Dommes en slimmes

Ik vertel ze dat Beppie een bijzonder moeilijk woord kent: svarabactivocaal. Pien fronst haar voorhoofd, checkt even iets op haar tablet en zegt dan: "Oh, een bijzonder hakwoord!"

We hebben een heel aantal wederkerige maaltijden, die eens in de zoveel weken op tafel staan. Alle vier de kinderen hebben hun voors en tegens, maar Pien is de meest kieskeurige. Ze is zo specifiek in haar likes en dislikes dat ze al vernoemd wordt in de gerechten. Zo heet spinazietaart tegenwoordig Pienhaatdietaart.

Flinn heeft zo zijn ups en downs. Van vrolijke spring-in-'t-veld kan zijn stemming zomaar omslaan, bijvoorbeeld als hij naar bed moet, en dan haat hij ons allemaal en wil hij ons nooit meer zien: "Ik ga wel alleen wonen, in de schuur ofzo!!"

Toch heeft hij al snel weer spijt van zo'n uitbarsting. Hij maakt het dan goed bij de slaap-lekker-knuffel: "Welterusten, allerliefste mama van de hele wereld,. Ik hou van jou, allerliefste mama van de hele wereld. Ik ga zeker van jou dromen, allerliefste mama van de hele wereld. Jij ook lekker slapen, hè, allerliefste mama van de hele wereld?!"

Weer allemaal thuis

Drie kinderen achterin de auto luisteren op verzoek van Maren naar het lied “Final countdown.”
Vriendje vraagt wat dat voor muziek is. Matthias: “Mama vindt het troep. Zij is een grote vijand van dat lied.” Miguel legt uit: “Dit lied stond in 1986 wekenlang op nr.1.” Matthias weer: “Dat is drie jaar voordat de Berlijnse muur gesloopt werd.”

Vriendje: “Mijn vader is voor Feyenoord. Mijn opa ook.”
Maren: “Heel véél opa’s zijn voor Feyenoord.” (Die van haar)

Papa E. is weer thuis na een kerstvakantie in Colombia. Zegt Sofía: “Waar ga jij zitten werken? Je moet eigenlijk nóg een bureau kopen en dat op zolder naast het andere bureau zetten. Oh nee, wacht, Loes kletst wel erg veel!”

Milo:     “Ik ben zó blij dat je terug bent papa. Ik wil je bijna elke dag knuffelen!”
               “Kijk, ik heb een spekje!”(sixpack)
               “Kunnen we een keer naar de dokter om te kijken welke helft van mij Colombiaans is?”

Loes wil haar kinderen uitleggen hoe kaas gemaakt wordt. Camilo begint al goed met knipmoleculen en melk. Sofía: “Als jij ons DSM-dingen vertelt, omdat je wil dat wij bij DSM gaan werken, dan heb je het mooi mis!”

Matthias: “Mama, ik zag op de terugweg van voetbal twee mevrouwen in zwarte lakens met alleen een streepje waar ik hun ogen zag. Wat ze in Syrië aanhebben.”  Emma legt hem het een en ander uit. Hij: “Oh! Ik dacht dat ze dat aanhadden om niet op te vallen in de oorlog!”

Dommes - ze produceren er lustig op los

We doen een spelletje over het menselijk lichaam. Neeltje mag vertellen wat de verschillen zijn tussen jongens en meisjes: "Jongens hebben kort haar en meisjes hebben lang haar, behalve bij ons thuis." Dat klopt, maar we doelen op een ander verschil. Pien herformuleert de vraag: "Neeltje, wat is het verschil tussen jongens en meisjes als je onder de douche staat?" Daar hoeft ze niet lang over na te denken: "Jongens duren kort en meisjes duren lang!"
Tijdens het avondeten komt er een vervolgantwoord: "Wij hebben voorbilletjes en lullie hebben lullies!"

Peter begint een gesprek over cardinale getallen en of wij weten wat dat zijn.

Lonneke: "Ik weet wel wat een kardinaal is."

Pien: "En ik weet wel wat een garnaal is!"

Gelukkig kunnen onze kinderen tijdens de lockdown drie dagen per week terecht op de noodopvang, zowel op school als op de BSO. Daar zijn ze erg blij mee (en wij ook). De andere dagen is er, naast het thuisonderwijs, ook tijd voor andere zaken. Zo wordt er veel muziek geluisterd, vaak met moeilijke teksten, waar dan steevast een alternatief voor gevonden wordt:

Kinderen voor kinderen: 'De ene mens heeft oren van een halve meter breed, en de ander die heeft sproeten bij de vleet.'

Flinn: 'De ene die heeft oren van and'r'alvemeter breed en de ander die heeft schoenen aan zijn reet.'

Annie M.G. Schmidt: 'Mannen, mannen! Zij hebben de macht, zij hebben de poen!'

Neeltje: 'Mollen, mollen! Zij hebben de macht, zij hebben de poep!'

We wandelen veel. Halverwege de straat staat een kapelletje met een decent geklede Christus "met gaten in z'n poten", aldus Flinn. Rond kersttijd verdwijnt dit beeld en komt er een schattig, door de buurtvereniging zelf geknutseld kerststalletje in, compleet met groen snoeiafval waar wij gretig voor leveren. Geen wandeling is compleet zonder dat Neeltje even bij het getalletje is wezen kijken om te zien of de kerststal er nog staat, of dat de blote man alweer terug is.

Normaal gesproken is het op de BSO zo druk dat ze een tweede ruimte in gebruik hebben genomen in een ander gebouw. De dependance. En dat is echt een ding voor de kinderen. Als ze acht worden, mogen ze naar de dependance, iets waar ze al vroeg naar uitkijken.

Neeltje, net vier: "Als ik acht ben, dan mag ik ook naar de pip en dans!"

Lockdown of niet, het kiezen van een middelbare school gaat gewoon door en dit jaar is Pien aan de beurt. Ze twijfelt tussen de vrije middelbare school Bernard Lievegoed in Maastricht, of het Graaf Huyncollege in Geleen. Neeltje weet het wel: "Als ik later groot ben, dan ga ik ook naar de Raveleijn school!"

En dan eentje die ik niet kan uitschrijven, maar wel kan laten horen. Peter vraagt wie er wel eens van Beethoven heeft gehoord:

In lockdown

 

Sofía ziet een klein lichtje. “Ik denk aan kerst als ik dit zie, én aan God.” Milo: “En ik aan moslims!”

Moeder en dochter kibbelen. Sofía: “Ik wil jou niet je zin geven. Ik wil niet te flexibel voor jou zijn...”

Het gezin van Emma praat aan tafel over de zomervakantie en wat iedereen fijn zou vinden om te doen. Een huisje alleen voor hunzelf of een huisje op een vakantiepark. Matthias opteert voor de eerste variant. Emma: “Echt? Maar daar zijn dan geen andere kinderen om mee te spelen.
Hij: “Weet je wat het bij mij is? Dan komen die kinderen naar mij toe en die spreken dan Wit-Russisch of zo, daar kan ik dan niets mee.”

Matthias: “Maren, voorzichtig met die doos! De vorige keer werd papa heel boos toen we een doos met heel veel niet beleid openmaakten!”

Milootjes:
- Hij heeft geleerd hoeveel water een boom per dag nodig heeft: “Wel 150 liter! Drie kuipbatten vol!”
- “De oom van Levi is aangereden. De bus was zó groot, dat hij er onderheen kon!”
- “Ik hoorde de regen op het raam tikkelen!”
- “Jij bent de allerliefste moeder van de wereld! Mag ik op Youtube?”

De Corona-thuisschool is weer in volle gang. Hier doventolkt grote neef voor zijn kleine neef bij het inbellen naar de juf:

GELUKKIG NIEUWJAAR ALLEMAAL!

 

Milo: ”Ik wil batmantonnen."
          “Honderd heeft twee nuls.”

Loes: “Wat kan ik eigenlijk goed?’ Milo: “Jij kan goed op iemand letten.”
“En wat vind jij leuk aan mij?” Hij, meteen: “Je vest.” Loes kijkt verbaasd. “En je mooie kopje.”

Milo speelt zó graag Brawl Stars op de iPad dat hij het spel niet graag afsluit. “Milo, het is tijd. Het is vijf voor vier, de wijzer is al op de tien geweest.” Hij, snel en bozig, “Niet waar! Hij gaat de andere kant op!”

Loes gebruikt een washandje om Sofía schoon te maken en merkt op dat die doekjes toch wat muffig beginnen te ruiken. “Ik ga nieuwe kopen.” Sofía: “Mam, je weet dat die ook weer zo worden hè?”

Milo wil voordoen hoe je een sjaal om moet doen. Hij zoekt een voorbeeld, loopt naar Esteban en zegt: “Ik doe het om deze nek heen.”

Milo heeft van een driftig vriendje een scheldwoord geleerd dat hij te pas en te onpas gebruikt. Maren herkent het in een radiodebat over vluchtelingen, waarin het woord “Gutmensch” een paar keer voorbij komt. Maren: “Ja, dat zegt Milo ook de hele tijd....!”

Decemberdommes

Emma roept van boven: “Alles goed daar beneden?”
Matthias roept terug: “Bedoel je met óns of met ons ontbijt?
Emma: “Met allebei!”
Matthias: “Met mijn ontbijt gaat het een beetje. Een schuine lijn omhoog. Maar met mij gaat het super. Maren is nog wat minder ver met haar ontbijt. Een iets minder schuin lijntje zeg maar. Maar verder gaat het met Maren ook super!”

Op school heeft Milo jochies horen praten over voetbal en hij wil weten wat 'zijn' club is. Ik zeg: “Nou, jij woont in Den Haag, dus dan is Ado jouw club.” Hij moet daar even over nadenken. Vraagt dan: “Waar woont Ajax?”

Maren heeft een nieuwe Barbie van de Sint. Ze speelt er meteen mee. Emma: “Je nieuwe pop inspireert je, hè?” Zij: “Ja!” Emma: “Weet je wat inspireren betekent?” Zij: “Nee!”

Maren heeft ook rolschaatsen gekregen. Aan Emma's hand racet ze ermee over de stoep. Matthias: “Jeetje Maren, het lijkt wel of ik een vrouw van 17 zie! En... ” even stilte - “ en een vrouw van 40!”

Sofía schrijft 73 bij een tekeningetje van opa op haar kerstkalender. Die zegt: “Dat kun je óók lezen als zevenendertig.” Haar reactie komt onmiddellijk: “Ja, maar dan ben je wel met een oude vrouw getrouwd!”

More better Singadommes

Katelyn and Aiden are reading the book The Elephant Learns to Share.

After reading this page, Aiden says, "ya ya, Elephant doesn't want to share his snack because it is the covid! Hippo didn't know that it is the covid."

 

We're listening to Placebo on the tijdloze on Studio Brussel.

Elsa: "Got now friends, got no mother?"

Aiden: "No, got no friends, got no God (got)."

Elsa: "Oh, it's... got no friends, got no marbles."

(They're close enough: Got no friends, got no lover)

Katelyn: "Elsa, can you be more ladylike?"

Elsa: "I'm not ladylike, I'm just being humanlike."

 

I lament about how we need to do so many things before we're on the bike to school... Eating, a shot of vitamin C, get dressed, brush teeth, mosquito repellent, get masks on etc. etc.

Elsa suggests: "Maybe you should make a checklist and use a pencil to mark the things we have to do."

Me: "That is so impressive, a great idea! But, I can still memorize the things, so a checklist would be overdoing it."

Then we leave the house and go down to the carpark.

When we're about to mount the bicycle, Elsa says: "Oops, we forgot our helmets." Then she adds with a devious grin: "Are you sure you don't need that checklist, Papa?"

Another parent overheard the kids at pickup from the childcare. Ryota was explaining that something was “more gooder” to which Elsa replied, “did you know there’s no such thing as gooder?”

Theo: “Yes it should be better.”

Elsa confidently: “Yes it’s more better.”

 

Aiden looks at the clock: "It is time to sleep. It twenty eleven. That means it is not eleven twenty."

 

Elsa: "I don't care about TV or book tonight. I only care about playing rugby. I love playing rugby."

Katelyn: "Er, sorrywhat?"

Erik: "Hmm, Merel likes rugby too, where did you learn about rugby?"

Elsa: "No, I mean that box with the game. The tiles with the numbers" (rummi)

 

And, sometimes it is the papa who tries to be funny:

Katelyn: "Grrr, you change the kids, they don't listen to me." Erik: "hmm, hmm.. Eh, sorry, what was that?"

 

Aiden shows how hamsters eat, using two cherry tomatoes...

Neeltjes Neeltjes

Neeltje loopt aan een handje op weg naar de brievenbus. Pien draagt de kaart, maar dat wil Neeltje ook wel doen. "Pien, geeft mij de kaart maar, dan heb jij je handen vrij." Pien geeft haar de kaart. Neeltje, nu beide handen vol: "Pien, wil je even aan mijn neus krabben?"

Neeltje is een handschoen verloren op school. Pien belooft even voor haar te zoeken. Neeltje: "Dank je, Pien. Hij ligt onder de kopstak... kostpak... kastpok... oh! Ik vind kapstok ook zo'n moeilijk woord!!"

Neeltje wandelt met Ama aan het handje als ze ineens, uit het niets, uitroept: "Ama! Ga eens uit mijn aura!!"

Jeppe krijgt het achterkantje van een stokbrood te pakken. Terwijl hij het triomfantelijk in de lucht houdt, roept hij blij: "Nou heb ik eindelijk ook een kontje!!" Neeltje, naast hem aan tafel, werpt een discrete blik op zijn achterwerk en trekt alleen een wenkbrauw op alvorens ze de volgende hap van haar maaltijd neemt.

We lopen een rondje door het bos. Het is koud en guur. Neeltje: "Mama, als we thuis zijn dan heb ik het inmiddels heel koud. Dan moet ik maar in een lekker warm bad, want dan krijg ik het tenminste inmiddels weer lekker warm."

Neeltje op het kinderdagverblijf tegen Ang(elique), een van de leidsters: "Ik wil jouw nagels wel lakken, want nu ben ik nog drie. Als ik vier ben kan ik dat niet meer."

Neeltje bepaalt de regels in huis: "Als je een boer laat zeg je pardon, als je een scheet laat zeg je sorry, en als je iets kapot maakt zeg je ti-ti-die-ti-dom niks gedaan."

Neeltje zit in een verticale groep op de kinderopvang. Dat betekent dat ze samen zit met kindjes van 0 tot 4. Ze doet het daar heel goed, al heeft ze soms wat jaloerse trekjes. Diana, haar favoriet, is bezig met kleine Siem. Die heeft het moeilijk en moet erg huilen. Zodra hij even bij Diana vandaan kruipt, springt Neeltje op haar schoot. "Zo," zegt ze, "eigenlijk moet Siem hier zitten maar nu heeft hij een beetje pech."

Vóór haar allereerste schooloefendag, helpt Flinn Neeltje met het smeren van haar boterhammen. Hij heeft daar zo zijn eigen techniek voor. Die is zo bijzonder en delicaat dat wij altijd even de keuken moeten verlaten als hij de exercitie uitvoert. We hebben inmiddels zo'n vermoeden waarom: "Kijk Neeltje, dan pak je de pot chocopasta en dan moet je altijd eerst even met je vinger proeven of 'ie nog goed is..."

 

Novemberdommes

 

Sofia: “Ik neem de engeltie!”(penalty)

Aan tafel wordt gepraat over rond en vierkant. Loes: “Aan ons lijf is eigenlijk niets vierkant.” 
Sofía: “Jawel, je nagels! En je ogen als je teveel IPad kijkt!”

Sofía is super boos op haar broer. Ze roept woest: “Door hém ben ik gepangt!” (uitgebarsten)

Roos, de vriendin van Sofía moet 10 dagen in quarantaine, omdat haar moeder, IC verpleegkundige, besmet is met Corona. Sofía mist haar heel erg, op school en op de buitenschoolse opvang. “Weet je mam, Bella en ik speelden vandaag op het schoolplein onzichtbare Roos!”

Milo heeft iets op zijn grote teentje. Loes legt uit dat het eelt heet. Hij schrikt ervan en zegt dan: “Dat vind ik een gevaarlijk woord.... het lijkt als killen...”

Hij is voor het eerst naar een voorbeeld-voetbaltraining geweest. Bij thuiskomst is hij heel enthousiast. “We gingen een partijtje doen! Weet je wat dat is, een partijtje? Wij moesten groene jasjes aan en vechten tegen de anderen!”

“Papa, gooi maar op je vuurshard!”

Tante P is nog niet vergeten!

Galgje spelen: na Matthias (brokkolie) is Maren aan de beurt. Matthias: “Oh jee, dat wordt weer spelfouten zoeken.” Alle letters van het alfabet passeren tot er .irot op de stippellijn staat.
Miguel roept: “Ik weet het! De W!” Maren knikt. Inderdaad! “Wereld!”

Milo: “Ik wil niet trouwen. Maar ik wil wél een familie!” 
          “Laat me je een raadje geven!”

Maren en Matthias bespreken hun broodbeleg. Matthias: “Ik heb uitgesmeerd varken.”
Maren: “Varken is niet van paté hoor!”

Camilo proeft van een hartige taart: “Ik lust alleen de schil.”

Camilo hoort iemand zeggen dat Trump egoïstisch is en hij wil weten wat dat betekent. Na de uitleg zegt hij: “Ben Hurk is niet egoïstisch.”

Emma: “Als je te veel snoep eet, ben je een ronde ton als je 100 bent!” Matthias: “Nee hoor, want Tante Piet werd bijna 100 en ze was helemaal niet dik terwijl ze wél veel snoepte! Want toen wij er waren at ze zo’n lange spek én een snaiker!” (snicker)

Herfstvakantie

Ik loop een beetje achter, intussen zit het gespuis al weer hoog en hopelijk droog op school:

Camilo op de fiets: “Het is bijna vakantie, ik ben dan jarig, ik moet echt van die daggen gaan genieten!”

Sofía helpt haar broer het vriendenboekje van een klasgenoot in te vullen. Ze vraagt: “Wat wil je later worden, Milo?" Hij: “Puber!”

Camilo: “In de steek laten is als je iemand in het vuur laat.”

Loes neemt een glas Cola Light. Sofía: “Daar zit wel vaseline in, waar je heel erg wakker van wordt.
Of nee, cafeline bedoel ik.”

Milo: “Mam, ik wil jouw geld geven aan de mensen in Syrië.”

Het geloof van Matthias ligt onder hevig vuur. Zijn kleine zus geloofde er al niets meer van, maar het ongelovige nichtje deed hem de das om. Tijdens een autorit met de ouders worden hem de details van het geheim onthuld. Hij: “Hebben jullie dan élk jaar ál die cadeaus gekocht? Wauw, jullie zijn écht rijk!

“Maar... als júllie de cadeaus kochten en de wortels neerlegden enzovoort enzovoort, wát deed Sinterklaas dan al die tijd?”

“Zou Sinterklaas het erg vinden als ik “Jij bent nep” tegen hem zou zeggen? Zou hij dan beledigd zijn? Of gekwetst?”

 “Volgend jaar ben ik dit weer vergeten hoor!”

“Dus T (vriendje) had ál die jaren gelijk...!”

“Als ik nu een dagboek bij me had, zou ik alles opschrijven wat je me nu allemaal vertelt.”
En eenmaal thuis, doet hij het nog ook....:

Enzovoort enzovoort....😰

Op herhaling

Sommige grapjes gaan bij mij in de herhaling. Een gebrek aan creativiteit, ik weet het, maar voor de ontvanger zijn die kringloopgrapjes nieuw en kom ik er gemakkelijk mee weg. Als iemand mij bij kennismaking vertelt waar ie woont (buiten Nijmegen) of welk beroep hij of zij uitoefent, reageer ik dus meestal met "ach, iedereen maakt fouten". De reactie is voorspelbaar (haha) en het ijs is gebroken. 

Bij mijn vrijwilligerswerk in HamburgerHouse (RonaldMcDonaldHuis) maak ik zó vaak kennis met nieuwe gasten, dat het grapje bijna sleets wordt. Ik vraag daar altijd naar de voornamen, die ik vervolgens probeer te onthouden. Dat maakt de omgang in het huis net wat gemoedelijker. Als ik bij de kennismaking maar één van een paartje tref, vraag ik meteen ook naar de naam van de partner. Dat is efficiënt, maar onthoudt vooral makkelijker in combinatie (Roos&Nick, Gert&Anneke etc.). Als ik dan later de partner tegenkom, groet ik die bij naam (gezichtsreactie: "huh, hoe weet hij dat?!"), vervolg met mijn standaardgrapje "ach, ik ben paranormaal begaafd" en dan doet de partner weer haha etc.. 

Zo ook gisteren. Nieuwkomert Annemarie had ik al gesproken, maar toen ik partner Geert aantrof en mijn kringloopriedeltje deed, gaf die geen krimp:

Ik: "Ha Geert...ach... paranormaal begaafd hè"

Geert: "Wist ik, ik heb dat ook."

Laat het personeel maar komen!

Milo schrijft ‘oma”,  vraagt: “Is dit oma?” en mompelt na de bevestiging: “Oh! Klein woordje.”

Sofía vertelt een verhaal: “En één minuut later, dat is 60 keer centimeter, kwam de juf al weer terug.”

Aan tafel wordt gesproken over Rusland en Poetin. Camilo wil er alles over weten. Ze leggen uit dat de mensen daar niet in gevaar zijn, maar ook niet vrij. Hij denkt even na en zegt dan, met geheven vingertje: “De mensen in Rusland hebben wel geluk! De baas van Rusland gaat vanzelf dood!”

Aan tafel zegt Loesje: “Fouten zijn helemaal niet erg, van je fouten leer je.”
Camilo: “Dat zeggen mijn juffen ook altijd, maar ze houden niet van veel fouten...”

Milo ligt bij papa en mama in bed. Zegt Loes: “Wat hebben papa en jij zachte voetjes!” Hij: “Jij niet!” Even stil. “Weet je waarom? Jij bent de oudste van dit groepje!”

Loes: “Als de Coronatijd voorbij is, dan gaan wij naar een strand waar jij de hele dag in zee kunt zwemmen!” Milo kijkt op. “Is Syrië dan ook open?”

Sofía: “Moslims geloven in Allah.”
Milo: “Oh! Ik dacht in halal!”

Milo: “Mam, je hebt mooi haar, maar er kunnen wél luizen in komen.”

Op onze zolder stond al zeker 14 jaar een grote pot vol munten, ooit achtergelaten door de vorige bewonder van een Rotterdams appartementje waar onze oudste dochter ná haar studie in Utrecht een klein jaar woonde voor ze naar Delft door-verhuisde. Die pot kwam bij ons op zolder terecht toen de nieuwe eigenares naar de Verenigde Staten vertrok, en haar spullen in Gouda opgeslagen moesten worden.  

Kan iemand het nog volgen? 

Niemand had zich arm genoeg gevoeld om de inhoud van die pot eens nader onder de loep te nemen. Maar nu de Geuro op het punt staat geboren te worden, werd het tijd deze pot aan een inspectie te onderwerpen én een witwasbeurt te geven:

Laat nu ons personeel maar komen! Hun salaris ligt klaar!

Schrijfster-in-wording

In het kader van de kinderboekenweek heeft de bibliotheek, in samenwerking met de schrijver Michael Reefs, een wedstrijd uitgeschreven: schrijf een hoofdstuk voor een boek over een tijdreiziger die vanuit de toekomst naar 2020 wil terug wil komen. Is dat wel zo'n goed idee? Want wat komt hij dan allemaal aan gevaren tegen? Dat lezen we over een tijdje in 'Een reis terug in de tijd' (het eerste hoofdstuk hier: http://www.michaelreefs.nl/schrijfwedstrijd/hoofdstuk.pdf). Pien greep de uitdaging met beide handen aan, met het hoofdstuk hieronder als resultaat. Ze is vooral trots op het feit dat ze zich exact aan het maximum van 1000 woorden heeft gehouden.

Ik ging naar buiten en deed de deur achter me dicht. Wat was het heerlijk om weer buiten te zijn na al die tijd binnen werken. Ik dacht aan mijn vrienden, wat had ik die lang niet meer gezien! Terwijl ik naar de notenboom liep bedacht ik dat ik de eieren van de kippen nog moest rapen. Ik ging de kooi in en vond tussen de eieren een regenboogkleurig ding. Ik pakte het op en bekeek het goed, het leek wel een buis! Ik nam het mee naar binnen en dacht, die eieren kunnen wel even wachten. Toen ik op de bank zat begon ik het dingetje beter te bekijken. Ik zag iets bewegen en ik keek nog beter. Ik had eigenlijk een vergrootglas nodig, zo klein was het. Toen ik een vergrootglas had gepakt keek ik nog eens. Ik schrok me rot! Er zat een kleine jongen in de buis en ik vond ook een knopje aan de zijkant van de buis. Ik was nieuwsgierig naar wat er zou gebeuren als ik erop zou drukken, dus drukte ik er op. En toen ging alles heel snel: ik werd ineens kleiner of de buis werd groter, dat weet ik niet. Toen ik zo klein of groot was dat ik in de buis kon, ging ik erin. Wat ik toen zag was echt geweldig. Ik was in een cabine en ik zag de jongen, maar nu op normale grootte. Ik vroeg wat hij hier deed en hij zei dat hij moest uitvinden wat er allemaal in 2020 was gebeurd. Toen vroeg ik waarom hij dan naar dit jaar kwam, dit jaar was toch een vreselijk jaar met Corona, overstromingen, die ontploffing in Beiroet en de Australische bosbranden die ondertussen ook al in de Amazone waren. Hij zei dat 2020 in het jaar 2134 – het jaar waar hij woonde – uit het internet was verdwenen en ik moest helpen. Ik vroeg waarom andere kinderen hem niet konden helpen. Hij zei dat hij per ongeluk hier terecht was gekomen. Toen vroeg ik hoe oud hij was en hoe hij heette. Hij was 16 en heette Mike. Mike vroeg aan mij hetzelfde en ik zei dat ik 12 jaar was en Maya heette.
Ik moest alles even op een rijtje zetten: 1. Er was iemand hier die ervoor wou zorgen dat 2020 in 2134 niet van het internet zou verdwijnen. 2. Ik was in een regenboogkleurige buis. 3. Ik moest Mike helpen. Hij zei dat ik mee moest naar zijn tijd, maar ik twijfelde. Ik zou mijn vader, moeder, broertjes en zusje toch niet achter kunnen laten? Ik besloot toch mee te gaan, maar niet nadat ik een briefje had achtergelaten voor mijn ouders, zodat die niet ongerust werden:

Maak je geen zorgen over mij. Ik ben alleen maar even naar de toekomst om 2020 niet van het internet te laten verdwijnen J
Groeten PV…

Halleluja wat een gedraai! Ik was in de toekomst. Bij aankomst draaide ik nog een beetje alsof ik dronken was. Toen ik niet meer duizelig was, keek ik om me heen en zag heel rare dingen. Bijna alles werd door robots gedaan en ik zag overal afval, zelfs nog meer dan bij ons! Nou, dat gebeurt er dus als we niks aan het afval doen.
Mike nam me mee naar het plekje waar de wetenschapper Pekko woonde. Hij had ervoor gezorgd dat Mike me doodleuk mee naar dit tijdperk nam. Toen werd ik boos. “DUS JIJ WOU DAT IK MET HEM MEE KWAM NAAR DIT TIJDPERK!?” Toen ik ‘hem’ zei, wees ik naar Mike. “DUS JIJ WOU DAT IK MIJN OUDERS IN DE STEEK LIET ALLEEN OM 2020 OP HET INTERNET TE ZETTEN! DAT WOU JIJ HÈ?!  JIJ HEBT MIKE GESTUURD!”
“Ja,” zei Pekko kalm. Eigenlijk was ik verbaasd dat hij zo kalm bleef terwijl ik zo aan het razen was. Ik probeerde nu ook kalm te klinken, terwijl ik vanbinnen nog steeds raasde en vroeg: “Nou, wat moet ik doen om te helpen?”
“Je moet met Mike mee naar de mensen van het internet, maar pas op, die mensen zijn niet bepaald vriendelijk!” Dat maakte onze missie spannend, want als we naar mensen moesten die niet vriendelijk waren, dan werd het linke soep. Toen pas merkte ik dat ik honger had. Ik vroeg of er wat te eten was. Er was soep, plastic soep.
Na mijn maaltijd plastic soep – best lekker – gingen we verder. Ik zag heel veel mondkapjes en plastic handschoenen liggen. Als ik thuis was zou ik meteen beginnen met het opruimen van de straat - ik kon er altijd nog soep van maken. Op een gegeven moment stonden we bij een huis dat ik heel goed kende. Ik riep: “Hé, dat is mijn huis, maar dan in de toekomst!” Toen we binnen waren hoorden we iets kraken. Ik schrok me rot! Ik zag een mevrouwtje van ongeveer 117-en-driekwart jaar oud van de trap af komen. Ze had heel weinig grijs haar, in tegenstelling tot haar rimpels, wat die had ze overal. Ik vroeg hoe ze heette. Ze zei: “Ik heet Neeltje.” Ik vroeg ook naar haar achternaam. Dat was Vermeer. Toen bedacht ik dat ik ook een zusje had die Neeltje heette. Ik vroeg of ze ook nog 2 broers en 1 zus had gehad. Ze knikte. Ik vroeg hoe die heetten. Ze zei: “Mijn broers heetten Jeppe en Flinn en mijn zus heette Pien.”
“Maar dan ben jij mijn zusje,” riep ik uit, “alleen dan 115 jaar ouder!”
“Maar jij heet toch Maya?” vroeg Mike.
“Nee,” zei ik, “dat was alleen een schuilnaam, omdat ik niet wou dat jij wist hoe ik echt heette.”
Ik draaide me weer naar mijn oude zusje: “Neeltje, hoezo staat 2020 niet op het internet?” vroeg ik.
“Nou, omdat dat zo’n stom jaar was dat ik niet wilde dat iedereen wist wat er dat jaar was gebeurd,” antwoordde Neeltje.
“Dan snap ik het,” zei ik.
We liepen terug naar de tijdmachine en ik ging terug naar mijn kleine zusje in 2020.

Hamister, the investment advisor

The hamster came to us without warning. Elsa brought it back from the childcare school. She had "bought" it there. 

Elsa's class is Kindergarten 2, which abbreviates to "K2" (De laatste klas van de kleuterschool - group 2 of zo misschien? Ik snap het Nederlandse systeem niet helemaal). Coming January this cohort is moving on to primary school.

A few weeks ago, the school began teaching the children money skills. This will be essential for primary school in Singapore, where you have to pay for your lunch.

Counting in currency doesn't come all that easy when you are 6 years old. In fact, it doesn't come easy to full grown adults. I remember paying at the supermarket 11,15 gulden when my basket of goods was 8,65 gulden. I got a long blank stare and needed to explicitly say "een knaak alstublieft."

The school went down the rabbit hole, by imparting a sense of basic economics. The project quickly took on a life of its own. The children designed their own currency and they coined it "K2-coin". And then, they started making money.

Now, how cool is that? They literally made money - how often in your lifetime can you do that? I immediately tried investing in K2-coin, because bitcoin had proven so lucrative. However, the teacher denied me leveraging our mortgage. So, instead I cheered the kids on with the message that they will blossom into future central bankers. These children cannot possibly do a worse job than the current incompetents.

After their treasury was created, the kids could "work" to earn money. 'sMam immediately yelled: "child labor!" But of course this was nothing of the sort. The children read books to the class and received K2-coin for the effort. They cleaned up the class in return for some K2-coin. They were paid K2-coin for making sport shoes in a bathro... Oh no, so that never happened.

And then they were allowed to spend their hard earned K2-coin. There were pancakes to buy and apple juice and... Elsa bought a hamster.

Saywhat?

Aiden called it a Ham-i-ster, so his name was quickly "Hahmister". I subsequently dubbed it "HaMister SoulSister" to celebrate one of the only two songs over the past 50 years in which the ukulele is appropriate (the other one is REM's losing my religion).

The good news is: Hamister is not alive.

The bad news is: Hamister behaves like it is alive.

Wait. Let me make a video... 1 minute, just to share the gist.

This battery operated machine runs around as if it is some physical incarnation of chaos theory. Seriously, I have been observing Hamister for a while and it moves like the random walk of the stockmarket. And that made me wonder... if I watch it long enough, perhaps I can model it's path, and then use that to somehow predict the price of, say, bitcoin.

Elsa and Aiden also treat this cute little critter like it is alive. "Look, Hamister is trying to escape," said Elsa, while she stuffed it into the ball and Hamister was wheeling its way up and out... And, "I think there is a camera in there, so it can see where it is going." But there is of course no camera. Although made in China, this toy was not designed by Huawei.

Somehow that randomness of movement leaves an impression of determination, however paradoxical that sounds. We-humans are visually oriented and we think associative. It looks like a hamster, it runs like a hamster, so it must be a hamster.

Clearly, I love it. After Elsa and Aiden went to sleep, I let Hamister run around our house. It has visited practically every room we have. A hollow ball, a fluffy gadget with two wheels and one AAA battery. Together, it becomes the embodiment of tireless Brownian motion. I am completely captivated.

Eventually it rolled down a tiny step, into our kitchen. From that it will never recover without help. It is impossible for Hamister to go "up a step", even a sloppy slope would be insurmountable. It is unable to work harder than "default", to attempt reversing that amount of spent entropy. It is very easy to prove that Hamister is not alive. It is just hard to feel that, when you watch it run around.

Observing Hamister is like staring into a crackling campfire, there is this sense of futility, but you just can't not watch. By the way, it is very similar to 'sMam's pool cleaning robot, called Robbie. Robbie is also infinitely watchable, but this toy really looks like an animal. Hamister > Robbie.

Ah, now this is interesting... The hollow ball finally got stuck firmly between the back of our couch and the wall. Hahah... Hamister is locked forever in his little cage, unless I nudge it. Look at it go, frantically rolling around the tiny sphere, like a crazy bee in a jar. Hmmm... Time to short some bitcoin.

Dommes, slimmes én lieves....

Loes: “Hoe was het vandaag op school? Heb je weer leuk met Mason gespeeld?”
Camilo zucht: “Ja, maar ik vind Mason niet meer leuk, want hij doet mij steeds na!”
Loes: “Misschien vindt hij het leuk wat jij doet. Jij doet vast ook wel eens iemand na.”
Hij, vrolijk nu: “Ja! Mason!”

Emma loopt met haar kinderen van school naar huis, Matthias (bijna 8) met vriendje Max, Maren een vriendinnetje bij zich. Emma vraagt van alles, maar ze krijgt alleen antwoord van de jongens. Dat begint op te vallen; Emma wil de meisjes vragen of ze hun tong zijn kwijtgeraakt, maar Matthias is haar voor: “Hebben jullie soms last van je cerebellum? Of nee, van jullie cerebrum? Of van jullie prefrontale cortex?”  (Thema op school: het brein)

Later gaat het gesprek over klasgenootjes. Matthias vertelt: “Melle speelde vroeger met Max, maar tegenwoordig altijd met Mauritzio. Laatst stonden we in de rij en toen hoorde ik Melle tegen Max zeggen dat hij liever naast Mauritzio in de rij wilde staan. Dat vond ik (Matthias) zo erg voor Max. Ik stond zelf in de rij naast Sammy en ik zei tegen hem: “Soms denk ik dat kinderen het niet snappen dat ze andere kinderen heel erg kwetsen...”

Septemberdommes

Matthias: ”Hoe kunnen de dokters voor mensen met corona zorgen? Dan krijgen ze zelf corona.” Emma legt uit dat ze zijn ingepakt in plastic: plastic pak, bril, handschoenen...
Maren: “Én een plastic hoed! Zo een die jij ook altijd op hebt als je gaat douchen!”

Loes houdt een monoloog tegen Sofía, dat iedereen er anders uitziet en dat het belangrijk om tevreden met jezelf te zijn. Zij: “Je weet niet hoe ik hierop reageer als ik een tiener ben!”

Sofía kijkt een beetje kieskeurig naar de hamburger op haar bord: “Eh, zit hier ook......”
Camilo: “Nee!!! In dit soort vlees zit géén pit, Sofía!”

Loes moet naar een crematieplechtigheid. Sofía weet er alles van: “Ze gaan de vader van ... afbranden!”

Camilo fietst tegenwoordig helemaal zelf - begeleid - naar school. Hij heeft moeite om met zijn fiets van de stoeprand af te rijden en raakt een beetje in paniek: “Mam, hélp me! Het lukt me niet vanaf deze.. eh, rots!”

Milo tegen zijn ouders: “Ik ben zó blij dat jullie getrouwd zijn, anders had ik niet bestonden! Maar ik vind de wereld nog wél een beetje spannend!”

Ik haal Matthias van school en hij komt al zwaaiend op me af, als hij ineens, onverwacht, Toon een eindje verderop óók ziet staan. Zegt ie tegen mij: “Hé! Opa is er ook! Alhoewel ik het met jou ook wel leuk had gevonden hoor, oma.”

 

Te wapen!

Milo: “Bestaat Duistland nog steeds? Maar ze hebben er toch een grote bom op gegooid?”

Hij tekent een boot met een ‘Duiste’ vlag erop. Dan vraagt-ie: “Mama, kan je hier een foto van maken en naar een Duister mens sturen?”

En op speciaal verzoek van Michael: 

Milo en ik hebben uitgebreid een van zijn - door deze oom geschonken - geschiedenisboeken door zitten bladeren. Over de Franse revolutie, met lekker veel soldatenschilderijen met vlaggen, wapens en paarden. De volgende dag zie ik hem opnieuw, en daar komt-ie al met het boek aansjouwen. Milo: “Ik wil weer alles weten over Robespierre”!

Ten strijde!

 

Sofía (7) kamt haar moeders haren. “Wat zacht!” Zuchtend: “Ik wou dat ik ook Hollands was....”

Milo (4): “Mama, over tien jaar ben ik een meneer.” Loes: “Oh, maar ik wil niet dat je groot wordt....” 
Hij: “Iedereen wordt groot. Romy vond het ook niet leuk, maar papa is ook een meneer geworden.”

Milo: “Als ik later groot ben, 40 of 41, dan koop ik een duurdere auto dan jullie, dan koop ik elektrische auto! Dan hoef ik niks te doen, alleen maar te sturen!”

Milo: “Dat is kook-heetend water!”

Omdat Emma in verplichte quarantaine zit, wordt Matthias (bijna 8) naar huis gebracht door de moeder van een vriendje. Die zegt: “Wij moeten wel meteen door naar ons huis, want ik verwacht een pakketje.” Zegt Matthias: “Oh! Hier haak ik even op in qua pakketjes, want over pakketjes voor mij gesproken: ik heb een verlanglijst voor mijn verjaardag gemaakt en die zal mama jullie nog toesturen!”

Camilo tekent graag oorlogsschepen en vliegtuigen. Daarom heeft ie ook soldaatjes gekregen, in diverse kleuren. “Kijk, dit zijn de Duisters. En dit is de Duiste vlag.”

Hij heeft ook Amerikanen. En een opa die hem het Amerikaanse volkslied heeft laten horen....

De laatste uurtjes van de zomervakantie

Matthias, ook weer terug van vakantie, aait Milo over de bol: “Hoe is het, jongen?”

Maren: “Ik moet de hele tijd zo denken, als ik doodga, mag Babyborn (knuffel) dan wel mee in mijn graf?”

Matthias speelt met zijn Romeinen van Playmobiel. Ze voeren oorlog met de piraten. Emma hoort het wapengekletter en de woordenwisselingen tussen de strijders: “Zo, jij vindt dus dat ik dikke billen heb. Heb jij je eigen billen wel eens gezien?”

Loes zucht over Trump: “Toen Obama president was, was de wereld nog goed.”
Sofía: “Hé! Nou beledig je mijn tijd!”

Camilo aan tafel: “Ik wil politie worden.’ Even stil. “Nee, ik wil toch een gewone meneer worden net als papa.” Weer even stil. En daar is de conclusie: “Ik wil niks worden, net als jou, papa!”

Toon en ik bezoeken de Ypjes in het gezelschap van Edouard en Marleen. Daar zijn de kinderen wel even van onder de indruk, ze hebben de Maastrichters zó lang niet gezien! Milo fluistert in Loesjes oor: “Mag ik tegen opa’s jongere broertje zeggen: “Zeg eens raket, je billen staan op internet?”