William Berks

Af en toe krijg ik een e-mail van William Berks. Dat is de kleinzoon van Mary en Brian. William vecht hard om zijn handicap de baas te blijven: hij is dyslectisch. Zie hier twee van zijn mailtjes, ze zijn bijna helemaal perfect! (Tussen de twee mailtjes zat er een van mij, waarin ik hoopte dat zijn opa hem goed zou belonen voor het grasmaaien!)

e-mail 1: Hello sorry I haven't sent any emails to you. Better start doing a better job. How are you to day. I am going to mow Bryans lawn. hope to see you this year. Love william
e-mail 2: I love you to. school is going well the best thing is there is a friendly surrounding. My teacher is very nice she is called miss Delany white. The bad news is Mary had already mod the lawn. Hear from you soon . Love William xxxxxxxxxxxx

Prijs!

Twee maanden geleden, het is zonnig en het is vakantie, ziet RJ in de krant dat de gemeente Halderberge, waar Oudenbosch onder valt, een tuinenwedstrijd gaat houden. De tuin met de grootste biodiversiteit gaat winnen. RJ stelt voor om mee te doen, immers, we winnen toch. En dan kunnen we de gemeente misschien eindelijk in gesprek krijgen over de overname van ons paradijs.

Natuurlijk schrijf ik in. Ik vind niks leuker dan tuinvisite. En omdat ik toch tijd genoeg heb, schrijf ik meteen op wat we allemaal aan biodiversiteit hebben. Het wordt een document van vier kantjes, al doende raak ik steeds meer geïnspireerd. De gemeente ook, elke week verschijnt er in het plaatselijke sufferdje een artikel over biodiversiteit in je tuin. Artikelen die meer gaan over verstandig tuinieren dan over diversiteit, maar toch, ze doen moeite.

En dan een telefoontje van de organisator van de wedstrijd, ze belt om te zeggen wanneer twee juryleden onze tuin komen bezichtigen. Ik zal er dan niet zijn, maar ik vertel haar dat ik alles heb opgeschreven, en dat kan ik mailen. RJ is er dan wel en hij doet de rondleiding. Ik ben nog juist thuis wanneer Sjaan en Gert komen (Sjaan is een man, hij vertelt dat Sjaan een Zeeuwse voornaam is). Ze hebben mijn stuk gelezen en verheugen zich op de tuin. Een van de twee is dertig jaar geleden bij het inplanten van de tuin betrokken geweest, blijkbaar had de gemeente subsidie gegeven. RJ vertel naderhand dat hij een leuk uurtje heeft doorgebracht. De juryleden zijn echte vakmensen. Ze zien dat er een 'wel' (een bron van waaruit kwelwater omhoog komt) in de vijver zit. En ze zijn enthousiast over de gezonde iepen die we hebben (ik dacht dat het haagbeuken waren). En ze raden RJ aan om volgende keer vooral weer mee te doen. RJ vermoedt dat de prijswinnaar al vaststaat, hij heeft een gezonde dosis scepsis over de vriendjes van de burgemeester.

Op 28 september is de prijsuitreiking. Voor alle zekerheid spreken RJ en ik af wat ik ga zeggen als ik de prijs krijg. Bij de inschrijving heb ik mijn naam opgegeven en nu gaat alles onder die naam, dus het is logisch als ik het verhaal ook zelf afmaak. Een uurtje voor de aanvang worden we gebeld door de mevrouw van de organisatie: we hebben een prijs gewonnen, ze zegt niet welke, maar of we vooral aanwezig zullen zijn. Het voelt als een Oscarnominatie!

Dus maar ons goeie goed aan en naar het gemeentehuis. De wethouder zal de prijzen uitreiken. Dezelfde wethouder die de rondweg aanlegt, dat komt goed uit. Hij vertelt een verhaal over biodiversiteit dat zo overgenomen is van een provinciale verordening. Vervolgens geeft hij prijzen aan kinderen die een plaat hebben ingekleurd. Het is niet het moment om na te denken over originaliteit bij wedstrijden.

Vervolgens bespreekt een jurylid elke tuin van de 28 tuinen die meedoen. Ik schrik van de biodiversiteit die ik in andere tuinen waarneem. Natuurlijk weet ik dat we een prijs krijgen, maar wat een competitie hebben we! De wethouder reikt de prijzen uit. Mijn naam valt als eerste: we hebben een derde prijs. Goed genoeg voor de eerste plek en dus de meeste aandacht. Ik loop naar voren, neem de tegoedbon in ontvangst en vraag of ik even wat terug mag zeggen. AANDACHT. Daar komen we voor. Ik vertel het grinnikende publiek dat wij meedoen met een oneigenlijke reden. Dat de rondweg bij ons langs zal komen. En dat we steeds maar proberen een goed gesprek hierover te voeren met de gemeente. Maar dat het ons niet lukt. En nu we een prijs hebben voor biodiversiteit zal diezelfde gemeente toch minstens moeite doen om te kijken hoe we dat kunnen behouden. De wethouder heeft de juiste cursus gehad. Hij grijpt zijn papier en omcirkelt mijn naam. Hij bezweert dat zijn secretaresse de volgende dag zal bellen om een afspraak te maken. RJ glundert. Zijn plan slaagt.
De tweede prijswinnaar krijgt er ook zin in en foetert de gemeente uit voor haar slechte groenbeleid. Net als ik denk dat ik de sluizen heb opengezet komt de eerste prijswinnaar netjes vertellen hoe zijn tuin is ontstaan.

Na de ceremonie zal de wethouder bij elke tuin een plaquette neerzetten. We fietsen tevreden naar huis.Na een half uurtje komt de wethouder, met een fotografe, de mevrouw van de organisatie en enkele onbekenden het bord plaatsen. We vergeten hier een foto van te maken en we weten niet waar de fotografe van is. Ik nodig het gezelschap uit om de tuin kort te bekijken. We nemen ze mee naar de vijver. Onderweg praat ik met de wethouder. Hij heeft geen idee waar de rondweg komt. Ik leg het geduldig uit. Hij vraagt wie we al gesproken hebben en zegt dat dat de juiste mensen zijn. Hij begint zich al terug te trekken, hier is immers geen publiek. We verleggen de aandacht naar de tuin, die is prachtig met nog heel veel bloemen en mooi gemaaid gras. Ze nemen afscheid. Ik maak nog een foto van RJ bij de plaquette.

Tegen de tijd dat ik terug in de tuin kom, staan de mollenklemmen alweer in de mollengangen. Het is weer gewoon onze tuin. Zonder biodiversiteit.

Marijntje kan kruipen!

Dit is een oude foto van mezelf, 30 jaar geleden.

Maar hier zie je een filmpje van nu, 2009:

Annemarijntje heeft het helemaal door!

we groeien als kool!

Vakantie doet ons alledrie goed: we groeien als kool!

EENOOG

Ik ga jullie een probleem voorleggen, zoals men wel in de Zaterdagbijlage van de Volkskrant tegenkomt. Ik zie heel graag jullie adviezen tegemoet, die ik dan wel of niet de wind in zal slaan.
Ik geef sinds een paar jaar operacursussen in Eindhoven bij Educatief 50plus. De naam zegt het al: de meeste cursisten zijn ouder dan ik. De baas van het spul is Alma. Zij gaf nogal laat door wanneer ik weer kon beginnen, met excuses, er waren erg veel problemen! Een daarvan was dat de docente Spaans-beginners ziek was geworden en ze kon geen vervanger vinden. Ik keek eens in het rooster wanneer die Spaanse cursus gegeven werd, en zag dat die vlak voor de cursus Opera zat. Je raadt het al: ik bood mezelf aan als tijdelijke docent Spaans. Tenslotte zit ik al in boek 2, een tijdje beginners begeleiden, dat moest wel kunnen. Blijkt intussen dat ze me het hele jaar willen laten doen. Moet kunnen.
Maar nu komt het probleem:
Ik wil graag aan de cursisten zeggen dat ik inval voor een zieke docent, dat ik zelf nog student Spaans ben en dat ik ze zeker nog niet in het Spaans toe kan spreken. Maar ook dat ik van huis-uit een taaldocente ben en ze in ieder geval goed op weg kan helpen, dingen uitleggen, zoals grammatika en uitspraak. Mogelijk moet ik zelf af en toe iets opzoeken in het woordenboek.
Alma zegt dat ik dat juist niet moet doen. De leerlingen verliezen dan het vertrouwen in hun docent, gaan dan denken: klopt het wel allemaal wat ze daar zegt? Volgens Alma moet ik helemaal niets zeggen, ik ben de lerares en de leerlingen hoeven niet te weten hoe weinig ik eigenlijk weet. In het land der blinden, za'k maar zeggen.
Wat vinden jullie dat ik moet doen?

Rubber relaxed

Domme domme

Puck heeft lekker gedouched en de haren zijn gewassen en lekker met cremespoeling makkelijk te kammen gemaakt. Het eerste wat ze doet nadat ze is aangekleed is een borstel pakken om de haren te kammen.
"Zo deze moet deze kant op en dat moet die kant op en dan zie je daar mijn schaduw," zegt ze trots als ze klaar is.

Oja, en Job is verzot op kekepoep en kekkebol. En de tranine is zijn favoriete speelobject.

Door een toeval kwam ik via Google op een antiquariaat-site een boek van Ad Bevers (broer van mijn vader/opa Ed) tegen. Ad Bevers was mede-oprichter en decennialang redacteur van De Volkskrant. Hij heeft meerdere boeken geschreven, die allemaal in vergetelheid zijn geraakt.

Ik ben verder gaan zoeken en kwam op een gemeenschappelijke site van antiquariaten, boekwinkeltjes.nl geheten. Tot mijn verrassing kwam ik wel 20 titels van Ad Bevers tegen!! Fictieboeken, maar ook veel documentaire fotoboeken over bouwen in Nederland met tekst van Ad Bevers; verder een reisverslag over Rome, een paar romans, boeken 'voor de oudere jeugd' zoals 'Plicht gebood', en een boek samen met Godfried Bomans e.a.

Ik heb ALLE titels besteld, voor heel weinig geld, want hij wordt natuurlijk niet meer gelezen. De boeken krijgen een aparte plaats in mijn boekenkast!

Een dollar

Vanuit haar standplaats in the Bay area meldt onze reporter behalve de stand van het aantal homicides in Oakland this year (75 victims van januari tot september, 124 in 2008), ook wel eens iets leuks. Bij de kassa in supermarkt wordt de klanten meestal gevraagd of ze een donatie willen doen. Iedere week staat er een goed doel centraal, zoals het borstkankerfonds of een organisatie voor daklozen.
Een ouder, wat armoedig heertje was aan de beurt. De kassajongen vroeg hem: "Would you like to make a donation today, sir?" Het oude meneertje haalde zijn schouders op. "Well", mompelde hij tegen zichzelf, "Let's give him a dollar today." Waarop de kassajongen de microfoon greep en het door de winkel schalde: "We've got a donation!!!!!"

Birjani

Ik had in juli bij een afscheidsetentje een gerecht gegeten dat door een Irakese cursiste was bereid, Birjani genaamd, met rijst en flinters kip en noten en rozijnen en vermicelli en kikkererwten en heerlijke kruiden en wat al niet meer. Ik probeerde het thuis na te maken, maar dat leek nergens op. Dus vroeg ik haar in september alsnog naar het recept. En ze antwoordde: 'Beppie, ik ga Birjani koken voor jou."
Maar ik zei "Nee, ik wil alleen het recept. Schrijf het voor me op alsjeblieft."
En zij zei: "Ik kan niet goed schrijven, ik ga koken voor jou."
En ik zei "NEE, ik wil alleen het recept. Ik schrijf het wel op, zeg maar wat ik er in moet doen."
En zij zei: "Ik kan niet goed zeggen, ik ga koken voor jou."
En ik zei "NEE, ik wil ECHT ALLEEN het recept."
En toen zei ze: "Ik vraag het mijn dochter."

Enfin, jullie begrijpen het al. Komt ze op MAANDAGOCHTEND HALF NEGEN aanzetten met een reuzeschaal met 5 kilo Birjani erin, nog warm, in aluminiumfolie gewikkeld in een koeltas. Ik werd GEK. Ik liet de schaal met inhoud eerst de hele ochtend op mijn bureau staan, toen kwam iemand op het idee om hem in de koelkast op de lerarenkamer te zetten.... 's Avonds ging de schaal in mijn fietstas mee naar huis en tot mijn grote verbazing durfde Toon ervan te eten (hij is een pietlut die op houdbaarheidsdata let). Hij vond het zelfs lekker - en dat was het ook! Nu het recept nog!!!

Oma goes on the internet

Zondag 13 september bereikte Oma An Bevers-van Meurs de respectabele leeftijd van 92 jaar. Dit was een feestje waard, vooral omdat haar verjaardag van vorig jaar zo in het water was gevallen, vanwege spoedopname in het ziekenhuis. Velen hadden de moeite genomen om haar even te komen feliciteren in verzorgingshuis Molenweide, zelfs haar kleindochter in San Francisco was van de partij.


Oma vond het geweldig, maar ook een beetje... eh... vreemd. Aan het einde van het gesprek zei ze: "en U ook hartelijk bedankt!"

Plee-naam

Vier jaar lang was me niet opgevallen.
Opeens zag ik het merk van het toilet.
Met mooie kleine krulletters geschreven.

Luister nu eens mee!

Haal je I-pod van de oren en zet je Skype uit. Er valt weer wat te luisteren! Donderdag heb ik voor het eerst sinds jaren een gesprek gehad met mijn vader, voor de meesten van jullie opa of superopa. Terwijl A3n aan een groepje dames Engelse les gaf, zaten wij samen buiten. We keken naar de vijver en naar het gras dat zo netjes gemaaid wordt door Richard. Het was bewolkt, maar terwijl wij spraken, kwam er langzaam een zonnetje door. We zaten daar anderhalf uur, vredig te kijken en te babbelen.

Waar wij het over hadden? Hij denkt dat hij spoedig dood gaat. Ik denk van niet, de Termeers hebben sterke harten. Maar hij had die ochtend om vier uur gevoeld dat hij op dat moment dood zou gaan. Ik vroeg wat hij dan gevoeld had, maar hij had eigenlijk niks gevoeld. Vervolgens was hij in slaap gevallen en weer levend wakker geworden. Jullie zien dat ik gelijk heb. En hij praatte over de veranderingen Boxtel. Alles wordt volgebouwd. En in elk huis wonen veel minder mensen. Vroeger zorgden hele families voor opa en oma, nu moesten ze naar verzorgingstehuizen. We besloten dat komt omdat bijna alle vrouwen tegenwoordig een baan buitenshuis hebben.

Een stuk van het gesprek wil ik jullie niet onthouden. We hoorden het geluid van een vogel.
Opa: Wat was dat?
Ik: Een kraai.
Opa: Nee!
Ik: Dan was het een ekster.
Opa: Eksters maken geen geluid.
Ik: Bij ons wel, heel erg. Maar het kan ook een Vlaamse gaai geweest zijn.
We hoorden het geluid weer.
Opa: Volgens mij is het wel een kraai.

Jullie vragen je af hoe dit mogelijk is? Dat een opa die altijd in een hoekje heeft zitten slapen nu gesprekken voert van anderhalf uur? Juist, omdat hij weer kan luisteren. Dank zij een nieuw apparaatje.

Bereid je erop voor: als je naar het Essche Heike gaat valt er ineens heel veel te luisteren.

Margriet

Nu al ADHD...

Van een wurmpje van 2,2 cm met een klein staartje, is Baby Vermeer nu uitgegroeid tot een volledig mensje van 5,6 cm van kop tot kont. Twee armpjes, twee beentjes, twee hersenhelftjes, een dikke navelstreng en zelfs de vingertjes zagen we terug op de echo.
Het ukkie heeft de grootste lol daarbinnen! Hij stuitert door de baarmoeder, draait om zijn as en weer terug, maakt koprollen en hoewel zijn moeder er nog niks van merkt, maakt hij het de dames en heren artsen nu al knap lastig, want stil liggen voor een hartslagmeting, daar had hij geen zin in...

A la mexicana in America

Vandaag bracht onze mexicaanse schoonmaakster Aurora salsa en tortilla's mee. Gisteren vertelde ze aan ons (mijn collega Suranjana, Sofie, een Duitse studente die hier stage loopt en mij) dat haar moeder de beste salsa van Mexico maakt, en vandaag had ze de salsa meegenomen! Ze is denk ik zo eind dertig, halverwege veertig en ze praat engels met een zwaar spaans accent. Ze vertelde dat ze zelf geen salade nam omdat ze op dieet was (ze is best flink gebouwd, haha) maar na een kwartier praten over haar salsa, begon ze zelf toch ook maar mee te eten. Het was heel lekker, maar wel veel... En zwaar! Zij maakte de tortillas voor ons en deed overal een mega schep sour cream op. Maar super aardig natuurlijk. Ze wil morgen of volgende week weer iets meenemen, iets met cactus plant. Ben benieuwd...
Groeten van Loesje!

Zwembad West

Ineke heeft de tuin erg romantisch ingericht, hetgeen hogelijk gewaardeerd wordt door de vogeltjes. Hier een kiekje van Zwembad West, waar het elke dag een komen en gaan is van badgasten. Boven is het poeliebadje, onder het diepe. Een paar keer per dag is het topdrukte als de wat lawaaierige familie Mus gaat baden (altijd met zijn allen). Op de foto een van de rustiger momenten waarvan een pimpelmeesje profiteert. Ik heb geconstateerd dat vogels voor de lol gaan zwemmen, net als mensen. De mussen gaan daarna vaak op een bankje in de zon zitten. Eén van de mussen legt dan altijd zijn kopje een beetje opzij, om maximaal van de warmte te kunnen genieten.

Sinterklaas????

Gespot op 5 september in de Albert Heijn, precies 3 maanden te vroeg: pepernoten en marsepein. Nog even en we eten pepernoten met pasen!

1e Schooldag

Evenals Merel uitgevlogen: Agnes op weg naar haar eerste schooldag op de middelbare school. Voor één jaar zitten Agnes, Emma en Julia bij elkaar op school. Julia doet eindexamen, Emma doet de 4e klas.

Vakantie

Van onze correspondent in de Bay-area

Labor-day-weekend staat voor de deur. Maandag 7 september is het labor day, een nationale feestdag. De bay-bridge, de belangrijkste weg van Oakland naar San Francisco, gaat dan 4 (!!!) dagen dicht en heel de East-bay staat op zijn kop. Ze kondigen het al weken overal aan, en de mensen zijn echt in rep en roer. Er worden honderduizend D-tours en omwegen aangeboden, maar vanochtend zei een politie-agent op het nieuws: ' please guys, in worst case, you can always still take public transport'. En met dat 'public transport' ben je in 20 minuten in downtown hartje SF!!!! Ik begrijp ECHT niet waarom die Amerikanen zo moeilijk doen. Het tweede bericht/aankondiging met betrekking tot het sluiten van de bay-bridge was de oproep dat mensen echt niet het alarmnummer 911 moeten bellen als ze in de file staan. Dit gebeurde volgens de nieuwslezer nog steeds erg vaak.
JEEE! Apart volkje :))