Sophia domme dommes

 Sophia heeft sinds haar ziekenhuisavontuur een flinke sprong gemaakt. Ze stelt voortdurend vragen en babbelt honderduit. En dat begint al vroeg op de dag. Om 05.30 schuift ze de gordijnen open: 
"Hm, even kijken of het overdag is... Ja! Opstaan! Opstaan! Het is geen slaapjestijd!"

Opa schept op en schept op: "Kijk eens wat opa lekker heeft gekookt! Opa is de beste kok. Goed gedaan opa, je bent fantastisch! Vind je opa ook een superdepuper-opa Sophia?" 
Sophia: "Ja... maar wel een beetje dom."

Sophia en opa wandelen vaak door de botanische tuin. Die is wat romantisch aangelegd, met een flinke vijver, een bosgedeelte en een "berg" van echte rotsblokken en met een waterval, bergbeekjes en vele bergpaadjes. Opa noemt een ingeslagen pad wel eens een "geheim paadje". "Geen idee waar die naartoe gaat. Misschien komt ie wel uit bij de waterval, of in het heksenbos, of bij de wolf! Geen idee." Maar dat had opa even niet scherp, toen Sophia vroeg: 
"Waar gaat dat pad naartoe?" 
Opa: "Naar de vijver." 
Sophia: "Nee, die gaat niet naar de vijver..." 
Opa: "Jawel hoor, ik zie de vijver da..." 
Sophia: "Nee opa! Nee! Die gaat niet naar de vijver! Weet niet waar die naartoe gaat! Geen idee!"

Mama: "Hé Sophia, zullen we samen gaan spelen?" 
Sophia: "Nee! Niet mama! Papa!" 
Papa: "Ja, maar ik ga weg, ik moet werken." 
Sophia, bijna in tranen: "Maar... maar... dan ben ik helemaal alleen..." 

Even een momentje nadenken en dan heel lief: "...mamaaa...?"

Sophia wordt misschien een echte Termeer:
Julia: "Hoe vond je de muziekles Sophia?"
Sophia: "Niet leuk. Daar ga ik NOOIT meer naartoe."
Julia: "Maar vond je de spelletjes dan niet leuk?"
Sophia: "Die wel. Maar er waren allemaal ménsen."

Sophia heeft flink met brood zitten kruimelen. 

Sascha: "Oh, jetzt muss ich wirklich staubsaugen, auch wegen Elise."

Sophia houdt haar handen voor haar ogen: "Nee! Ik wil geen herrie!"

Maar het moet echt van papa: "Es muss leider sein." Hij ruimt de tafel eerst op.

Intussen heeft Sophia snel de trapkast geopend en met behulp van haar opstapje een stoffer en blik gehaald. Ze gaat aan de slag en zegt tegen Sascha alleen: "Ha ha!"

Sophia kijkt dromerig naar de Waal, die voor haar huis langs loopt. Ze wijst in de lucht: 

"Als ie daarboven in de lucht zit, dan kun je hem niet zien." 

Iemand heeft haar vertelt dat wolken van water zijn. 

Julia: "Elise mag geen rozijntjes, want zij is nog een baby. Toen jij baby was, mocht je ook geen rozijntjes."

Sophia denkt even na en zegt dan: "Toen ik baby was, was er niemand een kind."

Sophia is fan van Jip en Janneke: "Ik wil op de piano klimmen, net als Jip!"

Julia: "Maar dan val je van de piano, net als Jip."

Sophia: "Maar dan kan mama mij even vasthouden?"

Julia: "Maar als jij op de piano klimt, dan gaat ie kapot."

Sophia kent echter haar klassiekers: "Nee, die gaat niet kapot. Bij Jip ook niet. Echt niet. Morgen kan het wel."

Sophia gaat óp papa liggen om te slapen. Het papa-matras. Mama is jaloers:

"Sophia? Wil je ook een keer op het mama-matras slapen? Dat lijkt me zo gezellig"

Nee, dat wil Sophia niet: "Kijk mama (ze rukt de deken weg en wijst op Sascha's buik), papa heeft een dikke buik, daar kun je op liggen. Is lekker zacht. Mama is hard!"

Sophia heeft geholpen om de fietskar in te laden, ze gaan naar de speeltuin: 

"We moeten de paashaas niet vergeten hoor!"

Geen nieuws bij Elise. 

Altijd vrolijk, altijd tevreden.

Sophia in het ziekenhuis

 Ach ach toch. Kleine Sophietje aan maar liefst 5 kabels in het ziekenhuis. Hart, infuus en adem (3). Ze had hoge koorts met stuipen en overgeven. Bovendien was ze niet meer aanspreekbaar. Bij de spoedhulp waren alle alarmbellen afgegaan. De dokteren dachten aan een hersenvliesontsteking. Had ze al paracetamol gehad? Eentje maar, en dus daar ging de extra billenpil. Even later ging de ibuprofen dezelfde kant op. Er werden bloedtesten afgenomen en in afwachting van de analyse ging de eerste batch antibiotica door het infuus. Je kunt je voorstellen dat we behoorlijk ongerust begonnen te worden. Sophia werd opgenomen in het ziekenhuis en werd met papa als wacht in milde isolatie geplaatst: afstand houden op de gang, wel toegang tot de ziekenhuistuin (het was prachtig weer). De vroege volgende ochtend volgde méér verontrustende berichten: zowel Sascha, Julia en Elise met hoge koorts en overgeven uitgeschakeld. Een familiepandemie. Opa werd als volgende kanarie de infectiemijn ingevlogen. Die trof een wit uitgeslagen Sascha aan die zich 

met zijn kotsbakje naar huis spoedde en een zielig hoopje Sophia, die toch wel beter oogde dan dat hij haar had achtergelaten op de spoedhulp. En kijk, in de loop van de dag draaide alles om: Sophia werd met de minuut beter, opa bleef onbekommerd op de been en het thuisfront werd zieker en zieker. Op het eind van de dag zat een fitte opa met een volledig opgeknapte Sophia in ziekenhuisqaurantaine Jip & Janneke te lezen, terwijl het thuisfront groen uitgeslagen thuis in bed lag. De wereld op zijn kop. Bij Sophia werd er afgeschaald. Meningitis leek vrij onwaarschijnlijk, omdat ze zo goed op de behandeling reageerde. Men dacht nu, dat het waarschijnlijk een virusinfectie was en opa dacht dat hij zijn goede conditie vast aan zijn brave griepprik te danken had. De antibiotica werden gestopt, elk half uur verdween er weer een kabeltje, de ibuprofen en paracetamol werden geskipt. Sophia was fit en helemaal hersteld. In de ziekenhuistuin kon ze leren fietsen en al met al begon het allemaal meer op een Pinkstervakantie met opa te lijken. Wel even de bloedtesten afwachten, dus nog wel een nachtje in het ziekenhuis. Thuis werd het gekreun inmiddels wat minder en werd er langzaamaan opgekrabbeld. De middag daarna de verlossende uitslag: geen bacterie aangetroffen. Als beloning voor het avontuur mocht Sophia een extra nachtje bij opa logeren. De ouders gaan voortaan wat extra paracetamol gebruiken, Elise weet nu dat het leven niet alleen maar leuk en lief lachen is, opa gaat straks zeker weer de griepprik halen en Sophia kan voortaan zelf fietsen. Allemaal wat geleerd. 

Opa kreeg wel een mooi cadeautje van Sophia. Haar eerste letters: o p a. Aldus de auteur. 

Domme Dommes uit Nijmegen

Sophia wordt midden in de nacht wakker: "En nu....?"

Sophia heeft in de gaten dat Julia en Sascha haar graag aan opa uitbesteden. Vaste prik bij binnenkomst: ze neemt konijn mee in haar huisje en opa moet aanbellen. Sophia opent het deurtje: "Ik ben mama." "Hallo mama." Opa krijgt konijn in handen gedrukt: "Kun je Sophia meenemen?"

Sophia is gebakjes aan het maken in de zandbak. Ze pakt daarvoor wel een een érg grote bak, formaat kleine bloembak. "Je kunt beter een klein bakje pakken Sophia. Dat gaat makkelijker." Sophia: "Nee-hé! Ik ben al drie!"

Oma Bibi uit Berlijn komt morgen. Sophia: "Misschien krijg ik wel een cadeautje.... maar ik weet het niet zeker."

Sophia gooit met kleine magneetjes tegen de radiator. "Hé! Houd daar eens mee op!" Sophia lachend: "Het is stoutemeisjestijd!"

Sophia is heel vrolijk en enthousiast aan het spelen. De keukenmat is een eiland, de handdoeken zijn de waterval en de elastiekjes zijn vissen. En voor haar uit, wijst ze met handje: "Dat is het nieuwe deusj!" Opa: "Ah, is dat de zee." Misgegokt. Sophia: "Nee, dat is het nieuwe deusj" Opa: "...het nieuwe....?" Sophia wijst nu iets minder vrolijk naar de keukendeur. Opa probeert: "Buiten? De tuin?" Nu slaat Sophia teleurgesteld haar ogen neer. De vrolijkheid is weg en ze weigert nog iets te zeggen...

Even later neemt opa de dag met Sophia door. Ze waren in de botanische tuin geweest met de waterval en de vissen en de natuurspeeltuin in het bos. Sophia: "Ja! In het deusj!"

Buurmeisje Maud komt spelen. Maud is 11 jaar en een beetje verlegen. Sophia is niet in de stemming: "Nee, niet Maud." "Maar Maud komt speciaal met jou spelen?!" Sophia draait haar rug naar Maud en Maud zit nu achter haar op haar knieën. In de keuken slaat de waterkoker af. "Ik ga even thee zetten, dan kunnen jullie alvast iets leuks gaan doen." Maar als ik twee minuten later terug kom, blijkt geen van de twee ook maar 'n millimeter bewogen te hebben. Er heerst een ijzige stilte. Een Mexican stand-off tussen onwil en verlegenheid.

Sophia heeft in het bos een mooie stok gevonden. Opa: "Hé, dat lijkt wel de knuppel van Woeste Willem." Woeste Willem is de hoofdpersoon in een van haar boeken. Hij jaagt de dieren weg met zijn knuppel, want hij wil geen bezoek. Opa speelt een klein zwijntje dat wil komen spelen. Sophia zet onmiddelijk een woestewillemstem op en haalt uit met haar knuppel: "Nee! Ik wil niet spelen. Wegwezen!" Alles met een onverwachte snelheid die opa moet bekopen met een blauwe plek...

Vervolgens speelt ze het verhaal na als een toneelstuk, waarbij er steeds meer props worden geïntroduceerd. "Dit is de vlieger" en "dit is het jongetje"en "dit zijn de cadeautjes" en "dit is..." Opeens is ze weg, richting boekenkast. Daar haalt ze het woestewillemboek uit de kast en loopt de plaatjes na alsof ze de toneeltekst nog even terugleest. Sophia: "Waar is de boot?"

Als het hele stuk uitgevoerd is: "Opnieuw!" Opa weet een tweede blauwe plek te nauwer nood te voorkomen.

Sophia houdt niet erg rekening met de gevoelens van anderen. Als opa haar thuisbrengt - altijd een moeilijk moment, want ze wil bij opa blijven - komt oma Bibi enthousiast aanlopen: "Ha Sophia, mein süsser!" Sophia doet haar hand met gespreide vingers naar voren: "Nee! Niet oma Bibi!"

Foto links: het opstapje is kapot. Sophia repareert vakkundig met hamer en schroevendraaier. 

Sophia's huisje

Hé, da's een mooie doos voor deze kleine woningzoekende.

Aan de slag. Het rode blokje is de hamer, het groene de boor.
Er komt een hoop herrie van de bouwplaats.

Ajeto, niks meer aan doen!

Sophia is echter een kritische consument...
Na deze inspectie loopt ze snel naar haar administratie.

Kijk, in het contract stond duidelijk: een ROOD dak!

Naar tevredenheid opgelost.
Hop, natuurlijk meteen een nieuwe keuken erin. 

 

En dan komen de kindjes vanzelf...

Klaar. Schaften.

P.S.: Op eigen gezag maakte ik nog een toevoeging.

Ja, nee, ik weet wat jullie denken... maar ik dacht héél onschuldig aan... 

Hm, nu zie ik het ook ja. 😟

Domme dommes uit Nijmegen

Opa is inmiddels gewoon opa. De eretitel Toto is helaas zo goed als verdwenen. Daar moet je speciaal naar vragen ("hoe heet opa?") en dat heeft natuurlijk iets triests. Maar opa is onverminderd populair, bijv. bij het ophalen van de peuterklas: "Niet (naar) mama en Sascha!!! Mama en Sascha saai!!!" Dat zegt ze dus ook als Julia of Sascha komen ophalen. De leidsters van de peuterklas spreken me dan ook nog steeds met groot respect aan: "Kijk Sophia, daar is Toto!"

De omgang met leeftijdsgenoten gaat steeds beter, nu ze steeds beter kan spreken. Eerst was dat alleen aanstaren en weglopen. Maar bij het voeren van de varkens in de kinderboerderij stond een even schattig peutertje bij het hok en zag ik hoezeer dat is verbeterd: "Hé! Aan de kant!"

En ze wordt wat assertiever. Julia wil haar graag naar bed toe hebben en zeurt bij Sophia: "Ik wil zo graag een boekje gaan lezen in bed, kom je lekker mee Sophia?" Sophia: "Nee mama, nu niet." (Handje als afweer naar voren, geleerd van de peuterjuf.) Of als Sascha zeurt dat hij een keer mee wil naar de muziekles zegt ze heel vriendelijk: "Nee nee Sascha. Even wachten."

Haar taal-skills groeien met de dag en ze praat eigenlijk aan één stuk door. Helaas komen we niet meer weg met "O ja?!" en "Nou en of!", want ze heeft prima door wanneer we haar niet verstaan. Dan wordt de zin gewoon nóg een keer uitgesproken. Met meer nadruk. En nog een keer. Harder. En nog een keer, naar je toe lopend. En wij maar toenemend in paniek... Sommige dingen blijven dan wel weer vertrouwd hetzelfde: een poes is nog steeds "een maaa". 

Sophia vraagt heel vaak: "En nuuu?" (De u muzikaal naar boven uitgerekt.) Dan wil ze graag instructies hoe het spel met de poppetjes verder kan gaan of als ze klaar is met werken ("Nu ben ik papa, ik ga werken.") Dan moet opa wat verzinnen: "Ga maar op vakantie in Amerika." Sophia: Waar is Amerika?" Opa: "Achter de tafel in de eetkamer." Dan worden er weer allerlei koffertjes gepakt met eten en reisgenoten en vertrekt de kleine ontdekkingsreiziger naar nieuwe wereld. Daar wordt alles uitgepakt, even druk gebabbeld, maar het het einde van dit spel is ook weer bekend: "En nuuu?"

"Sophia, Elise (op de grond aan het "kruipen") kan niet bij haar bal. Kun je die even naar haar toe rollen?" Sophia: "Nee, nu niet. Ik ga nèt naar Amerika."

Om haar te leren wat meer zelfstandig te leren spelen, heeft opa een hack gevonden. "Opa gaat even thee zetten, maar alsde puzzel klaar is laat je het vogeltje (in een sabbelboekje van Elise)  even piepen om opa te roepen." Dat soort afspraken hoef je maar één keer te maken, de instructies worden enthousiast opgevolgd.  

Sophia heeft haar vingertjes in een wc-rolletje en zegt dat er een muis in een huis zit. Opa: "O? Wat is die muis aan het doen?" Sophia: "Oh, een beetje afwassen."

Sophia gaat later bij papa en mama wonen, maar in de buurt van opa: "Anders krijg ik geen toetjes."

Een favoriet spelletje van Sophia: verjaardag spelen. Hier zie je haar antwoord geven op "Wie is er jarig?" Blotebillenprinses is op bezoek en wat poppetjes. Opa heeft een kadootje meegenomen, mooi ingepakt. Maar inmiddels speelt ze het spel zó vaak, dat ze haar kadootje zelf moet uitzoeken en inpakken (in een servetje). Geen enkel probleem, het spel blijft onverminderd populair. Ze speelt het zelfs in haar eentje. Zonder bezoek zelfs. Zo vond ik bij een dichte kamerdeur (binnen werd lang zal ze leven! gezongen) een eiland met poppetjes. Bij navraag bleken dat papa, mama en Elise te zijn...

Ach ach. Het bekende einde van de speeldag bij opa. We gaan op de fiets naar papa en mama...

Elise blijft een zeer tevreden en blije baby. Deze foto deed me denken aan het begin van een verhaal van Maarten Toonder: "Heer Bommel zat in gedachten verzonken (red. men ziet een slapende Bommel) bij het haardvuur, met een leerzaam boek op zijn buik."

Huiswerk

 Matthias (13, klas 2 Havo) vloekt en tiert over zijn wiskunde-huiswerk. Emma sommeert hem even tot rust te komen en wat anders te gaan doen. Het is even stil, hij ijsbeert wat en zegt dan: "Weet je wat het is, mam? Als ik nu stop met dat huiswerk, dan voelt het alsof de wiskunde het van mij heeft gewonnen..." Waarop hij weer naar boven vertrekt!

Domme domme's uit Nijmeegje

Sophia praat inmiddels honderduit. Ze herhaalt heel vaak wat wij tegen haar zeggen op een enthousiaste en vrolijke toon. Waarom ze dat doet? Wij doen dat immers ook als zij iets zegt, om dan meteen maar even de uitspraak te verbeteren.

We zijn ook allemaal ziek geweest in februari, zodat weken lang de één na de ander zat te snotteren en te kuchen, Sophia niet uitgezonderd. Ze werd daarom een aantal keren thuisgehouden van de peuterklas, niet dat Sophia daar erg rouwig om was. Nu lijkt ze toch echt weer energiek en beter.  Julia: "Sophia? Morgen kun je weer naar de peuterklas!" Sophia schrikt op: "Nee... ughe ughe... ."

Julia heeft de hele ochtend al spelletjes gedaan met Sophia en ruimt nu de vaatwasser even uit. Sophia hangt er een beetje bij en zet er meteen druk op: "...ik mis Toto.."

Onderwerp van gesprek: cadeautjes. Die zijn leuk, vooral het uitpakken, is de conclusie. Sophia wordt gevraagd welk cadeautje zij het liefst wil uitpakken: "Mama, Sascha en Elise."

Sophia komt de peuterklas binnen met een Mario-pop. Leidster: "Ha Sophia, heb je Super Mario meegenomen?" Sophia, kijkt haar vol onbegrip aan: "Nee! Sascha!"

Foto ← Sophia heeft een poppetje uitgezocht dat "Sophia"moet voorstellen. Het rollenspel met poppetjes is nog steeds populair. Meestal is de openingszin van Sophia: "Hi!" Dan moet jij het spel beginnen met het doen van voorstellen om te gaan doen: picknicken, liedje zingen e.d. Het antwoord is dus meestal "Nee!" Alleen wandelen is altijd goed. Zeg je toevallig iets wat ze erg leuk vindt ("Zullen we pannenkoeken gaan eten?"), dan grist ze jouw popje uit je handen en krijg je háár popje in handen gedrukt. Vervolgens herhaalt ze het voorstel, waarop jij dan weer moet reageren. 

Sophia heeft een paar dagen wat angst voor poepen. Ze helpt zichzelf daarover heen door te oefenen met beer, die dat probleem blijkbaar ook heeft. Daar horen we de ouderlijke aanpak terug: "Kom maar beer. Als het niet lukt dan lukt het niet. Is niet erg. Komt vanzelf."

Sinds dat Sophia het potje niet meer gebruikt, zijn het potje en een kleiner rose poppenpotje (van Lonneke gekregen? Opa heeft meer peuterplastic dan een peuterspeelzaal.) voor de poppen. Op de kleine zit nu blote-billen-prinses. op de grote zit het "Elise"-popje. Opa krijgt een verrassend zakelijke mededeling over blotebillenprinses: "Die heeft diarree." Wijzend naar "Elise": "Die niet."

Blotebillenprinses heeft lang zwart haar en een mooie jurk, maar daaronder dus... 

Aan tafel wordt gesproken over koken. Kan Julia goed koken? Ondanks haar indrukwekkende staat van culinaire dienst is criticus Sophia onverbiddelijk: "Nee! Iiieeee!" Kan opa (in tegenstelling tot Julia toch echt keukenkampioendivisie) goed koken? "Jaaa!" Opa maakt lekkere toetjes. Kan Sascha (kookt zelden) goed koken? Sophia denkt even na, naar het schijnt probeert ze zich te herinneren wat hij haar ooit heeft voor gezet. Dan aarzelend: ".....ja...." Sascha maakt namelijk zo nu en dan chocolade ijs in de blender. 

Sascha krijgt het te verduren de laatste tijd. Opa heeft voor Sophia een haakje bij de kapstok, waar Sophia zélf haar jas kan ophangen. Sophia: "Bij mama en Sascha kan dat niet..." Opa: "Ja, daar heeft Sascha de haakjes te hoog opgehangen hè. Daar kan Sophia niet bij. Domme Sascha." Nou. Dat krijgt Sascha dus nu elke weer te horen als ze thuis komen: "Kan ik niet bij! Domme Sascha! Veel te hoog!  Domme Sascha! Domme Sascha!"

Opa heeft Sophia geleerd hoe ze een sleutel moet omdraaien, zodat ze voortaan zelf een kopje uit de grote keukenkast kan pakken. Helaas heeft de kelderdeur daarnáást precies zo'n zelfde sleutel. Dat ging dus vrij snel fout, met een klagende opa opgesloten in de kelder en een opmerkelijk stille Sophia in de keuken. Gelukkig was Julia in de buurt.

Aan tafel wordt vaak onderhandeld over eten. Bijv.: eerst nog twee stukje broccoli eten, dan krijg je nog wat vis. De bewoording is: "Wil je nog vis? Dat kost dan twee broccolietjes." Nu is het: "Je mag nog één stukje brood, maar dat kost dan tandenpoetsen." Sophia denkt even na en wijst naar een ander, groter stuk brood. "En die? Wat kost die?"

Julia parkeert haar poppetje "politie-meisje" in de politieauto voor de auto van het opa-poppetje.  Opa: "Dag politiemeisje, wat is er aan de hand?" Sophie: "Veel te hard!" Opa:"O jee, moet ik nu betalen? Hoeveel dan?" Sophia: "10 Uien." 

Sophie vindt zichzelf erg grappig met haar 10 uien. De hele middag kost alles 10 uien en lacht ze daar zelf om het hardst om. 

 Sophia kan al uitstekend met een schaar overweg. Alle knipwerkjes en tekeningen gaan bij opa op de radiatoren.

De magneetjes zijn opa, zegt Sophia. Opa snapt het niet en Sophia legt het uit. "Deze (bovenste twee) zijn de oogjes. Deze (rode) is de neus. En deze is het natetje." Opa: "A ja, dat is het mondje!" Sophia: "Nee!" Ze trekt haar trui omhoog en wijst. Ze bedoelde toch echt het naveltje.

Inmiddels is Elise de meest tevreden baby ooit! Julia en Sascha hadden iets van 200 geboortekaartjes laten drukken, maar die liggen nu al zó lang te wachten om verstuurd te worden.... dat ze dat maar achterwege gaan laten.

Dommes uit Singapore

Elsa: "When you do sports, you release happy enzymes in your brain." (endorphins)

Elsa: "When the dog bites you, you'll get riabetes."

Aiden: "Elsa has an undranken coke!"

Aiden eats some candy thing. Katelyn moans about it being so unhealthy. She moans again, when she is unable to read the ingredients without her reading glasses.
"I'll help you read it," says Aiden, as he snatches the wrapper from her hand, "Lettuce, cucumber, ..."

Me: "Why is there a jar of psyllium in the kitchen?"
Katelyn: "So I do not forget to eat it."
Aiden: "But mama, psyllium makes you go high."
Me:  ... (totally stumped, wondering what to say next) ...
Katelyn: "Ah, that would be helium."
Aiden: "Oh yah hey!"

Katelyn comes back home from a gym-session with a personal trainer. She proudly tells me: "I only used the machines for the French press" (bench press)

When he walks on a bicycle path, I ask Aiden to move to the pedestrian side. Later, I show him how this is made clear to us, at the beginning:

Aiden immediately says, "but they say pedestrians only for the pedestrian path. They don't say that we can't walk where the bicycles go."  

Aiden says, "You know, I can move the hair on my head bro! No touching!"
Yes, sure, we want to witness that.
...
Aiden shakes his head and headbangs like a maniac.

I made a proper dad joke:
Katelyn: "I have my eye on that gyoza."
Elsa: "Did you ever try eating your eye?"
Erik: "Yeah, but I can't see what's so special about it."

We visited Berlin in December.

While we're driving through Germany, Katelyn suddenly asks me: "Where is this city called Ausfahrt? It must be pretty big, but I never heard of it!" Interestingly, I asked my parents exactly the same thing, when I was younger!

In an Airbnb, breakfast means eating bread or cereal in our kitchen.
Aiden: "What? You mean this place has no bah-fuht?"
We all look bewildered at one-another. Ah... Buffet!

We enter a hotel. Aiden and Elsa rush into the room and switch on the TV. Sighs of relief follow in quick succession.
Elsa: "Pheew. They have YouTube here."
Aiden: "Oof. And it has English!"

We decide to go swimming in the indoor pool. Katelyn finds a changing room for families:

Elsa smiles: "Bye Aiden."

It was really cold, especially in Berlin. When we arrive 'back' in Roermond the temperature is 2 degrees. Elsa is happy: "Hey. It's warm today!"

Before the flight back, we discuss the aircraft's on-board entertainment.
Aiden: "I'm going to watch Disable Me 4!"

 

Domme dommes uit Nijmegen

 Julia: "Kun je niet slapen Sophia?" Sophia: (zeurderig) "Neee..." Julia: "Denk maar aan konijntjes, met je ogen dicht." Sophia knijpt haar ogen stijf dicht. Halve minuut later.... slaapt.

Sophia heeft haar eigen aanduiding verzonnen van de personen om haar heen. Zelf is ze nog steeds Tatia, maar verder heb je Opap/Totap, Juliap/mamap, Elisap en papap. Sophia: "Neee! Niet papap! Saschap!"

Sophia is keihard. Julia brengt Sophia naar opa en zegt huilerig: "O Sophia! Ik ga jou missen!" Sophia vrolijk: "Ik niet!"

Sophia voedt opa op. Als die zijn telefoon pakt tijdens het zoveelste "we-gaan-wandelen-met-de-popjes"-spel,  duwt ze het apparaat weg: "Die niet."

Sophia valt vaak op de fiets in slaap. op de terugweg naar mamap en papap. Dus opap schrikt zich een ongeluk als er achter hem ineens wordt geroepen en wild tegen zijn rug wordt aangeduwd: "Opa! Opa!! Stop! Kijk!" Meteen gestopt natuurlijk. Wat is er aan de hand? Sophia wijst: "Kerstlichtjes...."

Nieuw spelletje met de popjes. Ze mogen niet op het dak van het Fischer Price huisje. Althans, dat "zegt" het mama-popje, "te gevaarlijk". Opa stelt vaak voor om het stiekem wél te doen als het mama-popje even niet kijkt, maar wordt altijd gecorrigeerd door het popje van Sophia, dat graag erg braaf is. Vreemd dus om te zien dat het popje van Sophia door haar naar het dak wordt bewogen, zodat het er half óp ligt... Opa pakt het mama-popje dat aan komt "lopen": "Deu! Deu! Deu!" (het ruzie-geluidje). Maar ach, Sophia schiet meteen in paniek en gaat huilen. Het popje wás niet op het dak. De voetjes staken nog over de rand... Het was ook wel laat in de middag voor een deu-deu-deu. 

De juf van de peuteropvang was erg trots op Sophia, ze was een groot meisje geworden: ze had haar speeltje teruggepakt dat een ander kindje had afgepakt. Én ze had met haar handje rustig een jongetje weggeduwd die te dicht tegen haar aan ging zitten. Juf had haar geleerd "stop" te zeggen, met gespreide vingers naar voren. 

Naar opa luistert Sophia beter dan naar mama en papa. Julia zet dit als "hack"in. Ze wil naar de w.c. maar dat mag beslist niet van Sophia. Julia met opa-stem: "Nou eh, dan ben ik opa. Ik ga maar eens lekker theedrinken. Maar eerst ga ik eens lekker plassen."Ja, da's dan ineens geen probleem meer. 

Mama mag de nacht-onderbroek niet aantrekken. Papa ook niet. Opa? Ook niet. Huh, echt niet? Nee, beslist niet. Wat nu? Opa krijgt een grote knuffelbeer in handen gedrukt. Die mag het - met veel berengemopper en hilariteit bij Sophia - wel. 

Sophia gaat nu steeds meer spreken en wordt ook erg nieuwsgierig: "Waarom zijn de eendjes in de vijver? En waarom daar en niet in een andere vijver? En waarom gaan ze nu weg? En waarom zitten er in de andere vijver géén eendjes?" Echt de dingen die je in je leven als eerste opgehelderd wil zijn. 

Dommes uit Zuid-Holland

Maren: “Mama, zit mijn joggingbroek in de was? Anders wil ik hem als vermist melden, want ik heb hem al heel lang niet meer gezien!”

Sofía: “Ik kan echt niet wachten tot ik gestopt ben met groeien. Dan kan ik alles kopen wat ik wil.”

Sofía: “Oh nee. Milo heeft al mijn Tina’s laten vallen die ik gesorteerd had op regenboogkleur...”

Milo: “Alle verkeersmobilisten moeten uitkijken!”

Milo, na het horen over een aanslag: “Dat was een terrorstreek!”

Opa Toons verjaardagsfeestje:

Sophia's domme dommes

Julia brengt Sophia bij Toto en blijft nog even hangen om te kletsen. Maar Sophia wil dat opa met de popjes komt spelen. "Mama! Eg eze!"

Als de meeste conversaties zó gaan: "Toto deja da dieja tata e-a dada!" Dan kijk je toch raar op als je Sophia een muts probeert op te zetten: "Het is heel koud hoor Sophia!" Sophia: "Nee joh. Helemaal niet!"

Bij de kinderboerderij staat een flinke samenscholing van kabouterbeeldjes, allemaal exact hetzelfde - lange baard, zelfde pose en kleuren - maar wel in diverse formaten. Sophia wijst aan: "Mama, Sascha, Tatia, Toto, E-ise, oma Bibi..."

Sophia wordt vaak herinnerd aan gevaar: "Sophia... Trappen zijn....?" Waarop Sophia antwoordt: "Gevaarlijk." Maar de waarschuwing slijt:   "Sophia... Trappen zijn....?" Sophia: "Blubblub." 

Sophia begint nieuwsgierig te worden. Ze vraagt veelvuldig: "Tat is tat?"

Sophia helpt graag bij bakken en koken.

En is erg lief voor Elise.

Vertrek.

Aankomst.

Domme dommes uit Nijmegen

Sophia weet dat sommige besjes niet voor ons, maar voor de merel zijn. Ze weet ook een en ander van spijsvertering. Er zat immers een flinke witte poepstreep op haar regenschermpje die verklaart moest worden. Al die kennis beklijft, zo blijkt als ze een vuurdoorn ziet, overladen met oranje besjes: "Da! Prrrrt!"

Er wordt nog al eens met opa gevideobeld. Sophia kijkt dan naar opa op het scherm... en opa kijkt naar een plafondlamp, een muur of de rug van de bank. Regelmatig krijgt opa een videoknuffel, dan gaat bij opa het scherm op zwart, omdat Sophia de telefoon tegen haar trui drukt. Als Julia belt om snel even wat te regelen en zonder Sophia de telefoon afsluit, wordt ik meestal meteen weer teruggebeld. Sophia is dan in huilen is uitgebarsten omdat ze geen afscheid heeft kunnen nemen van opa, knuffels, zwaaien en handkusjes.

Sophia gaat steeds beter praten. Als we thuiskomen vertelt Sophia enthousiast: "Da dieje deja es-lisjes!" Julia: "O ja?! Kerstlichtjes? Mooi!" Sophia:"En kerstman!" Julia, niet bedacht op heldere taal, heeft echter geen idee waar ze het over heeft...

De kerstman in kwestie is een grote opblaaskerstman, waar we al een paar keer langsgefietst zijn. Maar nu staat er ineens een oudere dame met lang wit haar naast te roken. Ik: "Hé kijk, daar is ook de kerstvrouw. Is die écht Sophia?" Sophia:"Neeeuuh."

Domme dommes uit Nijmegen

Als Sophia op de kinderboerderij dieren of andere kinderen (😉) ruzie ziet maken, dan reageert ze daarop met haar ruzie-geluidje: "Deu deu deu deu deu!" Dat gebruikt ze ook bij haar Fischer Price poppetjes. Een poppetje zit in een autootje en een ander poppetje wil erin? Dan zet ze het andere popje boven op de chauffeur: "Deu deu deu deu deu!"

Haar zelfstandige fantasie-spel met poppetjes begint op gang te komen, dankzij een Rijswijkse donatie: een woonwagen. Die zelfstandigheid is een hele opluchting, want voorheen kreeg Toto om de haverklap een poppetje in handen gedrukt, dat moest gaan praten met het poppetje dat Sophia in de hand had. "Zullen  we gaan spelen?" Ja! "Zullen we gaan picknicken?" Nee. "Zullen we in de zandbak gaan spelen?" Nee! "Zullen we in het huisje gaan wonen?" Nee!!! "Zullen we een eindje gaan wandelen?" Ja. En dan moest je tik-tik-tik met het poppetje over de tafelrand 'lopen' en 'loopt' Sophia's popje er achteraan. Als je 'de foute kant op loopt: "Deu deu deu deu deu!" En dan weer alles opnieuw. En opnieuw. En opnieuw. En...

Sophia wordt vaak een keuze voorgehouden, bijvoorbeeld "Wil je naar de kinderboerderij of naar de speeltuin? Niks mis mee. Maar dat doen we ook om haar te manipuleren : "Wie mag jouw naar bed brengen, mama, Sascha of Toto?" Ze heeft daarop sinds kort een handig woordje gevonden: "Nie-ad!" (Niemand, niets, afhankelijk van de vraag die ze wil ontlopen.)

Voor 'alles' heeft ze nog geen woord paraat. Dan wijst ze druk alle lanten op: '"Da! Da! Da! Da!Da!"

Sophia is net een AI-mensje: je krijgt terug wat je erin stopt. Als Poes onhandig op Sophia's speeltafeltje ligt, stuur ik haar naar buiten met wat vriendelijke aansporingen: "Kom Poes, naar buiten toe. Wegwezen." Sophia is nu dus altijd erg enthousiast als Poes op haar tafel ligt. Ze stormt dan de kamer in en commandeert op luide toon: "EUS! EG EZE! A UITE! EG EZE EUS!" 

Julia legt me uit waarom een tweede kind als vanzelf een moederskindje wordt, omdat grootouders en ander bezoek zoveel minder aandacht kunnen geven. "Dat komt omdat het eerste kind zo'n beslag legt op de omgeving, waardoor de aandacht voor het twe..." Ze wordt ruw onderbroken door Sophia, die trucjes aan het doen is met Sascha: "TOTO! KIJK! KIJK! TOTO! TOTOOO!"

Op het stembureau, een tafel met vijf vriendelijk lachende vrijwilligers. Ik kom binnen met Elise in de kinderwagen en Sophia op haar allerschattigst in haar lieveheersbeestjes out-fit. "Hallo! Goedemiddag!" En tegen Sophia: "O, mag jij met opa mee? Kom je opa helpen?" Ik, mogelijk iets te serieus: "Dus jullie gaan ervan uit dat ik haar opa ben? Tssss." Er valt een stilte en ik laat vijf verschrikte koppies achter me als ik naar de stemcabine loop. 

Plasje doen kan Sophia prima aangeven: ze legt een hand op haar kruis. Hoe geeft ze dan een poepje aan? Simpel: ze legt een hand op haar kruis en zegt dan heel serieus: "Prrrt!"

Nu jullie wat ingevoerd zijn in Sophia's taal, wat is dan dit in de aanloop naar kerst: "Es-isjes!"

Sophia domme dommes

  Dank voor al die leuke domme dommes uit Rijswijk, Iepenburg, Bunde en Singapore, superleuk om te lezen! Ik heb er niet op gereageerd, omdat ik het zo druk heb als een schoenmaker met één klant. Dat is Sophia natuurlijk, die hier in sommige weken wel 6 dagen in huis is voor kortere of langere tijd. Tijd om wat op te schrijven.

Sophia is nu 2,5 jaar oud en is het best te omschrijven als wat de Engelsen 'a bundle of joy' noemen. Klein en schattig, en wel dusdanig dat haar 3-jarige speelgenootjes van de kinderopvang haar bij de introductie op de peuteropvang 'de baby' noemden en haar natuurlijk allemaal wilden optillen. Dat ze enthousiast babbelt maar nauwelijks iets verstaanbaars (deija tata dieja toto dieja dada!), draagt bij aan haar grote-baby imago. Motorisch is ze handig genoeg. Hier heeft ze de fietsenstandaard in haar voortuintje omgeturnd tot ligstoel. Haar wereld bestaat voor het allergrootste deel uit mama en Sascha (ze weigert papa te zeggen, waarschijnlijk vanwege de P's), sinds kort Elise ('E-ise') en natuurlijk haar beste vriend Toto. Bij het oefenen van 'opa' (oooooo-pa) een jaar geleden vertrok ze haar gezicht eerst in 10 grimassen om vervolgens uit te komen op Toto, hetgeen een blijvertje is gebleken. Ze verstaat dan wel weer vloeiend Duits! Als Toto in zijn beste Duits begint, wordt ie dan ook keihard uitgelachen.

'Mama, Sascha' zijn zijn ook veralgemeniseerd tot soortnaam. Twee konijnen of poppetjes worden al gauw aangewezen als 'mama en Sascha' en als er nog een kleinere rondloopt is dat al gauw 'Tofia'. Bij de kippen is de haan 'mama' en de kip Sascha. No way dat Sascha zo'n kleurige jurk zou aantrekken. Of zoals Sophia dat uiterst smalend kan zeggen: "Neeeuh!" 

Na de open dag van de basisschool op Halloween, waar Sophia zich niet echt op haar haar gemak had gevoeld tussen al de kinderen die zich uitgedost hadden als heksen en monsters:

Ik: "Was je een beetje bang van de kinderen Sophia?" 

Met een klein zeurstemmetje: "....jaaa..." 

Ik: "Waren de kinderen écht eng?"

Sophia lachend: "Neeeeuh!" 

Soms verrast ze me. Sophia en ik  zijn er op uit gestuurd om geitenkaas voor Julia te kopen. Ik sta met de winkelkar bij de kaas en prevel half hoorbaar boven de uitstalbak "geitenkaas... geitenkaas... waar is de geitenkaas...". Dan klinkt enthousiast vanaf het kinderzitje: "Da!! Eitenkaas!!"

Zoals je ziet (goed zoeken) kan Sophia zich heel goed verstoppen.... 

En soms laat opa die haar op komt halen wat lang op zich wachten....

Vakantie!

 Het is vakantie en Maren verveelt zich. Al haar vriendinnen zijn al vertrokken, ook haar best friend Safira. Die zit de komende weken op een camping bij Eindhoven.
Emma: “Maren, wil je misschien even met Safira bellen?”
Maren: “Is er een tijdverschil tussen ons en Brabant? Want ik wil haar niet midden in de nacht wakker bellen...”

Emma: “Maren, waar wij op vakantie gaan, leven beren!”
Maren: “In het hotel?”

Emma leest Maren voor uit een boek. Daar staat in een zin: “San Francisco, USA.” Maren: “Hee! Daar gaan wij toch naar toe?”
(Ze zijn op weg naar San Sebastian)

Zij rijden door een druk stuk en worden ingehaald door een politieauto. Matthias kijkt op. “Wacht, rijden we nou in Frankrijk of in Engeland?”
(Ze zijn in België...)

De familie overnacht onderweg in een Franse hotel. Miguel heeft zijn autosleutel aan een hotelmedewerker gegeven om de auto te laten halen. Maren: “Maar dan steelt hij de auto misschien! Nou ja, dan kunnen we hem ontslaan...”
Emma: “We kunnen hem niet ontslaan, hij is niet bij ons in dienst!”
Matthias: “We kunnen hem wél slaan!

Matthias heeft een spel bedacht. “Ik zeg een woord en dan zeggen jullie waar jullie bij dat woord meteen aan moeten denken. Bijvoorbeeld: ik zeg Albert Heijn en dan zegt mama “frikandelbroodje”.
(De jongeman zit op een school met een AH aan de overkant)

Matthias op een Aire: "Kijk! Een superklein vogeltje!"
(Een mus)

In Frankrijk. Emma's tekst bij deze foto: Mijn paasei en ik....

Singa in Limbo...

We spent two short weeks in Antwerp, Boxtel, and Maastricht—visiting friends and family, swimming in pools with super long slides, eating loads of ice cream, exploring a school and a mine, and of course… farting in the forest.

The fun already starts before we even leave. At home, I say: "So, we need to leave for the airport at 8:30."
Katelyn, panic-stricken: "OMG! I have only eight hours left to pack!!"

While waiting in restaurants, the kids play with their coloring pencils.
Aiden: "This pencil is super blonde!"
Katelyn: "Ah, yes—that would be blunt."

We bring wonderful weather with us, warm enough for daily ice cream. Aiden accidentally breaks his, but nothing dents his mood: "Oh, look—now I have two ice creams!"

In Brabant, we visit Klaartje en José, Steef en Jan Willem. We swim in a pool with waves, and glide down many slides. We also bring Oma to the pool. She's hesitant about getting into the jacuzzi, but once inside, she admits: "Oh yes! I believe I will sit here for the rest of the day!"

Besides seeing Oma very often, we also visit Merel’s house. During the house tour, Merel says she loves green. Aiden does too—it’s his favorite color! Later, he quietly asks Katelyn: "If her favorite color is green… then why is her hair red?"

We walk a long walk in a big forest.
Elsa feels there’s no point to walking, but I tell her: "It’s good for us; the air is fresh."
Oma and Katelyn worry we’ll get lost. Aiden spots a black beetle and fears it might jump on his shoe.
"Only if it’s the illustrious black shoe-jumping beetle," I joke. Some polite laughter, and we walk on.

Then, when everyone is a few meters ahead, I quietly pass air—but it’s louder than expected.
Elsa fires back immediately: "So much for the fresh air here!"
Oma bursts out laughing: "Yes! I was thinking the same thing!"

Aiden tells a joke: "Why should you not fart in Apple? Because it has no windows!"
I add: "Why should you not fart in Microsoft? Because its Windows aren’t working!"

In Maastricht, we visit Katelyn’s international school campus. We enjoy lunch with Marleen and Eduard, and team Lonneke joins us for dinner.

Visiting the three-country point is good fun for kids who live in a city-state.
"Aiden, what country are we in now?"
"Maastricht!"

Katelyn likes Maastricht very much. "Look, please take my picture here," she says, "no need to go to the Provence for lavender!":

We also sight-see-proper: a stone-age flint mine. I can really recommend this excursion: shafts dug 6,000 years ago, 10 meters(!) deep into limestone. The tour brings us through a forest with remarkable flora and we even spot a badger sett (yes, I had to look that up too!). Our English-speaking guide is so incredibly knowledgeable—I learn more in one evening than I did in the past six months:

Aiden loves the trip to the flint mine too—he can pretend he’s in Minecraft:

"But so, what was the most fun part of the trip?"
Elsa, without hesitation: "Visiting Oma!" So sweet… or maybe a little diplomatic? But the two of them have always been close, and neither of them has changed all that much:

When we get home, Aiden is so exhausted from the journey, that he falls asleep on the floor. And, he too hasn’t really changed over the years:

Encore
A few days after we return, Petra sends a picture of herself with Oma on the duo-bike:

Elsa looks at it and says: "Oma looks just like Einstein with the wind in her hair!"

Eindelijk, daar zijn wij weer

We maken een ommetje. Zoals gewoonlijk stappen we weer even de Maria-kapel in. Nadat Neeltje haar wens heeft gedaan, ziet ze een stapel boekjes liggen. Ze wil er graag een hebben. Ik leg haar uit dat het een boekje is waarmee je iets kunt leren over het geloof. Ze bevestigt dat ze dat ook heel graag wil! 

Eenmaal buiten gehoorafstand van Maria fluistert ze me toe: "Ik wilde het gewoon graag hebben omdat het een doeboekje is, maar ik wilde niet dat Maria dat hoorde!"

Neeltje is een hele tijd boven. Als ze eindelijk beneden komt, is ze lichtelijk geïrriteerd: "Ik heb mijn poppen met een liedje in slaap gewekt, maar ze konden er geen genoeg van krijgen. Het werd me echt teveel..."