Voor ons als thuisblijvers is de vakantie wel wat tegengevallen. Elk jaar weer hoop ik op zo'n zomer als 2003, het jaar dat Roelof-jan en ik op het landgoed kwamen wonen. Elke dag een blauwe lucht, hangen in de hangmat, iedere avond buiten eten en 's avonds tot laat buiten zitten kletsen. Maar kennelijk moet je naar Frankrijk verhuizen om dat te krijgen …
Het was wel een fantastisch jaar voor de tuin, speciaal de moestuin. We hebben zoveel producten ingevroren dat ons wintermenu nu al vaststaat: elke week een keer rode kool, een keer prei, een keer rode bieten, een keer asperge en een keer pompoen en een keer andijvie. Hebben we per week nog maar een dag om een lekkere curry te eten. Natuurlijk met chinese kool of paksoi, dat hebben we ook nog tig keer.
De ijsvogels hebben nog een tweede nest gehad, in hetzelfde hol. Dit keer waren de jongen zeer luidruchtig, we hoorden ze in het nest voortdurend geluid maken. Zoiets lees je niet in de internetsites over de ijsvogel. Dat geluid werd steeds harder, en toen was het ineens voorbij. Ik heb nog twee ijsvogels op de tak gezien (hun tak moet ik zeggen, het is de tak die speciaal voor ijsvogels is gespaard). Ik denk dat dat jongen waren. Maar het hele gezin hebben we niet meer gezien en het is nu heel erg stil bij de vijver.
Behalve twee gezinnen ijsvogel, hebben we ook twee snoeken in de vijver. Ze zijn allebei even groot en het duurde een paar maanden voordat we door hadden dat de snoek die we zo vaak zagen de helft was van een koppel. Dat is volgens ons de verklaring voor het feit dat alle kleine visjes uit de vijver zijn verdwenen. Er waren er altijd zoveel dat zelfs de kinderen ze met een schepnetje konden opvissen. Ik had elke winter een dozijn visjes in een aquarium in huis. Dat kan nu niet meer. Overigens zegt de enige echte vissenkenner van de familie dat dat niet kan, alle visjes weg door twee snoeken. Dus komen ze misschien nog tevoorschijn vanonder de vele vele eendenkroos.
Ik heb weer eens meegedaan aan een wedstrijd hardlopen. Af en toe doe ik mee om gemotiveerd te blijven. Criterium voor een wedstrijd is: het moet op fietsafstand zijn en er moet een langere afstand zijn dan de mijne, zodat ik niet in mijn eentje als laatste binnenkom. Vorig jaar deed ik mee aan de zes kilometer in Zegge (tijd 37 minuten), dit jaar aan de tien kilometer in Hoeven (tijd 59 minuten en 48 seconden, dus net binnen een uur). Ik was beide keren supertrots op mijn tijd. Ik heb gemerkt dat ik tijdens een wedstrijd veel en veel harder loop dan alleen. Ik denk dat het komt omdat ik 'meeloop' met anderen, als die lekker hard gaan, dan ga ik gewoon mee. Daarom heb ik besloten om bij een atletiekclub te gaan. Ik meldde mij voorzichtig aan met de mededeling dat ik al zestig jaar ben, maar dat werd weggewuifd, de oudste deelnemer is 76 jaar. Deze week ben ik al twee keer gaan 'trainen'. Gezellig en super-relaxed. Alleen: twee avonden per week. Ik weet niet of ik dat volhoud.
Ik merk dat er zoveel foto's op de blog komen. Dat is het grote voordeel van internet ten opzichte van een papieren krantje. Dank zij Eriks vriendin Katelyn heb ik Picasa (van Google) ontdekt. Met Picasa kun je ook via deze blog foto's laten zien. Je moet dan een Google account aanmaken als je dat nog niet hebt (en aangezien deze blog ook van Google is, heb je die misschien al). Dan zoek je linksboven in Google naar foto's (bij mij onder het kopje 'meer'). En dan kun je heel veel foto's opslaan in fotoalbums. Ik zet dus bij dit stukje geen foto's, maar ik verwijs naar een fotoalbum. Het zijn maar een stuk of tien foto's. Klik maar eens op http://picasaweb.google.nl/margriet.termeer/Zomer2008. Picasa is gratis, dus dat past wel bij de zuinige telandterzeetermeers.
woensdag, augustus 27, 2008
vrijdag, augustus 22, 2008
RE: BLOEMKOLEN
Ik denk niet dat men vaak teruggaat naar oudere artikelen om te zien of er een "reactie" bij is gekomen, dus maak ik hier maar even een vervolg van het bloemkolenverhaal. Ik had me vergist, de man die mij geld had afgetroggeld, was toch niet op een ander stukje grond opnieuw begonnen. Dat was een look-alike, al die oudere magere mannen met petje en sigaret lijken op elkaar. Vandaag liep ik met Zebbie langs de tuintjes en maakte een praatje met een ander ouder mager mannetje. Ik vroeg hem waar zijn buurman was gebleven. Hij keek me een beetje raar aan en vroeg: "Heddegijdèniegeheurtdan?" Wat had ik gehoord moeten hebben? "Heddegijdèniegelezedan?" Het had dus in de krant gestaan: ik was niet de enige die besodemieterd was, de booswicht had geld gestolen van "aauw vrouwkes" in verzorgingstehuizen, pinpassen en -codes ontvreemd, waarschijnlijk bij diezelfde aauw vrouwkes, geld gestolen van een zielige Surinamer en ook de snijbonen van mijn informant. Voor de meeste van deze vergrijpen werd hij veroordeeld tot een aantal maanden gevangenisstraf. Sindsdien had men hem niet meer gezien in Boxtel. Zijn vrouw had hem in de steek gelaten en bij de tuintjes was hij niet meer welkom. Uiteraard heb ik niet verteld wat mij was overkomen, want ik wilde niet ingedeeld worden bij de aauw-vrouwkes-groep!
p.s. toen ik doorliep voelde ik toch een beetje medelijden met de boef. Hoe kon iemand die zulke mooie bloemkolen kon laten groeien, zomaar op z'n ouwe dag het slechte pad opgaan?
p.s. toen ik doorliep voelde ik toch een beetje medelijden met de boef. Hoe kon iemand die zulke mooie bloemkolen kon laten groeien, zomaar op z'n ouwe dag het slechte pad opgaan?
maandag, augustus 18, 2008
Rondje IJsselmeer
vrijdag, augustus 08, 2008
donderdag, juli 24, 2008
donderdag, juli 17, 2008
Noah
op veler verzoek foto's van Noah. Hij lijkt veel op marc. Wij hebben er nog niet zoveel Termeer in ontdekt. Deze foto's is van 12 juli gemaakt door Klaartje.
Gemaakt op 16-7 gemaakt door opa Rich
zondag, juli 13, 2008
Klein groot nieuws!!!!!!!
Geboren op 12 juli 2008 om 11.30 uur: NOAH.
Zoon van Dirkje en Marc.
Noah weegt 2750 gr en is volgens Dirkje de mooiste baby ter wereld. (en of ze gelijk heeft!!!)
Bevalling was zwaar, ruim 36 uur en heeft plaatsgevonden in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Moeder en zoon door maken het goed maar moeten vanwege koorts nog wel enkele dagen blijven.
Zoon van Dirkje en Marc.
Noah weegt 2750 gr en is volgens Dirkje de mooiste baby ter wereld. (en of ze gelijk heeft!!!)
Bevalling was zwaar, ruim 36 uur en heeft plaatsgevonden in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Moeder en zoon door maken het goed maar moeten vanwege koorts nog wel enkele dagen blijven.
donderdag, juli 10, 2008
Je weet maar nooit
Roelof-jan en ik gaan als gewoonlijk niet met vakantie. Om ons door de regendagen heen te werken, zoeken we een nieuw huis op internet. We hebben ons oog laten vallen op Zuid-Frankrijk, aan de betaalbare westkant dan. Ergens tussen Toulouse en de Atlantische kust. We gaan in januari wel met vakantie en zijn van plan daar te gaan rondtoeren om de regio in de winter te kunnen zien en huizen te bekijken. Het feit dat de gemeenteraad de afgelopen week nogmaals het besluit over het traject van de rondweg heeft bevestigd, geeft ons voldoende energie.
Om een beetje focus te krijgen, hebben we een plaats uitgezocht die als uitgangspunt kan dienen, en dat is Eauze geworden (makkelijk op te zoeken in Google Earth, typ Eauze Frankrijk). eauze heeft 4000 inwoners en is daardoor een van de grotere plaatsen in het gebied. Naast het bekijken van allerlei huizensites, zoeken we ook op blogs en in de toeristische informatie. Eauze ligt in het gebied van de Armagnac. Dat is op zich al een aanbeveling voor Roelof. Van de Armagnac (een soort cognac) maken ze in Eauze een lokaal aperitief dat Floc de Gascogne heet.
We gingen gisteren - in de regen - een rondje winkelen in Oudenbosch, en Roelof wilde graag in onze Gall&Gall gaan vragen of ze Floc de Gascogne hadden. Ik vond dat een stom idee, en nog terwijl hij de winkeldeur openduwde mopperde ik dat het geen pas geeft om die mensen om dat soort exotische drankjes te gaan vragen, want ze hebben ze toch niet.
Maar Roelof deed het toch.
"Heeft u toevallig ook Floc de Gascogne?"
"Jazeker, wilt u rood of wit?"
Van de schrik hebben we ze allebei gekocht.
Om een beetje focus te krijgen, hebben we een plaats uitgezocht die als uitgangspunt kan dienen, en dat is Eauze geworden (makkelijk op te zoeken in Google Earth, typ Eauze Frankrijk). eauze heeft 4000 inwoners en is daardoor een van de grotere plaatsen in het gebied. Naast het bekijken van allerlei huizensites, zoeken we ook op blogs en in de toeristische informatie. Eauze ligt in het gebied van de Armagnac. Dat is op zich al een aanbeveling voor Roelof. Van de Armagnac (een soort cognac) maken ze in Eauze een lokaal aperitief dat Floc de Gascogne heet.
We gingen gisteren - in de regen - een rondje winkelen in Oudenbosch, en Roelof wilde graag in onze Gall&Gall gaan vragen of ze Floc de Gascogne hadden. Ik vond dat een stom idee, en nog terwijl hij de winkeldeur openduwde mopperde ik dat het geen pas geeft om die mensen om dat soort exotische drankjes te gaan vragen, want ze hebben ze toch niet.
Maar Roelof deed het toch.
"Heeft u toevallig ook Floc de Gascogne?"
"Jazeker, wilt u rood of wit?"
Van de schrik hebben we ze allebei gekocht.
maandag, juli 07, 2008
Domme Domme
Ja Puck gaat vrolijk door met het produceren van domme domme's.
Woensdag tijdens het avondeten was er een heleboel geflits en gedonder boven Boxtel. Onweer dus. Het ging er af en toe best heftig aan toe en ik zag dat Puck af en toe wel een beetje schrok van met name het gedonder moest er wat uitgelegd gaan worden.
Puck: ""mama, wat is al die herrie?"
Klaartje: "dat zijn de wolken en die hebben een beetje ruzie."
Puck: "waarom?"
Klaartje: "omdat ze tegen elkaar gebotst zijn."
Bij een nieuwe flits en donderslag zegt Puck: "maken ze nu alweer ruzie??"
Klaartje: " Ja maar ze zijn ook verdrietig want het regent ook, kijk maar."
Puck: "Nou dan moeten ze maar snel sorry zeggen en het goed maken!"
Later die avond zit Puck bij Opa op de fiets en vertelt het verhaal van de ruziende wolken tegen opa omdat het opnieuw gaat onweren. Even later vraagt ze dan: "waarom botsen de wolken tegen elkaar Opa?"
Waarop Rich antwoordt: "Kijk maar eens hoe druk het is, er zijn heel veel wolken in de lucht en dan botst het wel eens. "
Puck snapt het niet zo goed en vraagt waarom.
Rich: "nou dat is net als bij Domino (het kinderdagverblijf). Als je met heel veel kindjes tegelijk op het wc bent dan botsen jullie ook wel eens."
Waarop Puck antwoordt: "maar dan kun je ze toch gewoon doorspoelen!!!"
Woensdag tijdens het avondeten was er een heleboel geflits en gedonder boven Boxtel. Onweer dus. Het ging er af en toe best heftig aan toe en ik zag dat Puck af en toe wel een beetje schrok van met name het gedonder moest er wat uitgelegd gaan worden.
Puck: ""mama, wat is al die herrie?"
Klaartje: "dat zijn de wolken en die hebben een beetje ruzie."
Puck: "waarom?"
Klaartje: "omdat ze tegen elkaar gebotst zijn."
Bij een nieuwe flits en donderslag zegt Puck: "maken ze nu alweer ruzie??"
Klaartje: " Ja maar ze zijn ook verdrietig want het regent ook, kijk maar."
Puck: "Nou dan moeten ze maar snel sorry zeggen en het goed maken!"
Later die avond zit Puck bij Opa op de fiets en vertelt het verhaal van de ruziende wolken tegen opa omdat het opnieuw gaat onweren. Even later vraagt ze dan: "waarom botsen de wolken tegen elkaar Opa?"
Waarop Rich antwoordt: "Kijk maar eens hoe druk het is, er zijn heel veel wolken in de lucht en dan botst het wel eens. "
Puck snapt het niet zo goed en vraagt waarom.
Rich: "nou dat is net als bij Domino (het kinderdagverblijf). Als je met heel veel kindjes tegelijk op het wc bent dan botsen jullie ook wel eens."
Waarop Puck antwoordt: "maar dan kun je ze toch gewoon doorspoelen!!!"
zaterdag, juli 05, 2008
Verstrooid?
Soms ben ik wat verstrooid. Dat vind ik zelf mooier klinken dan het vermoeden te uiten dat de leeftijd al een spelletje met me speelt.
Lonneke nam me mee naar Ikea in Heerlen. Dat is slim van haar, mijn auto is veel groter dan de hare. De aanschaf was echter zo overdadig, dat zelfs die te klein was. Op naar de verhuurder van de boedelbakken. Om te mogen huren moet je een geldig rijbewijs overleggen. Ik snuffelde in mijn autopapieren en vond alleen die van meneer mijn man. Geen bak dus. We proppen de auto zo vol mogelijk en bellen een vriend of we zijn karretje mogen komen halen: jammer, kapot! Dan maar naar Maastricht, daar een boedelbak huren en weer terug naar Heerlen. In Maastricht zit Edouard. Hij rommelt in de papieren en haalt er zo mijn rijbewijs uit. Ik was vergeten dat dit er tegenwoordig uitziet als een roze ziekenhuispasje!
Maar wat veel erger is: ik realiseerde me opeens dat ik helemaal niet naar mijn rijbewijs had gezocht. Het document waar ik op misgreep was mijn paspoort!
Lonneke nam me mee naar Ikea in Heerlen. Dat is slim van haar, mijn auto is veel groter dan de hare. De aanschaf was echter zo overdadig, dat zelfs die te klein was. Op naar de verhuurder van de boedelbakken. Om te mogen huren moet je een geldig rijbewijs overleggen. Ik snuffelde in mijn autopapieren en vond alleen die van meneer mijn man. Geen bak dus. We proppen de auto zo vol mogelijk en bellen een vriend of we zijn karretje mogen komen halen: jammer, kapot! Dan maar naar Maastricht, daar een boedelbak huren en weer terug naar Heerlen. In Maastricht zit Edouard. Hij rommelt in de papieren en haalt er zo mijn rijbewijs uit. Ik was vergeten dat dit er tegenwoordig uitziet als een roze ziekenhuispasje!
Maar wat veel erger is: ik realiseerde me opeens dat ik helemaal niet naar mijn rijbewijs had gezocht. Het document waar ik op misgreep was mijn paspoort!
Sleutels, deel twee.
Een jaar geleden vond Edouard ineens dat we een nieuwe auto nodig hadden. En toen we hem hadden vond ik dat ook. Wat een prachtkar. Wat ‘n toeters en bellen. En wat een sleutel: van verre kan je de chauffeursdeur open klikken, met twee keer drukken gaan de andere portieren van het slot en daarbij knipperen de lichten op een schalkse manier. Natuurlijk zat er ook een reservesleutel bij. Van onze oude auto zijn we die jarenlang kwijt geweest, tot we hem vonden in Matthijs’ toilettas. De nieuwe reservesleutel waren we al in de eerste week kwijt.
We namen de auto mee naar Duitsland. Ik wist zeker dat we de sleutel wel in de bagage zouden aantreffen. Niet dus. Weer thuis werden alle hoeken en gaten doorzocht. Nergens. Dan word je nerveus. Meneer de boef hoeft onze reservesleutel maar te vinden en dan in Maastricht een beetje rond te lopen, alsmaar klikkend op die prachtige knopjes. Ergens in de stad zou dan een (onze) auto beginnen te knipogen en weg ben je met die prachtige bolide!
De garageman heeft uren voorin de auto gelegen om de computergegevens op de sleutel te wijzigen, zodat het gevreesde nooit zal kunnen gebeuren. Daarbij raadde hij ons aan geen nieuwe reservesleutel te kopen, omdat “die krengen godsallejezus duur zijn”. Zenuwslopend: stel dat we de originele verliezen!
Omdat ons prachtwagentje groot genoeg is wordt hij vaak gebruikt voor allerlei verhuisperikelen. Daartoe moet de stoel soms in een andere positie gezet worden. Ook dat kan in deze auto. Op een gegeven moment lukte het Lonneke niet om de stoel weer terug te zetten. Daarom graaide ze lukraak onder de zetel. Haar triomfantelijke gezicht sprak boekdelen: na tien maanden hadden we onze reservesleutels alweer terug!
We namen de auto mee naar Duitsland. Ik wist zeker dat we de sleutel wel in de bagage zouden aantreffen. Niet dus. Weer thuis werden alle hoeken en gaten doorzocht. Nergens. Dan word je nerveus. Meneer de boef hoeft onze reservesleutel maar te vinden en dan in Maastricht een beetje rond te lopen, alsmaar klikkend op die prachtige knopjes. Ergens in de stad zou dan een (onze) auto beginnen te knipogen en weg ben je met die prachtige bolide!
De garageman heeft uren voorin de auto gelegen om de computergegevens op de sleutel te wijzigen, zodat het gevreesde nooit zal kunnen gebeuren. Daarbij raadde hij ons aan geen nieuwe reservesleutel te kopen, omdat “die krengen godsallejezus duur zijn”. Zenuwslopend: stel dat we de originele verliezen!
Omdat ons prachtwagentje groot genoeg is wordt hij vaak gebruikt voor allerlei verhuisperikelen. Daartoe moet de stoel soms in een andere positie gezet worden. Ook dat kan in deze auto. Op een gegeven moment lukte het Lonneke niet om de stoel weer terug te zetten. Daarom graaide ze lukraak onder de zetel. Haar triomfantelijke gezicht sprak boekdelen: na tien maanden hadden we onze reservesleutels alweer terug!
Sleutels
Ik heb iets met sleutels. Ik koester ze. En niet alleen de sleutels van mijn huis. Ook die van mijn buren en zelfs oude sleutels, waarvan ik niet eens weet waarop ze passen, krijgen een liefdevol bedje achter in de keukenla. Omdat ik bang ben dat de deur ineens achter mij dichtklapt hebben ook al mijn buren een sleutel van mijn voordeur. Lonneke, Jeroen en Matthijs hebben er een en natuurlijk Maria, onze Poolse wervelwind. Wat dat betreft voel ik me wel zeker.
Toen Matthijs zijn flat betrok heb ik dan ook zeventien sleutels laten bijmaken, zodat hij die kon uitdelen aan al zijn flatgenoten en natuurlijk een voor mijn verzameling. Omdat hij speciale veiligheidssloten heeft, was dat nog een hele exercitie; in Maastricht vond ik uiteindelijk een slotenmaker die de Udense sleutels kon vervaardigen. Nou is Matthijs anders dan ik. Dat weet ik natuurlijk al langer dan vandaag, dus had ik mijn voorzorgen genomen, want je weet maar nooit.
Op een zonnige zaterdagmiddag gaat de telefoon: “Ik sta buiten mijn appartement en de deur is door een tochtvlaag in het slot gevallen. Nu kan ik niet meer naar binnen!” (Zijn telefoontje had hij dus wel op zak.) Maastricht is niet naast de Udense deur, dus mijn sleutel gaan brengen was niet mijn eerste inval. Maar nu komt dan mijn overdreven zorg van pas: in de verhuistijd heb ik een van de sleutels op het Esscheheike achtergelaten, met een cryptische label eraan zodat meneer de inbreker niet meteen naar Matthijs zou vertrekken om ook daar de tv weg te halen. De label was zo onduidelijk dat het een hele tijd duurde voor Adrienne geloofde dat het echt zijn sleutel was. Maar toen pakte ze haar auto en reed spoorslags naar de wachtende Matthijs. Na een uur kon hij eindelijk weer naar binnen. Hij was zo dankbaar, dat hij voor Adrienne een kopje thee zette: dat had hij nog nooit eerder gedaan. Toen zij weer naar Boxtel vertrokken was heeft hij onmiddellijk sleutels uitgedeeld aan al zijn buren!
Toen Matthijs zijn flat betrok heb ik dan ook zeventien sleutels laten bijmaken, zodat hij die kon uitdelen aan al zijn flatgenoten en natuurlijk een voor mijn verzameling. Omdat hij speciale veiligheidssloten heeft, was dat nog een hele exercitie; in Maastricht vond ik uiteindelijk een slotenmaker die de Udense sleutels kon vervaardigen. Nou is Matthijs anders dan ik. Dat weet ik natuurlijk al langer dan vandaag, dus had ik mijn voorzorgen genomen, want je weet maar nooit.
Op een zonnige zaterdagmiddag gaat de telefoon: “Ik sta buiten mijn appartement en de deur is door een tochtvlaag in het slot gevallen. Nu kan ik niet meer naar binnen!” (Zijn telefoontje had hij dus wel op zak.) Maastricht is niet naast de Udense deur, dus mijn sleutel gaan brengen was niet mijn eerste inval. Maar nu komt dan mijn overdreven zorg van pas: in de verhuistijd heb ik een van de sleutels op het Esscheheike achtergelaten, met een cryptische label eraan zodat meneer de inbreker niet meteen naar Matthijs zou vertrekken om ook daar de tv weg te halen. De label was zo onduidelijk dat het een hele tijd duurde voor Adrienne geloofde dat het echt zijn sleutel was. Maar toen pakte ze haar auto en reed spoorslags naar de wachtende Matthijs. Na een uur kon hij eindelijk weer naar binnen. Hij was zo dankbaar, dat hij voor Adrienne een kopje thee zette: dat had hij nog nooit eerder gedaan. Toen zij weer naar Boxtel vertrokken was heeft hij onmiddellijk sleutels uitgedeeld aan al zijn buren!
dinsdag, juli 01, 2008
BLOEMKOLEN
Zo’n tien jaar geleden liep ik met Tosca regelmatig een rondje langs de volkstuintjes bij ons in de buurt. Op de hoek had een man een keurig net perceel, er was geen sprietje onkruid, zijn schuurtje werd ieder jaar geverfd, de groenten hadden het er naar hun zin, vooral de bloemkolen, die allemaal in een emmertje zonder bodem stonden. De man was er dan ook altijd bezig, in ieder geval als Toos en ik voorbij kwamen. We maakten dan meestal even ‘n praatje, het onderwerp was meestal een mooie peul of een leuke krop sla.
Op een dag kwam hij ons huis voorbij toen ik net in onze brievenbus keek. Hij zei dat hij helemaal te voet naar huis moest, want hij was zijn portemonnee vergeten en wilde sigaretten kopen bij Het Renpaard. Ik bood aan hem wat geld te lenen. “Geef maar gelijk 10 euro”, zei hij, “dan heb ik zeker genoeg”. Ik vond dat wel wat veel voor een pakje sigaretten, maar ik gaf het hem toch maar. Daarna zag ik hem niet zo vaak meer, en dat tientje al helemaal niet! Na een paar weken was hij weer aan het wieden tussen de preistelen. “Je hebt zeker dat tientje niet gevonden in je brievenbus, hè?” vroeg hij. Wat koeltjes gaf ik toe dat dat klopte. “Ik heb het er wel ingedaan, hoor, in een verfrommelde envelop. Maar het zat ook vol reclame, jouw brievenbus.” Ik zei dat wij nooit reclamefolders kregen op het Essche Heike (die worden, voor ze bij ons zijn meestal wel ergens in een sloot gekieperd) en dat ik ook geen verfrommelde envelop was tegengekomen. “Nee, allicht niet!” zei hij, “die gooi je natuurlijk meteen weg met de reclamefolders! “ Ik liep toen maar door. Onze vriendschap was uiteraard over. Tosca en ik namen voortaan een andere route en als ik hem toevallig ergens tegenkwam, negeerde ik hem. .
Ik liep vandaag toch maar weer eens dat rondje met Zebbie, en het viel me op dat het hoektuintje één grote onkruidmassa was. Wat zou er aan de hand zijn? Is hij ziek en kan hij niet meer tuinieren? Is hij misschien doodgegaan? Meteen had ik er spijt van dat ik hem nooit vergeven had. Stel je voor dat hij nu zelfs te arm is om de huur van een tuintje te betalen! En heb ik dat geld nou echt gemist? Ik heb er geen ijsje minder om gegeten, en zeker geen tuinboon of rooie kool. Ik vond mezelf een mispunt!
Totdat ik hem vandaag plotseling weer zag. Hij heeft een tuintje verderop op het complex! Met een nog mooier schuurtje en ongetwijfeld prachtige snijbonen en bloemkolen in emmertjes. En, wat denken jullie, was ik blij dat het toch goed met hem ging, blij dat ik de kans kreeg om te vergeven en te vergeten dat hij mij voor de gek heeft gehouden? Bestolen zelfs?
Niks hoor! Ik ben weer nét zo boos op hem als tien jaar geleden!
Op een dag kwam hij ons huis voorbij toen ik net in onze brievenbus keek. Hij zei dat hij helemaal te voet naar huis moest, want hij was zijn portemonnee vergeten en wilde sigaretten kopen bij Het Renpaard. Ik bood aan hem wat geld te lenen. “Geef maar gelijk 10 euro”, zei hij, “dan heb ik zeker genoeg”. Ik vond dat wel wat veel voor een pakje sigaretten, maar ik gaf het hem toch maar. Daarna zag ik hem niet zo vaak meer, en dat tientje al helemaal niet! Na een paar weken was hij weer aan het wieden tussen de preistelen. “Je hebt zeker dat tientje niet gevonden in je brievenbus, hè?” vroeg hij. Wat koeltjes gaf ik toe dat dat klopte. “Ik heb het er wel ingedaan, hoor, in een verfrommelde envelop. Maar het zat ook vol reclame, jouw brievenbus.” Ik zei dat wij nooit reclamefolders kregen op het Essche Heike (die worden, voor ze bij ons zijn meestal wel ergens in een sloot gekieperd) en dat ik ook geen verfrommelde envelop was tegengekomen. “Nee, allicht niet!” zei hij, “die gooi je natuurlijk meteen weg met de reclamefolders! “ Ik liep toen maar door. Onze vriendschap was uiteraard over. Tosca en ik namen voortaan een andere route en als ik hem toevallig ergens tegenkwam, negeerde ik hem. .
Ik liep vandaag toch maar weer eens dat rondje met Zebbie, en het viel me op dat het hoektuintje één grote onkruidmassa was. Wat zou er aan de hand zijn? Is hij ziek en kan hij niet meer tuinieren? Is hij misschien doodgegaan? Meteen had ik er spijt van dat ik hem nooit vergeven had. Stel je voor dat hij nu zelfs te arm is om de huur van een tuintje te betalen! En heb ik dat geld nou echt gemist? Ik heb er geen ijsje minder om gegeten, en zeker geen tuinboon of rooie kool. Ik vond mezelf een mispunt!
Totdat ik hem vandaag plotseling weer zag. Hij heeft een tuintje verderop op het complex! Met een nog mooier schuurtje en ongetwijfeld prachtige snijbonen en bloemkolen in emmertjes. En, wat denken jullie, was ik blij dat het toch goed met hem ging, blij dat ik de kans kreeg om te vergeven en te vergeten dat hij mij voor de gek heeft gehouden? Bestolen zelfs?
Niks hoor! Ik ben weer nét zo boos op hem als tien jaar geleden!
zondag, juni 29, 2008
Aussie says hi!
Jullie krijgen allemaal de hartelijke en liefdevolle groeten van de familie uit Australie! We hebben gisteren een heerlijke middag vol thee, lekkers en goede gesprekken gehad. Uncle Lyn en Auntie Marj maken het goed, ze zien er beiden stralend uit. Ook met de rest van de familie gaat het prima. Alle persoonlijke knuffels die ik her en der moet uitdelen, kom ik zo snel mogelijk geven!
G`day!
G`day!
vrijdag, juni 27, 2008
Nieuwe Balie
Er gaat bijzonder veel mis op onze school (een ROC), en we zuchten wat af als docenten, maar soms worden we gecompenseerd. Zo verloren we op onze locatie (= een grote school met 3 aparte gebouwen rond 1 centraal plein), in ons eigen gebouw de balie. Een bezuiniging natuurlijk.
Hiervoor in de plaats kwam in een van de andere gebouwen een nieuwe, sjieke, centrale balie met veel rondhangend personeel. Er werden richtingaanwijzers naar die nieuwe balie geplaatst, maar oude en nieuwe cursisten letten daar natuurlijk niet op en lopen zoals vanouds ons gebouw binnen, kunnen de balie niet vinden en vallen vervolgens iedereen die ze op hun weg tegenkomen (ons) lastig met hun vragen over inschrijven, uitschrijven, inburgering, uitburgering, informatie, klachten en noemt u maar op.
Op het moment dat we daar schoon genoeg van begonnen te krijgen, sjouwden concierges grote dozen vol zakken met M&M's en Smarties ons docentenlokaal binnen: aan elk zakje een kaartje geniet met info over de nieuwe balie. Wij werden geacht die in onze klassen uit te delen.
Jullie begrijpen wat er gebeurde. Natuurlijk, in een enkele klas werden wat zakjes rondgegooid, maar de meeste hielden we ter compensatie gewoon zelf. Dus staan er nu koffiebekers vol Smarties op onze bureau's, koektrommels met M&M's bij de telefoon en de printer. Keurige collega's met voorheen rood gestifte lippen hebben ineens een roestbruine mond en rode en blauwe vlekken op de bloes. Wie ons lokaal binnentreedt, krijgt een flauwte door de chocoladegeur.
Collega's zuchtten nog steeds, maar nu dat ze er niet van af kunnen blijven.
Het is ook nooit goed.
Hiervoor in de plaats kwam in een van de andere gebouwen een nieuwe, sjieke, centrale balie met veel rondhangend personeel. Er werden richtingaanwijzers naar die nieuwe balie geplaatst, maar oude en nieuwe cursisten letten daar natuurlijk niet op en lopen zoals vanouds ons gebouw binnen, kunnen de balie niet vinden en vallen vervolgens iedereen die ze op hun weg tegenkomen (ons) lastig met hun vragen over inschrijven, uitschrijven, inburgering, uitburgering, informatie, klachten en noemt u maar op.
Op het moment dat we daar schoon genoeg van begonnen te krijgen, sjouwden concierges grote dozen vol zakken met M&M's en Smarties ons docentenlokaal binnen: aan elk zakje een kaartje geniet met info over de nieuwe balie. Wij werden geacht die in onze klassen uit te delen.
Jullie begrijpen wat er gebeurde. Natuurlijk, in een enkele klas werden wat zakjes rondgegooid, maar de meeste hielden we ter compensatie gewoon zelf. Dus staan er nu koffiebekers vol Smarties op onze bureau's, koektrommels met M&M's bij de telefoon en de printer. Keurige collega's met voorheen rood gestifte lippen hebben ineens een roestbruine mond en rode en blauwe vlekken op de bloes. Wie ons lokaal binnentreedt, krijgt een flauwte door de chocoladegeur.
Collega's zuchtten nog steeds, maar nu dat ze er niet van af kunnen blijven.
Het is ook nooit goed.
woensdag, juni 25, 2008
Oma An en de zorg in Nederland
Oma An heeft een kleine terugslag gehad, mogelijk weer een (kleine) TIA (de huisarts was er niet zeker van) en ten gevolge daarvan is ze nog slechter gaan lopen dan ze al deed. Schoonzoon Jan, haar mantelzorger bij uitstek, regelde binnen 1 dag intensieve thuiszorg. Had oma tot dan toe alleen hulp in de ochtend, bij het douchen en aankleden, vanaf nu zou er 4 x daags zorg komen, 's morgens, tussen de middag, rond het avondeten en 's avonds bij het slapen gaan. Even wat extra hulp en toezicht, voorlopig voor een maand. Iedereen blij.
Maar het een en ander bleek toch niet goed gecommuniceerd.
De nachthulp die zich tegen tienen 's avonds bij oma meldde, bleek te zullen blijven slapen. Ze wilde de hele nacht in een stoel naast het bed van oma zitten! Oma zei: Wat zullen we nou krijgen? En ze ging ons opbellen om die hulp weg te krijgen. Dat was nog moeilijk, want de hulp weigerde te gaan; dit waren immers haar instructies. Bovendien was het 10 uur in de avond en ze was met de trein gekomen uit LISSE! Na enig heen en weer getelefoneer ging de hulp uiteindelijk weer, met de trein terug naar Lisse. De reisplanner van Jan moest daar nog voor in actie komen om te bezien of ze nog wel terug kon!
Maar het een en ander bleek toch niet goed gecommuniceerd.
De nachthulp die zich tegen tienen 's avonds bij oma meldde, bleek te zullen blijven slapen. Ze wilde de hele nacht in een stoel naast het bed van oma zitten! Oma zei: Wat zullen we nou krijgen? En ze ging ons opbellen om die hulp weg te krijgen. Dat was nog moeilijk, want de hulp weigerde te gaan; dit waren immers haar instructies. Bovendien was het 10 uur in de avond en ze was met de trein gekomen uit LISSE! Na enig heen en weer getelefoneer ging de hulp uiteindelijk weer, met de trein terug naar Lisse. De reisplanner van Jan moest daar nog voor in actie komen om te bezien of ze nog wel terug kon!
zondag, juni 22, 2008
kaartje van Lonneke
Lonneke kan niet sms'en vanuit de woestijn, maar het is haar wel gelukt een kaartje te sturen. Volgens mij heeft ze het er wel naar haar zin. Maar ik baal wel van die postzegel. Nog ongestempeld ook!
IJsvogelbabies komen te voorschijn
Vanmorgen heb ik voor het eerst de ijsvogeljongen gezien. Ze hebben zeker drie weken in een ondergronds nest gezeten. Het enige bewijs dat ze er waren, was een hoeveelheid witte poep die uit hun toegang - een holletje in de wand van de vijver - drupte. Maar vanmorgen zaten twee jonge ijsvogels een beetje onzeker op de tak boven de vijver. Ik werd door hen verrast en zij door mij. Ik zag meteen dat het jongen waren. De oudervogels vliegen namelijk onmiddellijk weg wanneer ze maar een glimp van mij zien, en bovendien hadden deze vogels een lichbruine voorkant en nog niet het rood van een volwassen ijsvogel. Ze twijfelden duidelijk wat te doen: hun ouwelui hadden gezegd dat ze daar stil moesten blijven zitten en daar kwam ineens een groot dier! Ik besloot snel weg te gaan. Daarna heb ik sluipend achter de rhododendrons geprobeerd foto's te maken. Ik zal eerlijk zijn, de eerste foto is van internet geplukt en de tweede is van mij: in het midden van de foto een blauw vlekje (klik op de foto dan krijg je een groter exemplaar). Niet spectaculair, maar live wel heel leuk! Als je wilt komen kijken moet je heel snel zijn, volgens de literatuur blijven ze enkele dagen bij het nest en dan worden ze door de ouders weggejaagd. En de ouders beginnen daarna aan het volgende nest ... mogelijk wordt de vijver dus weer zes weken een no-go area.
school in de lift
School in de lift.
Mijn directeur is er altijd als de kippen bij als er iets te halen valt. Hij schrijft in op techniekprojecten, cultuurmanifestaties en sportevenementen, als daar een vergoeding tegenover staat. Dat wij daar daarvoor dan in de benen moeten vindt hij niet meer dan normaal: hij is alweer meteen bezig nieuwe potjes te zoeken. Zijn financiële hoogtepunt was het jaar dat wij een nieuwe school kregen, de subsidies stroomden binnen. Daar was er ook een bij voor een lift. Die moest en zou er komen, vond hij. Wij hadden liever meer kastruimte, maar inspraak werd niet geduld. Omdat die lift zoveel ruimte in beslag nam was er geen plaats meer over voor een degelijke trap. Dus kwam er een steil monster met veel te hoge treden, waarop de juffrouw van groep vier wel naar boven durfde, maar niet meer naar beneden. Maar goed dat die lift er was!
Wij hadden weer eens buiten de waard gerekend: het werd ons en de kinderen ten strengste verboden de lift te gebruiken, hij was alleen voor speciale gelegenheden. Dus moesten we aan de slag om onze kleuters te leren traplopen. Voor de juf van groep vier kwam er een leuninkje en toen twee kinderen van groep drie tegelijkertijd met een gebroken been zaten droegen de meester van groep 8 en zijn stagiair die elke keer van boven naar beneden en weer terug.
Natuurlijk was de lift het feest van de dag als mijn directeur op stap was. En dat was heel vaak. Het werd een sport een hele groep in de lift te krijgen. De kleuters werden kampioen, met groep zes als goede tweede: die namen elkaar op de rug, dan ging het proppen nog beter. Toen de lift de geest gaf hebben we allemaal voor de spiegel staan oefenen om oprecht verbaasd te kijken. Mijn directeur was rood van woede, maar kon geen schuldige aanwijzen Hij vond de reparatiekosten te hoog, dus is de lift nooit gemaakt. We hebben nu weliswaar een heel steile trap, maar ook extra kastruimte!
Zanique.
Mijn directeur is er altijd als de kippen bij als er iets te halen valt. Hij schrijft in op techniekprojecten, cultuurmanifestaties en sportevenementen, als daar een vergoeding tegenover staat. Dat wij daar daarvoor dan in de benen moeten vindt hij niet meer dan normaal: hij is alweer meteen bezig nieuwe potjes te zoeken. Zijn financiële hoogtepunt was het jaar dat wij een nieuwe school kregen, de subsidies stroomden binnen. Daar was er ook een bij voor een lift. Die moest en zou er komen, vond hij. Wij hadden liever meer kastruimte, maar inspraak werd niet geduld. Omdat die lift zoveel ruimte in beslag nam was er geen plaats meer over voor een degelijke trap. Dus kwam er een steil monster met veel te hoge treden, waarop de juffrouw van groep vier wel naar boven durfde, maar niet meer naar beneden. Maar goed dat die lift er was!
Wij hadden weer eens buiten de waard gerekend: het werd ons en de kinderen ten strengste verboden de lift te gebruiken, hij was alleen voor speciale gelegenheden. Dus moesten we aan de slag om onze kleuters te leren traplopen. Voor de juf van groep vier kwam er een leuninkje en toen twee kinderen van groep drie tegelijkertijd met een gebroken been zaten droegen de meester van groep 8 en zijn stagiair die elke keer van boven naar beneden en weer terug.
Natuurlijk was de lift het feest van de dag als mijn directeur op stap was. En dat was heel vaak. Het werd een sport een hele groep in de lift te krijgen. De kleuters werden kampioen, met groep zes als goede tweede: die namen elkaar op de rug, dan ging het proppen nog beter. Toen de lift de geest gaf hebben we allemaal voor de spiegel staan oefenen om oprecht verbaasd te kijken. Mijn directeur was rood van woede, maar kon geen schuldige aanwijzen Hij vond de reparatiekosten te hoog, dus is de lift nooit gemaakt. We hebben nu weliswaar een heel steile trap, maar ook extra kastruimte!
Zanique.
Abonneren op:
Posts (Atom)