellen om die hulp weg te krijgen. Dat was nog moeilijk, want de hulp weigerde te gaan; dit waren immers haar instructies. Bovendien was het 10 uur in de avond en ze was met de trein gekomen uit LISSE! Na enig heen en weer getelefoneer ging de hulp uiteindelijk weer, met de trein terug naar Lisse. De reisplanner van Jan moest daar nog voor in actie komen om te bezien of ze nog wel terug kon!

kaartje van Lonneke

Lonneke kan niet sms'en vanuit de woestijn, maar het is haar wel gelukt een kaartje te sturen. Volgens mij heeft ze het er wel naar haar zin. Maar ik baal wel van die postzegel. Nog ongestempeld ook!

IJsvogelbabies komen te voorschijn

Vanmorgen heb ik voor het eerst de ijsvogeljongen gezien. Ze hebben zeker drie weken in een ondergronds nest gezeten. Het enige bewijs dat ze er waren, was een hoeveelheid witte poep die uit hun toegang - een holletje in de wand van de vijver - drupte. Maar vanmorgen zaten twee jonge ijsvogels een beetje onzeker op de tak boven de vijver. Ik werd door hen verrast en zij door mij. Ik zag meteen dat het jongen waren. De oudervogels vliegen namelijk onmiddellijk weg wanneer ze maar een glimp van mij zien, en bovendien hadden deze vogels een lichbruine voorkant en nog niet het rood van een volwassen ijsvogel. Ze twijfelden duidelijk wat te doen: hun ouwelui hadden gezegd dat ze daar stil moesten blijven zitten en daar kwam ineens een groot dier! Ik besloot snel weg te gaan. Daarna heb ik sluipend achter de rhododendrons geprobeerd foto's te maken. Ik zal eerlijk zijn, de eerste foto is van internet geplukt en de tweede is van mij: in het midden van de foto een blauw vlekje (klik op de foto dan krijg je een groter exemplaar). Niet spectaculair, maar live wel heel leuk! Als je wilt komen kijken moet je heel snel zijn, volgens de literatuur blijven ze enkele dagen bij het nest en dan worden ze door de ouders weggejaagd. En de ouders beginnen daarna aan het volgende nest ... mogelijk wordt de vijver dus weer zes weken een no-go area.

school in de lift

School in de lift.

Mijn directeur is er altijd als de kippen bij als er iets te halen valt. Hij schrijft in op techniekprojecten, cultuurmanifestaties en sportevenementen, als daar een vergoeding tegenover staat. Dat wij daar daarvoor dan in de benen moeten vindt hij niet meer dan normaal: hij is alweer meteen bezig nieuwe potjes te zoeken. Zijn financiële hoogtepunt was het jaar dat wij een nieuwe school kregen, de subsidies stroomden binnen. Daar was er ook een bij voor een lift. Die moest en zou er komen, vond hij. Wij hadden liever meer kastruimte, maar inspraak werd niet geduld. Omdat die lift zoveel ruimte in beslag nam was er geen plaats meer over voor een degelijke trap. Dus kwam er een steil monster met veel te hoge treden, waarop de juffrouw van groep vier wel naar boven durfde, maar niet meer naar beneden. Maar goed dat die lift er was!
Wij hadden weer eens buiten de waard gerekend: het werd ons en de kinderen ten strengste verboden de lift te gebruiken, hij was alleen voor speciale gelegenheden. Dus moesten we aan de slag om onze kleuters te leren traplopen. Voor de juf van groep vier kwam er een leuninkje en toen twee kinderen van groep drie tegelijkertijd met een gebroken been zaten droegen de meester van groep 8 en zijn stagiair die elke keer van boven naar beneden en weer terug.
Natuurlijk was de lift het feest van de dag als mijn directeur op stap was. En dat was heel vaak. Het werd een sport een hele groep in de lift te krijgen. De kleuters werden kampioen, met groep zes als goede tweede: die namen elkaar op de rug, dan ging het proppen nog beter. Toen de lift de geest gaf hebben we allemaal voor de spiegel staan oefenen om oprecht verbaasd te kijken. Mijn directeur was rood van woede, maar kon geen schuldige aanwijzen Hij vond de reparatiekosten te hoog, dus is de lift nooit gemaakt. We hebben nu weliswaar een heel steile trap, maar ook extra kastruimte!

Zanique.

TISH - HIST - SITH - SHIT

Ik heb met Auntie Marie hele gesprekken over van alles en nog wat. Het zijn wel steeds dezelfde gesprekken, want haar geheugen laat haar danig in de steek. Toch beginnen we iedere keer enthousiast over dezelfde onderwerpen, al moet ik bekennen dat MIJN enthousiasme minder wordt naarmate de dag vordert. Een populair onderwerp van gesprek gaat over "common people" (in de betekenis van "ordinaire mensen") Volgens Marie zijn dat mensen die niet in staat zijn beschaafd Engels te spreken (of bij ons dus Nederlands). Ik zeg dan dat ik mensen pas "common" vind als ze roddelen, rochelen of hun neus snuiten in mijn nabijheid. Ik moet toegeven dat ik deze discussie ook wel een beetje aanga om haar hersenen een beetje aan te zwengelen.
Vanmiddag maakten we een rondje rond het Essche Heike vennetje, en ik waarschuwde haar niet in de "dog shit" te trappen. Dat vond ze heel erg "common" van mij. Wat ik dan moest zeggen? Nou, "pooh" bijvoorbeeld. Ik zei dat het toch echt hetzelfde was: het was bruin en het stonk en je moest het niet aan je schoen krijgen! Nee, "shit" kon niet, vond ze. Mocht ik dan wel "tish" zeggen? Of "sith" of "hist"? Nou, als ik dat persé wilde, dan mochten die wel, ook al waren het niet bestaande woorden. Maar "shit" dus niet? Ook al waren het gewoon dezelfde vier letters? Nee, "shit" dat mocht echt niet. Intussen waren we alweer thuis gekomen en kwamen we (O)pap tegen. Marie vroeg wanneer hij en ik nu eindelijk eens gingen trouwen, we woonden al zo lang samen! Dat vond ik nou echt een shit vraag.

Taco Dinner Kit van AH

Een Mexicaans maaltijdpakket, met een wel héél speciaal concept, want als je wilt weten hoe je het maakt, staat er op het pak het volgende:

Berijden:
....

Snorkie en Roest

SNORKIE, ROEST, ETEN!
NOU NOU, NIET VRETEN.

O SORRY, JE MAG DOOR ETEN, HOOR JE DAT.
RRRR, HOOR JE SPINNEN DIE KAT.
KATTEN SPINNEN, DAT KLINKT HEEL ERG LIEF.
IK VIND ZE BIJNA EEN HARTEDIEF.
ERGENS IS EEN KATTENPLEK.
EN......... HUN WATERBAK IS LEK.
NU EVEN VLUG EEN DOEKJE PAKKEN.
RAZENDSNEL EN HET BAKJE PLAKKEN.
O JEE, TE LAAT, HET BAKJE IS TE STUK.
ER LIGT ZELFS EEN SCHERF ONDER DE KRUK.
STAP STAP, DAAR KOMT ROEST AAN.
TJA, SNORKIE, JE MOET OPSTAAN.
ZZZ GRAUW, ROEST PAKT SNORKIE.
IJGENLIJK VINDT SNORKIE HET WEL LEUK ZO TE ZIEN.
NU RENT ROESSIE WEG.
POTJANDORI, DIE HEEFT PECH.
OKE, DUS NAAR BUITEN.
EN DAAR ZIET HIJ EEN VOGELTJE.
ZO, DIE GA IK PAKKEN, DENKT ROESSIE.
EN EEN VOGEL IS BANG VOOR EEN POESSIE.
NU ZIET HIJ ROEST EN VLIEGT WEG, GELUKKIG MAAR.

Ijs- en andere vogeltjes

Terwijl Lonneke zich in Australië vergaapt aan allerlei exotische vogels, kunnen wij er in Nederland ook wat van. Nog nooit was de ijsvogelpopulatie zo groot. Ze kunnen niet vissen als er ijs ligt en gaan dan massaal dood. Nu heb ik in de vijf jaar dat we hier wonen niet één keer over de vijver kunnen lopen, dus echt ijs is er al die tijd niet geweest.

Er zijn er zelfs zoveel dat er twee hebben besloten in onze vijver te gaan wonen en kinderen te krijgen. Jeroen was ooit komen kijken en had dat al voorspeld. Het huwelijk van deze ijsvogeltjes was ergens in april. Ze zijn niet alleen herkenbaar aan hun ijzig groen, knal blauw en bruinrood, maar ook aan hun schrille kreten. Ik herken nu zelfs ijsvogels aan hun geluid als ze in de naburige sloot aan het vissen zijn.

Het duurde even voordat we hun nestgang hadden gevonden: als je bij de vijver komt is het links vooraan in de wand van de vijver. Je ziet alleen een gat dat het begin is van een gang + nestholte. Inmiddels zijn ze allang aan het voeren (visjes! gevangen vanaf een tak die boven de vijver hangt – speciaal voor hen zo laten hangen). We wachten we met enige smart op het einde van de gezinssituatie. Zolang de ijsvogels er wonen, willen we niet meer bij de vijver werken. Daardoor groeien zowel de vijver als het omringende pad volledig dicht.

Het is dit jaar toch al een goed vogeltjesjaar. Ik geef mezelf al jaren een cursus 'vogelgeluiden' en kan inmiddels de meeste vogels van het landgoed onderscheiden. Dat gaat met een opzoekboek en een draagbare cd-speler die ik van Merel had gekregen (zij heeft natuurlijk een i-pod). Ik luister met een oor naar de cd en het andere naar de echte vogel. Zelfs dan is het soms moeilijk. Ik kan de fitis nog steeds niet, en het roodborstje alleen als ik hem zie. Maar ik heb de grote lijster herkend en daar ben ik heel trots op.

De rondweg ligt nog steeds 'onder discussie'. Er is een comité opgestaan die de rondweg toch aan de andere kant van Oudenbosch wil … we hopen dat ze succes hebben maar we geloven er voor alle zekerheid maar niet meer in ….. Nou ja, dan ga ik gewoon Franse vogeltjes leren kennen, want als de rondweg bij ons langs komt, gaan we naar Zuid-Frankrijk verhuizen.

Margriet

Nieuws uit de verre Cuyl

De andere kant van de wereld ziet er bijna hetzelfde uit als de andere kant van de wereld. Het is hier heel vervelend weer. Ik moest vanochtend mijn zonnebril op toen we buiten zaten te ontbijten en kon na 5 minuten mijn trui al niet meer aanhouden!

Ik heb nog niet veel van Melbourne gezien, behalve dan een paar kampeerwinkels, want er moesten nog een tent en wat kookspulletjes aangeschaft worden. De real Aussie-hat (think Crocodile Dundee) gaan we in Alice Springs najagen. Alles is gepakt, klaar voor het volgende deel van de trip.
Het eerste deel van mijn reis ging prima, zeer voorspoedig. Tijdens de eerste vlucht was het prachtig helder weer. Tot ver boven Rusland had ik een prachtig zicht over land dat er vanuit de hoogte allemaal hetzelfde uitziet. Toen het in Nederland pas 4 uur 's middags was en buiten nog volop zonneschijn, werd me verzocht het raampje dicht te doen. Er moest geslapen worden, zodat iedereen zo snel mogelijk aan de nieuwe tijd kon wennen. Gelukkig had ik prive tv met koptelefoon. Twee films en een hele serie series; ik hoop dat ze op de terugweg het programma vernieuwd hebben!
Uiteindelijk heb ik toch best lekker geslapen, waardoor ik redelijk uitgeslapen om zes uur 's ochtends op Kuala Lumpur terecht kwam. In de verte woedde een flinke onweersstorm, maar wij zijn rustig geland. Drie uurtjes rondgehangen op het vliegveld. Genoten van het uitzicht vol palmbomen, me verwonderd over het feit dat ze in Maleisie ook gewone zwaluwen hebben die laag vliegen bij slecht weer op komst en een poging gedaan een enorme roofvogel te herkennen die bijna aangevlogen werd door een aanstormend vliegtuig.
Bij aankomst op Melbourne werd ik tot twee keer toe uit de rij passagiers gehaald. Eerst moest mijn paspoort double checked worden en moest ik wat vragen beantwoorden (wat ik precies kwam doen en hoe lang ik dacht te blijven), vervolgens werd ik, na het ophalen van mijn originele Bevers-bagage, bij de douane uit de rij gehaald. Er zat een zakje onherkenbaar materiaal in mijn tas. Toen ik op de vraag van de douane-beambte antwoordde dat het "liquor" was, keek de man me even vreemd aan. Maar na mijn uitleg ("Dutch, black candy, you know, dropjes"), kwam er een grote grijns en mocht ik verder. Mijn ophaler en taxi stonden klaar. Door het donkere Melbourne reden we naar St. Kilda, dumpten mijn bagage en gingen nog even de boulevard op. Toen ik vanochtend wakker werd, zag ik voor het eerst dat ik vanuit het appartement bijna de zee aan kan raden. Het is dat we op de 4de verdieping zit en mijn armen niet zo lang zijn, maar anders...
Vanochtend heb ik kennis gemaakt met de andere twee avonturiers. Twee fransozen waarvan de ene erg moeilijk en de andere nog slechter te verstaan is. Maar met een beetje moeite en vooral veel herinneringen aan mijn Franse lessen op school gaat het aardig. At least mijn Engels steekt er prima bij af, dus dat zij niet altijd even verstaanbaar zijn will I see through the fingers.